badanie przedmiotowe
Badanie przedmiotowe stanowi kluczowy element diagnostyki medycznej, podczas którego lekarz dokonuje oceny stanu pacjenta za pomocą swoich zmysłów oraz podstawowych narzędzi diagnostycznych. Jest to metodyczne badanie ciała pacjenta obejmujące oglądanie (inspekcję), obmacywanie (palpację), opukiwanie (perkusję) oraz osłuchiwanie (auskultację).
W trakcie badania przedmiotowego lekarz ocenia ogólny stan pacjenta, jego świadomość, pozycję ciała, budowę, odżywienie, skórę i błony śluzowe. Następnie przeprowadza szczegółową ocenę poszczególnych układów: krążenia, oddechowego, pokarmowego, moczowo-płciowego, nerwowego oraz narządu ruchu. Badanie to pozwala na wykrycie odchyleń od stanu prawidłowego, które mogą wskazywać na obecność chorób.
Prawidłowo przeprowadzone badanie przedmiotowe, w połączeniu z dokładnym wywiadem lekarskim, stanowi podstawę do postawienia wstępnej diagnozy i ukierunkowania dalszej diagnostyki. Mimo rozwoju nowoczesnych technik obrazowania i badań laboratoryjnych, badanie przedmiotowe pozostaje niezbędnym elementem praktyki lekarskiej, pozwalającym na bezpośrednią ocenę stanu zdrowia pacjenta i budowanie relacji terapeutycznej.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie narządów miednicy mniejszej – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Zapalenie narządów miednicy mniejszej (PID) to infekcja górnego odcinka żeńskiego układu rozrodczego, najczęściej wywołana przez Chlamydia trachomatis i Neisseria gonorrhoeae, obejmująca macicę, jajowody i jajniki. Diagnostyka opiera się na obrazie klinicznym, badaniu ginekologicznym, testach na infekcje przenoszone drogą płciową oraz USG miednicy. Wczesne rozpoznanie i leczenie antybiotykami przez około 14 dni są kluczowe, gdyż opóźnienie terapii zwiększa ryzyko powikłań, takich jak niepłodność (dotyczy około 1 na 8 kobiet), ciąża pozamaciczna oraz przewlekły ból miednicy. Hospitalizacja jest wskazana przy ciężkim przebiegu, braku poprawy po leczeniu doustnym, ciąży lub obecności ropni jajnikowo-jajowodowych (TOA). Monitorowanie stanu pacjentki obejmuje ocenę objawów, parametrów życiowych, zwłaszcza temperatury ciała, oraz skuteczności terapii w ciągu 72 godzin od jej rozpoczęcia.
antybiotykoterapia, badanie ginekologiczne, badanie przedmiotowe, bakterie beztlenowe, bolesność szyjki macicy, Chlamydia trachomatis, ciąża pozamaciczna, infekcja przenoszona drogą płciową, irygacja pochwy, laparoskopia, leczenie doustne, Neisseria gonorrhoeae, niepłodność, nieprawidłowa wydzielina z pochwy, pozycja półsiedząca, przewlekły ból miednicy, reinfekcja, ropień jajnikowo-jajowodowy, równowaga bakteryjna, salpingo-ooforektomia, USG miednicy, wkładka wewnątrzmaciczna, zapalenie narządów miednicy mniejszej - Leksykon substancji czynnych
Pałeczka zapalenia płuc – Przeciwwskazania stosowania
Klebsiella pneumoniae, Gram-ujemna pałeczka z rodziny Enterobacteriaceae, jest składnikiem nieswoistych szczepionek bakteryjnych Polyvaccinum, dostępnych w trzech wariantach różniących się stężeniem inaktywowanych komórek: Polyvaccinum submite (1 mln komórek), Polyvaccinum mite (10 mln komórek) oraz Polyvaccinum forte (100 mln komórek). Przeciwwskazania do stosowania tych preparatów obejmują nadwrażliwość na składniki szczepionki, aktywne choroby zakaźne, niewydolność krążenia, choroby nerek i wątroby, choroby układowe, stosowanie immunosupresji oraz u dzieci poniżej 2 roku życia (dotyczy Polyvaccinum submite i forte). Dodatkowo, Polyvaccinum forte i submite są przeciwwskazane w ostrych stanach zapalnych oraz w ciąży i laktacji, natomiast Polyvaccinum mite nie powinno być stosowane u pacjentów z chorobami rozrostowymi układu krwiotwórczego.
