Levomentis – Tabletki powlekane

Levomentis
Tabletki powlekane, 25 mg

Produkt leczniczy zawiera lewomepromazynę w dawce 25 mg, jako substancję czynną oraz laktozę jednowodną jako substancję pomocniczą. Stosuje się go przede wszystkim w leczeniu schizofrenii oraz innych schorzeń psychicznych z towarzyszącym pobudzeniem ruchowym. Może być również wykorzystywany w terapii zespołów lękowych i zaburzeń snu oraz w leczeniu przewlekłego bólu, zarówno jako monoterapia, jak i w połączeniu z innymi lekami przeciwbólowymi. Lek ma postać powlekanych tabletek o działaniu psychotropowym i przeciwbólowym.

Pobierz ChPL PDF Levomentis – Tabletki powlekane – 25 mg

Rozdziały

Dawkowanie i sposób podawania
Lewomepromazyna, dostępna w postaci tabletek powlekanych Levomentis 25 mg, wymaga indywidualnego dostosowania dawkowania w zależności od wskazań terapeutycznych oraz tolerancji pacjenta. W leczeniu schizofrenii i innych psychoz dawka początkowa wynosi 25-50 mg na dobę, podawana w 2-3 dawkach podzielonych, z możliwością zwiększenia do 150-250 mg na dobę. Po uzyskaniu efektu terapeutycznego dawkę należy zmniejszyć do dawki podtrzymującej. W terapii przeciwbólowej dawka początkowa wynosi 25-75 mg na dobę, z maksymalną dawką 150 mg/dobę dla pacjentów ambulatoryjnych oraz 300 mg/dobę dla hospitalizowanych. U pacjentów w podeszłym wieku oraz z niewydolnością wątroby lub nerek zaleca się stosowanie najniższej skutecznej dawki i ostrożne, stopniowe jej zwiększanie. Lewomepromazyna nie jest zalecana u dzieci i młodzieży poniżej 18 roku życia ze względu na ryzyko pozapiramidowych działań niepożądanych i późnej dyskinezy.

Levomentis należy podawać doustnie, tabletki można przyjmować niezależnie od posiłku, popijając wodą. W przypadku zmiany preparatu zawierającego lewomepromazynę, konieczne jest zachowanie równoważności dawkowania, aby utrzymać skuteczność terapii i uniknąć działań niepożądanych. Leczenie powinno być rozpoczynane od małych dawek, które stopniowo się zwiększa, a zakończenie terapii wymaga stopniowego zmniejszania dawki, aby zapobiec objawom odstawienia. Szczególną ostrożność należy zachować u osób starszych oraz pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i nerek, dostosowując dawkowanie indywidualnie i monitorując odpowiedź kliniczną.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Dawkowanie i sposób podawania – Levomentis 25 mg

dawka podtrzymująca, dawka podzielona, działania pozapiramidowe, działanie niepożądane, lek przeciwpsychotyczny, Levomentis, lewomepromazyna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objawy odstawienia, pacjent ambulatoryjny, pacjent hospitalizowany, późna dyskineza, schizofrenia, tabletka powlekana, terapia inicjacyjna, terapia przeciwbólowa
Działania niepożądane
Lek Levomentis, zawierający lewomepromazynę, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które różnią się częstością i nasileniem. Najczęściej obserwuje się ortostatyczne niedociśnienie tętnicze, zawroty głowy (zarówno o typie zaburzeń równowagi, jak i błędnikowego pochodzenia), a także uspokojenie i zmęczenie, szczególnie w początkowej fazie terapii. U około 30% pacjentów występuje łagodna leukocytoza lub leukopenia, a ponad 5% doświadcza reakcji skórnych, takich jak pokrzywka, zapalenie skóry czy świąd. Istotne są również poważne, choć rzadkie, zaburzenia hematologiczne, w tym agranulocytoza i niedokrwistość aplastyczna, które wymagają natychmiastowej interwencji. Ponadto, lewomepromazyna może wywoływać poważne reakcje nadwrażliwości, takie jak wstrząs anafilaktyczny czy obrzęk krtani, co stanowi wskazanie do przerwania leczenia.

