Ivohart
Tabletki powlekane, 7,5 mg
Produkt leczniczy zawiera iwabradynę, dostępny w dawkach 5 mg i 7,5 mg w postaci tabletek powlekanych. Substancja ta jest stosowana w leczeniu objawowym przewlekłej stabilnej dławicy piersiowej u dorosłych z chorobą niedokrwienną serca oraz prawidłowym rytmem zatokowym. Lek jest również wskazany w terapii przewlekłej niewydolności serca klasy II-IV według NYHA. Zaleca się jego stosowanie u pacjentów, którzy mają podwyższoną częstość akcji serca i u których beta-adrenolityki są przeciwwskazane lub niewystarczająco skuteczne.
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje leku
- Profil bezpieczeństwa leku
- Przeciwwskazania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Skład i postać leku
- Specjalne ostrzeżenia
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania
-
Dawkowanie i sposób podawania
Iwabradyna w postaci tabletek powlekanych (5 mg i 7,5 mg) stosowana jest w leczeniu przewlekłej stabilnej dławicy piersiowej oraz przewlekłej niewydolności serca. Dawkowanie rozpoczyna się zwykle od 5 mg dwa razy na dobę u pacjentów poniżej 75 lat, z możliwością zwiększenia do 7,5 mg dwa razy na dobę po 3-4 tygodniach, jeśli częstość akcji serca (HR) w spoczynku pozostaje powyżej 60 uderzeń/min i lek jest dobrze tolerowany. U pacjentów ≥ 75 lat dawka początkowa wynosi 2,5 mg dwa razy na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania. W przypadku niewydolności serca dawkę modyfikuje się po 2 tygodniach na podstawie HR: zwiększa do 7,5 mg 2×/dobę przy HR > 60/min, utrzymuje przy HR 50-60/min lub zmniejsza do 2,5 mg 2×/dobę przy HR < 50/min lub objawach bradykardii. Monitorowanie HR i EKG jest niezbędne przed i w trakcie terapii, a leczenie należy przerwać, jeśli HR spoczynkowa utrzymuje się poniżej 50 uderzeń/min lub występują objawy bradykardii pomimo zmniejszenia dawki. Ocena skuteczności powinna nastąpić po 3 miesiącach, a brak poprawy lub klinicznie istotnego zmniejszenia HR jest wskazaniem do odstawienia leku.
Pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby i klirensem kreatyniny > 15 ml/min można leczyć bez modyfikacji dawki, natomiast umiarkowane zaburzenia wątroby wymagają ostrożności, a ciężka niewydolność wątroby stanowi przeciwwskazanie do stosowania iwabradyny. U pacjentów z klirensem kreatyniny < 15 ml/min lek należy stosować ze szczególną ostrożnością z powodu braku danych. Tabletki należy przyjmować doustnie, dwa razy dziennie podczas posiłków, co zapewnia stabilną farmakokinetykę. Leczenie powinno być prowadzone przez lekarza doświadczonego w terapii przewlekłej niewydolności serca, a dawkowanie indywidualizowane w zależności od wieku, stanu klinicznego i tolerancji leku.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Dawkowanie i sposób podawania – Ivohart 7,5 mg
24-godzinne monitorowanie, badanie EKG, bradykardia, ciężka niewydolność wątroby, częstość akcji serca, farmakokinetyka leku, iwabradyna, klirens kreatyniny, niedociśnienie, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objawy dławicy piersiowej, przewlekła niewydolność serca, przewlekła stabilna dławica piersiowa, tabletka powlekana, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia czynności wątroby, zawroty głowy -
Działania niepożądane
W badaniach klinicznych z udziałem około 45 000 pacjentów stosujących iwabradynę (Ivohart) najczęściej obserwowano działania niepożądane związane z układem sercowo-naczyniowym i wzrokowym. Bradykardia występowała u 3,3% pacjentów, z ciężką bradykardią (≤40 uderzeń/min) u 0,5%, głównie w pierwszych 2-3 miesiącach terapii. Migotanie przedsionków zaobserwowano u 5,3% pacjentów leczonych iwabradyną w porównaniu do 3,8% w grupie placebo (współczynnik ryzyka 1,26; 95% CI 1,15-1,39). Zaburzenia widzenia, takie jak wrażenie silnego światła, zgłaszało 14,5% pacjentów, głównie w pierwszych dwóch miesiącach leczenia, zwykle o łagodnym lub umiarkowanym nasileniu, ustępujące podczas terapii lub po jej zakończeniu. Inne często występujące działania to ból głowy, zawroty głowy, niewyraźne widzenie oraz wahania ciśnienia tętniczego. Rzadziej notowano eozynofilię, podwyższone stężenie kwasu moczowego, nudności, zaparcia, wysypki, kurcze mięśni oraz zmęczenie.
