Lenalidomide Zentiva – Kapsułki twarde

Lenalidomide Zentiva
Kapsułki twarde, 25 mg

Produkt leczniczy zawiera lenalidomid jako substancję czynną w dawkach od 5 mg do 25 mg oraz laktozę jako substancję pomocniczą. Stosowany jest w leczeniu różnych schorzeń hematologicznych, takich jak szpiczak mnogi, zespoły mielodysplastyczne oraz chłoniaki. Lek może być podawany jako monoterapia lub w skojarzeniu z innymi lekami, w zależności od rodzaju i stadium choroby. Jego zastosowanie obejmuje także leczenie pacjentów, którzy nie kwalifikują się do przeszczepu lub u których wcześniejsze terapie nie przyniosły efektu.

Pobierz ChPL PDF Lenalidomide Zentiva – Kapsułki twarde – 25 mg

Rozdziały

Dawkowanie i sposób podawania
Lenalidomide Zentiva dostępny jest w kapsułkach twardych o dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg oraz 25 mg i wymaga ścisłego nadzoru lekarskiego, szczególnie doświadczonego w terapii przeciwnowotworowej. Przed rozpoczęciem leczenia konieczne jest potwierdzenie odpowiednich wartości morfologii krwi: liczba bezwzględna neutrofili (ANC) powinna być ≥ 1,0 × 10⁹/l, a liczba płytek krwi ≥ 50 × 10⁹/l. W terapii noworozpoznanego szpiczaka mnogiego u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu stosuje się lenalidomid 25 mg p.o. raz dziennie w dniach 1-21 28-dniowych cykli oraz deksametazon 40 mg p.o. w dniach 1, 8, 15 i 22. Modyfikacje dawkowania lenalidomidu (od 25 mg do 2,5 mg) są uzależnione od toksyczności hematologicznej, zwłaszcza małopłytkowości i neutropenii 3. lub 4. stopnia, które wymagają przerwania lub redukcji dawki oraz ewentualnego włączenia czynników wzrostu neutrofili.

W przypadku małopłytkowości zaleca się przerwanie leczenia, gdy liczba płytek spadnie poniżej 25 × 10⁹/l, a po powrocie do ≥ 50 × 10⁹/l dawkę lenalidomidu należy zmniejszyć o jeden poziom. Analogicznie, przy neutropenii z ANC < 0,5 × 10⁹/l leczenie należy przerwać do momentu powrotu ANC do ≥ 1,0 × 10⁹/l (jeśli neutropenia jest jedynym objawem toksyczności) lub do ≥ 0,5 × 10⁹/l przy współistnieniu innych toksyczności hematologicznych, po czym wznowić terapię z odpowiednią redukcją dawki. W przypadku pominięcia dawki lenalidomidu, jeśli upłynęło mniej niż 12 godzin od planowanego czasu podania, dawkę można przyjąć, natomiast po 12 godzinach należy ją pominąć i kontynuować leczenie następnego dnia. Regularny monitoring morfologii krwi jest kluczowy dla bezpiecznego prowadzenia terapii i wczesnego wykrywania działań niepożądanych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Dawkowanie i sposób podawania – Lenalidomide Zentiva 25 mg

badanie laboratoryjne, bezwzględna liczba neutrofili, czynnik wzrostu, dawka leku, deksametazon, kapsułka twarda, leczenie przeciwnowotworowe, lenalidomid, lenalidomid z deksametazonem, małopłytkowość, morfologia krwi, neutrofil, neutropenia, płytki krwi, powikłanie hematologiczne, progresja choroby, przeszczep, szpiczak mnogi, terapia przeciwnowotworowa, toksyczność hematologiczna, toksyczność ograniczająca dawkę, układ krwiotwórczy
Działania niepożądane
Lenalidomid wykazuje złożony profil bezpieczeństwa, z częstością występowania działań niepożądanych różniącą się w zależności od wskazania i schematu terapeutycznego. W leczeniu podtrzymującym noworozpoznanego szpiczaka mnogiego po ASCT, najczęstsze ciężkie działania niepożądane obejmują zapalenie płuc (10,6%), zakażenia płuc (9,4%), neutropenię (60,8-79,0%), małopłytkowość (23,5-72,3%), leukopenię (22,8-31,7%) oraz biegunki (38,9-54,5%). W schematach skojarzonych z bortezomibem i deksametazonem obserwuje się dodatkowo wysoką częstość neuropatii obwodowej (71,8%), zmęczenia (73,7%), hipokalcemii (50,0%) oraz zaparć (56,1%). W przypadku terapii lenalidomidem z deksametazonem u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu, częstsze są zapalenia płuc (9,8%) i niewydolność nerek (6,3%). Działania niepożądane obejmują również objawy ze strony układu oddechowego, pokarmowego, nerwowego oraz skórne, które mogą wymagać modyfikacji dawkowania lub przerwania terapii.

