Lenalidomide Pharmascience
Kapsułki twarde, 20 mg
Produkt leczniczy zawiera lenalidomid jako substancję czynną oraz laktozę i barwniki jako substancje pomocnicze. Jest dostępny w postaci twardych kapsułek o różnych dawkach. Stosuje się go w leczeniu różnych chorób nowotworowych, takich jak szpiczak mnogi, zespoły mielodysplastyczne oraz chłoniak grudkowy. Terapia obejmuje zarówno monoterapię, jak i leczenie skojarzone z innymi lekami.
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje leku
- Profil bezpieczeństwa leku
- Przeciwwskazania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Skład i postać leku
- Specjalne ostrzeżenia
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania
-
Dawkowanie i sposób podawania
Lenalidomid Pharmascience powinien być stosowany wyłącznie pod nadzorem lekarza doświadczonego w terapii przeciwnowotworowej, z indywidualnym dostosowaniem dawki na podstawie parametrów klinicznych i laboratoryjnych. W leczeniu noworoznego szpiczaka mnogiego zalecana dawka początkowa wynosi 25 mg doustnie raz na dobę w dniach 1-21 cykli 28-dniowych, w skojarzeniu z deksametazonem 40 mg podawanym w dniach 1, 8, 15 i 22. W innych schematach, np. z bortezomibem, melfalanem i prednizonem, dawki lenalidomidu i leków towarzyszących są odpowiednio modyfikowane, a rozpoczęcie terapii wymaga spełnienia określonych progów hematologicznych (np. ANC ≥1,0 × 10⁹/l, liczba płytek ≥50 × 10⁹/l). Dawkowanie lenalidomidu jest również dostosowywane w zależności od stopnia niewydolności nerek, z dawkami zmniejszonymi przy klirensie kreatyniny <50 ml/min, a u pacjentów dializowanych podawanie dawki po dializie. U pacjentów powyżej 75 lat z nowo rozpoznanym szpiczakiem mnogim zaleca się ostrożność i modyfikację dawki deksametazonu do 20 mg na dobę.
W przypadku działań niepożądanych, zwłaszcza neutropenii i trombocytopenii, stosuje się schematy redukcji dawki lenalidomidu zależne od wskazania klinicznego, z pięciostopniowym obniżaniem dawki od 25 mg do 2,5 mg lub odpowiednio niższymi dawkami w innych wskazaniach. Przerwanie leczenia jest wskazane przy ANC <0,5 × 10⁹/l lub liczbie płytek <25 × 10⁹/l, a wznowienie terapii następuje po poprawie parametrów, często z redukcją dawki. W leczeniu chłoniaka grudkowego konieczna jest profilaktyka zespołu lizy guza (TLS) oraz monitorowanie biochemiczne co tydzień w pierwszym cyklu. Lenalidomid nie jest zalecany u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa. Całość terapii wymaga ścisłej kontroli hematologicznej i dostosowania leczenia do indywidualnej tolerancji pacjenta.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Dawkowanie i sposób podawania – Lenalidomide Pharmascience 20 mg
-
Interakcje leku
Lenalidomid wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza w terapii skojarzonej u pacjentów ze szpiczakiem mnogim. Szczególną uwagę należy zwrócić na zwiększone ryzyko powikłań zakrzepowych przy jednoczesnym stosowaniu czynników stymulujących erytropoezę oraz hormonalnej terapii zastępczej, co wymaga rozważenia profilaktyki przeciwzakrzepowej. Lenalidomid w dawce 10 mg/dobę nie wpływa istotnie na farmakokinetykę warfaryny (25 mg) ani nie indukuje enzymów CYP450, jednak deksametazon, stosowany często w skojarzeniu, może zmniejszać skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych oraz wpływać na metabolizm warfaryny, co wymaga ścisłego monitorowania INR. Jednoczesne podawanie lenalidomidu zwiększa stężenie digoksyny o 14% (pojedyncza dawka 0,5 mg), co przy wąskim indeksie terapeutycznym wymaga regularnego monitorowania jej poziomu w surowicy. Ponadto, współstosowanie lenalidomidu ze statynami zwiększa ryzyko rabdomiolizy, dlatego konieczna jest kontrola kliniczna i laboratoryjna, w tym monitorowanie aktywności kinazy kreatynowej.
