intubacja
Intubacja to zabieg medyczny polegający na wprowadzeniu specjalnej rurki (rurki intubacyjnej) do tchawicy pacjenta w celu zapewnienia drożności dróg oddechowych i umożliwienia wentylacji mechanicznej. Jest kluczowym elementem zaawansowanych procedur podtrzymywania życia, stosowanym najczęściej podczas znieczulenia ogólnego, intensywnej terapii oraz w sytuacjach nagłych wymagających zabezpieczenia dróg oddechowych.
Wyróżniamy intubację dotchawiczą przez usta (orotrachealną) lub przez nos (nosowo-tchawiczą). Do przeprowadzenia intubacji najczęściej wykorzystuje się laryngoskop, który umożliwia uwidocznienie wejścia do krtani. Alternatywnie stosuje się intubację z użyciem wideolaryngoskopu lub bronchofiberoskopu, szczególnie w przypadkach trudnych dróg oddechowych.
Wskazania do intubacji obejmują niewydolność oddechową, niedrożność górnych dróg oddechowych, konieczność prowadzenia wentylacji mechanicznej, ochronę przed aspiracją treści żołądkowej oraz zapewnienie drożności dróg oddechowych u pacjentów nieprzytomnych. Procedura ta, choć ratująca życie, niesie ze sobą ryzyko powikłań, takich jak uszkodzenie zębów, warg, języka, uraz krtani i tchawicy, niezamierzona intubacja przełyku czy odma opłucnowa.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Dexmedetomidine Altan 4 mcg/ml
Przedawkowanie Dexmedetomidine Altan (4 μg/ml) może prowadzić do poważnych zaburzeń układu sercowo-naczyniowego i oddechowego, wymagających natychmiastowej interwencji. Zarejestrowano przypadki infuzji z szybkością do 60 μg/kg m.c./h u dziecka oraz 30 μg/kg m.c./h u dorosłego, co znacznie przekracza standardowe dawkowanie terapeutyczne. Objawy przedawkowania obejmują bradykardię (<50 uderzeń/min), niedociśnienie tętnicze, paradoksalne nadciśnienie, głęboką sedację, niewydolność oddechową, zatrzymanie akcji serca oraz zaburzenia przewodzenia zatokowego. Szczególnie niebezpieczne są zatrzymanie akcji serca i niewydolność oddechowa, które wymagają natychmiastowej resuscytacji i wsparcia wentylacyjnego.
antidotum, atropina, bradykardia, dawkowanie terapeutyczne, deksmedetomidyna, glikopirolan, interwencja medyczna, intubacja, monitorowanie parametrów życiowych, nadciśnienie tętnicze, nadmierne uspokojenie, niedociśnienie tętnicze, niewydolność oddechowa, perfuzja narządowa, receptor α2-adrenergiczny, resuscytacja, roztwór do infuzji, rzut serca, saturacja, szybkość infuzji, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, wentylacja mechaniczna, węzeł zatokowo-przedsionkowy, zaburzenie hemodynamiczne, zahamowanie zatokowe, zatrzymanie akcji serca - Leksykon leków
Przedawkowanie – Hydroxychloroquine Adamed 200 mg
Przedawkowanie hydroksychlorochiny siarczanu, pochodnej 4-aminochinoliny, jest stanem zagrażającym życiu, nawet przy dawkach 1-2 g, które mogą być śmiertelne. Klinicznie obserwuje się szerokie spektrum objawów, w tym wczesne bóle głowy, zaburzenia widzenia (niewyraźne widzenie, dyplopia, światłowstręt), a przede wszystkim kardiotoksyczność manifestującą się poszerzeniem kompleksu QRS, bradyarytmią, rytmem węzłowym, wydłużeniem odstępu QT oraz groźnymi arytmiami komorowymi, takimi jak torsade de pointes, częstoskurcz komorowy, migotanie komór, które mogą prowadzić do zatrzymania krążenia. Dodatkowo mogą wystąpić drgawki, hipokaliemia nasilająca zaburzenia rytmu serca, zatrzymanie oddechu i zatrzymanie akcji serca, co wymaga natychmiastowej interwencji medycznej. Postępowanie terapeutyczne obejmuje szybkie działania: dekontaminację przewodu pokarmowego (wymioty, płukanie żołądka) jeśli od przyjęcia leku nie minęła więcej niż godzina, podanie węgla aktywowanego w dawce co najmniej pięciokrotnie przekraczającej dawkę toksyczną, a także pozajelitowe podanie diazepamu w celu odwrócenia kardiotoksyczności. W ciężkich przypadkach konieczne jest wspomaganie oddychania (intubacja, tracheotomia) oraz leczenie wstrząsu za pomocą płynoterapii i ewentualnie dopaminy. Pacjent po zatruciu wymaga ścisłej obserwacji klinicznej przez minimum 6 godzin ze względu na ryzyko opóźnionych arytmii i powikłań. Szczególną ostrożność należy zachować u niemowląt i dzieci, które są bardziej podatne na toksyczne działanie hydroksychlorochiny.