Ze względu na wysoką częstość hematologicznych działań niepożądanych, takich jak neutropenia, małopłytkowość i leukopenia, zaleca się regularne monitorowanie morfologii krwi, szczególnie w początkowych cyklach leczenia. Należy również kontrolować funkcję nerek, objawy infekcji oraz stan układu nerwowego. W przypadku wystąpienia ciężkich działań niepożądanych, konieczne może być dostosowanie dawki lenalidomidu, czasowe wstrzymanie lub całkowite przerwanie terapii. Skuteczne zarządzanie działaniami niepożądanymi wymaga kompleksowego podejścia, uwzględniającego leczenie wspomagające oraz ścisłą obserwację pacjenta, co jest kluczowe dla optymalizacji wyników terapeutycznych i bezpieczeństwa stosowania lenalidomidu.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Działania niepożądane – Lenalidomide Zentiva 25 mg

astenia, bezsenność, biegunka, ból pleców, bortezomib, deksametazon, gorączka, hipokalcemia, kaszel, lenalidomid, leukopenia, małopłytkowość, melfalan, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność nerek, odwodnienie, prednizon, przeszczepienie komórek macierzystych, skurcz mięśni, szpiczak mnogi, talidomid, trombocytopenia, wysypka, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie płuc, zapalenie błony śluzowej żołądka i jelit, zapalenie nosa i gardła, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zaparcie, zmęczenie, zmniejszony apetyt
Interakcje leku
Lenalidomid, stosowany często w terapii szpiczaka mnogiego w połączeniu z deksametazonem, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne z innymi lekami. Szczególną uwagę należy zwrócić na zwiększone ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych przy jednoczesnym stosowaniu czynników pobudzających erytropoezę (EPO) oraz hormonalnej terapii zastępczej, co wymaga rozważenia profilaktyki przeciwzakrzepowej. Lenalidomid nie indukuje enzymów CYP450, jednak deksametazon może indukować CYP3A4, co potencjalnie zmniejsza skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych, dlatego zaleca się stosowanie dodatkowych metod antykoncepcji. W badaniach farmakokinetycznych lenalidomid w dawce 10 mg nie wpływał na farmakokinetykę warfaryny ani odwrotnie, jednak w praktyce klinicznej, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu deksametazonu, konieczne jest ścisłe monitorowanie INR. Ponadto, lenalidomid zwiększa stężenie digoksyny w osoczu o około 14%, co wymaga regularnego monitorowania jej poziomu w surowicy.

Interakcje farmakodynamiczne obejmują także zwiększone ryzyko rabdomiolizy przy jednoczesnym stosowaniu statyn, co wymaga wzmożonej kontroli klinicznej i laboratoryjnej (monitorowanie kinazy kreatynowej i mioglobiny). Deksametazon nie wpływa istotnie na farmakokinetykę lenalidomidu, a inhibitory P-gp (np. chinidyna, temsyrolimus) nie wykazują klinicznie istotnego wpływu na jego metabolizm. Ze względu na potencjalne nasilenie działań niepożądanych ze strony ośrodkowego układu nerwowego oraz ryzyko hepatotoksyczności, zaleca się ograniczenie spożycia alkoholu podczas terapii lenalidomidem, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. W sumie, terapia lenalidomidem wymaga kompleksowego monitorowania interakcji lekowych i działań niepożądanych, zwłaszcza w schematach skojarzonych z deksametazonem i lekami o wąskim indeksie terapeutycznym.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Interakcje leku – Lenalidomide Zentiva 25 mg

czynnik pobudzający erytropoezę, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, działania niepożądane OUN, farmakokinetyka lenalidomidu, glikozyd nasercowy, hepatotoksyczność, hormonalna terapia zastępcza, indukcja enzymu CYP, inhibitor glikoproteiny p, INR, interakcja lenalidomidu, kinaza kreatynowa, lenalidomid z deksametazonem, monoterapia lenalidomidem, parametry krzepnięcia, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, profilaktyka przeciwzakrzepowa, rabdomioliza, rozpad mięśni prążkowanych, szpiczak mnogi, temsyrolimus, warfaryna, wskaźniki krzepnięcia, zaburzenie czynności wątroby
Profil bezpieczeństwa leku
Lenalidomid jest przeciwwskazany u kobiet karmiących ze względu na brak danych dotyczących przenikania leku do mleka matki, co stanowi istotne ryzyko dla niemowląt. W przypadku prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn zaleca się zachowanie ostrożności, ponieważ lek może powodować objawy takie jak zmęczenie, zawroty głowy, senność oraz niewyraźne widzenie, które mogą upośledzać zdolności psychomotoryczne. Brak jest danych dotyczących interakcji lenalidomidu z alkoholem, co wymaga ostrożności w interpretacji i stosowaniu leku w połączeniu z alkoholem.

