Milrinon
Milrinon jest lekiem stosowanym krótkotrwale w ciężkiej zastoinowej niewydolności serca, która nie reaguje na standardowe leczenie takie jak glikozydy nasercowe, leki moczopędne, rozszerzające naczynia czy inhibitory konwertazy angiotensyny. Lek ten jest używany zarówno u dorosłych, jak i dzieci, także w przypadku ostrej niewydolności serca, w tym zespołów małego rzutu po operacjach kardiochirurgicznych. Milrinon działa poprzez poprawę funkcji skurczowej serca oraz rozszerzenie naczyń krwionośnych, co wspiera krążenie i zmniejsza obciążenie serca. Podczas leczenia konieczne jest monitorowanie EKG oraz ciśnienia tętniczego pacjenta.
- Leki z tą substancją
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje
- Przeciwwskazania stosowania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania
-
Dawkowanie i sposób podawania
Milrinon jest lekiem dożylnym stosowanym w terapii niewydolności serca, z dawkowaniem obejmującym dawkę nasycającą 50 μg/kg mc. podawaną przez 10 minut oraz dawkę podtrzymującą w zakresie 0,375-0,75 μg/kg mc./min (zwykle 0,5 μg/kg mc./min) podawaną w ciągłej infuzji. Maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 1,13 mg/kg mc. Roztwór do infuzji przygotowuje się do stężenia 200 μg/ml, stosując 0,9% NaCl lub 5% glukozę jako nośnik. Dawkę podtrzymującą należy dostosować do efektu hemodynamicznego i stanu klinicznego pacjenta, z uwzględnieniem modyfikacji u osób z niewydolnością nerek, gdzie dawka podtrzymująca jest redukowana proporcjonalnie do klirensu kreatyniny (np. przy klirensie 5 ml/min/1,73 m² dawka wynosi 0,20 μg/kg mc./min). U dzieci dawka nasycająca wynosi 50-75 μg/kg mc. podawana przez 30-60 minut, a infuzja ciągła 0,25-0,75 μg/kg mc./min do 35 godzin, z zaleceniem unikania stosowania u dzieci z zaburzeniami czynności nerek ze względu na brak danych bezpieczeństwa.
Podawanie milrinonu wymaga ścisłego monitorowania parametrów hemodynamicznych, w tym ciśnienia tętniczego, częstości akcji serca, EKG, równowagi płynowej, elektrolitów oraz funkcji nerek (stężenie kreatyniny). Lek należy podawać dożylnie, unikając podania pozanaczyniowego, najlepiej do dużej żyły, aby zapobiec miejscowemu podrażnieniu. Przygotowany roztwór należy zużyć w ciągu 24 godzin, nie mieszać z innymi roztworami niż 0,9% NaCl lub 5% glukoza. Czas leczenia u dorosłych nie powinien przekraczać 48 godzin, a u dzieci 35 godzin, ze względu na brak danych dotyczących długotrwałego stosowania. W trakcie terapii należy zapewnić dostęp do sprzętu umożliwiającego natychmiastowe leczenie potencjalnych powikłań kardiologicznych, w tym zagrażających życiu zaburzeń rytmu komorowego.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Milrinon – Dawkowanie i sposób podawania
ciągła infuzja, czynność nerek, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, efekt hemodynamiczny, klirens kreatyniny, komorowe zaburzenie rytmu, kreatynina, milrinon, niewydolność serca, podanie pozanaczyniowe, przetrwały przewód tętniczy, roztwór chlorku sodu, roztwór glukozy, wrodzona wada serca, zaburzenie rytmu serca, zastoinowa niewydolność serca, zespół małego rzutu serca -
Działania niepożądane
Milrinon, stosowany jako inotrop dodatni w terapii ostrej i przewlekłej niewydolności serca, wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych, które mogą znacząco wpłynąć na bezpieczeństwo pacjenta. Do najważniejszych należą zaburzenia rytmu serca, takie jak dodatkowe skurcze komorowe, częstoskurcz komorowy, migotanie komór oraz torsades de pointes, występujące niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100), a także niedociśnienie tętnicze (≥1/1 000 do <1/100) związane z działaniem wazodylatacyjnym. Szczególną uwagę należy zwrócić na małopłytkowość, występującą bardzo często (≥1/10), zwłaszcza u dzieci i niemowląt, gdzie ryzyko wzrasta wraz z czasem trwania infuzji. Ponadto obserwuje się często (≥1/100 do <1/10) zmniejszenie liczby erytrocytów i stężenia hemoglobiny, co może prowadzić do anemii i pogorszenia transportu tlenu. Hipokaliemia (≥1/1 000 do <1/100) jest istotnym czynnikiem ryzyka nasilającym arytmie, szczególnie u pacjentów leczonych glikozydami naparstnicy.