Lewomepromazyna wpływa również na układ nerwowy, powodując często zawroty głowy, drżenia, parkinsonizm, akatyzje oraz potencjalnie złośliwy zespół neuroleptyczny, charakteryzujący się sztywnością mięśniową, hipertermią i zaburzeniami świadomości. Kardiologiczne działania niepożądane obejmują przyspieszenie rytmu serca, wydłużenie odstępu QT oraz ryzyko groźnych arytmii, takich jak torsades de pointes czy migotanie komór, które mogą prowadzić do nagłego zgonu. Często występują niedociśnienie tętnicze i ortostatyczne, a także możliwe jest wystąpienie żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej. Dodatkowo, obserwuje się suchość w jamie ustnej, zaparcia, reakcje alergiczne skórne, zaburzenia endokrynologiczne (np. hiperprolaktynemię, ginekomastię) oraz zmiany metaboliczne, takie jak zmiany tolerancji glukozy i masy ciała. W trakcie terapii konieczne jest monitorowanie pacjentów pod kątem powyższych działań niepożądanych oraz zgłaszanie ich do odpowiednich organów nadzoru farmakologicznego.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Działania niepożądane – Levomentis 25 mg

agranulocytoza, akatyzja, choroba zakrzepowo-zatorowa, dyskineza późna, dystonia ostra, eozynofilia, ginekomastia, gruczolak przysadki, hiperprolaktynemia, hipotermia, hirsutyzm, leukocytoza, leukopenia, migotanie komór, nadwrażliwość na światło, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość aplastyczna, obniżenie progu drgawkowego, obrzęk krtani, obrzęk obwodowy, opóźnienie orgazmu, pancytopenia, parkinsonizm, priapizm, promieniowanie UVA, reakcja rzekomoanafilaktyczna, reakcja skórna, retinopatia barwnikowa, tachykardia, tachykardia komorowa, torsades de pointes, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie miesiączkowania, zaburzenie pamięci, zaburzenie rytmu komorowe, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie wytrysku, zakrzepica żył głębokich, zapalenie wątroby, zator tętnicy płucnej, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zawroty głowy błędnikowe, zespół Morganiego-Adamsa-Stokesa, zespół odstawienia leku u noworodka, złośliwy zespół neuroleptyczny, zmętnienie soczewki, żółtaczka zastoinowa
Interakcje leku
Lewomepromazyna, lek przeciwpsychotyczny z grupy fenotiazyn, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco wpłynąć na bezpieczeństwo terapii. Przeciwwskazane jest łączne stosowanie lewomepromazyny z lekami przeciwnadciśnieniowymi (ryzyko ciężkiej hipotonii), inhibitorami MAO (przedłużone działanie i nasilenie działań niepożądanych) oraz alkoholem (potęgowanie sedacji, ryzyko objawów pozapiramidowych i ciężkiej hipotonii). Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym podawaniu leków przeciwcholinergicznych, hamujących ośrodkowy układ nerwowy, wydłużających odstęp QT (np. metadon, moksyfloksacyna, erytromycyna), litu, deferoksaminy oraz beta-adrenolityków (np. dilewalol), ze względu na ryzyko nasilenia działań niepożądanych, w tym arytmii i neurotoksyczności. Lewomepromazyna jest metabolizowana przez CYP2D6, co powoduje interakcje z lekami takimi jak chinidyna, wenlafaksyna, paroksetyna, fluoksetyna, klomipramina i kodeina, prowadząc do zmienionych stężeń terapeutycznych i potencjalnego nasilenia toksyczności.

W praktyce klinicznej przed rozpoczęciem terapii lewomepromazyną konieczne jest dokładne zebranie wywiadu lekowego oraz monitorowanie parametrów takich jak ciśnienie tętnicze i zapis EKG, zwłaszcza u pacjentów przyjmujących leki wydłużające odstęp QT. Zaleca się dostosowanie dawkowania leków współistniejących oraz edukację pacjenta w zakresie bezwzględnego zakazu spożywania alkoholu podczas leczenia. W przypadku konieczności stosowania terapii skojarzonej z lekami o wysokim ryzyku interakcji należy rozważyć alternatywne opcje terapeutyczne lub zapewnić ścisłe monitorowanie stanu klinicznego, aby minimalizować ryzyko poważnych powikłań, takich jak ciężka hipotonii, arytmie, encefalopatia metaboliczna czy nasilenie objawów pozapiramidowych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Interakcje leku – Levomentis 25 mg