U pacjentów w podeszłym wieku oraz u osób z zaburzeniami czynności nerek i wątroby zaleca się szczególną ostrożność. W grupie seniorów istnieje zwiększone ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza hematologicznych, a także częstsze występowanie dysfunkcji narządów, co wymaga indywidualizacji dawkowania. U pacjentów z niewydolnością nerek obserwuje się wydłużony czas eliminacji lenalidomidu, co może zwiększać toksyczność, dlatego konieczne jest dostosowanie dawki i ścisłe monitorowanie. W przypadku zaburzeń czynności wątroby brak jest szczegółowych danych, jednak ze względu na niepełne określenie bezpieczeństwa i skuteczności, również zaleca się ostrożność.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Profil bezpieczeństwa leku – Lenalidomide Zentiva 25 mg
Przeciwwskazania
Lenalidomid, substancja czynna o działaniu immunomodulującym, jest dostępny w postaci kapsułek twardych w dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg oraz 25 mg (zawierających odpowiednio 66,4 mg, 132,9 mg, 199,3 mg i 332,2 mg laktozy). Podstawowym przeciwwskazaniem do stosowania Lenalidomide Zentiva jest nadwrażliwość na lenalidomid lub substancje pomocnicze, w tym laktozę, co wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z nietolerancją tego cukru, zwłaszcza przy wyższych dawkach. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u kobiet w ciąży ze względu na udowodnione działanie teratogenne, które może prowadzić do poważnych wad wrodzonych lub śmierci płodu.

Lenalidomid jest również przeciwwskazany u kobiet w wieku rozrodczym, które nie stosują skutecznej antykoncepcji lub nie są w stanie przestrzegać wymogów Programu Zapobiegania Ciąży, obejmującego m.in. regularne testy ciążowe i stosowanie skutecznych metod antykoncepcji co najmniej 4 tygodnie przed i podczas terapii. W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia ciąży leczenie należy natychmiast przerwać i skierować pacjentkę do specjalisty. Dodatkowo, u pacjentów z historią reakcji nadwrażliwości na lenalidomid lub pochodne talidomidu stosowanie leku jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko reakcji krzyżowej. Decyzja o terapii powinna być poprzedzona dokładną oceną korzyści i ryzyka, ze szczególnym uwzględnieniem potencjału teratogennego i wymogów profilaktyki ciąży.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przeciwwskazania – Lenalidomide Zentiva 25 mg

działania niepożądane, działanie immunomodulujące, działanie teratogenne, kapsułki twarde, lenalidomid, modyfikacja dawkowania, nadwrażliwość pacjenta, nietolerancja laktozy, Program Zapobiegania Ciąży, reakcja krzyżowa, reakcja nadwrażliwości, substancja czynna, substancje pomocnicze, test ciążowy, wady wrodzone
Przedawkowanie
Przedawkowanie lenalidomidu, nawet przy dawkach sięgających 150 mg do 400 mg, stanowi poważne zagrożenie kliniczne, głównie z powodu toksyczności hematologicznej. Dominującym objawem jest mielosupresja manifestująca się neutropenią, trombocytopenią oraz niedokrwistością, co zwiększa ryzyko ciężkich infekcji, krwotoków i ogólnego osłabienia pacjenta. Lenalidomide Zentiva dostępny jest w kapsułkach o dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg i 25 mg, co należy uwzględnić przy ocenie przyjętej dawki. Dodatkowo, obecność laktozy w kapsułkach (od 66,4 mg do 332,2 mg) może mieć znaczenie u pacjentów z nietolerancją tego cukru, zwłaszcza przy spożyciu większej liczby kapsułek.

Postępowanie w przypadku przedawkowania lenalidomidu opiera się na leczeniu wspomagającym i monitorowaniu parametrów życiowych oraz funkcji wątroby i nerek. Kluczowe jest regularne badanie morfologii krwi z rozmazem, a w przypadku ciężkiej mielosupresji – zastosowanie transfuzji preparatów krwiopochodnych oraz intensywna opieka medyczna. Brak specyficznego antidotum wymaga wdrożenia standardowych procedur dekontaminacji przewodu pokarmowego, jeśli to możliwe. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z wyjściowymi zaburzeniami hematologicznymi, upośledzoną funkcją nerek, stosujących inne leki mielosupresyjne oraz u osób w podeszłym wieku, ze względu na zwiększone ryzyko powikłań hematologicznych i konieczność ścisłego nadzoru specjalistycznego.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedawkowanie – Lenalidomide Zentiva 25 mg