Wśród rzadkich, ale poważnych działań niepożądanych odnotowano blok przedsionkowo-komorowy II i III stopnia oraz zespół chorego węzła zatokowego. Zaburzenia widzenia obejmowały także podwójne widzenie i osłabione widzenie, a w układzie sercowym obserwowano dodatkowe skurcze komorowe i nadkomorowe. W badaniach podkreślono konieczność monitorowania i zgłaszania działań niepożądanych, co jest kluczowe dla oceny stosunku korzyści do ryzyka terapii iwabradyną. Personel medyczny powinien zgłaszać podejrzewane działania niepożądane do odpowiednich organów nadzoru farmakologicznego, co umożliwia ciągłe monitorowanie bezpieczeństwa stosowania leku Ivohart.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Działania niepożądane – Ivohart 7,5 mg
astenia, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy, ból brzucha, ból głowy, bradykardia, ciśnienie tętnicze, duszność, eozynofilia, iwabradyna, kołatanie serca, kreatynina, kurcze mięśni, kwas moczowy, migotanie przedsionków, niedociśnienie tętnicze, niewyraźne widzenie, nudności, obrzęk naczynioruchowy, odstęp QT, omdlenie, podwójne widzenie, pokrzywka, rumień, skurcze komorowe, świąd, wysypka, zaburzenia widzenia, zaparcie, zawroty głowy, zawroty głowy błędnikowe, zespół chorego węzła zatokowego -
Interakcje leku
Iwabradyna, metabolizowana wyłącznie przez CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, klarytromycyna, rytonawir) zwiększają stężenie iwabradyny w osoczu 7-8-krotnie, co znacząco nasila ryzyko bradykardii i jest przeciwwskazane. Umiarkowane inhibitory CYP3A4, takie jak diltiazem i werapamil, podnoszą AUC iwabradyny 2-3-krotnie i dodatkowo obniżają częstość akcji serca o około 5 uderzeń/min, również stanowią przeciwwskazanie. Sok grejpfrutowy podwaja ekspozycję na lek, a induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna, dziurawiec) mogą zmniejszać AUC o około 50%, osłabiając efekt terapeutyczny. Leki wydłużające odstęp QT (np. amiodaron, sotalol, erytromycyna dożylna) w połączeniu z iwabradyną zwiększają ryzyko groźnych arytmii, dlatego ich łączenie jest niezalecane lub wymaga ścisłego monitorowania. Dodatkowo, stosowanie leków moczopędnych tiazydowych i pętlowych, które mogą indukować hipokaliemię, w połączeniu z bradykardią wywołaną przez iwabradynę, zwiększa ryzyko zaburzeń rytmu serca.