adrenalina, agonista receptora dopaminowego, akatyzja, antybiotyk makrolidowy, arytmia, azolowy lek przeciwgrzybiczny, beta-adrenolityk, biodostępność leku, bromokryptyna, chinolon, CYP2D6, cytochrom P450, cytochrom P450 2D6, deferoksamina, depresant ośrodkowego układu nerwowego, depresja oddechowa, dilewalol, doustny lek przeciwcukrzycowy, dystonia, działanie antycholinergiczne, działanie przeciwparkinsonowskie, działanie sedatywne, encefalopatia metaboliczna, epinefryna, fenotiazyny, fotouczulenie, hiperglikemia, hipokaliemia, hipotonia, hipotonia ortostatyczna, inhibitor MAO, inhibitory MAO, jaskra, kabergolina, lek moczopędny, lek opioidowy, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwlękowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwparkinsonowy, leki przeciwcholinergiczne, lewodopa, lewomepromazyna, lit, neurotoksyczność, niedrożność porażenna, objaw pozapiramidowy, objawy pozapiramidowe, ośrodkowy układ nerwowy, parkinsonizm, pochodna amfetaminy, receptor dopaminowy, retencja moczu, torsade de pointes, torsades de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, witamina C, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie poznawcze, znieczulenie ogólne
Profil bezpieczeństwa leku
Lewomepromazyna jest przeciwwskazana u kobiet karmiących piersią ze względu na przenikanie leku do mleka ludzkiego oraz brak danych potwierdzających bezpieczeństwo stosowania w tym okresie. W trakcie leczenia lewomepromazyną zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności przy prowadzeniu pojazdów i obsłudze maszyn, zwłaszcza w pierwszych tygodniach terapii, kiedy występuje nasilone działanie uspokajające i zaburzenia motoryczne. Spożywanie alkoholu jest zakazane podczas terapii oraz przez 4-5 dni po jej zakończeniu, ponieważ alkohol potęguje depresyjne działanie na ośrodkowy układ nerwowy i zwiększa ryzyko działań niepożądanych, w tym pozapiramidowych.

U pacjentów w podeszłym wieku oraz u osób z zaburzeniami czynności nerek i wątroby konieczne jest stosowanie najniższej skutecznej dawki lewomepromazyny z powolnym jej zwiększaniem, a także regularne monitorowanie funkcji narządów. Seniorzy są szczególnie narażeni na działania niepożądane, takie jak hipotonia ortostatyczna, objawy pozapiramidowe, zaburzenia rytmu serca oraz zwiększone ryzyko zgonu, zwłaszcza w przypadku otępienia. W przypadku niewydolności nerek i wątroby istnieje ryzyko kumulacji leku i toksyczności, co wymaga ostrożności i ścisłej kontroli klinicznej.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Profil bezpieczeństwa leku – Levomentis 25 mg
Przeciwwskazania
Lewomentis, zawierający lewomepromazynę w dawce 25 mg, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki leku, w tym pochodne fenotiazyny oraz laktozę jednowodną (51,2 mg/tabletkę). Nie należy go stosować w schorzeniach neurologicznych takich jak złośliwy zespół neuroleptyczny, choroba Parkinsona, stwardnienie rozsiane, miastenia, porażenie połowicze, ze względu na ryzyko nasilenia objawów. Przeciwwskazania obejmują także jaskrę z wąskim kątem przesączania, retencję moczu, ciężką kardiomiopatię, istotną hipotonię, guz chromochłonny, ciężkie zaburzenia czynności nerek i wątroby, choroby układu krwiotwórczego, porfirię oraz interakcje z lekami hipotensyjnymi i inhibitorami MAO. Ponadto, lek jest niewskazany u dzieci poniżej 12 lat oraz kobiet karmiących piersią.

Stosowanie lewomepromazyny wymaga ostrożności u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby i nerek, hiponatremią, hipokaliemią, wydłużeniem odstępu QT, wcześniejszymi drgawkami, a także u osób narażonych na wysokie temperatury, planujących szczepienia lub ekspozycję na silne światło słoneczne. Należy unikać łączenia leku z innymi środkami depresyjnymi OUN oraz u pacjentów w podeszłym wieku z demencją, chorobami układu krążenia, zaburzeniami połykania i nietolerancją laktozy. Decyzja o terapii powinna być poprzedzona szczegółowym wywiadem, oceną ryzyka i korzyści oraz rozważeniem alternatywnych metod leczenia w przypadku wystąpienia przeciwwskazań.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przeciwwskazania – Levomentis 25 mg