antidotum, dekontaminacja przewodu pokarmowego, erytrocyty, funkcja wątroby i nerek, hemoglobina, infekcja bakteryjna, infekcja grzybicza, kapsułki twarde, leki mielosupresyjne, lenalidomid, mielosupresja, morfologia krwi obwodowej, morfologia krwi z rozmazem, neutrofile, neutropenia, niedokrwistość, nietolerancja laktozy, parametry hematologiczne, płytki krwi, powikłania infekcyjne, powikłania krwotoczne, preparaty krwiopochodne, rezerwa szpikowa, toksyczność hematologiczna, trombocytopenia, układ krwiotwórczy, upośledzona funkcja nerek, wybroczyny, zaburzenia hematologiczne, zaburzenia żołądkowo-jelitowe
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa lenalidomidu wykazały niską toksyczność ostrą, z dawką letalną doustną u gryzoni przekraczającą 2000 mg/kg mc./dobę. W badaniach wielokrotnego podawania szczurom (75, 150, 300 mg/kg mc./dobę przez 26 tygodni) zaobserwowano odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, bardziej wyraźne u samic, przy dawce NOAEL poniżej 75 mg/kg mc./dobę, co stanowi około 25-krotność ekspozycji u ludzi ocenianej na podstawie AUC. U małp dawki 4 i 6 mg/kg mc./dobę przez 20 tygodni wywołały śmiertelność i poważne objawy toksyczności, w tym pancytopenię i atrofię układu chłonnego, natomiast dawki 1 i 2 mg/kg mc./dobę przez rok powodowały odwracalne zmiany hematologiczne i atrofie grasicy, przy czym dawka 1 mg/kg mc./dobę odpowiada ekspozycji u ludzi. Badania rozwoju zarodkowo-płodowego u małp wykazały liczne wady wrodzone, takie jak atrezja odbytu oraz różnorodne deformacje kończyn, a także zmiany w narządach wewnętrznych. U królików podawanie lenalidomidu w dawkach 3-20 mg/kg mc./dobę skutkowało wadami rozwojowymi zależnymi od dawki, w tym brakiem płata środkowego płuc i przemieszczeniem nerek, przy czym efekty te wiązały się z toksycznością dla matek i bezpośrednim działaniem na płód.

Badania mutagenności lenalidomidu, przeprowadzone zarówno in vitro (mutacje bakterii, limfocyty ludzkie, komórki chłoniaka myszy, transformacja komórek zarodkowych chomika syryjskiego), jak i in vivo (mikrojąderka komórkowe szczura), nie wykazały działania mutagennego na poziomie genowym ani chromosomalnym, co wskazuje na niski potencjał mutagenny substancji. Należy jednak podkreślić, że brak jest danych dotyczących potencjalnego działania rakotwórczego lenalidomidu, co stanowi istotne ograniczenie w ocenie długoterminowego bezpieczeństwa stosowania tego leku w praktyce klinicznej. W związku z powyższym, mimo korzystnego profilu toksykologicznego, konieczne jest dalsze monitorowanie i ostrożność w stosowaniu lenalidomidu, zwłaszcza w kontekście terapii długoterminowej oraz u kobiet w wieku rozrodczym.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Zentiva 25 mg

atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, dawka letalna, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, krwinki białe, krwinki czerwone, krwotok wielonarządowy, mineralizacja miedniczek nerkowych, mutagenność, NOAEL, oligodaktylia, płytki krwi, polidaktylia, rozwój zarodkowo-płodowy, stosunek komórek mieloidalnych do erytroidalnych, szpik kostny, teratogenność, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, wada wrodzona, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa
Skład i postać leku
Lenalidomide Zentiva jest dostępny w formie kapsułek twardych o dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg oraz 25 mg, zawierających lenalidomid jako substancję czynną. Kapsułki zawierają również substancje pomocnicze, w tym laktozę w ilościach odpowiednio: 66,4 mg (5 mg), 132,9 mg (10 mg), 199,3 mg (15 mg) oraz 332,2 mg (25 mg). Pozostałe składniki to celuloza mikrokrystaliczna, kroskarmeloza sodowa oraz magnezu stearynian. Otoczka kapsułek składa się z żelatyny, tytanu dwutlenku (E171) oraz barwników: indygotyny (E132) dla dawki 15 mg i żelaza tlenku żółtego (E172) dla dawki 10 mg. Kapsułki różnią się wyglądem i oznakowaniem w zależności od dawki, co ułatwia ich identyfikację. Produkt jest pakowany w blistry OPA/Aluminium/PVC/Aluminium, dostępne w opakowaniach po 7 lub 21 kapsułek, z okresem ważności 3 lata i standardowymi warunkami przechowywania.