arytmia komorowa, bradyarytmia, częstoskurcz komorowy, dekontaminacja przewodu pokarmowego, diazepam, drgawka, dyplopia, hipokaliemia, hydroksychlorochina siarczan, intubacja, kardiotoksyczność, kompleks QRS, migotanie komór, neurotoksyczność, obraz elektrokardiograficzny, odstęp QT, płukanie żołądka, pochodna 4-aminochinoliny, rytm węzłowy, światłowstręt, torsade de pointes, tracheotomia, węgiel aktywowany, wspomaganie oddychania, wstrząs, zaburzenie przewodzenia, zapaść sercowo-naczyniowa, zatrzymanie akcji serca, zatrzymanie krążenia, zatrzymanie oddechu - Leksykon leków
Przedawkowanie – Betoptic 0,5% 5 mg/ml
Przedawkowanie Betoptic 0,5% (chlorowodorek betaksololu 5 mg/ml), zarówno miejscowe, jak i po przypadkowym połknięciu, może prowadzić do poważnych objawów związanych z blokadą receptorów beta-adrenergicznych. Miejscowe przedawkowanie objawia się podrażnieniem oka, które wymaga natychmiastowego przepłukania letnią wodą. W przypadku ogólnoustrojowego przedawkowania, typowe objawy to bradykardia (<60 uderzeń/min), niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca oraz skurcz oskrzeli, co wymaga monitorowania EKG, ciśnienia tętniczego, tętna i funkcji oddechowych oraz wdrożenia odpowiedniego leczenia objawowego, w tym atropiny, leków wazopresyjnych, inotropowych czy beta-2-mimetyków.
agonista receptora beta, atropina, beta-2-mimetyk, beta-adrenolityk, beta-bloker selektywny, bradykardia, chlorowodorek betaksololu, diuretyk, elektrokardiogram, intubacja, leczenie objawowe, lek inotropowy dodatni, lek wazopresyjny, monitorowanie parametrów życiowych, niedociśnienie, niewydolność serca, płynoterapia, przepłukanie oka, receptor beta-adrenergiczny, skurcz oskrzeli, tlenoterapia - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ampicilin+Sulbactam AptaPharma
Produkt leczniczy Ampicilin+Sulbactam AptaPharma wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko ciężkich działań niepożądanych, w tym anafilaksji, która może prowadzić do zgonu, zwłaszcza u pacjentów z nadwrażliwością na penicyliny lub cefalosporyny. W przypadku reakcji alergicznych konieczne jest natychmiastowe przerwanie terapii i wdrożenie standardowego postępowania anafilaktycznego, obejmującego podanie epinefryny, tlenoterapię, dożylne sterydy oraz zabezpieczenie dróg oddechowych. Ponadto, zgłaszano poważne reakcje skórne, takie jak toksyczna nekroliza naskórka (TEN), zespół Stevensa-Johnsona (SJS), złuszczające zapalenie skóry, rumień wielopostaciowy oraz ostrą uogólnioną osutkę krostkową (AGEP), które wymagają natychmiastowego odstawienia leku i odpowiedniego leczenia. Istotne jest także monitorowanie pacjentów pod kątem nadkażeń drobnoustrojami opornymi oraz biegunki związanej z zakażeniem Clostridium difficile (CDAD), która może wystąpić nawet do dwóch miesięcy po zakończeniu terapii i prowadzić do ciężkiego zapalenia jelita grubego, a w skrajnych przypadkach do konieczności kolektomii.