agranulocytoza, choroba Parkinsona, choroby układu krwiotwórczego, ciśnienie tętnicze krwi, ciśnienie wewnątrzgałkowe, deficyty neurologiczne, demencja, depresja OUN, drgawki, działanie antycholinergiczne, działanie kardiodepresyjne, guz chromochłonny, hipokaliemia, hiponatremia, hipotensja ortostatyczna, hipotonia, incydenty naczyniowo-mózgowe, inhibitory MAO, jaskra z wąskim kątem przesączania, kardiomiopatia, laktoza jednowodna, leki hipotensyjne, lewomepromazyna, metabolizm leku, miastenia, nadwrażliwość, niedrożność przewodu pokarmowego, nietolerancja laktozy, niewydolność serca, objawy parkinsonowskie, osłabienie mięśniowe, ośrodkowy układ nerwowy, pochodne fenotiazyny, porażenie połowicze, porfiria, próg drgawkowy, przełom nadciśnieniowy, receptory dopaminergiczne, retencja moczu, stwardnienie rozsiane, udar cieplny, uraz mózgu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia hematologiczne, zaburzenia połykania, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia świadomości, zaburzenia szpiku kostnego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, złośliwy zespół neuroleptyczny, zwężenie przewodu pokarmowego
Przedawkowanie
Przedawkowanie lewomepromazyny (substancji czynnej leku Levomentis 25 mg) stanowi poważne zagrożenie dla życia, ze śmiertelną dawką jednorazową około 1 g (40 tabletek). Dominującym objawem jest ciężka depresja ośrodkowego układu nerwowego, często towarzysząca hipotonia, zaburzenia przewodzenia serca (wydłużenie QT, torsade de pointes, blok AV), objawy pozapiramidowe, sedacja, pobudzenie OUN oraz złośliwy zespół neuroleptyczny (hipertermia, sztywność mięśniowa, niestabilność autonomiczna). Objawy te mogą występować w różnym nasileniu, zależnie od dawki, indywidualnej wrażliwości i współistniejących schorzeń. Brak swoistej odtrutki wymaga leczenia objawowego w warunkach OIT, z ciągłym monitorowaniem EKG, parametrów życiowych, równowagi kwasowo-zasadowej, funkcji nerek i wątroby oraz stężenia kinazy kreatynowej przy podejrzeniu zespołu neuroleptycznego.

Postępowanie terapeutyczne obejmuje zabezpieczenie funkcji życiowych (udrożnienie dróg oddechowych, tlenoterapia, wentylacja wspomagana), leczenie hipotonii (dożylne płyny, dopamina/noradrenalina, pozycja Trendelenburga), kontrolę drgawek (diazepam 10-20 mg i ewentualnie fenytoina lub fenobarbital), terapię objawów pozapiramidowych (biperyden 2-5 mg i.m./i.v.) oraz leczenie rabdomiolizy mannitolem. W celu ograniczenia wchłaniania leku zaleca się płukanie żołądka (do 12 h od przyjęcia), podanie węgla aktywowanego i środków przeczyszczających, natomiast nie zaleca się wywoływania wymiotów ze względu na ryzyko napadów padaczkowych i aspiracji. Diureza forsowana, hemodializa i hemoperfuzja nie przyspieszają eliminacji lewomepromazyny i nie są wskazane. Ze względu na ryzyko arytmii konieczne jest stałe monitorowanie EKG i dostęp do sprzętu reanimacyjnego podczas leczenia presorami.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedawkowanie – Levomentis 25 mg

akatyzja, blok przedsionkowo-komorowy, częstoskurcz komorowy, depresja ośrodkowego układu nerwowego, depresja OUN, diureza forsowana, dystonia, działanie antycholinergiczne, hemodializa, hemoperfuzja, hipertermia, hipotensja, hipotonia, kinaza kreatynowa, komorowe zaburzenia rytmu serca, leczenie antycholinergiczne, Levomentis, lewomepromazyna, migotanie komór, monitorowanie EKG, napad padaczkowy, niestabilność autonomiczna, objawy pozapiramidowe, parkinsonizm polekowy, rabdomioliza, reakcja dystoniczna, równowaga kwasowo-zasadowa, sedacja, sztywność mięśniowa, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia przewodzenia, złośliwy zespół neuroleptyczny
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa lewomepromazyny są ograniczone, co utrudnia pełną ocenę jej profilu toksykologicznego. Brak jest kompletnych badań mutagenności i karcinogenności w modelach zwierzęcych, jednak ekstrapolacja z innych pochodnych fenotiazyny sugeruje niskie ryzyko tych działań niepożądanych. Wyniki badań teratogenności są niejednoznaczne, co wskazuje na potencjalne ryzyko wad rozwojowych u płodów, zwłaszcza przy ekspozycji w pierwszym trymestrze ciąży, kiedy zachodzi organogeneza. W związku z tym zaleca się ostrożność i unikanie stosowania leku u kobiet ciężarnych, jeśli to możliwe.