Podczas stosowania Lenalidomide Zentiva należy zachować szczególne środki ostrożności: kapsułek nie wolno otwierać ani zgniatać. W przypadku kontaktu zawartości kapsułki ze skórą lub błonami śluzowymi, należy niezwłocznie przemyć miejsce kontaktu wodą z mydłem. Personel medyczny i opiekunowie powinni stosować rękawiczki jednorazowe podczas manipulacji lekiem, a zużyte rękawiczki usuwać zgodnie z lokalnymi przepisami dotyczącymi odpadów cytotoksycznych. Szczególną uwagę należy zwrócić na przeciwwskazanie do kontaktu z lekiem u kobiet w ciąży lub podejrzewających ciążę ze względu na potencjalne ryzyko teratogenności. Niewykorzystane resztki leku należy utylizować zgodnie z obowiązującymi przepisami dotyczącymi leków cytotoksycznych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Skład i postać leku – Lenalidomide Zentiva 25 mg

blister OPA/Aluminium/PVC/Aluminium, celuloza mikrokrystaliczna, dwutlenek tytanu, glikol propylenowy, indygotyna, kapsułka twarda, kroskarmeloza sodowa, laktoza, lek cytotoksyczny, lenalidomid, stearynian magnezu, substancja pomocnicza, substancja poślizgowa, substancja rozsadzająca, szelak, teratogenność, tlenek żelaza czarny, tlenek żelaza żółty, wodorotlenek potasu, żelatyna
Specjalne ostrzeżenia
Lenalidomid, będący pochodną talidomidu, wykazuje działanie teratogenne potwierdzone badaniami na małpach, co implikuje wysokie ryzyko poważnych wad rozwojowych u płodu w przypadku ekspozycji w trakcie ciąży. W związku z tym stosowanie lenalidomidu u kobiet w wieku rozrodczym jest ściśle regulowane przez Program Zapobiegania Ciąży, który wymaga stosowania skutecznej antykoncepcji przez minimum 4 tygodnie przed rozpoczęciem terapii, w trakcie leczenia oraz przez co najmniej 4 tygodnie po jego zakończeniu. Pacjentki muszą być świadome ryzyka teratogenności, konieczności regularnych testów ciążowych o czułości co najmniej 25 mIU/ml wykonywanych co 4 tygodnie oraz natychmiastowej konsultacji lekarskiej w przypadku podejrzenia ciąży. Przeciwwskazane jest stosowanie lenalidomidu u kobiet, które nie spełniają tych wymogów, a także u kobiet, które nie stosują skutecznej antykoncepcji, z wyjątkiem potwierdzonej sterylizacji lub bezwzględnej abstynencji seksualnej. Zalecane metody antykoncepcji obejmują implanty, wewnątrzmaciczne systemy hormonalne, depot medroksyprogesteronu, sterylizację, wazektomię partnera potwierdzoną dwoma ujemnymi badaniami nasienia oraz tabletki zawierające tylko progesteron (dezogestrel). Ze względu na zwiększone ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej u pacjentek ze szpiczakiem mnogim, nie rekomenduje się stosowania złożonych doustnych środków antykoncepcyjnych.

U mężczyzn przyjmujących lenalidomid stężenie leku w nasieniu jest minimalne i staje się niewykrywalne po 3 dniach od zakończenia terapii, jednak ze względów ostrożnościowych zaleca się stosowanie prezerwatyw podczas kontaktów seksualnych z kobietami w ciąży lub potencjalnie płodnymi przez cały okres leczenia oraz co najmniej 7 dni po zakończeniu terapii. Pacjenci powinni być poinformowani o ryzyku teratogenności i konieczności zgłoszenia lekarzowi prowadzącemu każdej ciąży partnerki. Lekarz przepisujący lenalidomid musi zapewnić, że pacjentka spełnia wszystkie wymogi Programu Zapobiegania Ciąży, w tym potwierdzić zrozumienie ryzyka i zasad stosowania antykoncepcji oraz uzyskać świadomą zgodę. Wydawanie leku kobietom w wieku rozrodczym powinno nastąpić w ciągu 7 dni od uzyskania ujemnego testu ciążowego, a recepty dla tej grupy pacjentek są limitowane do maksymalnie 4 tygodni leczenia. Ponadto, pacjenci i personel medyczny powinni stosować środki ostrożności, takie jak noszenie rękawiczek podczas kontaktu z lekiem, a kobiety w ciąży nie powinny mieć kontaktu z kapsułkami lenalidomidu. Wdrożono również krajowy system kontrolowanej dystrybucji, mający na celu minimalizację ryzyka niezamierzonej ekspozycji płodu na lek.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Specjalne ostrzeżenia – Lenalidomide Zentiva