Farmakokinetycznie lenalidomid jest substratem glikoproteiny P (P-gp), ale nie jej inhibitorem, a jednoczesne stosowanie inhibitorów P-gp, takich jak chinidyna (600 mg 2x/dobę) czy temsyrolimus (25 mg), nie wpływa istotnie na jego metabolizm. Deksametazon w dawce do 40 mg/dobę nie wywiera klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę lenalidomidu (25 mg/dobę). Ze względu na potencjalne nasilenie działań niepożądanych ze strony ośrodkowego układu nerwowego, układu krwiotwórczego i wątroby, zaleca się ograniczenie lub unikanie spożycia alkoholu podczas terapii lenalidomidem, szczególnie u pacjentów z cytopeniami lub zaburzeniami czynności wątroby. W praktyce klinicznej kluczowe jest indywidualne dostosowanie monitoringu i profilaktyki, aby zminimalizować ryzyko powikłań i zoptymalizować skuteczność leczenia.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Interakcje leku – Lenalidomide Pharmascience 20 mg
CYP1A2, CYP2B6, CYP2C19, CYP2C9, CYP3A4, cytochrom P450, cytopenia, czynnik stymulujący erytropoezę, doustny środek antykoncepcyjny, dysfagia, erytropoeza, glikoproteina p, hepatocyt, hepatotoksyczność, hormonalna terapia zastępcza, indukcja enzymatyczna, induktor enzymatyczny, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, mielosupresja, profilaktyka przeciwzakrzepowa, rabdomioliza, szpiczak mnogi, teratogenność, trombocytopenia, warfaryna, zatorowość -
Profil bezpieczeństwa leku
Lenalidomid jest przeciwwskazany u kobiet karmiących ze względu na brak danych dotyczących przenikania leku do mleka kobiecego oraz potencjalne ryzyko dla dziecka. U pacjentów w podeszłym wieku, zwłaszcza powyżej 75 lat, obserwuje się zwiększoną częstość ciężkich działań niepożądanych i nietolerancji leczenia, co wymaga ostrożności w doborze dawki i monitorowania. Ponadto, u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek konieczne jest dostosowanie dawki, szczególnie w umiarkowanych i ciężkich stadiach niewydolności nerek, z uwagi na głównie nerkowy sposób eliminacji lenalidomidu. Brak jest doświadczenia w stosowaniu u pacjentów dializowanych.
Lenalidomid może powodować objawy takie jak zmęczenie, zawroty głowy, senność oraz niewyraźne widzenie, co wymaga zachowania ostrożności podczas prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby odnotowano przypadki niewydolności wątroby, w tym śmiertelne, a także nieprawidłowe wyniki testów czynnościowych, które zwykle ustępowały po przerwaniu terapii. Zaleca się monitorowanie funkcji wątroby, szczególnie u osób z wirusowym zakażeniem wątroby lub stosujących leki hepatotoksyczne. Dokumentacja nie zawiera danych dotyczących interakcji lenalidomidu z alkoholem.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Profil bezpieczeństwa leku – Lenalidomide Pharmascience 20 mg
-
Przedawkowanie
Przedawkowanie lenalidomidu, mimo ograniczonych danych klinicznych, stanowi poważne zagrożenie głównie ze względu na toksyczność hematologiczną. W badaniach klinicznych pacjenci otrzymywali dawki nawet do 150 mg wielokrotnie oraz jednorazowo do 400 mg, co stanowi odpowiednio 6- i 16-krotność standardowej dawki terapeutycznej 25 mg. Dominującymi objawami przedawkowania są mielosupresja, neutropenia, trombocytopenia oraz niedokrwistość, co wskazuje na zahamowanie funkcji szpiku kostnego i zwiększone ryzyko infekcji oraz krwawień. Nie odnotowano innych specyficznych toksyczności narządowych przy tych wysokich dawkach.
