ARDS
Zespół ostrej niewydolności oddechowej (ARDS – Acute Respiratory Distress Syndrome) to ciężka, zagrażająca życiu forma ostrej niewydolności oddechowej charakteryzująca się nagłym zapaleniem płuc i zwiększoną przepuszczalnością naczyń płucnych. Stan ten prowadzi do gromadzenia się płynu w pęcherzykach płucnych, upośledzając wymianę gazową i powodując hipoksemię oporną na tlenoterapię.
ARDS może rozwinąć się w odpowiedzi na różne stany chorobowe, w tym sepsę, ciężkie zapalenie płuc, uraz, aspirację treści żołądkowej czy pankreatitis. Zgodnie z kryteriami berlińskimi z 2012 roku, rozpoznanie ARDS opiera się na wystąpieniu ostrej hipoksemii (PaO₂/FiO₂ ≤ 300 mmHg) z obustronnym naciekiem płucnym w badaniach obrazowych, przy braku dowodów na niewydolność serca jako głównej przyczyny.
Leczenie ARDS koncentruje się na wentylacji ochronnej płuc z wykorzystaniem niskich objętości oddechowych (4-6 ml/kg przewidywanej masy ciała), odpowiedniego PEEP, a także utrzymaniu bilansu płynowego, zapewnieniu adekwatnej sedacji oraz leczeniu choroby podstawowej. W przypadkach ciężkiej hipoksemii rozważa się stosowanie wentylacji w pozycji na brzuchu, tlenoterapii wysokoprzepływowej, a w ostateczności pozaustrojowej oksygenacji membranowej (ECMO).
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Karbicombi 32 mg + 25 mg
Produkt leczniczy Karbicombi, zawierający kandesartan cyleksetyl i hydrochlorotiazyd, wykazuje profil bezpieczeństwa zgodny z działaniami niepożądanymi znanymi dla poszczególnych składników. W badaniach klinicznych odsetek przerwań terapii z powodu działań niepożądanych wynosił 2,3-3,3% w grupie Karbicombi oraz 2,7-4,3% w grupie placebo. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to zakażenia układu oddechowego, zawroty głowy, bóle głowy, hiperglikemia, hiperkaliemia, hiponatremia oraz zaburzenia równowagi elektrolitowej. Rzadziej występują poważne zaburzenia hematologiczne (leukopenia, agranulocytoza), reakcje anafilaktyczne, zaburzenia czynności nerek, a także ciężkie reakcje skórne, w tym martwica toksyczno-rozpływna naskórka. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko rozwoju nieczerniakowych nowotworów skóry (rak podstawnokomórkowy i kolczystokomórkowy) związane z długotrwałym stosowaniem hydrochlorotiazydu, zwłaszcza w wysokich dawkach.
agranulocytoza, ARDS, cukromocz, hiperglikemia, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hiponatremia, jaskra zamkniętego kąta, kandesartan cyleksetylu i hydrochlorotiazyd, leukopenia, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, martwicze zapalenie tętnic, nagromadzenie płynu między naczyniówką a twardówką, neutropenia, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, reakcja anafilaktyczna, śródmiąższowe zapalenie nerek, toczeń rumieniowaty skórny, toczeń rumieniowaty układowy, zaburzenie krzepnięcia, zaburzenie rytmu serca, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zakażenie układu oddechowego, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół ostrej niewydolności oddechowej, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Dasatinib Zentiva 140 mg
Dazatynib, inhibitor kinazy tyrozynowej stosowany w leczeniu przewlekłej białaczki szpikowej (CML) oraz ostrej białaczki limfoblastycznej z chromosomem Philadelphia (Ph+ ALL), charakteryzuje się specyficznym profilem działań niepożądanych, które występują bardzo często (≥1/10) i obejmują mielosupresję (niedokrwistość, neutropenię, małopłytkowość), wysięk w jamie opłucnej, duszność, zaburzenia żołądkowo-jelitowe (biegunka, nudności, wymioty), wysypkę skórną, bóle kostno-mięśniowe oraz obrzęki obwodowe. W badaniach klinicznych z udziałem 2712 dorosłych pacjentów mediana czasu leczenia wynosiła 19,2 miesiąca, a w grupie z nowo rozpoznaną CML w fazie przewlekłej około 60 miesięcy. U dzieci i młodzieży z CML-CP profil bezpieczeństwa był podobny, jednak bez występowania wysięku osierdziowego, opłucnowego, obrzęku płuc czy nadciśnienia płucnego, a przerwanie terapii z powodu działań niepożądanych było znacznie rzadsze (1,5% vs 19% u dorosłych). Mielosupresja wymaga regularnego monitorowania morfologii krwi i może wymagać modyfikacji dawkowania, natomiast powikłania płucne, takie jak wysięk opłucnowy, mogą wymagać czasowego przerwania leczenia.