badanie przedmiotowe, bakteria Gram-ujemna, choroba nerek i wątroby, choroba rozrostowa układu krwiotwórczego, choroba układowa, choroba zakaźna, Enterobacteriaceae, immunosupresja, inaktywowane komórki bakteryjne, Klebsiella pneumoniae, nadwrażliwość, niedojrzałość układu odpornościowego, niewydolność krążenia, ostry stan zapalny, pałeczka zapalenia płuc, Polyvaccinum, preparat immunosupresyjny, proces autoimmunologiczny, reakcja immunologiczna, stan hemodynamiczny, szczepionka bakteryjna nieswoista, układ hematopoetyczny, układ immunologiczny, wywiad alergologiczny - Leksykon chorób i schorzeń
Tachykardia przedsionkowa – Diagnostyka i diagnoza
Tachykardia przedsionkowa to napadowy częstoskurcz nadkomorowy charakteryzujący się częstością rytmu serca powyżej 100 uderzeń/min, wynikający z nieprawidłowych impulsów elektrycznych w przedsionkach. Diagnostyka opiera się na 12-odprowadzeniowym EKG, gdzie obserwuje się regularny rytm z wąskimi zespołami QRS i morfologicznie zmiennymi załamkami P, różnymi od rytmu zatokowego. W przypadku napadowego charakteru arytmii konieczne jest dłuższe monitorowanie EKG (Holter 24-48h, rejestrator zdarzeń do 30 dni, implantowalny rejestrator do 3 lat). Wyróżnia się tachykardię jednogniskową (FAT) i wieloogniskową (MAT), z których MAT cechuje się nieregularnym rytmem, co najmniej trzema morfologiami załamków P oraz częstością >100 uderzeń/min. Manewry wagalne i podanie adenozyny mają znaczenie diagnostyczne i terapeutyczne, a badanie elektrofizjologiczne (EPS) stanowi złoty standard w rozpoznaniu i umożliwia ablację ogniska arytmii. Nowoczesne techniki mapowania 3D poprawiają skuteczność leczenia.
ablacja cewnikowa, badanie elektrofizjologiczne, badanie przedmiotowe, blok przedsionkowo-komorowy, częstoskurcz przedsionkowo-komorowy nawrotny, digoksyna, echokardiografia, elektrokardiogram, hipomagnezmia, holter EKG, kardiomiopatia tachyarytmiczna, kołatanie serca, manewr wagalny, masaż zatoki szyjnej, migotanie przedsionków, nadczynność tarczycy, napadowy częstoskurcz nadkomorowy, niewydolność krążenia, połączenie przedsionkowo-komorowe, próba Valsalvy, próba wysiłkowa, przewlekła obturacyjna choroba płuc, rejestrator zdarzeń, tachykardia przedsionkowa, tachykardia wieloogniskowa, teofilina, trzepotanie przedsionków, wszczepialny rejestrator arytmii, zastoinowa niewydolność serca, zatorowość płucna, zespół QRS - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Symcloza
Produkt leczniczy Symcloza, zawierający klozapinę, wymaga rygorystycznego monitorowania hematologicznego ze względu na ryzyko agranulocytozy, najpoważniejszego działania niepożądanego. Przed rozpoczęciem terapii należy potwierdzić prawidłowe wartości wyjściowe: liczba krwinek białych (WBC) ≥ 3500/mm³ (3,5×10⁹/L) oraz całkowita liczba neutrofili (ANC) ≥ 2000/mm³ (2,0×10⁹/L). Monitorowanie obejmuje badania krwi co tydzień przez pierwsze 18 tygodni leczenia, a następnie co najmniej raz na 4 tygodnie do zakończenia terapii, z kontynuacją kontroli przez 4 tygodnie po odstawieniu leku. W przypadku spadku WBC poniżej 3000/mm³ (3,0×10⁹/L) lub ANC poniżej 1500/mm³ (1,5×10⁹/L) konieczne jest natychmiastowe przerwanie leczenia, a ponowne podanie leku jest przeciwwskazane. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z pierwotnymi zaburzeniami szpiku kostnego oraz u osób z łagodną neutropenią etniczną, wymagając konsultacji hematologicznej.