Podczas długotrwałego stosowania Ampicilin+Sulbactam AptaPharma zaleca się regularną kontrolę funkcji nerek, wątroby oraz układu krwiotwórczego, szczególnie u noworodków, wcześniaków i niemowląt. Lek może wywołać polekowe uszkodzenie wątroby, w tym cholestatyczne zapalenie i żółtaczkę, dlatego pacjenci powinni być edukowani w zakresie rozpoznawania objawów hepatotoksyczności. Ampicylina z sulbaktamem jest przeciwwskazana w mononukleozie zakaźnej ze względu na wysokie ryzyko wysypki skórnej, podobnie jak u chorych na białaczkę limfatyczną. Produkt zawiera znaczące ilości sodu: fiolka 1 g + 0,5 g zawiera 115 mg sodu (5 mmol), co stanowi 5,75% maksymalnej dobowej dawki zalecanej przez WHO, a fiolka 2 g + 1 g – 230 mg sodu (10 mmol), czyli 11,5%. Przy maksymalnej dawce dobowej 12 g (8 g ampicyliny i 4 g sulbaktamu) pacjent otrzymuje 920,8 mg sodu, co stanowi 46% maksymalnego dziennego spożycia sodu według WHO, co jest istotne u pacjentów na diecie niskosodowej.
białaczka limfatyczna, biegunka poantybiotykowa, cholestatyczne zapalenie wątroby, Clostridium difficile, dieta niskosodowa, epinefryna, intubacja, mononukleoza zakaźna, nadkażenie drobnoustrojami opornymi, ostra uogólniona osutka krostkowa, polekowe uszkodzenie wątroby, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, steroidy, sulbaktam z ampicyliną, tlenoterapia, toksyczna nekroliza naskórka, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon leków
Przedawkowanie – Bloxazoc 95 mg
Przedawkowanie metoprololu bursztynianu (substancji czynnej leku Bloxazoc) stanowi poważne zagrożenie dla życia, głównie z powodu ciężkich zaburzeń układu sercowo-naczyniowego. Dawki toksyczne u dorosłych zaczynają się od 1,4 g (umiarkowane zatrucie), 2,5 g (ciężkie zatrucie) do 7,5 g, które może być śmiertelne. U dzieci dawka 450 mg wywołuje umiarkowane objawy, natomiast 100 mg nie powoduje symptomów po płukaniu żołądka. Objawy kliniczne obejmują bradykardię, blok przedsionkowo-komorowy I-III°, wydłużenie odstępu QT, asystolię, niedociśnienie, niewydolność serca i wstrząs kardiogenny. Ponadto mogą wystąpić depresja oddechowa, bezdech, objawy neurologiczne (zmęczenie, dezorientacja, utrata przytomności, drżenia, kurcze mięśni), skurcz oskrzeli, nudności, wymioty oraz zaburzenia metaboliczne (hipoglikemia, hiperglikemia, hiperkaliemia). Pierwsze symptomy pojawiają się zwykle w ciągu 20 minut do 2 godzin od przyjęcia leku.
asystolia, bezdech, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, działanie arytmogenne, elektrostymulacja serca, hiperglikemia, hiperkaliemia, hipoglikemia, intubacja, lek rozszerzający oskrzela, metoprolol bursztynianu, niedociśnienie, niewydolność serca, perfuzja obwodowa, płukanie żołądka, receptor adrenergiczny, receptor alfa-1, skurcz oskrzeli, układ sercowo-naczyniowy, węgiel aktywowany, wentylacja mechaniczna, wstrząs kardiogenny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia przewodzenia, zespół miasteniczny - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Tantum Verde Forte 3 mg/ml
Tantum Verde Forte w formie aerozolu do stosowania miejscowego w jamie ustnej i gardle zawiera 3 mg/ml benzydaminy chlorowodorku, wykazującej działanie przeciwzapalne i przeciwbólowe. Preparat jest wskazany do leczenia objawowego stanów zapalnych błony śluzowej jamy ustnej i gardła, manifestujących się bólem, zaczerwienieniem oraz obrzękiem. Wskazania kliniczne obejmują zakażenia bakteryjne i wirusowe, zapalenie krtani, a także zapalenie błon śluzowych po radioterapii. Ponadto, lek znajduje zastosowanie w łagodzeniu objawów pooperacyjnych po zabiegach laryngologicznych, stomatologicznych oraz po intubacji, gdzie redukuje ból i stan zapalny wynikający z mechanicznego drażnienia tkanek.