agenezja macicy, deksametazon, doustne środki antykoncepcyjne, histerektomia, implant antykoncepcyjny, lenalidomid, lewonorgestrel, małopłytkowość, neutropenia, niewydolność jajników, octan medroksyprogesteronu, podwiązanie jajowodów, Program Zapobiegania Ciąży, resekcja jajników, steroidowe środki antykoncepcyjne, system wewnątrzmaciczny, szpiczak mnogi, talidomid, teratogenność, test ciążowy, wada wrodzona, wazektomia, zespół Turnera, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Właściwości farmakodynamiczne
Lenalidomid, klasyfikowany jako lek immunosupresyjny (kod ATC: L04AX04), działa poprzez wiązanie z białkiem cereblon, składnikiem kompleksu ligazy E3 kulina RING ubikwityna, co prowadzi do ubikwitynacji i degradacji czynników transkrypcyjnych Aiolos i Ikaros w komórkach limfatycznych. Mechanizm ten skutkuje cytotoksycznością wobec nowotworowych komórek hematopoetycznych, w tym komórek plazmatycznych szpiczaka mnogiego, chłoniaka grudkowego oraz komórek z delecjami chromosomu 5q, a także immunomodulacją poprzez zwiększenie aktywności komórek T, NK i NKT. Lenalidomid wykazuje również właściwości antyangiogenne, proerytropoetyczne (zwiększając produkcję hemoglobiny płodowej przez komórki CD34+) oraz przeciwzapalne, hamując produkcję cytokin prozapalnych, takich jak TNF-α i IL-6. W terapii skojarzonej z rytuksymabem zwiększa cytotoksyczność zależną od przeciwciał (ADCC) wobec komórek chłoniaka grudkowego.

Skuteczność lenalidomidu w leczeniu podtrzymującym po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych (ASCT) u pacjentów ze szpiczakiem mnogim potwierdzono w badaniu klinicznym fazy III CALGB 100104. W badaniu tym 231 pacjentów otrzymywało lenalidomid w dawce początkowej 10 mg/dobę (z możliwością zwiększenia do 15 mg/dobę) w 28-dniowych cyklach, a 229 pacjentów placebo. Po medianie obserwacji 15,5 miesiąca, lenalidomid istotnie wydłużył czas przeżycia bez progresji (PFS) do 33,9 miesiąca (95% CI: NE) w porównaniu do 19,0 miesiąca (95% CI: 16,2–25,6) w grupie placebo, co odpowiadało redukcji ryzyka progresji lub zgonu o 62% (HR=0,38; 95% CI: 0,27–0,54; p<0,001). Korzyści w zakresie PFS obserwowano zarówno u pacjentów z całkowitą odpowiedzią (CR), jak i bez CR. Wyniki te potwierdzają długoterminową skuteczność lenalidomidu w leczeniu podtrzymującym po ASCT u chorych na szpiczaka mnogiego.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakodynamiczne – Lenalidomide Zentiva 25 mg

apoptoza, ASCT, białko cereblon, białko DDB1, chłoniak grudkowy, cytokina prozapalna, cytotoksyczność komórkowa zależna od przeciwciał, czas przeżycia bez progresji, czynnik transkrypcyjny, delecja 5q, działanie immunomodulacyjne, działanie proerytropoetyczne, działanie przeciwzapalne, hematopoetyczna komórka macierzysta, komórka hematopoetyczna, komórka Natural Killer, komórka plazmatyczna szpiczaka mnogiego, kulina 4, leczenie podtrzymujące, lenalidomid, ligaza E3, PFS, przeszczepienie autologicznych komórek macierzystych, rytuksymab, szpiczak mnogi, toksyczność ograniczająca dawkę, ubikwitynacja, właściwość antyangiogenna, zespół mielodysplastyczny
Właściwości farmakokinetyczne
Lenalidomid, dostępny jako mieszanina racemiczna S(-) i S(+), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym na czczo, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w 0,5-2 godziny. Wartości Cmax oraz AUC rosną proporcjonalnie do dawki, a wielokrotne dawkowanie nie powoduje kumulacji. Spożycie tłustego, wysokokalorycznego posiłku zmniejsza AUC o około 20% i Cmax o 50%, jednak skuteczność i bezpieczeństwo leku potwierdzono niezależnie od przyjmowania z jedzeniem. Lenalidomid wiąże się z białkami osocza w 23-29%, przenika do nasienia w ilości <0,01% dawki i jest niewykrywalny po 3 dniach od zakończenia terapii. Nie jest metabolizowany przez enzymy cytochromu P450 ani nie wpływa na ich aktywność, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych, a także nie jest substratem ani inhibitorem kluczowych transporterów błonowych.