agranulocytoza, badanie morfologiczne, badanie morfologiczne krwi, badanie przedmiotowe, całkowita liczba neutrofili, choroba serca, dolegliwość grypopodobna, działanie niepożądane hematologiczne, EKG, klozapina, konsultacja hematologiczna, liczba krwinek białych, liczba leukocytów, monitorowanie hematologiczne, neutropenia, neutropenia etniczna, objaw infekcji, parametr hematologiczny, powikłanie hematologiczne, preparat Symcloza, terapia klozapiną, zaburzenie czynności szpiku kostnego - Leksykon chorób i schorzeń
Ataki zatrzymania oddechu – Diagnostyka i diagnoza
Ataki zatrzymania oddechu (breath-holding spells) dotyczą około 5% zdrowych dzieci w wieku od 6 miesięcy do 6 lat, z największą częstością między 6 a 18 miesiącem życia. Wyróżnia się dwa typy ataków: sinicze (cyjanotyczne), charakteryzujące się płaczem, wstrzymaniem oddechu i sinicą, oraz blade (pallidotyczne), związane z bradykardią i bladością, często mylone z napadami drgawkowymi. Patogeneza nie jest w pełni poznana, ale sugeruje się rolę dysfunkcji autonomicznego układu nerwowego oraz niedokrwistości z niedoboru żelaza, która może zwiększać wrażliwość na hipoksję i wpływać na metabolizm katecholamin. Typowa częstość ataków to 1-6 epizodów tygodniowo, choć u 25% dzieci mogą występować wielokrotne ataki dziennie. Diagnostyka opiera się na charakterystycznym obrazie klinicznym i wykluczeniu innych stanów, takich jak zaburzenia drgawkowe, kardiogenne omdlenia czy zespół wydłużonego QT.
atak blady, atak cyjanotyczny, atak siniczy, atak zatrzymania oddechu, badanie fizykalne, badanie podmiotowe, badanie przedmiotowe, BRUE, dysautonomia, dysfunkcja autonomicznego układu nerwowego, dziedziczenie autosomalne dominujące, elektroencefalografia, elektrokardiografia, ferrytyna, morfologia krwi, napad drgawkowy, niedokrwistość z niedoboru żelaza, omdlenie kardiogenne, padaczka, wyładowanie drgawkowe, zaburzenie drgawkowe, zespół wydłużonego QT - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Clozapine Hasco
Produkt leczniczy Clozapine Hasco zawiera klozapinę, której stosowanie wiąże się z ryzykiem agranulocytozy, poważnego powikłania hematologicznego. Terapia jest wskazana wyłącznie u pacjentów z prawidłową początkową liczbą leukocytów (WBC ≥ 3500/mm³, tj. 3,5×10⁹/l) oraz całkowitą liczbą neutrofili (ANC ≥ 2000/mm³, tj. 2,0×10⁹/l). Konieczne jest regularne monitorowanie morfologii krwi: co tydzień przez pierwsze 18 tygodni leczenia, a następnie co najmniej raz na 4 tygodnie przez cały okres terapii oraz przez 4 tygodnie po jej zakończeniu. Przed rozpoczęciem leczenia należy przeprowadzić kompleksową ocenę kliniczną, w tym badanie morfologii krwi, szczegółowy wywiad oraz badanie przedmiotowe, ze szczególnym uwzględnieniem chorób współistniejących i wcześniejszych reakcji na leki.