W przypadku przedawkowania lenalidomidu nie istnieje specyficzne antidotum, dlatego leczenie opiera się na terapii wspomagającej. Zaleca się regularne monitorowanie parametrów hematologicznych, profilaktykę infekcji (zwłaszcza przy ciężkiej neutropenii), transfuzje krwinek czerwonych lub płytek krwi oraz stosowanie czynników wzrostu, takich jak G-CSF, w celu skrócenia czasu trwania neutropenii. Leczenie objawowe powinno być dostosowane do indywidualnych potrzeb pacjenta. Kluczowe jest ścisłe monitorowanie i szybka interwencja, aby minimalizować skutki toksycznego działania lenalidomidu przy dawkach przekraczających standardowe dawkowanie.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedawkowanie – Lenalidomide Pharmascience 20 mg
antidotum, ciężka neutropenia, czynnik stymulujący kolonię granulocytów, erytrocyty, G-CSF, hemoglobina, koncentrat krwinek czerwonych, mielosupresja, morfologia krwi z rozmazem, neutrofilia, neutropenia, niedokrwistość, płytki krwi, przedawkowanie leku, przedawkowanie lenalidomidu, supresja szpiku kostnego, toksyczność leku, toksyczność narządowa, trombocytopenia, zahamowanie funkcji szpiku kostnego -
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Badania przedkliniczne lenalidomidu wykazały stosunkowo niską toksyczność ostrą, z minimalną dawką letalną doustną przekraczającą 2000 mg/kg mc/dobę u gryzoni. W toksyczności przewlekłej u szczurów, przy dawkach 75-300 mg/kg mc/dobę przez 26 tygodni, zaobserwowano odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg mc/dobę, co odpowiada około 25-krotności ekspozycji u ludzi (AUC). U małp dawki 4-6 mg/kg mc/dobę przez 20 tygodni wywołały ciężką toksyczność hematologiczną i wielonarządową, natomiast dawki 1-2 mg/kg mc/dobę przez rok powodowały łagodne, odwracalne zmiany w szpiku i grasicy, przy czym 1 mg/kg mc/dobę odpowiada dawce stosowanej u ludzi (AUC). Badania teratogenności u małp wykazały poważne wady wrodzone, w tym atrezję odbytu, deformacje kończyn i zmiany trzewi, przy dawkach 0,5-4 mg/kg mc/dobę. U królików dawki 10-20 mg/kg mc/dobę indukowały wady rozwojowe płuc, nerek i szkieletu płodów, co potwierdza silny potencjał teratogenny lenalidomidu.
Badania mutagenności lenalidomidu, przeprowadzone in vitro i in vivo, nie wykazały działania mutagennego na poziomie genowym ani chromosomalnym, co wskazuje na niskie ryzyko genotoksyczności. Jednak brak danych dotyczących karcynogenności stanowi istotne ograniczenie w ocenie długoterminowego bezpieczeństwa leku. Podsumowując, lenalidomid wykazuje istotną toksyczność hematologiczną i limfatyczną w wyższych dawkach oraz wyraźny potencjał teratogenny u naczelnych i królików, co wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu u kobiet w ciąży i monitorowania parametrów hematologicznych podczas terapii.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Pharmascience 20 mg
aberracja chromosomowa, atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, AUC, badanie karcynogenności, działanie teratogenne lenalidomidu, komórkowość szpiku kostnego, krwotok wielonarządowy, mineralizacja miedniczek nerkowych, NOAEL, płat środkowy płuc, polidaktylia, potencjał karcynogenny, stosunek komórek mieloidalnych/erytroidalnych, teratogenność lenalidomidu, test mikrojądrowy, toksyczność ostra lenalidomidu, toksyczność przewlekła, toksyczność rozwojowa, układ krwiotwórczy, utrata masy ciała, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa, zmniejszenie liczby krwinek -
Skład i postać leku
Lenalidomide Pharmascience jest dostępny w formie twardych kapsułek o siedmiu dawkach: 2,5 mg, 5 mg, 7,5 mg, 10 mg, 15 mg, 20 mg oraz 25 mg, z unikalnym składem substancji pomocniczych i barwników ułatwiających identyfikację. Substancją czynną jest lenalidomid, a kapsułki zawierają laktozę w ilościach od 53,5 mg (2,5 mg dawka) do 214 mg (10 mg dawka), co jest istotne dla pacjentów z nietolerancją laktozy. Barwniki takie jak E110, E102 i E129 mogą wywoływać reakcje alergiczne u osób wrażliwych. Kapsułki różnią się także rozmiarem, kolorem i nadrukiem, co ułatwia ich rozpoznanie w praktyce klinicznej.