Do poważnych i potencjalnie zagrażających życiu działań niepożądanych należą zawał serca (czasem zakończony zgonem), posocznica/sepsa, krwawienia z przewodu pokarmowego z ryzykiem śmiertelnego zakończenia, ostry zespół zaburzeń oddychania oraz wstrząs anafilaktyczny. Dazatynib zwiększa ryzyko krwotoków i zaburzeń rytmu serca, a także może powodować wysięk osierdziowy i nadciśnienie tętnicze płucne u dorosłych. Profil bezpieczeństwa różni się w zależności od fazy choroby – pacjenci z zaawansowaną CML lub Ph+ ALL doświadczają więcej działań niepożądanych i mają krótszy czas leczenia (mediana 6,2 miesiąca) niż pacjenci z CML w fazie przewlekłej. W trakcie terapii konieczne jest monitorowanie parametrów hematologicznych, funkcji układu oddechowego oraz układu sercowo-naczyniowego, a w przypadku wystąpienia ciężkich działań niepożądanych wskazane jest natychmiastowe przerwanie leczenia i wdrożenie odpowiedniej interwencji medycznej.
agranulocytowe zapalenie okrężnicy, aplazja układu czerwonokrwinkowego, ARDS, arytmia komorowa, bóle kostno-mięśniowe, chromosom Philadelphia, duszność, erytrodystezja dłoniowo-podeszwowa, hipercholesterolemia, hiperurykemia, hipoalbuminemia, inhibitor kinazy tyrozynowej, krwawienie w OUN, krwawienie z przewodu pokarmowego, leukoklastyczne zapalenie naczyń, limfopenia, małopłytkowość, martwica kości, mielosupresja, mikroangiopatia zakrzepowa, nadciśnienie płucne, nadciśnienie tętnicze płucne, neuropatia obwodowa, neutropenia, neutropenia z gorączką, niedokrwistość, obrzęk obwodowy, obrzęk płuc, ostra białaczka limfoblastyczna, Ph+ ALL, przewlekła białaczka szpikowa, rabdomioliza, reaktywacja wzw B, skurcz oskrzeli, śródmiąższowa choroba płuc, TIA, udar naczyniowy mózgu, wodobrzusze, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, wysięk opłucnowy, wysięk osierdziowy, zakrzepica płucna, zakrzepica żył głębokich, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie okrężnicy, zapalenie osierdzia, zapalenie trzustki, zastoinowa niewydolność serca, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon chorób i schorzeń
Grypa świńska (h1n1) – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Grypa świńska (H1N1) to infekcja wirusowa układu oddechowego, której pandemia w 2009 roku charakteryzowała się śmiertelnością około 1%. Czynniki prognostyczne zwiększające ryzyko ciężkiego przebiegu, hospitalizacji na oddziale intensywnej terapii (OIT) lub zgonu obejmują cukrzycę, stosowanie kortykosteroidów, leki blokujące receptory histaminowe H2, chorobliwą otyłość oraz powikłania sercowo-naczyniowe i bakteryjne. W badaniu brytyjskim na ponad 1500 pacjentach niezależnymi predyktorami ciężkiego przebiegu były wiek 55-64 lata, przewlekłe choroby płuc, choroby neurologiczne, otyłość, opóźnione przyjęcie do szpitala (≥5 dni od początku objawów) oraz zapalenie płuc. Wśród hospitalizowanych 13% wymagało leczenia na OIT, a 5% zmarło, przy czym 59% zgonów dotyczyło osób wcześniej zdrowych. Szczególnie narażone na ciężki przebieg są małe dzieci, osoby starsze, kobiety w ciąży, pacjenci z obniżoną odpornością oraz osoby z mniejszości etnicznych.