benzydaminy chlorowodorek, dysfagia, działanie przeciwzapalne, intubacja, objawy stanu zapalnego, stan zapalny błony śluzowej, stan zapalny jamy ustnej i gardła, zabieg laryngologiczny, zabieg stomatologiczny, zakażenie bakteryjne jamy ustnej, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie błony śluzowej po radioterapii, zapalenie krtani - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Riluzol PMCS 50 mg
Riluzol PMCS zawiera 50 mg ryluzolu w każdej tabletce powlekanej i jest wskazany do leczenia pacjentów ze stwardnieniem zanikowym bocznym (SLA). Jego głównym celem terapeutycznym jest przedłużenie przeżycia oraz opóźnienie konieczności mechanicznej wentylacji, co potwierdzają badania kliniczne definiujące przeżycie jako brak potrzeby intubacji i tracheotomii. Lek nie wykazuje jednak działania na poprawę funkcji motorycznych, siły mięśniowej, parametrów oddechowych ani redukcję drżeń włókienkowych, a jego skuteczność nie została potwierdzona w zaawansowanych stadiach choroby.
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Bulgaplin 150 mg
Przedawkowanie pregabaliny (Bulgaplin) manifestuje się głównie zaburzeniami neurologicznymi i psychiatrycznymi, z dominującymi objawami takimi jak senność (bardzo często), splątanie, pobudzenie oraz niepokój (często). W cięższych przypadkach mogą wystąpić napady padaczkowe (niezbyt często), a w najcięższych – śpiączka (rzadko), stanowiąca bezpośrednie zagrożenie życia. Dodatkowo obserwuje się zaburzenia oddechowe i krążeniowe, w tym depresję oddechową, tachykardię lub bradykardię oraz hipotensję. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z niewydolnością nerek, u osób w podeszłym wieku, z chorobami neurologicznymi oraz u tych stosujących jednocześnie leki depresyjne ośrodkowego układu nerwowego, ze względu na ryzyko nasilonego działania toksycznego i kumulacji leku.
bradykardia, ciśnienie tętnicze, czas półtrwania leku, depresja oddechowa, drgawki uogólnione, hemodializa, intubacja, kumulacja leku, nadmierna senność, napad padaczkowy, napięcie psychiczne, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, ośrodkowy układ nerwowy, pobudzenie psychoruchowe, przedawkowanie pregabaliny, schorzenie neurologiczne, śpiączka, splątanie, tachykardia, utrata świadomości, zaburzenia neurologiczne i psychiatryczne, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie świadomości - Leksykon leków
Przedawkowanie – Risperidon Vipharm 3 mg
Przedawkowanie leku Risperidon Vipharm prowadzi do nasilenia działania farmakologicznego rysperydonu, manifestującego się objawami neurologicznymi (senność, sedacja, objawy pozapiramidowe, drgawki), kardiologicznymi (tachykardia, niedociśnienie, wydłużenie odstępu QT, torsade de pointes) oraz ogólnoustrojowymi (zapaść krążeniowa, zaburzenia świadomości). Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko arytmii torsade de pointes, zwłaszcza przy jednoczesnym przedawkowaniu rysperydonu i paroksetyny. Objawy neurologiczne wynikają z blokady receptorów dopaminergicznych i histaminowych, a kardiologiczne z wpływu na układ autonomiczny i blokady kanałów jonowych. W przypadku ostrego zatrucia należy rozważyć możliwość współistniejącego zatrucia wieloma substancjami.
blokada kanałów jonowych, dekontaminacja przewodu pokarmowego, intubacja, lek antycholinergiczny, lek sympatykomimetyczny, niedociśnienie, objawy pozapiramidowe, parametry życiowe, płukanie żołądka, przedawkowanie rysperydonu, receptor dopaminergiczny, rysperydon, tachykardia, torsade de pointes, węgiel aktywowany, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia świadomości, zapaść krążeniowa, zapis elektrokardiograficzny, zatrucie wieloma substancjami - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – INALDIN Gardło 3 mg
INALDIN Gardło to lek w postaci tabletek do ssania zawierających 3 mg chlorowodorku benzydaminy (odpowiadającego 2,68 mg benzydaminy), stosowany miejscowo w objawowym leczeniu stanów zapalnych jamy ustnej i gardła, takich jak zapalenie gardła, migdałków, błony śluzowej jamy ustnej i dziąseł oraz podrażnienia po zabiegach stomatologicznych czy intubacji. Benzydamina, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wykazuje działanie przeciwzapalne i przeciwbólowe, co przekłada się na redukcję bólu, zaczerwienienia i obrzęku. Tabletki o średnicy około 13 mm, zielonej marmurkowej powierzchni i miętowym zapachu zapewniają przedłużony kontakt substancji czynnej z miejscem zapalenia, zwiększając skuteczność terapii.