Ze względu na teratogenne działanie lenalidomidu, podczas kontaktu z lekiem należy zachować szczególne środki ostrożności: nie otwierać ani nie łamać kapsułek, stosować rękawiczki jednorazowe, a po kontakcie z proszkiem dokładnie myć skórę i błony śluzowe. Kobiety w ciąży lub podejrzewające ciążę nie powinny mieć kontaktu z produktem. Niewykorzystane resztki leku należy utylizować zgodnie z lokalnymi przepisami. Produkt przechowywać w standardowych warunkach, okres ważności wynosi 3 lata.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Skład i postać leku – Lenalidomide Pharmascience 20 mg
błękit brylantowy, celuloza mikrokrystaliczna, czerwień Allura, dwutlenek tytanu, działanie teratogenne, kapsułka twarda, kroskarmeloza sodowa, laktoza, lenalidomid, nietolerancja laktozy, reakcja alergiczna, środek poślizgowy, środek rozsadzający, środek wiążący, stearynian magnezu, substancja czynna, substancja pomocnicza, tartrazyna, tlenek żelaza czarny, tlenek żelaza czerwony, tlenek żelaza żółty, żółcień pomarańczowa -
Specjalne ostrzeżenia
Lenalidomid wykazuje działanie teratogenne podobne do talidomidu, co potwierdzają badania na małpach, dlatego jego stosowanie wymaga ścisłego przestrzegania programu zapobiegania ciąży. Kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczną antykoncepcję co najmniej 4 tygodnie przed, w trakcie oraz 4 tygodnie po zakończeniu terapii, a także wykonywać testy ciążowe o czułości ≥25 mIU/ml co 4 tygodnie. Mężczyźni przyjmujący lenalidomid powinni stosować prezerwatywy podczas kontaktów seksualnych z kobietami w ciąży lub mogącymi zajść w ciążę, nawet po wazektomii, przez cały okres leczenia i 7 dni po jego zakończeniu. Ze względu na zwiększone ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ZŻChZZ), szczególnie u pacjentów ze szpiczakiem mnogim leczonych lenalidomidem z deksametazonem, zaleca się ścisłe monitorowanie objawów zakrzepicy oraz rozważenie profilaktyki przeciwzakrzepowej. Występuje także podwyższone ryzyko zakrzepicy tętniczej, zwłaszcza u pacjentów z dodatkowymi czynnikami ryzyka, takimi jak wcześniejsze epizody zakrzepicy, palenie tytoniu, nadciśnienie czy hiperlipidemia.
Lenalidomid może powodować ciężkie zaburzenia hematologiczne, głównie neutropenię i trombocytopenię, wymagające regularnej kontroli morfologii krwi (liczba leukocytów z rozmazem, płytek, hemoglobiny i hematokrytu) – co tydzień przez pierwsze 8 tygodni, następnie co miesiąc, z intensyfikacją monitorowania u pacjentów z chłoniakiem z komórek płaszcza i grudkowym. Istnieje ryzyko poważnych powikłań, takich jak reakcje alergiczne (w tym SJS, TEN, DRESS), zespół rozpadu guza (TLS), reakcja typu tumour flare (TFR), progresja do ostrej białaczki szpikowej u pacjentów z MDS (zwłaszcza z mutacją TP53 i złożonymi zmianami cytogenetycznymi), a także niewydolność wątroby i postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia (PML). Pacjenci powinni być edukowani w zakresie natychmiastowego zgłaszania objawów niepożądanych, a leczenie lenalidomidem należy przerwać w przypadku ciężkich reakcji alergicznych, powikłań zakrzepowo-zatorowych, PML oraz innych poważnych działań niepożądanych. Dodatkowo, u pacjentów ze szpiczakiem mnogim obserwuje się zwiększone ryzyko zakażeń, w tym reaktywacji wirusa HBV i półpaśca, co wymaga odpowiedniego monitorowania i profilaktyki.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Specjalne ostrzeżenia – Lenalidomide Pharmascience
agenezja macicy, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, cholestatyczne zapalenie wątroby, choroba zakrzepowo-zatorowa tętnic, cytolityczne zapalenie wątroby, delecja 5q, drugi nowotwór pierwotny, działanie teratogenne, epizod naczyniowo-mózgowy, erytropoeza, hemoglobina, histerektomia, mutacja TP53, neutropenia, nietolerancja galaktozy, niewydolność jajników, obrzęk naczynioruchowy, ostra białaczka szpikowa, osutka polekowa z eozynofilią, płytki krwi, podwiązanie jajowodów, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, Program Zapobiegania Ciąży, przeszczepienie komórek macierzystych, reakcja anafilaktyczna, system terapeutyczny domaciczny, szpiczak mnogi, talidomid, toksyczna nekroliza naskórka, toksyczne zapalenie wątroby, wada wrodzona, wazektomia, wirus JC, wirus półpaśca, zapalenie wątroby typu B, zawał mięśnia sercowego, zespół mielodysplastyczny, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona, zespół Turnera, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa -
Właściwości farmakodynamiczne
Lenalidomid, klasyfikowany pod kodem ATC L04AX04, wykazuje wielokierunkowy mechanizm działania obejmujący immunomodulację, działanie przeciwnowotworowe, antyangiogenne oraz proerytropoetyczne. Jego podstawowy mechanizm polega na wiązaniu z cereblonem, składnikiem kompleksu ligazy E3 kulina RING ubikwityna, co prowadzi do ubikwitynacji i degradacji czynników transkrypcyjnych Aiolos i Ikaros w komórkach limfatycznych. W efekcie lenalidomid indukuje cytotoksyczność oraz wzmacnia odpowiedź immunologiczną, zwiększając aktywność i liczebność komórek T, NK i NKT. Lek wykazuje selektywne działanie przeciwnowotworowe, szczególnie w szpiczaku mnogim, chłoniaku grudkowym oraz w zespołach mielodysplastycznych z delecją 5q, gdzie intensyfikuje apoptozę nieprawidłowego klonu komórek. Dodatkowo lenalidomid hamuje angiogenezę, zwiększa produkcję hemoglobiny płodowej przez komórki CD34+ oraz wykazuje działanie przeciwzapalne poprzez hamowanie cytokin prozapalnych, takich jak TNF-α i IL-6.
Skuteczność lenalidomidu została potwierdzona w licznych badaniach klinicznych fazy II i III, obejmujących pacjentów z nowo rozpoznanym i nawrotowym szpiczakiem mnogim, zespołami mielodysplastycznymi oraz indolentnym chłoniakiem nieziarniczym. W szczególności, w dwóch randomizowanych, podwójnie ślepych badaniach fazy III (CALGB 100104 i IFM 2005-02) u pacjentów po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych (ASCT) zastosowanie lenalidomidu w leczeniu podtrzymującym (10 mg/dobę z możliwością zwiększenia do 15 mg/dobę po 3 miesiącach) istotnie wydłużyło czas przeżycia bez progresji (PFS). Mediana PFS wyniosła 33,9 miesiąca (95% CI NE, NE) w grupie leczonej lenalidomidem w porównaniu do 19,0 miesięcy (95% CI 16,2; 25,6) w grupie placebo, co odpowiada 62% redukcji ryzyka progresji lub zgonu (HR=0,38; 95% CI 0,27; 0,54; p<0,001). Korzyści te obserwowano niezależnie od uzyskania odpowiedzi całkowitej, co podkreśla znaczenie lenalidomidu w strategii leczenia podtrzymującego u chorych na szpiczaka mnogiego.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakodynamiczne – Lenalidomide Pharmascience 20 mg
autologiczny przeszczep komórek macierzystych, cereblon, chłoniak grudkowy, cytotoksyczność komórkowa zależna od przeciwciał, czynniki transkrypcyjne, delecja chromosomu 5, działanie proerytropoetyczne, działanie przeciwzapalne, indolentny chłoniak nieziarniczy, komórki NK, komórki NKT, komórki T, leczenie podtrzymujące, nawrotowy szpiczak mnogi, nowo rozpoznany szpiczak mnogi, pierwszorzędowy punkt końcowy, przeżycie bez progresji, przeżywalność ogólna, szpiczak mnogi, właściwości antyangiogenne, zespół mielodysplastyczny -
Właściwości farmakokinetyczne
Lenalidomid jest mieszaniną racemiczną enancjomerów S(-) i R(+) o szybkim wchłanianiu po podaniu doustnym (Tmax 0,5-2 godz.), z liniową farmakokinetyką zależną od dawki. Wchłanianie leku zmniejsza się o około 20% (AUC) i 50% (Cmax) przy spożyciu wysokotłuszczowych posiłków, jednak w badaniach klinicznych podawano go bez uwzględnienia posiłku, potwierdzając skuteczność i bezpieczeństwo. Lenalidomid charakteryzuje się niskim wiązaniem z białkami osocza (23-29%), minimalnym metabolizmem niezależnym od enzymów CYP450 oraz eliminacją głównie przez nerki (90% z moczem, w tym 82% w formie niezmienionej). Okres półtrwania wynosi około 3-5 godzin u osób z prawidłową funkcją nerek, wydłużając się do ponad 9 godzin przy klirensie kreatyniny <50 ml/min. Hemodializa usuwa około 30% dawki podczas 4-godzinnej sesji.