ARDS, astma, białko C-reaktywne, choroba neurologiczna, choroba współistniejąca, chorobliwa otyłość, cukrzyca, duszność, grypa świńska H1N1, kortykosteroid, lek przeciwwirusowy, niewydolność oddechowa, obniżona odporność, oddział intensywnej terapii, oseltamiwir, POChP, powikłanie sercowo-naczyniowe, przewlekła choroba płuc, receptor histaminowy H2, rtg klatki piersiowej, sepsa, szczepienie przeciw grypie, szczepionka przeciw grypie, wirus grypy typu A, wskaźnik śmiertelności, zapalenie płuc, zespół ostrej niewydolności oddechowej - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie płuc – Leczenie
Zapalenie płuc (pneumonia) wymaga zindywidualizowanego podejścia terapeutycznego, zależnego od etiologii (bakterie, wirusy, grzyby), stopnia ciężkości oraz stanu pacjenta. W leczeniu bakteryjnego zapalenia płuc podstawą jest terapia antybiotykowa, dostosowana do lokalnych wzorców oporności i czynników ryzyka. U pacjentów ambulatoryjnych bez chorób współistniejących zaleca się makrolidy, doksycyklinę lub amoksycylinę w dawce 1 g 3 razy dziennie. W przypadku chorób współistniejących stosuje się połączenie beta-laktamu z makrolidem lub doksycykliną, bądź fluorochinolony oddechowe. Hospitalizowanym pacjentom z umiarkowanym nasileniem zaleca się dożylne beta-laktamy z makrolidem lub monoterapię fluorochinolonem, natomiast w ciężkich przypadkach na OIT – kombinację beta-laktamu z makrolidem lub fluorochinolonem, z uwzględnieniem terapii przeciw MRSA (wankomycyna, linezolid) i Pseudomonas (terapia podwójna). Standardowy czas leczenia wynosi minimum 5 dni, z kontynuacją do stabilizacji klinicznej (brak gorączki przez ≥48 h). Wirusowe zapalenie płuc leczone jest głównie objawowo, z zastosowaniem leków przeciwwirusowych (oseltamiwir, zanamiwir) w przypadku grypy, a grzybicze wymaga długotrwałej terapii przeciwgrzybiczej.
acyklowir, amoksycylina, ARDS, bakteryjne zapalenie płuc, beta-laktam, doksycyklina, drenaż ułożeniowy, fizjoterapia oddechowa, hipoksemia, kortykosteroidy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwwirusowy, linezolid, makrolidy, MRSA, oseltamiwir, peramiwir, pozaszpitalne zapalenie płuc, Pseudomonas aeruginosa, pulsoksymetria, ropień płuca, ropniak opłucnej, rybawiryna, saturacja krwi tlenem, skala CURB-65, Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae, szczepionka pneumokokowa, terapia przeciwdrobnoustrojowa, tlenoterapia, toracenteza, wankomycyna, wirusowe zapalenie płuc, wstrząs septyczny, wysięk opłucnowy, zanamiwir, zapalenie płuc - Leksykon chorób i schorzeń
Ostra zespół niewydolności oddechowej – Objawy
Ostry zespół niewydolności oddechowej (SARS) wywołany przez koronawirusa SARS-CoV-1 charakteryzuje się dwufazowym przebiegiem klinicznym. Początkowa faza obejmuje objawy grypopodobne, takie jak gorączka powyżej 38°C, dreszcze, bóle mięśniowe i ból głowy, trwające zwykle 3-7 dni, z możliwą biegunką u 10-20% pacjentów. Po 2-7 dniach pojawiają się objawy dolnych dróg oddechowych: suchy kaszel, duszność i postępująca hipoksja, często z radiologicznym pogorszeniem zapalenia płuc. U 20-36% pacjentów konieczna jest hospitalizacja na OIT, a 13-26% rozwija ARDS wymagające inwazyjnego wspomagania oddychania. Typowe zmiany radiologiczne to nacieki śródmiąższowe, głównie obwodowe, bez jamistości czy wysięku opłucnowego. W badaniach laboratoryjnych obserwuje się limfopenię, trombocytopenię, neutrofilię oraz podwyższone poziomy LDH, ALT, CK i D-dimerów, co koreluje z ciężkością przebiegu.