Eliminacja lenalidomidu odbywa się głównie przez nerki (90% dawki w postaci niezmienionej), z klirensem nerkowym przewyższającym filtrację kłębuszkową, co wskazuje na czynny transport. Okres półtrwania wynosi około 3 godziny u zdrowych osób i 3-5 godzin u pacjentów ze szpiczakiem mnogim, a dializa usuwa około 30% leku w 4 godziny. Zaburzenia czynności nerek znacząco wydłużają T1/2 (>9 godzin) i zwiększają AUC (2,5- do 5-krotnie przy klirensie kreatyniny <50 ml/min), co wymaga dostosowania dawki i monitorowania funkcji nerek. Łagodne zaburzenia czynności wątroby nie wpływają na farmakokinetykę, natomiast brak jest danych dla umiarkowanych i ciężkich dysfunkcji. Czynniki takie jak masa ciała (33-135 kg), płeć, rasa oraz rodzaj nowotworu nie mają klinicznie istotnego wpływu na klirens lenalidomidu, co eliminuje konieczność modyfikacji dawki z ich powodu.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakokinetyczne – Lenalidomide Zentiva 25 mg

asymetryczny atom węgla, białko ekstruzji wielolekowej, białko oporności raka piersi, białko oporności wielolekowej, bilirubina całkowita, chłoniak z komórek płaszcza, cytochrom P450, filtracja kłębuszkowa, klirens nerkowy, kreatynina, mieszanina racemiczna, niewydolność nerek, okres półtrwania, pole powierzchni pod krzywą, polipeptyd transportujący aniony organiczne, pompa eksportująca sole kwasów żółciowych, stężenie maksymalne w osoczu, szpiczak mnogi, szybkie wchłanianie, transferaza glukuronylowa, transporter anionów organicznych, transporter kationów organicznych, wydalanie nerkowe, zaburzenie czynności wątroby, zespół mielodysplastyczny
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Lenalidomid (Lenalidomide Zentiva) wykazuje potencjalne działanie teratogenne, co wymaga ścisłego przestrzegania Programu Zapobiegania Ciąży u kobiet w wieku rozrodczym oraz u partnerów mężczyzn leczonych tym lekiem. Kobiety muszą stosować skuteczną antykoncepcję przez cały okres terapii, a w przypadku zajścia w ciążę leczenie należy natychmiast przerwać i skierować pacjentkę do specjalisty z zakresu teratologii. U mężczyzn lenalidomid przenika do nasienia w niskim stężeniu i dlatego konieczne jest stosowanie prezerwatyw podczas terapii, przerw w leczeniu oraz przez 1 tydzień po zakończeniu terapii, zwłaszcza gdy partnerka jest w ciąży lub może zajść w ciążę bez stosowania antykoncepcji. Stosowanie lenalidomidu w ciąży jest bezwzględnie przeciwwskazane ze względu na ryzyko ciężkich wad rozwojowych, potwierdzone badaniami na małpach, a karmienie piersią podczas terapii jest niewskazane z powodu braku danych o bezpieczeństwie.

Badania przedkliniczne na szczurach wykazały brak negatywnego wpływu lenalidomidu na płodność nawet przy dawkach 200-500 razy wyższych niż stosowane u ludzi (25 mg i 10 mg), jednak ze względu na możliwe różnice międzygatunkowe należy zachować ostrożność przy ocenie wpływu na płodność u pacjentów. Lekarz przepisujący lenalidomid powinien szczegółowo omówić z pacjentem lub pacjentką zasady Programu Zapobiegania Ciąży, podkreślić konieczność stosowania skutecznej antykoncepcji oraz informować o obowiązku stosowania prezerwatyw przez mężczyzn. W przypadku podejrzenia ciąży u pacjentki lub partnerki pacjenta, leczenie należy natychmiast przerwać i skierować do specjalisty teratologa. Edukacja pacjentów i potwierdzenie zrozumienia zaleceń są kluczowe dla minimalizacji ryzyka teratogennego podczas terapii lenalidomidem.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Lenalidomide Zentiva 25 mg

antykoncepcja, badania przedkliniczne, działanie teratogenne, karmienie piersią, lenalidomid, materiały edukacyjne, narażenie niemowlęcia, Program Zapobiegania Ciąży, przenikanie do mleka, różnice międzygatunkowe, substancja teratogenna, toksyczność rodzicielska, wady rozwojowe, wady wrodzone, wiek rozrodczy, zaburzenia czynności nerek
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Lenalidomide Zentiva, dostępny w kapsułkach o dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg oraz 25 mg, wykazuje niewielki lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi maszyn. W trakcie terapii mogą wystąpić działania niepożądane takie jak zmęczenie, zawroty głowy (zarówno ośrodkowe, jak i obwodowe), senność oraz niewyraźne widzenie, które mogą istotnie upośledzać funkcje psychomotoryczne niezbędne do bezpiecznego uczestnictwa w ruchu drogowym. Lekarz powinien szczegółowo poinformować pacjenta o ryzyku związanym z tymi objawami, zwłaszcza w początkowym okresie leczenia, oraz zalecić powstrzymanie się od prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn w przypadku ich wystąpienia.