Analiza dostępnych danych nieklinicznych nie ujawnia dodatkowych istotnych zagrożeń poza tymi opisanymi w Charakterystyce Produktu Leczniczego. Ograniczenia w danych przedklinicznych wymagają jednak starannego monitorowania pacjentów podczas terapii, zwłaszcza pod kątem rzadkich działań niepożądanych, które mogły nie zostać w pełni zidentyfikowane. Doświadczenie kliniczne z lewomepromazyną i innymi fenotiazynami dostarcza cennych informacji uzupełniających, co podkreśla konieczność indywidualizacji leczenia i uwzględnienia potencjalnych ryzyk w praktyce klinicznej.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Levomentis 25 mg

charakterystyka produktu leczniczego, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, lewomepromazyna, organogeneza, pierwszy trymestr ciąży, pochodna fenotiazyny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, wada rozwojowa, właściwość teratogenna
Skład i postać leku
Levomentis dostępny jest w formie tabletek powlekanych o dawce 25 mg lewomepromazyny (odpowiadającej 33,8 mg lewomepromazyny maleinianu). Tabletki mają okrągły kształt, są obustronnie wypukłe, białe i gładkie. Substancją pomocniczą istotną z klinicznego punktu widzenia jest laktoza jednowodna (51,2 mg na tabletkę), co wymaga uwagi u pacjentów z nietolerancją laktozy. Pozostałe składniki pomocnicze to m.in. skrobia żelowana kukurydziana, karboksymetyloskrobia sodowa typ A, powidon K 30, talk, krzemionka koloidalna bezwodna, magnezu stearynian oraz składniki otoczki takie jak alkohol poliwinylowy, makrogol 3350 i tytanu dwutlenek (E 171) nadający barwę.

Opakowania leku Levomentis 25 mg zawierają 30, 50, 60 lub 100 tabletek powlekanych, pakowanych w blistry PVC/PVDC/Aluminium i umieszczone w tekturowym pudełku. Lek należy przechowywać w temperaturze poniżej 25°C, co zapewnia stabilność produktu przez 2 lata. Nie odnotowano niezgodności farmaceutycznych. Utylizacja niewykorzystanych tabletek powinna odbywać się zgodnie z lokalnymi przepisami dotyczącymi odpadów farmaceutycznych, bez konieczności stosowania specjalnych środków ostrożności.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Skład i postać leku – Levomentis 25 mg

alkohol poliwinylowy, dwutlenek tytanu, karboksymetyloskrobia sodowa, krzemionka koloidalna, laktoza jednowodna, lewomepromazyna, makrogol, maleinian lewomepromazyny, nietolerancja laktozy, niezgodność farmaceutyczna, powidon, skrobia żelowana kukurydziana, stearynian magnezu, tabletka powlekana, utylizacja produktów leczniczych
Specjalne ostrzeżenia
Lewomepromazyna, składnik leku Levomentis, wymaga ścisłej kontroli parametrów klinicznych podczas terapii, zwłaszcza u pacjentów z chorobami układu krążenia, wątroby oraz nerek. Zaleca się monitorowanie ciśnienia tętniczego, funkcji wątroby, morfologii krwi z rozmazem, EKG oraz stężenia potasu w surowicy, szczególnie u osób z ryzykiem hipotonii, zaburzeń rytmu serca i wydłużonego odstępu QT. Przed rozpoczęciem leczenia konieczne jest wykonanie EKG w celu wykluczenia przeciwwskazań kardiologicznych. Lewomepromazyna może powodować wydłużenie odstępu QT, arytmie, a także złośliwy zespół neuroleptyczny (NMS), dlatego w przypadku hipertermii i objawów takich jak sztywność mięśni czy zaburzenia świadomości należy natychmiast przerwać terapię. Ponadto, lek obniża próg drgawkowy i może indukować zmiany padaczkopodobne w EEG, co wymaga szczególnej uwagi u pacjentów z padaczką. Długotrwałe stosowanie wiąże się z ryzykiem późnej dyskinezy, której objawy mogą być nieodwracalne i obejmują mimowolne ruchy twarzy i kończyn.

Lewomepromazyna wymaga ostrożności u pacjentów w podeszłym wieku, z niewydolnością serca, zaburzeniami czynności wątroby i nerek, a także u osób z czynnikami ryzyka zakrzepicy żylnej (VTE). U osób starszych obserwuje się zwiększoną podatność na hipotonię ortostatyczną, działania przeciwcholinergiczne oraz pozapiramidowe. Leczenie należy rozpoczynać od niskich dawek i stopniowo je zwiększać, monitorując objawy niepożądane. Nie zaleca się stosowania lewomepromazyny w leczeniu zaburzeń zachowania związanych z otępieniem ze względu na zwiększone ryzyko zgonu. W trakcie terapii należy unikać spożywania alkoholu przez co najmniej 4-5 dni po zakończeniu leczenia. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z lekami depresyjnymi na OUN oraz lekami przeciwcholinergicznymi u pacjentów wrażliwych, np. z jaskrą z zamkniętym kątem czy parkinsonizmem. Stosowanie w ciąży wymaga dokładnej oceny ryzyka i korzyści.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Specjalne ostrzeżenia – Levomentis