aminotransferaza alaninowa, ARDS, ból mięśniowy, choroba współistniejąca, ciężki przebieg, D-dimer, dehydrogenaza mleczanowa, duszność, hipoksja, intubacja, kinaza kreatynowa, koronawirus SARS-CoV-1, leczenie objawowe, limfadenopatia, limfopenia, mechaniczna wentylacja, mialgia, naciek śródmiąższowy, neutrofilia, niewydolność oddechowa, niewydolność wielonarządowa, nowotwór złośliwy, odma opłucnowa, odma śródpiersia, osteoporoza, ostry zespół niewydolności oddechowej, powikłanie płucne, przewlekła choroba płuc, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby, rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, tomografia komputerowa, trombocytopenia, wysięk opłucnowy, wysoka gorączka, zapalenie naczyń, zapalenie osierdzia, zapalenie płuc, zespół ostrej niewydolności oddechowej, złe samopoczucie, zwłóknienie płuc - Leksykon substancji czynnych
Dakarbazyna – Interakcje
Dakarbazyna, metabolizowana głównie przez izoenzymy CYP1A1, CYP1A2 i CYP2E1, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie dakarbazyny ze szczepionką przeciwko żółtej gorączce oraz fotemustyną, ze względu na ryzyko zagrażających życiu powikłań, takich jak choroby układowe i ostra toksyczność płucna (ARDS). Wysokie ryzyko mielotoksyczności występuje przy łączeniu dakarbazyny z innymi cytostatykami i radioterapią, co wymaga ścisłego monitorowania morfologii krwi i ewentualnej redukcji dawki. Ponadto, dakarbazyna może nasilać działanie fotouczulające metoksypsoralenu oraz wpływać na metabolizm leków metabolizowanych przez CYP1A1, CYP1A2 i CYP2E1, co wymaga dostosowania dawkowania i monitorowania stężeń terapeutycznych.
anemia, ARDS, choroba Heinego-Medina, cyklosporyna, cytochrom P450, dakarbazyna, doustny antykoagulant, działanie mielotoksyczne, efekt mielotoksyczny, fenytoina, fotemustyna, fotouczulenie, hepatotoksyczność, hydroksylacja, INR, izoenzymy CYP, lek fotouczulający, lek immunosupresyjny, lek mielotoksyczny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, metoksypsoralen, morfologia krwi, napad drgawkowy, neutropenia, parametry krzepliwości, promieniowanie UV, radioterapia, szczepionka atenuowana, szczepionka inaktywowana, szczepionka przeciwko żółtej gorączce, takrolimus, toksyczność płucna, trombocytopenia, zaburzenie limfoproliferacyjne - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Tlen medyczny Spawmet nie mniej niż 99,5 % objętości
Tlenoterapia stanowi fundamentalny element leczenia w przypadkach hipoksji, niezależnie od jej etiologii, poprzez dostarczanie tlenu medycznego o czystości minimum 99,5% objętości. Jej zastosowanie jest kluczowe w stanach takich jak ostra i przewlekła niewydolność oddechowa z hipoksemią, zespół ostrej niewydolności oddechowej (ARDS), zatorowość płucna, ostre zespoły wieńcowe, zatrucia tlenkiem węgla i cyjankami, a także w stanach okołooperacyjnych i chorobie wysokościowej. Tlenoterapia poprawia utlenowanie tkanek u pacjentów z prawidłowym metabolizmem tlenowym, u których obserwuje się obniżoną prężność tlenu w mieszanej krwi żylnej.