antybiotykoterapia, aspartam, benzydamina, ból gardła, chlorowodorek benzydaminy, fenyloketonuria, gingivitis, infekcja bakteryjna, intubacja, niesteroidowy lek przeciwzapalny, stan zapalny jamy ustnej i gardła, stomatitis, tabletka do ssania, zabieg stomatologiczny, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie dziąseł, zapalenie gardła, zapalenie migdałków - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Węgiel leczniczy VP
Węgiel leczniczy VP, 200 mg w kapsułkach twardych, ze względu na swoje właściwości adsorpcyjne, wymaga stosowania z zachowaniem środków ostrożności. Nie należy podawać go jednocześnie z innymi lekami doustnymi, aby uniknąć osłabienia ich działania terapeutycznego; w przypadku konieczności stosowania innych leków podczas leczenia ostrych zatruć zaleca się podawanie ich drogą pozajelitową. Wymioty indukowane doustnie (np. ipekakuana) powinny być wykonane przed podaniem węgla, który należy podać 30-60 minut po ustaniu wymiotów. Przeciwwskazaniem jest konieczność doustnego podania specyficznego antidotum, np. metioniny. U pacjentów nieprzytomnych lub zatrutych substancjami hamującymi OUN istnieje ryzyko aspiracji, dlatego przed płukaniem żołądka konieczna jest intubacja.
adsorpcja substancji, droga pozajelitowa, intubacja, ipekakuana, metionina, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, ostre zatrucie, perystaltyka jelit, płukanie żołądka, środek przeciwcholinergiczny, środek przeczyszczający, węgiel aktywny, węgiel leczniczy, wywoływanie wymiotów, zaburzenia wodno-elektrolitowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Botox 200 j. Allergan kompleksu neurotoksyny Clostridium botulinum typu A
Toksyna botulinowa typu A, zawarta w produkcie BOTOX 200 jednostek Allergan, może wchodzić w interakcje z lekami wpływającymi na przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, zwłaszcza z antybiotykami aminoglikozydowymi (gentamycyna, streptomycyna, neomycyna, amikacyna) oraz spektynomycyną, które mogą nasilać jej działanie, prowadząc do nadmiernego osłabienia mięśni. Również leki blokujące przekaźnictwo nerwowo-mięśniowe (np. tubokuraryna, pankuronium, atrakurium) oraz inne serotypy toksyny botulinowej stanowią wysokie ryzyko interakcji, wymagając unikania jednoczesnego stosowania lub zachowania odpowiednich odstępów czasowych. Zaleca się ostrożność przy stosowaniu leków zwiotczających mięśnie (baklofen, tyzanidyna, dantrolen) oraz cyklosporyny, a także unikanie spożywania alkoholu etylowego na 24 godziny przed i po iniekcji ze względu na potencjalne nasilenie działań niepożądanych, takich jak zawroty głowy, senność i zaburzenia widzenia. W przypadku leków przeciwkrzepliwych istnieje zwiększone ryzyko krwawienia w miejscu iniekcji, co wymaga odpowiedniego ucisku po podaniu.