Brak istotnych interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych stwierdzono z inhibitorami pompy protonowej (omeprazol, lanzoprazol), syldenafilem, statynami (symwastatyna), antagonistami wapnia z grupy dihydropirydyn (amlodypina, lacydypina), digoksyną, warfaryną oraz kwasem acetylosalicylowym. W badaniach klinicznych III fazy iwabradyna była bezpiecznie stosowana w skojarzeniu z inhibitorami ACE, antagonistami angiotensyny II, beta-adrenolitykami, azotanami, lekami moczopędnymi, fibratami i doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi. Ze względu na potencjalne ryzyko nasilenia działania hipotensyjnego i zaburzeń przewodzenia, zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu iwabradyny z alkoholem. W terapii z umiarkowanymi inhibitorami CYP3A4 (np. flukonazol) wskazane jest rozpoczynanie leczenia od dawki 2,5 mg dwa razy na dobę oraz monitorowanie częstości akcji serca, która powinna wynosić powyżej 70 uderzeń/min. Dane dotyczące interakcji u pacjentów pediatrycznych są ograniczone.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Interakcje leku – Ivohart 7,5 mg
antagonista aldosteronu, antagonista angiotensyny II, antagonista wapnia, antybiotyk makrolidowy, beta-adrenolityk, bradykardia, cytochrom P450 3A4, częstość akcji serca, diltiazem, działanie hipotensyjne, elektrofizjologia serca, hipokaliemia, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, inhibitor reduktazy HMG-CoA, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, iwabradyna, kardiologia, lek moczopędny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwpłytkowy, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zespół długiego odstępu QT -
Profil bezpieczeństwa leku
Iwabradyna jest przeciwwskazana u kobiet karmiących ze względu na przenikanie leku do mleka i nieznane ryzyko dla dziecka. U pacjentów w wieku ≥75 lat zaleca się rozpoczęcie terapii od dawki 2,5 mg dwa razy na dobę z możliwością stopniowego zwiększania dawki. W przypadku niewydolności nerek z klirensem kreatyniny >15 ml/min nie jest konieczna modyfikacja dawkowania, natomiast u pacjentów z klirensem <15 ml/min iwabradynę należy stosować z dużą ostrożnością. U chorych z lekkimi zaburzeniami czynności wątroby dawkowanie pozostaje bez zmian, jednak u pacjentów z umiarkowaną niewydolnością wątroby zaleca się ostrożność, a lek jest przeciwwskazany w ciężkiej niewydolności wątroby.
Podczas prowadzenia pojazdów należy zachować ostrożność, zwłaszcza w warunkach nocnych lub przy nagłych zmianach natężenia światła, ze względu na zgłaszane przemijające zaburzenia widzenia i wrażenie silnego światła. Brak jest danych dotyczących interakcji iwabradyny z alkoholem, dlatego nie wydano specjalnych zaleceń w tym zakresie. W praktyce klinicznej należy uwzględnić powyższe ograniczenia i monitorować pacjentów pod kątem działań niepożądanych oraz dostosowywać terapię indywidualnie, zwłaszcza u grup podwyższonego ryzyka.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Profil bezpieczeństwa leku – Ivohart 7,5 mg
-
Przeciwwskazania
Iwabradyna, substancja czynna leku Ivohart (dawki 5 mg i 7,5 mg), jest przeciwwskazana u pacjentów z bradykardią spoczynkową (HR <70/min), zespołem chorego węzła zatokowego, blokiem zatokowo-przedsionkowym, blokiem przedsionkowo-komorowym III stopnia, rytmem narzuconym przez stymulator serca, wstrząsem kardiogennym, świeżym zawałem mięśnia sercowego, niestabilną lub ostrą niewydolnością serca oraz niestabilną dławicą piersiową. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u pacjentów z ciężkim niedociśnieniem tętniczym (ciśnienie <90/50 mmHg) oraz ciężką niewydolnością wątroby ze względu na ryzyko nasilenia działań niepożądanych i zaburzeń metabolizmu. Tabletki zawierają laktozę jednowodną (50 mg w dawce 5 mg i 75 mg w dawce 7,5 mg), co wyklucza ich podanie u osób z nietolerancją laktozy.