agranulocytoza, arytmia typu torsade de pointes, badanie biochemiczne wątroby, bradykardia, choroba układu krążenia, ciśnienie tętnicze krwi, cukrzyca, działanie pozapiramidowe, działanie sedatywne, fenotiazyna, hipertermia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hipotonia, hipotonia ortostatyczna, jaskra z zamkniętym kątem przesączania, katatonia, lek przeciwpsychotyczny, leukopenia, lewomepromazyna, morfologia krwi z rozmazem, nadwrażliwość na substancję czynną, niedoczynność tarczycy, niewydolność oddechowa, objaw pozapiramidowy, objaw psychotyczny, padaczka, parkinsonizm, późna dyskineza, próg drgawkowy, rozrost gruczołu krokowego, sztywność mięśni, tachykardia, udar, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie krążenia, zaburzenie przewodzenia, zaburzenie rytmu serca, zakrzepica z zatorami, zastoinowa niewydolność serca, zespół wydłużonego odstępu QT, złośliwy zespół neuroleptyczny, żółtaczka, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Właściwości farmakodynamiczne
Lewomepromazyna, substancja czynna leku Levomentis 25 mg, jest neuroleptykiem z grupy alifatycznych pochodnych fenotiazyny (kod ATC: N05AA02). Jej mechanizm działania opiera się głównie na blokadzie receptorów dopaminergicznych D2 w mózgu, co prowadzi do redukcji aktywności psychoruchowej i agresji. Ponadto lek wykazuje powinowactwo do receptorów D1, H1, α1-adrenergicznych, muskarynowych oraz serotoninowych, co przekłada się na szerokie spektrum efektów farmakologicznych, takich jak działanie przeciwlękowe, uspokajające, przeciwwymiotne, przeciwhistaminowe, przeciwadrenergiczne i przeciwcholinergiczne. Lewomepromazyna charakteryzuje się mniejszym ryzykiem pozapiramidowych działań niepożądanych w porównaniu z innymi neuroleptykami, a jej silna blokada receptorów alfa-adrenergicznych przy stosunkowo słabym działaniu przeciwcholinergicznym jest istotnym aspektem jej profilu farmakodynamicznego.

Unikalną cechą lewomepromazyny jest jej działanie przeciwbólowe, porównywalne do morfiny, co czyni ją wartościowym lekiem w terapii bólu ostrego i przewlekłego, zwłaszcza w przypadkach opornych na standardowe leczenie. Po podaniu domięśniowym maksymalne działanie przeciwbólowe osiąga się w ciągu 20-40 minut, a czas trwania efektu wynosi około 4 godziny. Lewomepromazyna wykazuje również efekt amnestyczny oraz zdolność do zmniejszania zapotrzebowania na opioidy i łagodzenia nudności indukowanych przez te leki, co podkreśla jej rolę jako leku wspomagającego w terapii bólu. Te właściwości farmakodynamiczne determinują szerokie zastosowanie kliniczne leku zarówno w zaburzeniach psychicznych, jak i w leczeniu bólu o różnej etiologii.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakodynamiczne – Levomentis 25 mg

chlorpromazyna, działanie analgetyczne, działanie przeciwadrenergiczne, działanie przeciwcholinergiczne, działanie przeciwhistaminowe, działanie przeciwwymiotne, efekt amnestyczny, lek przeciwpsychotyczny, lewomepromazyna, neuroleptyk, objawy pozapiramidowe, opioid, pochodna fenotiazyny, podanie domięśniowe, receptor alfa-adrenergiczny, receptor D1, receptor dopaminergiczny D2, receptor H1, receptor muskarynowy, receptor serotoninowy, sedacja, układ cholinergiczny, układ histaminergiczny, układ limbiczny, układ noradrenergiczny, układ serotoninergiczny, układ siatkowaty, właściwość przeciwbólowa
Właściwości farmakokinetyczne
Lewomepromazyna, substancja czynna leku Levomentis, wykazuje złożony profil farmakokinetyczny, obejmujący szybkie i efektywne wchłanianie z przewodu pokarmowego z biodostępnością około 50% z powodu istotnego metabolizmu pierwszego przejścia. Maksymalne stężenie we krwi (Tmax) osiąga w ciągu 1-4 godzin po podaniu doustnym. Charakteryzuje się wysoką objętością dystrybucji (23-42 L/kg masy ciała), co wskazuje na znaczną akumulację w tkankach pozanaczyniowych. Lewomepromazyna przenika przez barierę łożyskową oraz do mleka kobiecego, co ma istotne znaczenie w kontekście stosowania u kobiet w ciąży i podczas laktacji.