alkohol etylowy, antybiotyk aminoglikozydowy, baklofen, chinolon, cyklosporyna, cyprofloksacyna, dantrolen, dysfagia, intubacja, lek blokujący przekaźnictwo nerwowo-mięśniowe, lek przeciwkrzepliwy, lek przeciwpłytkowy, lek zwiotczający mięśnie, mechaniczne wspomaganie oddychania, neurotoksyna Clostridium botulinum, opadanie powiek, osłabienie mięśni, paraliż nerwowo-mięśniowy, podwójne widzenie, porażenie mięśni, przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, serotyp toksyny botulinowej, spektynomycyna, toksyczność ogólnoustrojowa, toksyna botulinowa typu A, tracheotomia, tyzanidyna, zaburzenie połykania, zachłyśnięcie, zachłystowe zapalenie płuc - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół reye’a – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Zespół Reye’a to ostra encefalopatia z obrzękiem mózgu i stłuszczeniem wątroby, występująca głównie u dzieci w wieku 5-14 lat po infekcjach wirusowych (np. grypa, ospa wietrzna) i stosowaniu salicylanów. Choroba przebiega w 5 stadiach, od letargu i wymiotów do śpiączki, drgawek i zatrzymania oddechu. Kluczowe w diagnostyce i monitorowaniu są: ocena neurologiczna, testy funkcji wątroby, poziom amoniaku (hiperamonemia), parametry życiowe, saturacja tlenem (≥95%), ciśnienie śródczaszkowe (ICP) oraz bilans płynów i elektrolitów. Leczenie jest wspomagające, obejmuje korektę hipoglikemii (glukoza 120-170 mg/dl), hiperamonemii (benzoesan sodu/fenylooctan sodu, hemodializa), kontrolę ICP (mannitol, roztwór 3% NaCl), leki przeciwdrgawkowe (fenytoina 10-20 mg/kg i.v. dawka nasycająca, następnie 5 mg/kg/dobę) oraz wsparcie oddechowe i hemodynamiczne na OIOM. Profilaktyka polega na unikaniu aspiryny u dzieci z infekcjami wirusowymi i edukacji rodziców.
acetaminofen, aspiryna, bilirubina, ciśnienie śródczaszkowe, drgawki, dysfunkcja ruchowa, encefalopatia, encefalopatia wątrobowa, fenytoina, fosfenytoina, hemodializa, hiperamonemia, hipertoniczny roztwór soli, hiperwentylacja, hipoglikemia, ibuprofen, intubacja, koagulopatia, kortykosteroidy, kwas acetylosalicylowy, leki przeciwdrgawkowe, mannitol, obrzęk mózgu, paracetamol, saturacja tlenu, śpiączka, stłuszczenie wątroby, sztywność odmóżdżeniowa, uszkodzenie wątroby, wentylacja mechaniczna, zaburzenia oksydacji kwasów tłuszczowych, zespół Reye’a - Leksykon chorób i schorzeń
Astma – Leczenie
Astma jest przewlekłą chorobą zapalną dróg oddechowych, której leczenie opiera się na kontroli objawów, zapobieganiu zaostrzeniom oraz utrzymaniu prawidłowej funkcji płuc przy minimalnych działaniach niepożądanych. Terapia prowadzona jest według modelu step-wise i control-based, obejmując edukację pacjenta, unikanie czynników wyzwalających oraz farmakoterapię. Podstawowe grupy leków kontrolujących to wziewne glikokortykosteroidy (wGKS, np. flutikazon, budezonid), długo działające β2-mimetyki (LABA, np. salmeterol, formoterol), długo działające leki przeciwcholinergiczne (LAMA, np. tiotropium) oraz modyfikatory leukotrienów (montelukast). Leki doraźne to krótko działające β2-mimetyki (SABA, np. salbutamol), krótko działające leki przeciwcholinergiczne (ipratropium) oraz doustne glikokortykosteroidy (prednizon). Terapia SMART, łącząca ICS i formoterol w jednym inhalatorze, jest rekomendowana u pacjentów z umiarkowaną do ciężką astmą, zmniejszając liczbę zaostrzeń i zużycie kortykosteroidów.
astma alergiczna, astma eozynofilowa, astma nocna, astma wysiłkowa, benralizumab, ciężka astma, długo działający lek przeciwcholinergiczny, długo działający β2-mimetyk, doustny glikokortykosteroid, funkcja płuc, iniekcja podskórna, intubacja, kontrola choroby, kortykosteroid wziewny, krótko działający β2-mimetyk, lek biologiczny, leukotrien, mikrobiota, modyfikator leukotrienów, monitorowanie zdrowia, monoterapia, nasilenie objawów, niewydolność oddechowa, pikflometr, plan działania w astmie, przeciwciało monoklonalne, siarczan magnezu, szczytowy przepływ wydechowy, terapia genowa, terapia SMART, termoplastyka oskrzeli, tlenoterapia, wlew dożylny, wziewny glikokortykosteroid, zaostrzenie astmy, zapalenie dróg oddechowych