Ze względu na metabolizm iwabradyny przez CYP3A4, stosowanie leku jest przeciwwskazane z silnymi inhibitorami tego enzymu, takimi jak azolowe leki przeciwgrzybicze (ketokonazol, itrakonazol), makrolidy (klarytromycyna, erytromycyna doustna, jozamycyna, telitromycyna), inhibitory proteazy HIV (nelfinawir, rytonawir) oraz nefazodon. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 o działaniu chronotropowo ujemnym (werapamil, diltiazem) również są przeciwwskazane ze względu na ryzyko nasilonej bradykardii. Iwabradyna jest także przeciwwskazana w ciąży, podczas karmienia piersią oraz u kobiet w wieku rozrodczym niestosujących skutecznej antykoncepcji, ze względu na potencjalne ryzyko teratogenności i przenikania leku do mleka matki. Znajomość tych przeciwwskazań jest kluczowa dla bezpiecznego stosowania iwabradyny w praktyce klinicznej.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przeciwwskazania – Ivohart 7,5 mg
antybiotyki makrolidowe, azolowe pochodne przeciwgrzybicze, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia spoczynkowa, cytochrom P450, częstość akcji serca, diltiazem, dławica piersiowa, działanie teratogenne, erytromycyna, hipotensja, inhibitory proteazy HIV, itrakonazol, iwabradyna, jozamycyna, ketokonazol, klarytromycyna, laktacja, nadwrażliwość, nefazodon, nelfinawir, niedociśnienie tętnicze, nietolerancja laktozy, niewydolność serca, niewydolność wątroby, rytonawir, stymulator serca, telitromycyna, werapamil, wstrząs kardiogenny, zawał mięśnia sercowego, zespół chorego węzła zatokowego -
Przedawkowanie
Przedawkowanie iwabradyny, stosowanej w postaci tabletek powlekanych Ivohart zawierających 5 mg lub 7,5 mg substancji czynnej (odpowiednio 5,39 mg lub 8,085 mg iwabradyny chlorowodorku), stanowi poważne zagrożenie ze względu na ryzyko ciężkiej i przedłużającej się bradykardii. Objaw ten charakteryzuje się znacznym zwolnieniem rytmu serca poniżej wartości fizjologicznych, co prowadzi do zmniejszenia rzutu serca i niedostatecznej perfuzji narządów. Przedłużająca się bradykardia, oporna na standardowe leczenie, może skutkować wstrząsem kardiogennym oraz niewydolnością narządową, a towarzyszące zaburzenia hemodynamiczne manifestują się hipotensją, zawrotami głowy, omdleniami i zaburzeniami świadomości.
Leczenie przedawkowania iwabradyny wymaga hospitalizacji na oddziale specjalistycznym z możliwością ciągłego monitorowania EKG, ciśnienia tętniczego, stanu świadomości oraz parametrów biochemicznych oceniających funkcję narządów. Postępowanie terapeutyczne obejmuje leczenie objawowe ukierunkowane na stabilizację hemodynamiczną, w tym dożylne podanie beta-agonistów, zwłaszcza izoprenaliny, celem zwiększenia częstości akcji serca. W przypadkach opornych na farmakoterapię wskazana jest sztuczna elektrostymulacja serca (zewnętrzna lub wewnętrzna). Szybka diagnostyka i wdrożenie odpowiedniego leczenia są kluczowe dla zapobiegania poważnym powikłaniom, takim jak niewydolność wielonarządowa.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedawkowanie – Ivohart 7,5 mg
bradykardia, ciśnienie tętnicze, EKG, elektrostymulacja serca, hipotensja, iwabradyna chlorowodorek, izoprenalina, leczenie objawowe, lek beta-adrenergiczny, niewydolność narządowa, niewydolność wielonarządowa, omdlenie, parametr biochemiczny, perfuzja mózgowa, receptor beta, rzut serca, stymulacja elektryczna serca, wstrząs kardiogenny, zaburzenie hemodynamiczne, zaburzenie przewodnictwa, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie świadomości, zawrót głowy -
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Iwabradyna, poddana szerokim badaniom przedklinicznym, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa, szczególnie w kontekście działania na układ sercowo-naczyniowy. Badania toksyczności po wielokrotnym podaniu na różnych gatunkach nie ujawniły istotnych działań toksycznych, a testy genotoksyczności i karcinogenności nie wykazały mutagenności ani potencjału rakotwórczego. W badaniach reprodukcyjnych nie stwierdzono negatywnego wpływu na płodność u szczurów, jednak zaobserwowano teratogenne efekty, takie jak zwiększona częstość wad serca u płodów szczurów oraz wrodzony brak palców u królików, co wskazuje na ryzyko stosowania iwabradyny w ciąży.