Farmakokinetyka lenalidomidu jest istotnie modyfikowana przez stopień czynności nerek – u pacjentów z umiarkowanymi, ciężkimi zaburzeniami nerek lub w fazie końcowej choroby nerek obserwuje się odpowiednio 2,5-, 4- i 5-krotny wzrost ekspozycji (AUC) na lek. Wpływ wieku, masy ciała, płci, rasy oraz rodzaju nowotworu układu krwiotwórczego na klirens leku jest klinicznie nieistotny. Łagodne zaburzenia czynności wątroby nie wpływają na farmakokinetykę lenalidomidu, jednak brak jest danych dla umiarkowanych i ciężkich dysfunkcji wątroby. Ze względu na eliminację nerkową i brak metabolizmu przez CYP450, ryzyko interakcji lekowych jest minimalne, co ułatwia stosowanie lenalidomidu w terapii skojarzonej. Zaleca się ostrożność i monitorowanie czynności nerek u osób starszych oraz pacjentów z upośledzoną funkcją nerek.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakokinetyczne – Lenalidomide Pharmascience 20 mg
białko ekstruzji wielolekowej, białko oporności raka piersi, białko oporności wielolekowej, białko osocza, chłoniak z komórek płaszcza, choroba nerek w fazie końcowej, cytochrom P450, dializoterapia, eliminacja lenalidomidu, filtracja kłębuszkowa, hemodializa, hydroksy-lenalidomid, klirens nerkowy, lenalidomid, mieszanina racemiczna, N-acetylo-lenalidomid, okres półtrwania, polipeptyd transportujący aniony organiczne, pompa eksportująca sole kwasów żółciowych, stężenie maksymalne w osoczu, szpiczak mnogi, transferaza glukuronylowa, transporter anionów organicznych, transporter kationów organicznych, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół mielodysplastyczny -
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Lenalidomid, ze względu na swoje właściwości teratogenne, wymaga ścisłego przestrzegania programu zapobiegania ciąży u kobiet w wieku rozrodczym oraz u mężczyzn, których partnerki mogą zajść w ciążę. Kobiety stosujące lenalidomid muszą stosować skuteczną antykoncepcję, a w przypadku zajścia w ciążę leczenie należy natychmiast przerwać i skierować pacjentkę do specjalisty z zakresu teratologii. Mężczyźni przyjmujący lek powinni używać prezerwatyw przez cały okres terapii, podczas przerw oraz przez 1 tydzień po zakończeniu leczenia, zwłaszcza jeśli ich partnerki są w ciąży lub mogą zajść w ciążę. Lenalidomid wykrywalny jest w spermie w bardzo niskim stężeniu, stając się niewykrywalny po 3 dniach od zakończenia terapii u zdrowych mężczyzn, jednak ze względu na wydłużony czas eliminacji u pacjentów z niewydolnością nerek zalecenia dotyczące prezerwatyw są szczególnie istotne.
Lenalidomid chemicznie przypomina talidomid, znany z silnego działania teratogennego, co potwierdzają badania na modelach zwierzęcych, gdzie wykazano wady wrodzone u małp. W związku z tym lek jest bezwzględnie przeciwwskazany w ciąży. Brak jest danych klinicznych dotyczących przenikania lenalidomidu do mleka kobiecego, dlatego karmienie piersią podczas terapii jest przeciwwskazane. Badania przedkliniczne na szczurach, przy dawkach do 500 mg/kg (około 200-500 razy większych niż dawki stosowane u ludzi: 10-25 mg), nie wykazały negatywnego wpływu na płodność, jednak ze względu na ryzyko teratogenne, pacjenci muszą stosować się do zaleceń dotyczących antykoncepcji.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Lenalidomide Pharmascience 20 mg
badanie przedkliniczne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, karmienie piersią, lenalidomid, lenalidomid w spermie, metoda antykoncepcji, model zwierzęcy, niewydolność nerek, Program Zapobiegania Ciąży, przenikanie do mleka, skutek teratogenny, teratogenność, teratologia, wady wrodzone, właściwości teratogenne