agranulocytoza, badanie przedmiotowe, całkowita liczba neutrofili, charakterystyka produktu leczniczego, choroba serca, Clozapine Hasco, działanie niepożądane, elektrokardiografia, kardiolog, klozapina, liczba białych krwinek, liczba leukocytów, monitorowanie morfologii krwi, morfologia krwi, parametry hematologiczne, patologia sercowo-naczyniowa - Leksykon chorób i schorzeń
Wczesne skurcze komorowe – Diagnostyka i diagnoza
Wczesne skurcze komorowe (WSK, PVCs) stanowią powszechne zaburzenie rytmu serca, występujące zarówno u osób zdrowych, jak i z chorobami układu sercowo-naczyniowego. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu przedmiotowym oraz podstawowych i zaawansowanych badaniach elektrokardiograficznych, takich jak 12-odprowadzeniowe EKG, monitorowanie Holtera (24-48 godzin) oraz próba wysiłkowa. WSK charakteryzują się poszerzonym zespołem QRS (>120 ms) o nieprawidłowej morfologii, a ich lokalizacja ogniska arytmogennego może być określona na podstawie morfologii zespołu QRS (blok lewej odnogi pęczka Hisa dla prawej komory, blok prawej odnogi dla lewej komory). Obciążenie WSK powyżej 10-15% całkowitej liczby pobudzeń w ciągu doby wiąże się ze zwiększonym ryzykiem kardiomiopatii indukowanej przez WSK, a wartości >20% mogą wymagać interwencji terapeutycznej nawet u pacjentów bezobjawowych.
angiografia, badanie elektrofizjologiczne, badanie podmiotowe, badanie przedmiotowe, blok lewej odnogi pęczka Hisa, blok prawej odnogi pęczka Hisa, częstoskurcz komorowy, częstoskurcz nadkomorowy, duszność, echokardiografia, EKG 12-odprowadzeniowe, elektrokardiogram, enzym sercowy, frakcja wyrzutowa lewej komory, holter EKG, kardiomiopatia indukowana skurczami komorowymi, kołatanie serca, morfologia krwi, obciążenie skurczami komorowymi, omdlenie, próba wysiłkowa, rejestrator zdarzeń, rezonans magnetyczny serca, tomografia komputerowa serca, wczesny skurcz komorowy, zawrót głowy, zespół QRS, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a - Leksykon chorób i schorzeń
Zespolenie tętnicy podkolanowej – Diagnostyka i diagnoza
Zespół tętnicy podkolanowej (PAES) to rzadka, ale istotna przyczyna chromania przestankowego u młodych, aktywnych fizycznie pacjentów, często bez klasycznych czynników ryzyka miażdżycy. Schorzenie charakteryzuje się uciskiem tętnicy podkolanowej przez struktury mięśniowo-powięziowe, co prowadzi do objawów takich jak ból i dyskomfort w łydce podczas wysiłku, chromanie przestankowe ustępujące po odpoczynku, uczucie ciężkości oraz parestezje. Diagnostyka wymaga szczegółowego wywiadu, badania przedmiotowego z testami prowokacyjnymi oraz badań obrazowych. Wstępne badania przesiewowe obejmują wskaźnik kostkowo-ramienny (ABI), który wykazuje spadek ciśnienia kostkowego podczas wysiłku, oraz USG Doppler z manewrami prowokacyjnymi, cechujące się około 90% czułością. Zaawansowane metody diagnostyczne to angiografia rezonansu magnetycznego (MRA) i tomografii komputerowej (CTA), które umożliwiają dokładną ocenę anatomiczną i funkcjonalną zespołu, z przewagą MRA ze względu na lepszą wizualizację tkanek miękkich i możliwość wykonywania manewrów prowokacyjnych.
angiografia rezonansu magnetycznego, angiografia tomografii komputerowej, badanie podmiotowe, badanie przedmiotowe, choroba Buergera, choroba tętnic obwodowych, chromanie przestankowe, dół podkolanowy, dysplazja włóknisto-mięśniowa, endarterektomia, krążenie oboczne, miażdżyca naczyń, miotomia, niedokrwienie kończyny, przeszczep omijający, struktura mięśniowo-powięziowa, szczytowa prędkość skurczowa, test prowokacyjny, tętniak tętnicy podkolanowej, tętnica grzbietowa stopy, tętnica piszczelowa tylna, tętnica podkolanowa, USG Doppler, wskaźnik kostkowo-ramienny, zespół uwięźnięcia tętnicy podkolanowej, zespolenie tętnicy podkolanowej, zgięcie grzbietowe, zgięcie podeszwowe stopy - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba peyroniego – Diagnostyka i diagnoza
Diagnostyka choroby Peyroniego opiera się przede wszystkim na szczegółowym wywiadzie oraz badaniu przedmiotowym, które pozwalają na rozpoznanie charakterystycznych cech choroby, takich jak wyczuwalne blaszki włókniste i krzywizna prącia podczas erekcji. Kluczowe jest określenie fazy choroby – ostrej (aktywnej) z bólem podczas erekcji i progresją deformacji, lub przewlekłej (stabilnej) z ustąpieniem bólu i stabilną krzywizną przez co najmniej 3-6 miesięcy. Badanie palpacyjne w stanie wiotkim umożliwia ocenę lokalizacji i ilości blaszek, a pomiar długości prącia pozwala monitorować ewentualne skrócenie. Obiektywna ocena stopnia krzywizny (w stopniach) jest możliwa dzięki dokumentacji fotograficznej lub testowi iniekcji docierniowej (ICI) z alprostadylem, co umożliwia precyzyjne określenie kąta zgięcia oraz identyfikację dodatkowych deformacji, takich jak efekt klepsydry czy przewężenie.