ARDS, choroba wysokościowa, gazometria krwi tętniczej, hiperkapnia, hipoksemia, hipoksja, obrzęk płuc, obrzęk płuc niekardiogenny, ostra niewydolność oddechowa, ostry zespół wieńcowy, POChP, prężność tlenu, przewlekła niewydolność oddechowa, tlen medyczny, tlenoterapia, uraz wielonarządowy, zatorowość płucna, zatrucie cyjankami, zatrucie tlenkiem węgla, zatrzymanie krążenia, znieczulenie ogólne - Leksykon chorób i schorzeń
Dur brzuszny – Leczenie
Dur brzuszny, obejmujący dur epidemiczny, dur mysi oraz dur wysypkowy krzewinkowy (scrub typhus), jest wywoływany przez bakterie z rodzaju Rickettsia i wymaga szybkiego wdrożenia antybiotykoterapii. Lekiem pierwszego wyboru jest doksycyklina podawana w dawce 100 mg dwa razy dziennie, doustnie lub dożylnie, przez 7-14 dni, w zależności od typu i ciężkości choroby. W przypadku duru epidemicznego pojedyncza dawka może być skuteczna, natomiast w scrub typhus leczenie może wymagać zwiększenia dawki do 400 mg/dobę lub terapii skojarzonej z azytromycyną (500 mg raz dziennie przez 3-7 dni), co wykazuje lepsze wyniki kliniczne w ciężkich przypadkach. Alternatywnie stosuje się chloramfenikol (500 mg co 6 godzin przez 5-7 dni) lub ciprofloksacynę, zwłaszcza przy przeciwwskazaniach do doksycykliny i azytromycyny. Wczesne rozpoczęcie leczenia na podstawie obrazu klinicznego jest kluczowe, gdyż opóźnienie zwiększa śmiertelność, która w durze epidemicznego może sięgać 10-60%, szczególnie u osób powyżej 50. roku życia.
antybiotyk beta-laktamowy, antybiotykoterapia, ARDS, azytromycyna, chloramfenikol, choroba Brilla-Zinssera, ciprofloksacyna, diagnostyka laboratoryjna, doksycyklina, dur brzuszny, dur epidemiczny, dur mysi, glikokortykosteroid, okres półtrwania, Orientia tsutsugamushi, powikłanie, Rickettsia, Rickettsia prowazekii, Rickettsia typhi, ryfampicyna, scrub typhus, sepsa, śmiertelność, tetracyklina, tlenoterapia, tygecyklina, wentylacja mechaniczna, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie mózgu, zapalenie płuc, zespół ostrej niewydolności oddechowej - Leksykon chorób i schorzeń
Cyjanaza – Leczenie
Cyjanoza jest objawem klinicznym charakteryzującym się niebieskim lub szarym zabarwieniem skóry, warg i błon śluzowych, wynikającym z obniżonego poziomu tlenu we krwi lub zaburzeń krążenia. Występuje, gdy stężenie deoksyhemoglobiny przekracza 5 g/dl, i dzieli się na cyjanozę centralną (obejmującą wargi, język i klatkę piersiową) oraz obwodową (dotyczącą kończyn). Diagnostyka i leczenie muszą być ukierunkowane na przyczynę podstawową, np. choroby płuc (astma, POChP, zapalenie płuc, ARDS), wady wrodzone serca (tetralogia Fallota, przełożenie wielkich naczyń), czy methemoglobinemię. Pierwszym krokiem terapeutycznym jest tlenoterapia, stosowana w różnych formach – od kaniuli nosowej po wentylację mechaniczną – w celu szybkiego podniesienia saturacji tlenu. W methemoglobinemii podaje się błękit metylenowy w dawce 1-2 mg/kg i.v., a w przypadku niewydolności serca stosuje się diuretyki, inhibitory ACE oraz leki przeciwzakrzepowe.