Badania okulistyczne na psach, z dawkami 2, 7 i 24 mg/kg m.c./dobę przez rok, wykazały przemijające zmiany w siatkówce związane z farmakodynamicznym działaniem iwabradyny na prądy Ih, homologiczne do prądu If w węźle zatokowo-przedsionkowym, bez trwałych uszkodzeń strukturalnych oka. Ocena ryzyka środowiskowego nie wykazała negatywnego wpływu iwabradyny na środowisko naturalne, co dodatkowo potwierdza bezpieczeństwo stosowania leku. Wyniki te są kluczowe dla oceny ryzyka i korzyści w terapii długoterminowej iwabradyną.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ivohart 7,5 mg
badanie genotoksyczności, badanie karcinogenności, ciąża, działanie farmakodynamiczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne, iwabradyna, model zwierzęcy, mutacja genowa i chromosomowa, mutagenność, ocena ryzyka środowiskowego, organogeneza, prąd If, prąd Ih, profil bezpieczeństwa, siatkówka, teratogenność, toksyczność po wielokrotnym podaniu, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie struktury oka, wada serca płodu, węzeł zatokowo-przedsionkowy, wpływ na rozrodczość, wrodzony brak palców -
Skład i postać leku
Produkt leczniczy Ivohart dostępny jest w postaci tabletek powlekanych o dawkach 5 mg i 7,5 mg iwabradyny, odpowiadających odpowiednio 5,39 mg i 8,085 mg iwabradyny chlorowodorku. Tabletki 5 mg są owalne, białe, z linią podziału i oznaczeniem „5”, co umożliwia ich dzielenie na równe dawki, natomiast tabletki 7,5 mg są okrągłe, białe, z oznaczeniem „7.5” i nie posiadają linii podziału. Substancją pomocniczą o znanym działaniu jest laktoza jednowodna, której zawartość wynosi 50 mg w tabletce 5 mg oraz 75 mg w tabletce 7,5 mg. Pozostałe składniki pomocnicze to m.in. celuloza mikrokrystaliczna, kroskarmeloza sodowa, krzemionka koloidalna bezwodna, magnezu stearynian oraz składniki powłoki takie jak hypromeloza, tytanu dwutlenek, makrogol 6000 i glicerol.
Tabletki Ivohart pakowane są w blistry Aluminium/Aluminium, dostępne w opakowaniach zawierających od 14 do 112 tabletek, choć nie wszystkie wielkości opakowań muszą być dostępne w obrocie. Lek nie wymaga specjalnych warunków przechowywania, a jego okres ważności wynosi 3 lata. Należy zwrócić uwagę na konieczność odpowiedniej utylizacji niewykorzystanych resztek leku zgodnie z lokalnymi przepisami. Nie stwierdzono niezgodności farmaceutycznych dla preparatu Ivohart, co potwierdza stabilność i kompatybilność składników w formulacji.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Skład i postać leku – Ivohart 7,5 mg
blister aluminiowy, celuloza mikrokrystaliczna, chlorowodorek iwabradyny, dwutlenek tytanu, hypromeloza, iwabradyna, kroskarmeloza sodowa, krzemionka koloidalna, laktoza jednowodna, linia podziału tabletki, makrogol, niezgodność farmaceutyczna, otoczka tabletki, postać farmaceutyczna, rdzeń tabletki, środek poślizgowy, środek rozluźniający, stearynian magnezu, substancja plastyfikująca, substancja pomocnicza, tabletka powlekana -
Właściwości farmakodynamiczne
Iwabradyna jest lekiem nasercowym o unikalnym mechanizmie działania polegającym na selektywnej blokadzie prądu If w węźle zatokowym, co prowadzi do zależnego od dawki zmniejszenia częstości akcji serca o około 10 uderzeń na minutę przy dawkach do 20 mg dwa razy na dobę. Lek nie wpływa na przewodnictwo przedsionkowo-komorowe, kurczliwość mięśnia sercowego ani repolaryzację komór, co minimalizuje ryzyko bradykardii poniżej 40 uderzeń/min. W badaniach klinicznych iwabradyna wykazała skuteczność przeciwdławicową i przeciwniedokrwienną, poprawiając parametry testu wysiłkowego (wydłużenie czasu wysiłku o około 1 minutę przy dawce 5 mg dwa razy na dobę) oraz zmniejszając częstość napadów dławicy o około 70%. Działanie to utrzymuje się przez 24 godziny przy podwójnym dawkowaniu dobowym, a profil bezpieczeństwa jest korzystny także u pacjentów z cukrzycą i osób starszych.