alprostadyl, badanie dopplerowskie, badanie palpacyjne, badanie podmiotowe, badanie przedmiotowe, blaszka włóknista, choroba Dupuytrena, choroba Ledderhose’a, choroba Peyroniego, deformacja prącia, faza ostra, faza przewlekła, krzywizna prącia, Międzynarodowy Indeks Funkcji Erektylnej, przepływ krwi, rezonans magnetyczny, ultrasonografia, zaburzenie erekcji - Leksykon chorób i schorzeń
Niealergiczne zapalenie błony śluzowej nosa – Diagnostyka i diagnoza
Niealergiczny nieżyt nosa (NAR) to przewlekły stan zapalny błony śluzowej nosa, manifestujący się przekrwieniem, wyciekiem, kichaniem i świądem, bez udziału mechanizmów alergicznych. Diagnostyka opiera się na wykluczeniu alergicznego nieżytu nosa poprzez testy skórne i oznaczenie swoistych IgE, które w NAR są ujemne. Kluczowe jest zebranie szczegółowego wywiadu dotyczącego charakteru, nasilenia i czynników wywołujących objawy, a także badanie przedmiotowe z oceną błony śluzowej nosa, która jest obrzęknięta i przekrwiona z przezroczystą wydzieliną. Diagnostyka różnicowa obejmuje m.in. alergiczny nieżyt nosa, przewlekłe zapalenie zatok, polipy nosa, skrzywienie przegrody oraz miejscowy alergiczny nieżyt nosa (LAR). W diagnostyce pomocne są badania endoskopowe, tomografia komputerowa zatok oraz cytologia wydzieliny nosowej, szczególnie w celu identyfikacji podtypów NAR, takich jak NARES (eozynofile >20%).
alergeny powietrznopochodne, alergiczny nieżyt nosa, badanie przedmiotowe, badanie serologiczne, błona śluzowa nosa, endoskopia nosa, małżowiny nosowe, miejscowy alergiczny nieżyt nosa, mieszany nieżyt nosa, naczynioruchowy nieżyt nosa, niealergiczny nieżyt nosa, niealergiczny nieżyt nosa z eozynofilią, nieżyt nosa z odbicia, polipy nosa, próba prowokacyjna, przeciwciała IgE, przekrwienie nosa, przewlekłe zapalenie zatok przynosowych, rynomanometria, skrzywienie przegrody nosowej, test skórny, tomografia komputerowa zatok przynosowych, wyciek płynu mózgowo-rdzeniowego, wyciek z nosa, wywiad lekarski, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie zatok przynosowych - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Olanzapine Lekam 5 mg
Podczas kwalifikacji pacjenta do terapii produktem Olanzapine Lekam, zawierającym olanzapinę w dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg oraz 20 mg w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej, kluczowe jest wykluczenie bezwzględnych przeciwwskazań. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na olanzapinę lub substancje pomocnicze, w tym aspartam, którego zawartość wynosi odpowiednio 1,5 mg, 3 mg, 4,5 mg i 6 mg w dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg i 20 mg. Ponadto, olanzapina nie powinna być stosowana u pacjentów z rozpoznanym ryzykiem jaskry z wąskim kątem przesączania, ze względu na potencjalne ryzyko zaostrzenia objawów lub wywołania ostrego napadu jaskry.