Metabolizm lewomepromazyny zachodzi głównie poprzez demetylację i sulfoksydację, prowadząc do powstania aktywnych farmakologicznie metabolitów, które następnie ulegają sprzęganiu z kwasem glukuronowym lub siarkowym. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki w postaci metabolitów (siarczany i glukuroniany), z wydalaniem około 1% dawki w formie niezmienionej. Okres półtrwania leku wynosi od 15 do 30 godzin, z możliwością wydłużenia do 3 dni, co ma istotne implikacje dla dawkowania i monitorowania terapii, zwłaszcza w przypadku konieczności odstawienia leku lub ryzyka kumulacji substancji czynnej.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakokinetyczne – Levomentis 25 mg

bariera łożyskowa, biodostępność, droga eliminacji, faza eliminacji, glukuroniany i siarczany, kumulacja w tkankach, Levomentis, lewomepromazyna, maksymalne stężenie we krwi, metabolity, metabolizm pierwszego przejścia, mleko kobiece, objętość dystrybucji, okres półtrwania, sprzęganie z kwasem glukuronowym, Tmax, wydalanie przez nerki
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Levomepromazyna, substancja czynna leku Levomentis (25 mg, tabletki powlekane), jest neuroleptykiem o działaniu przeciwpsychotycznym, którego stosowanie u kobiet w wieku rozrodczym, w ciąży oraz podczas karmienia piersią wymaga szczególnej ostrożności. Lek przenika przez barierę łożyskową, a brak wystarczających danych klinicznych uniemożliwia jednoznaczną ocenę bezpieczeństwa jego stosowania w ciąży. Na podstawie badań na zwierzętach oraz obserwacji klinicznych istnieje podejrzenie ryzyka zaburzeń rozwojowych u potomstwa, zwłaszcza w zakresie funkcji motorycznych i behawioralnych, a także potencjalnego ryzyka wad wrodzonych. W pierwszym trymestrze ciąży levomepromazyna jest przeciwwskazana ze względu na ryzyko teratogenne, natomiast w drugim i trzecim trymestrze jej stosowanie powinno być ograniczone do sytuacji, gdy korzyści dla matki przewyższają ryzyko dla płodu, przy zastosowaniu najniższej skutecznej dawki. Noworodki matek leczonych levomepromazyną w trzecim trymestrze są narażone na objawy pozapiramidowe oraz zespół odstawienny, manifestujące się m.in. pobudzeniem, zaburzeniami napięcia mięśniowego, drżeniami, sennością, zaburzeniami oddychania i trudnościami w karmieniu, co wymaga ich ścisłego monitorowania po porodzie.

Levomepromazyna przenika również do mleka matki, dlatego jej stosowanie u kobiet karmiących piersią jest przeciwwskazane. W przypadku konieczności terapii w okresie poporodowym zaleca się zaprzestanie karmienia piersią i rozważenie alternatywnych metod żywienia noworodka. Ponadto, levomepromazyna może indukować hiperprolaktynemię, co może prowadzić do zaburzeń funkcji rozrodczych i seksualnych, takich jak nieregularne miesiączki, zmniejszenie libido czy zaburzenia erekcji. Przed rozpoczęciem leczenia u kobiet w wieku rozrodczym należy rozważyć skuteczną antykoncepcję, a u kobiet planujących ciążę – ewentualną zmianę terapii na bezpieczniejszą alternatywę. Decyzje terapeutyczne powinny być podejmowane indywidualnie, po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka oraz po szczegółowym poinformowaniu pacjentki o potencjalnych zagrożeniach i konieczności monitorowania stanu zdrowia zarówno matki, jak i noworodka.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Levomentis 25 mg

bariera łożyskowa, blokada receptorów dopaminowych, drżenie mimowolne, działanie teratogenne, fenotiazyna, hiperprolaktynemia, hipertonia mięśniowa, hipotonia mięśniowa, lek przeciwpsychotyczny, Levomentis, nadmierna senność, neuroleptyk, objaw pozapiramidowy, pobudzenie psychoruchowe, przenikanie do mleka, receptor dopaminowy, wada wrodzona, zaburzenie behawioralne, zaburzenie erekcji, zaburzenie libido, zaburzenie miesiączkowania, zaburzenie motoryczne, zespół odstawienny, zespół zaburzeń oddechowych
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Lewomepromazyna, dostępna w preparacie Levomentis w dawce 25 mg w formie tabletek powlekanych, wykazuje silne działanie uspokajające oraz istotnie obniża sprawność psychomotoryczną, co bezpośrednio wpływa na zdolność pacjentów do bezpiecznego prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi maszyn. Szczególnie w pierwszych tygodniach terapii, kiedy efekt sedatywny jest najsilniejszy, pacjenci doświadczają znaczącego pogorszenia zdolności koncentracji i koordynacji, co stanowi wysokie ryzyko wypadków. W związku z tym lekarz powinien zalecić bezwzględne powstrzymanie się od prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn w tym okresie oraz poinformować o konieczności indywidualnej oceny możliwości modyfikacji tych ograniczeń w późniejszym czasie terapii, gdy może rozwinąć się tolerancja na działanie leku.