W badaniu SHIFT u 6 505 pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca (LVEF ≤35%, NYHA II-IV) iwabradyna (głównie 7,5 mg dwa razy na dobę) zmniejszyła częstość akcji serca średnio o 15 uderzeń/min i istotnie obniżyła ryzyko złożonego punktu końcowego (zgon sercowo-naczyniowy lub hospitalizacja z powodu zaostrzenia niewydolności serca) o 18% (HR 0,82; p<0,0001). Efekt ten był szczególnie wyraźny u pacjentów z częstością akcji serca ≥75 uderzeń/min (redukcja ryzyka o 24%). W badaniach BEAUTIFUL i SIGNIFY, obejmujących pacjentów z chorobą niedokrwienną serca, nie stwierdzono istotnej różnicy w głównych punktach końcowych, choć w podgrupie z dławicą CCS II i wyższą odnotowano niewielki wzrost ryzyka. U dzieci iwabradyna stosowana była w dawkach dostosowanych do wieku i masy ciała, wykazując poprawę parametrów sercowych i tolerancję podobną do dorosłych, jednak brak jest danych dotyczących długoterminowego wpływu na rozwój i śmiertelność.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakodynamiczne – Ivohart 7,5 mg
antagonista aldosteronu, antagonista angiotensyny II, beta-adrenolityk, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, częstość akcji serca, depolaryzacja, dławica piersiowa, działanie inotropowe, efekt plateau, frakcja wyrzutowa, inhibitor ACE, kardiomiopatia rozstrzeniowa, klasyfikacja NYHA, kurczliwość mięśnia sercowego, lek moczopędny, LVEF, odstęp QT, prąd If, prąd Ih, przewlekła niewydolność serca, przewodnictwo przedsionkowo-komorowe, przewodnictwo wewnątrzsercowe, repolaryzacja komór, test wysiłkowy, węzeł zatokowy, zawał mięśnia sercowego -
Właściwości farmakokinetyczne
Iwabradyna, występująca jako enancjomer S, charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym po około 1 godzinie. Bezwzględna dostępność biologiczna wynosi około 40%, co jest wynikiem efektu pierwszego przejścia w jelitach i wątrobie. Lek wiąże się z białkami osocza w około 70%, a objętość dystrybucji w stanie równowagi u pacjentów wynosi około 100 litrów. Po długotrwałym stosowaniu dawki 5 mg dwa razy na dobę, Cmax osiąga 22 ng/ml (CV=29%), a średnie stężenie w stanie równowagi wynosi 10 ng/ml (CV=38%). Metabolizm iwabradyny odbywa się głównie przez CYP3A4, z głównym aktywnym metabolitem N-demetylową pochodną (S 18982), której ekspozycja stanowi około 40% ekspozycji na związek macierzysty. Farmakokinetyka leku jest liniowa w zakresie dawek 0,5-24 mg, a efektywny okres półtrwania wynosi 11 godzin, co umożliwia dawkowanie dwa razy na dobę.