aspartam, badanie przedmiotowe, dawka 5 mg, działanie niepożądane, fenyloalanina, fenyloketonuria, jaskra z wąskim kątem przesączania, nadwrażliwość na substancję czynną, olanzapina, Olanzapine Lekam, ostry napad jaskry, reakcja anafilaktyczna, schorzenie współistniejące, substancja pomocnicza, sytuacja kliniczna, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, właściwość farmakologiczna - Leksykon chorób i schorzeń
Synkopa wazowagalna – Diagnostyka i diagnoza
Synkopa wazowagalna jest najczęstszą przyczyną omdleń, szczególnie u młodych pacjentów bez chorób neurologicznych i kardiologicznych. Diagnostyka opiera się przede wszystkim na szczegółowym wywiadzie i badaniu przedmiotowym, które pozwalają na rozpoznanie w około 50% przypadków. Kluczowe elementy to identyfikacja czynników wyzwalających (np. stres emocjonalny, ból, długotrwałe stanie), objawów prodromalnych (nudności, zawroty głowy, pocenie się), krótki czas trwania incydentu (<1 min) oraz szybki powrót do pełnej świadomości. Badanie przedmiotowe obejmuje pomiar ciśnienia tętniczego w różnych pozycjach, osłuchiwanie serca, masaż zatoki szyjnej u osób >40 r.ż. oraz badanie neurologiczne. Podstawowym badaniem dodatkowym jest EKG, które u większości pacjentów z synkopą wazowagalną jest prawidłowe, co pomaga wykluczyć kardiogenne przyczyny omdleń.
badanie elektrofizjologiczne, badanie neurologiczne, badanie przedmiotowe, beta-bloker, czynniki wyzwalające, echokardiogram, elektroencefalogram, elektrokardiogram, fludrokortyzon, hipotensja ortostatyczna, holter EKG, manewr przeciwciśnieniowy, masaż zatoki szyjnej, midodryna, morfologia krwi, objawy prodromalne, omdlenie kardiogenne, omdlenie odruchowe, próba wysiłkowa, psychogenne pseudoomdlenie, stymulator serca, synkopa wazowagalna, test pochyleniowy, wszczepialny rejestrator pętlowy, wywiad lekarski, zespół posturalnej tachykardii ortostatycznej - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Bijuva
Produkt leczniczy Bijuva, zawierający 1 mg estradiolu i 100 mg progesteronu w kapsułkach miękkich, jest wskazany do hormonalnej terapii zastępczej (HTZ) u kobiet z objawami menopauzy obniżającymi jakość życia. Terapia powinna być wdrażana po starannej ocenie stosunku korzyści do ryzyka, przeprowadzanej co najmniej raz w roku. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentki z przedwczesną menopauzą, u których ryzyko powikłań jest mniejsze. Przed rozpoczęciem leczenia konieczne jest zebranie szczegółowego wywiadu, badanie przedmiotowe ze szczególnym uwzględnieniem narządów miednicy i piersi oraz ocena przeciwwskazań i czynników ryzyka. W trakcie terapii zaleca się indywidualne dostosowanie częstotliwości badań kontrolnych, w tym mammografii, oraz edukację pacjentek w zakresie zgłaszania niepokojących objawów piersi.
astma oskrzelowa, badanie przedmiotowe, biopsja endometrium, cukrzyca, endometrioza, estradiol, gruczolak wątrobowokomórkowy, hiperplazja endometrium, hormonalna terapia zastępcza, kamica żółciowa, krwawienie międzymiesiączkowe, mammografia, mięśniak gładki, migrena, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, nowotwór estrogenozależny, nowotwór złośliwy błony śluzowej macicy, otoskleroza, padaczka, plamienie, progesteron, przedwczesna menopauza, rak endometrium, rozrost endometrium, toczeń rumieniowaty układowy, włókniakomięśniak macicy, zaburzenie zakrzepowo-zatorowe, żółtaczka - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Atofab 10 mg
Atomoksetyna, substancja czynna preparatu Atofab, posiada liczne przeciwwskazania, które wykluczają jej stosowanie, w tym nadwrażliwość na lek lub substancje pomocnicze, jednoczesne stosowanie z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO) oraz obecność jaskry z wąskim kątem przesączania. Konieczne jest zachowanie co najmniej 2-tygodniowego odstępu między terapią atomoksetyną a IMAO, aby uniknąć poważnych interakcji. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami sercowo-naczyniowymi, takimi jak ciężkie nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, miażdżyca zarostowa tętnic, dławica piersiowa, kardiomiopatie, zawał mięśnia sercowego, zaburzenia rytmu serca oraz u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami naczyń mózgowych, w tym tętniakiem i udarem mózgu.