akrocyjanoza, angioplastyka balonowa, antybiotyk, ARDS, badanie czynnościowe płuc, badanie echokardiograficzne, błękit metylenowy, bronchodilatator, CPAP, cyjanoza centralna, cyjanoza obwodowa, diuretyk, gazometria krwi, inhibitor PDE5, inhibitory ACE, kaniula nosowa, kortykosteroid, lek przeciwwirusowy, lek przeciwzakrzepowy, methemoglobinemia, N-acetylocysteina, nadciśnienie płucne, nalokson, niedobór G6PD, niedotlenienie, niewydolność serca, odma opłucnowa, POChP, przełożenie wielkich naczyń, pulsoksymetr, respirator, RSV, sinica, spirometria, surfaktant, tetralogia Fallota, tlenoterapia, torakocenteza, tracheotomia, wady wrodzone serca, wentylacja mechaniczna, zapalenie płuc, zespół Raynauda - Leksykon chorób i schorzeń
Udar cieplny – Objawy
Udar cieplny stanowi najcięższy stan w spektrum chorób związanych z wysoką temperaturą, definiowany przez temperaturę ciała powyżej 40°C oraz zaburzenia funkcji ośrodkowego układu nerwowego, co wymaga natychmiastowej interwencji medycznej. Wyczerpanie cieplne, z temperaturą ciała w zakresie 37-40°C, jest stanem poprzedzającym udar, charakteryzującym się utratą wody i elektrolitów oraz zachowanym funkcjonowaniem mózgu. Udar cieplny dzieli się na klasyczny (niewysiłkowy), dotykający głównie osoby wrażliwe (dzieci, osoby starsze, przewlekle chore) oraz wysiłkowy, występujący u młodych, zdrowych osób podczas intensywnego wysiłku fizycznego w wysokiej temperaturze. Kluczowe różnice kliniczne obejmują stan skóry (blada, wilgotna w wyczerpaniu vs. gorąca, czerwona i sucha lub mokra w udarze), obecność zaburzeń neurologicznych (zachowana świadomość vs. splątanie, majaczenie, utrata przytomności) oraz charakterystykę tętna i pocenia się.
ARDS, beta-bloker, DIC, dysfunkcja ośrodkowego układu nerwowego, hipotensja ortostatyczna, klasyczny udar cieplny, lek moczopędny, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny, mechanizm termoregulacyjny, niewydolność oddechowa, niewydolność wątroby, obrzęk mózgu, ośrodkowy układ nerwowy, ostra niewydolność nerek, rabdomioliza, rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, skurcze mięśni, śpiączka, tachykardia, udar cieplny, wstrząs hipowolemiczny, wstrząs septyczny, wyczerpanie cieplne, wysiłkowy udar cieplny, zaburzenie krzepnięcia, zespół ostrej niewydolności oddechowej - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie płuc – Patofizjologia i mechanizm
Zapalenie płuc (pneumonia) to złożona, ostra infekcja miąższu płucnego wywołana przez różnorodne patogeny, głównie bakteryjne i wirusowe, prowadząca do zapalenia pęcherzyków płucnych i tkanki śródmiąższowej. Patogeneza opiera się na zaburzeniu równowagi między drobnoustrojami a mechanizmami obronnymi gospodarza, w tym barierami mechanicznymi, humoralnymi i komórkowymi. Kluczową rolę odgrywa odpowiedź zapalna, w której makrofagi pęcherzykowe i neutrofile rekrutowane przez cytokiny (TNF-α, IL-1, IL-8) inicjują proces zapalny, prowadząc do zwiększonej przepuszczalności naczyń, wysięku białkowego, obrzęku i skurczu oskrzeli. Typowe fazy histopatologiczne to przekrwienie, czerwone i szare wątrobienie oraz resolucja. Konsolidacja miąższu płucnego powoduje upośledzenie wymiany gazowej i hipoksemię tętniczą. Różne typy zapalenia płuc (płatowe, odoskrzelowe, śródmiąższowe) zależą od etiologii i lokalizacji zmian.
ARDS, aspiracyjne zapalenie płuc, bakteriemia, cytokina, etiologia zapalenia płuc, hipoksemia tętnicza, limfocyt T, makrofag pęcherzykowy, miąższ płucny, mukowiscydoza, neutrofil, pęcherzyk płucny, płatowe zapalenie płuc, pneumolizyna, pneumonia, POChP, pory Kohna, powikłanie septyczne, pozaszpitalne zapalenie płuc, przewlekła choroba płuc, Pseudomonas aeruginosa, ropień płuca, rozstrzenia oskrzeli, sepsa, śródmiąższowe zapalenie płuc, Streptococcus pneumoniae, surfaktant płucny, system sekrecji typu III, szpitalne zapalenie płuc, tkanka śródmiąższowa płuc, TNF-α, układ dopełniacza, wirus grypy, wstrząs septyczny, wysięk opłucnowy, zaburzenia połykania, zapalenie płuc, zespół ostrej niewydolności oddechowej