Wydalanie iwabradyny odbywa się zarówno z moczem, jak i kałem, przy czym około 4% dawki jest wydalane w postaci niezmienionej z moczem. Całkowity klirens wynosi około 400 ml/min, z klirensem nerkowym około 70 ml/min. Nie stwierdzono istotnych różnic farmakokinetycznych u osób starszych (≥65 lat) ani u pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny 15-60 ml/min), co wskazuje na brak konieczności modyfikacji dawkowania w tych grupach. U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (Child-Pugh do 7 punktów) AUC iwabradyny i jej metabolitu wzrasta o około 20%, jednak dane są niewystarczające do jednoznacznych zaleceń. Farmakodynamicznie, zmniejszenie częstości akcji serca jest niemal liniowe względem stężeń iwabradyny i metabolitu do dawek 15-20 mg 2×/dobę, z efektem plateau przy wyższych dawkach. Silne inhibitory CYP3A4 mogą zwiększać ryzyko nadmiernego zwolnienia akcji serca.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakokinetyczne – Ivohart 7,5 mg
biokonwersja, biotransformacja, Cmax, CYP3A4, cytochrom P450 3A4, dostępność biologiczna, efekt pierwszego przejścia, enancjomer S, farmakokinetyka liniowa, faza eliminacji, inhibitor CYP3A4, izoenzym, klirens kreatyniny, klirens leku, klirens nerkowy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, oksydacja, pochodna N-demetylowa, przewlekła niewydolność serca, skala Child-Pugh, stan równowagi stacjonarnej, stężenie w osoczu, tabletka powlekana, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakodynamiczne, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby -
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Iwabradyna, dostępna w dawkach 5 mg i 7,5 mg w postaci tabletek powlekanych (zawierających odpowiednio 50 mg i 75 mg laktozy jednowodnej), jest bezwzględnie przeciwwskazana w ciąży oraz podczas karmienia piersią. Dane kliniczne dotyczące stosowania iwabradyny u kobiet ciężarnych są ograniczone, natomiast badania na modelach zwierzęcych wykazały działanie embriotoksyczne i teratogenne, co wskazuje na potencjalne ryzyko dla płodu ludzkiego. W przypadku zajścia w ciążę podczas terapii, lek należy natychmiast odstawić. Ponadto iwabradyna przenika do mleka u zwierząt, co sugeruje wysokie prawdopodobieństwo przenikania do mleka ludzkiego, a brak danych dotyczących bezpieczeństwa ekspozycji niemowląt stanowi podstawę do przeciwwskazania stosowania leku podczas laktacji. W sytuacji konieczności kontynuacji leczenia u kobiet karmiących, należy zalecić przerwanie karmienia piersią i rozważyć alternatywne metody żywienia dziecka.
W zakresie wpływu na płodność, badania na szczurach nie wykazały negatywnego wpływu iwabradyny na płodność samic i samców, jednak brak jest danych dotyczących wpływu u ludzi. Lekarze powinni szczegółowo informować kobiety w wieku rozrodczym o konieczności stosowania skutecznej antykoncepcji przez cały okres terapii iwabradyną oraz o bezwzględnym przeciwwskazaniu do stosowania leku w ciąży i podczas karmienia piersią. W przypadku planowania ciąży lub karmienia piersią, należy rozważyć i omówić z pacjentką alternatywne metody leczenia. Dodatkowo, ze względu na obecność laktozy jednowodnej w tabletkach, należy uwzględnić możliwość nietolerancji laktozy u pacjentek.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Ivohart 7,5 mg
antykoncepcja, działanie teratogenne, ekspozycja niemowląt, Ivohart, iwabradyna, karmienie piersią, laktoza jednowodna, lek w ciąży, metody alternatywne leczenia, nietolerancja laktozy, przenikanie do mleka, ryzyko dla płodu, tabletka powlekana, toksyczność reprodukcyjna, wiek rozrodczy, wpływ na płodność -
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Iwabradyna, dostępna w dawkach 5 mg i 7,5 mg (Ivohart), nie wykazuje negatywnego wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów w badaniach klinicznych przeprowadzonych na zdrowych ochotnikach. Jednakże, doświadczenia po wprowadzeniu leku do obrotu wskazują na możliwość wystąpienia przemijających zaburzeń widzenia, manifestujących się jako wrażenie silnego światła, które mogą zaburzać bezpieczeństwo prowadzenia pojazdów, zwłaszcza w warunkach nocnych oraz przy nagłych zmianach natężenia światła. Iwabradyna nie wpływa natomiast na zdolność obsługiwania maszyn, co należy uwzględnić w ocenie ryzyka u pacjentów wykonujących różne czynności zawodowe.