W praktyce klinicznej istotne jest dokumentowanie przekazanych pacjentowi informacji dotyczących wpływu Lenalidomide Zentiva na zdolności psychomotoryczne, w tym daty i zakresu udzielonych zaleceń oraz reakcji pacjenta. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów w podeszłym wieku, z chorobami neurologicznymi, zaburzeniami widzenia lub równowagi oraz u osób stosujących jednocześnie leki o działaniu ośrodkowym (np. benzodiazepiny, opioidy). Regularna ocena objawów podczas wizyt kontrolnych oraz dostosowanie zaleceń dotyczących prowadzenia pojazdów są kluczowe dla zapewnienia bezpieczeństwa pacjenta i innych uczestników ruchu drogowego.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Lenalidomide Zentiva 25 mg

benzodiazepina, kapsułki twarde, koordynacja psychoruchowa, koordynacja ruchowa, lek o działaniu ośrodkowym, lenalidomid, Lenalidomide Zentiva, niewyraźne widzenie, opioid, schorzenie neurologiczne, senność, zaburzenie równowagi, zaburzenie widzenia, zawroty głowy pochodzenia obwodowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zdolność psychomotoryczna, zmęczenie
Wskazania do stosowania
Lenalidomide Zentiva, dostępny w kapsułkach twardych o dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg oraz 25 mg, jest lekiem stosowanym w hematoonkologii, wykazującym skuteczność zarówno w monoterapii, jak i terapii skojarzonej. W leczeniu szpiczaka mnogiego lenalidomid stosuje się jako leczenie podtrzymujące po autologicznym przeszczepieniu komórek macierzystych (ASCT) u noworozpoznanych pacjentów, w terapii skojarzonej z deksametazonem, bortezomibem i deksametazonem lub melfalanem i prednizonem u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu, a także w skojarzeniu z deksametazonem u chorych po co najmniej jednej linii leczenia. W zespołach mielodysplastycznych (MDS) z izolowaną delecją 5q, niskim lub pośrednim-1 ryzykiem wg IPSS oraz anemią zależną od przetoczeń, lenalidomid może zmniejszyć zapotrzebowanie na transfuzje. Ponadto, w chłoniaku z komórek płaszcza (MCL) stosowany jest w monoterapii u pacjentów z chorobą nawrotową lub oporną, a w chłoniaku grudkowym (FL) stopnia 1-3a w terapii skojarzonej z rytuksymabem u chorych uprzednio leczonych.

Lenalidomid wymaga ścisłego nadzoru hematologa lub onkologa, ze względu na ryzyko mielosupresji i konieczność monitorowania morfologii krwi oraz funkcji nerek i wątroby. Lek zawiera laktozę w ilościach od 66,4 mg (dawka 5 mg) do 332,2 mg (dawka 25 mg), co jest istotne u pacjentów z nietolerancją galaktozy lub zaburzeniami wchłaniania. Ze względu na teratogenność lenalidomidu, stosowanie u kobiet w wieku rozrodczym wymaga skutecznej antykoncepcji i regularnych testów ciążowych, a lek jest objęty programem zapobiegania ciąży. Przed rozpoczęciem terapii należy ocenić ryzyko zakrzepowo-zatorowe i wdrożyć profilaktykę przeciwzakrzepową, zgodnie z aktualnymi wytycznymi towarzystw naukowych oraz indywidualnym stanem pacjenta.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wskazania do stosowania – Lenalidomide Zentiva 25 mg

anemia zależna od przetoczeń, antygen CD20, autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak non-Hodgkin, chłoniak z komórek płaszcza, choroba hematoonkologiczna, deksametazon, delecja 5q, hematolog, leczenie podtrzymujące, lenalidomid, melfalan, Międzynarodowy System Prognostyczny, mielosupresja, morfologia krwi, nawrót choroby, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, onkolog, prednizon, profilaktyka przeciwzakrzepowa, przeciwciało monoklonalne, przeszczep komórek krwiotwórczych, przetoczenie krwi, remisja choroby, rytuksymab, ryzyko zakrzepowo-zatorowe, szpiczak mnogi, talidomid, terapia skojarzona, teratogen, zespół mielodysplastyczny, zespół złego wchłaniania

Lenalidomide Zentiva Kapsułki twarde, 25 mg

Lenalidomide Zentiva
Kapsułki twarde, 25 mg