W trakcie leczenia lewomepromazyną lekarz ma obowiązek szczegółowo poinformować pacjenta o wpływie leku na zdolności psychomotoryczne oraz o zakazie prowadzenia pojazdów i wykonywania czynności zwiększających ryzyko wypadków, zwłaszcza w początkowym okresie terapii. Informacje te muszą być udokumentowane w dokumentacji medycznej, co ma również wymiar prawny, chroniący lekarza przed odpowiedzialnością w przypadku zdarzeń niepożądanych. Regularna ocena funkcji psychomotorycznych pacjenta, uwzględniająca indywidualne cechy, dawkę i czas trwania terapii, jest kluczowa dla bezpiecznego prowadzenia farmakoterapii oraz ewentualnej modyfikacji zaleceń dotyczących prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Levomentis 25 mg

dawkowanie leku, działanie uspokajające, efekt sedatywny, farmakoterapia, funkcje psychomotoryczne, Levomentis, lewomepromazyna, okres terapii, ośrodkowy układ nerwowy, sedacja, sprawność psychomotoryczna, tolerancja na leki, zaburzenia motoryczne, zdolności psychomotoryczne
Wskazania do stosowania
Lewomepromazyna w dawce 25 mg (Levomentis) jest pochodną fenotiazyny o wielokierunkowym działaniu: przeciwpsychotycznym, przeciwlękowym, sedatywnym oraz przeciwbólowym. Lek znajduje zastosowanie przede wszystkim w psychiatrii, w leczeniu schizofrenii oraz innych zaburzeń psychotycznych, gdzie redukuje objawy takie jak urojenia i halucynacje. Ponadto, Levomentis jest stosowany w terapii zespołów lękowych w niższych dawkach, a także w leczeniu zaburzeń snu, gdzie pojedyncza dawka wieczorna pomaga w inicjacji i utrzymaniu snu. W neurologii i leczeniu bólu przewlekłego lek może być stosowany zarówno w monoterapii, jak i w terapii skojarzonej, szczególnie w przypadkach opornych na standardowe leczenie przeciwbólowe. Dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane przez specjalistów, takich jak psychiatrzy, neurolodzy czy specjaliści leczenia bólu, z uwzględnieniem wskazań i tolerancji pacjenta.

Levomentis jest szczególnie wskazany u pacjentów, u których inne leki przeciwpsychotyczne nie przyniosły oczekiwanych efektów, a także w sytuacjach współwystępowania zaburzeń psychotycznych z przewlekłym bólem lub zaburzeniami snu. Warto zwrócić uwagę na zawartość 51,2 mg laktozy jednowodnej w jednej tabletce, co jest istotne u pacjentów z nietolerancją laktozy. Decyzja o włączeniu leku do terapii powinna być poprzedzona dokładną oceną korzyści i ryzyka, a dawkowanie dostosowane do indywidualnej odpowiedzi klinicznej, z możliwością stopniowego zwiększania dawki w leczeniu bólu przewlekłego. Levomentis stanowi cenne narzędzie terapeutyczne w kompleksowym leczeniu zaburzeń psychicznych i bólu, zwłaszcza w przypadkach wymagających działania sedatywnego i przeciwbólowego.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wskazania do stosowania – Levomentis 25 mg

bezsenność, ból przewlekły, działanie przeciwlękowe, działanie przeciwpsychotyczne, działanie sedatywne, efekt sedatywny, leczenie skojarzone, lewomepromazyna, nietolerancja laktozy, objawy psychotyczne, pobudzenie psychoruchowe, pobudzenie ruchowe, pochodna fenotiazyny, schizofrenia, stan pobudzenia, terapia bólu przewlekłego, upośledzenie umysłowe, urojenia i halucynacje, zaburzenia psychotyczne, zaburzenia snu, zespół lękowy

Levomentis Tabletki powlekane, 25 mg

Levomentis
Tabletki powlekane, 25 mg