W praktyce klinicznej lekarz powinien szczegółowo poinformować pacjenta o potencjalnym ryzyku zaburzeń widzenia, zwracając uwagę na zwiększone zagrożenie podczas jazdy nocnej, ekspozycji na nagłe zmiany światła oraz w początkowym okresie terapii. Zaleca się indywidualizację zaleceń uwzględniając wiek, choroby współistniejące, interakcje lekowe oraz wrażliwość pacjenta na działania niepożądane. W przypadku wystąpienia objawów wzrokowych wpływających na bezpieczeństwo prowadzenia pojazdów, wskazane jest czasowe powstrzymanie się od jazdy oraz konsultacja lekarska w celu ewentualnej modyfikacji terapii. Dokumentacja przekazanych informacji powinna być integralną częścią historii choroby, co wspiera odpowiedzialną opiekę medyczną i bezpieczeństwo ruchu drogowego.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Ivohart 7,5 mg
działanie niepożądane iwabradyny, fotopsja, interakcja lekowa, Ivohart, iwabradyna, modyfikacja terapii, objaw wzrokowy, profil bezpieczeństwa leku, przemijające zaburzenie widzenia, sprawność psychomotoryczna, tabletka powlekana, terapia iwabradyną, zaburzenie widzenia, zaburzenie zdolności prowadzenia pojazdów, zdolność prowadzenia pojazdów, zmiana natężenia światła -
Wskazania do stosowania
Ivohart, zawierający iwabradynę w dawkach 5 mg i 7,5 mg w formie tabletek powlekanych, jest wskazany do leczenia objawowego przewlekłej stabilnej dławicy piersiowej u dorosłych pacjentów z chorobą niedokrwienną serca, posiadających rytm zatokowy i częstość akcji serca ≥ 70/min. Lek stosuje się u pacjentów z nietolerancją lub przeciwwskazaniami do beta-adrenolityków (np. ciężka astma oskrzelowa, bloki przedsionkowo-komorowe wyższego stopnia, bradykardia zatokowa) oraz jako terapię skojarzoną z beta-adrenolitykami, gdy objawy dławicy nie są wystarczająco kontrolowane. Tabletki 5 mg posiadają linię podziału umożliwiającą precyzyjne dostosowanie dawki.
W terapii przewlekłej niewydolności serca Ivohart jest stosowany u pacjentów z klasą II-IV wg NYHA, zaburzeniami czynności skurczowej serca (obniżona frakcja wyrzutowa lewej komory), rytmem zatokowym oraz częstością akcji serca ≥ 75/min. Iwabradyna może być stosowana jako element terapii skojarzonej ze standardowym leczeniem, w tym beta-adrenolitykami, jeśli częstość akcji serca pozostaje podwyższona, a także u pacjentów nietolerujących lub z przeciwwskazaniami do beta-adrenolityków. Tabletki 7,5 mg zawierają 7,5 mg iwabradyny (8,085 mg chlorowodorku iwabradyny) oraz 75 mg laktozy jednowodnej, natomiast tabletki 5 mg zawierają 5 mg iwabradyny (5,39 mg chlorowodorku) i 50 mg laktozy jednowodnej.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wskazania do stosowania – Ivohart 7,5 mg
astma oskrzelowa, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia zatokowa, choroba niedokrwienna serca, częstość akcji serca, działanie niepożądane, frakcja wyrzutowa lewej komory, iwabradyna, iwabradyny chlorowodorek, klasyfikacja NYHA, laktoza jednowodna, migotanie przedsionków, przewlekła niewydolność serca, przewlekła stabilna dławica piersiowa, rytm zatokowy, tabletka powlekana, terapia skojarzona, zaburzenie czynności skurczowej