atomoksetyna, badanie okulistyczne, badanie przedmiotowe, ciśnienie wewnątrzgałkowe, dławica piersiowa, echokardiografia, elektrokardiografia, guz chromochłonny nadnerczy, inhibitor monoaminooksydazy, jaskra z wąskim kątem przesączania, kanałopatia, kardiomiopatia, miażdżyca zarostowa tętnic, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na atomoksetynę, niewydolność serca, pheochromocytoma, rozszerzenie źrenic, tętniak mózgu, udar mózgu, wrodzona wada serca, wzrost ciśnienia tętniczego, zaburzenie naczyń mózgowych, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie sercowo-naczyniowe, zawał mięśnia sercowego - Leksykon chorób i schorzeń
Zwichnięcie stawu ramiennego – Diagnostyka i diagnoza
Zwichnięcie stawu ramiennego, najczęstsze zwichnięcie dużego stawu (około 50% wszystkich zwichnięć), polega na przemieszczeniu głowy kości ramiennej poza panewkę stawową. Diagnostyka rozpoczyna się od szczegółowego wywiadu i badania przedmiotowego, ze zwróceniem uwagi na objawy takie jak deformacja barku, ograniczenie ruchomości, obrzęk, ból oraz ocenę stanu neurologicznego (szczególnie nerwu pachowego, uszkodzenie którego występuje w ponad 40% przypadków) i naczyniowego kończyny. Standardowo wykonuje się zdjęcia RTG w projekcjach AP, Y łopatki i pachowej, które pozwalają potwierdzić zwichnięcie, określić jego kierunek (przednie 90-95%, tylne 2-4%, dolne rzadkie) oraz wykryć złamania towarzyszące (około 25% przypadków). Po nastawieniu stawu obowiązkowe jest kontrolne RTG w celu potwierdzenia prawidłowego ustawienia głowy kości ramiennej i wykluczenia powikłań.
artro-MRI, badanie podmiotowe, badanie przedmiotowe, badanie ultrasonograficzne, diagnostyka obrazowa, elektromiografia, głowa kości ramiennej, mięsień naramienny, mięsień obły mniejszy, nerw pachowy, niestabilność stawu, panewka stawowa, projekcja przednio-tylna, rentgenografia, rezonans magnetyczny, stożek rotatorów, tomografia komputerowa, uszkodzenie Bankarta, uszkodzenie HAGL, uszkodzenie Hill-Sachsa, uszkodzenie obrąbka stawowego, zwichnięcie dolne, zwichnięcie przednie, zwichnięcie stawu ramiennego, zwichnięcie tylne - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Podtlenek Azotu Medyczny SPAWMET 98%
Podtlenek azotu medyczny SPAWMET to skroplony gaz zawierający minimum 98,0% v/v N₂O, stosowany w medycynie ze względu na swoje właściwości farmakologiczne. Jego podawanie jest bezwzględnie przeciwwskazane u pacjentów wymagających wentylacji czystym tlenem, z zatrzymaniem powietrza w organizmie (np. odma opłucnowa, rozedma pęcherzowa), po niedawnych operacjach okulistycznych z użyciem gazów SF₆, C₃F₈ lub C₂F₆, z zaburzeniami przytomności, podwyższonym ciśnieniem wewnątrzczaszkowym, ostrą niedrożnością jelit oraz przy obrażeniach twarzy uniemożliwiających szczelne dopasowanie maski do podawania gazu. Stosowanie podtlenku azotu powinno być ograniczone do maksymalnie 24 godzin, aby uniknąć działań niepożądanych, w tym zaburzeń hematologicznych i neurologicznych.
badanie przedmiotowe, ciśnienie wewnątrzczaszkowe, ciśnienie wewnątrzgałkowe, działanie niepożądane, gazy medyczne, mieszanina tlenowa, niedrożność jelit, odma opłucnowa, operacja okulistyczna, podtlenek azotu medyczny, rozedma pęcherzowa, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie przytomności, zatrzymanie powietrza w organizmie