Reakcje alergiczne, w tym wstrząs anafilaktyczny (≥1/1 000 do <1/100), stanowią bezpośrednie zagrożenie życia i wymagają natychmiastowej interwencji. Skurcz oskrzeli, również niezbyt często występujący, może prowadzić do nagłego ograniczenia przepływu powietrza, co jest szczególnie niebezpieczne u pacjentów z chorobami układu oddechowego. Milrinon może powodować nieprawidłowe wyniki badań czynności wątroby oraz niewydolność nerek, zwłaszcza w kontekście towarzyszącego niedociśnienia tętniczego. U dzieci i młodzieży obserwuje się specyficzne działania niepożądane, takie jak krwawienia dokomorowe i przetrwały przewód tętniczy, które mogą prowadzić do poważnych powikłań, w tym zgonu. W trakcie terapii zaleca się monitorowanie parametrów kardiologicznych, hematologicznych, biochemicznych, funkcji wątroby i nerek, a także szczególną ostrożność u pacjentów z istniejącymi zaburzeniami rytmu serca, metabolicznymi, nerkowymi i wątrobowymi oraz u pacjentów pediatrycznych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Milrinon – Działania niepożądane
częstoskurcz komorowy, dławica piersiowa, dodatkowy skurcz komorowy, drżenie, działanie inotropowe dodatnie, glikozyd naparstnicy, hipokaliemia, krwawienie dokomorowe, małopłytkowość, martwicze zapalenie jelit, migotanie komór, milrinon, nadkomorowe zaburzenie rytmu, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk płuc, przetrwały przewód tętniczy, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, skurcz oskrzeli, torsades de pointes, trzepotanie przedsionków, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie rytmu serca -
Przeciwwskazania stosowania
Milrinon, będący inhibitorem fosfodiesterazy III, wykazuje działanie inotropowe dodatnie oraz wazodylatacyjne, co czyni go skutecznym w leczeniu ostrej niewydolności serca. Jednak jego stosowanie jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną, ciężką hipowolemią, ostrym zawałem mięśnia sercowego oraz określonymi chorobami strukturalnymi serca, takimi jak ciężkie zwężenie zastawki aorty lub tętnicy płucnej, kardiomiopatia przerostowa zaporowa i tętniak komory serca. Ponadto, milrinon nie powinien być stosowany u chorych z niewydolnością serca wywołaną nadczynnością tarczycy, ostrym zapaleniem mięśnia sercowego czy kardiomiopatią amyloidową, ze względu na ryzyko nasilenia objawów lub braku skuteczności terapii.
W praktyce klinicznej należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów z zaburzeniami elektrolitowymi (hipokalemia, hipomagnezemia), które zwiększają ryzyko arytmii, oraz u osób z ciężką niewydolnością nerek, gdzie konieczna jest modyfikacja dawkowania milrinonu z uwagi na ryzyko kumulacji leku. U pacjentów z niestabilnością hemodynamiczną, zwłaszcza w przebiegu wstrząsu kardiogennego, milrinon powinien być stosowany po optymalizacji obciążenia wstępnego, aby uniknąć pogorszenia stanu klinicznego. W przypadku zaawansowanej choroby wieńcowej, zwiększone zapotrzebowanie na tlen pod wpływem milrinonu może nasilać niedokrwienie, co wymaga rozważenia rewaskularyzacji lub alternatywnych leków inotropowych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Milrinon – Przeciwwskazania stosowania
choroba niedokrwienna serca, ciężka hipowolemią, działanie inotropowe dodatnie, działanie wazodylatacyjne, hipokalemia, hipomagnezemia, kardiomiopatia amyloidowa, kardiomiopatia przerostowa zaporowa, kardiomiopatia restrykcyjna, kurczliwość mięśnia sercowego, milrinon, nadczynność tarczycy, nadwrażliwość na substancję czynną, niestabilność hemodynamiczna, niewydolność nerek, obciążenie następcze, obciążenie wstępne, obszar martwicy, ostra niewydolność serca, ostre zapalenie mięśnia sercowego, ostry zawał mięśnia sercowego, reakcja anafilaktyczna, strukturalna choroba serca, tętniak komory serca, tyreotoksykoza, wielonaczyniowa choroba wieńcowa, wstrząs, wstrząs kardiogenny, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia rytmu serca, złogi amyloidu, zwężenie tętnicy płucnej, zwężenie zastawki aorty -
Przedawkowanie
Przedawkowanie milrinonu, stosowanego w formie koncentratu 1 mg/ml (Asicor, Milrinone Zentiva), prowadzi do nasilenia działania inotropowego dodatniego i wazodylatacyjnego, co skutkuje znacznym rozszerzeniem naczyń krwionośnych oraz zaburzeniami rytmu serca. Klinicznie manifestuje się to niedociśnieniem tętniczym, różnorodnymi arytmiami oraz niestabilnością hemodynamiczną, wynikającą z upośledzenia rzutu serca i perfuzji narządowej. Warto podkreślić, że brak specyficznego antidotum wymaga natychmiastowego przerwania infuzji oraz wdrożenia leczenia objawowego i podtrzymującego funkcje układu krążenia.
Postępowanie terapeutyczne obejmuje monitorowanie parametrów życiowych (ciśnienie tętnicze, EKG, saturacja), stabilizację hemodynamiczną poprzez płynoterapię i leki wazopresyjne, a także leczenie arytmii farmakologiczne lub kardiowersję elektryczną w ciężkich przypadkach. W razie potrzeby stosuje się inotropy o odmiennym mechanizmie działania lub mechaniczne wspomaganie krążenia. Niezbędne jest ścisłe monitorowanie funkcji nerek i wątroby z uwagi na ryzyko wtórnego uszkodzenia narządowego. Zapobieganie przedawkowaniu wymaga precyzyjnego dawkowania, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek, oraz stosowania systemów kontroli infuzji i regularnej oceny hemodynamicznej.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Milrinon – Przedawkowanie
arytmia, działanie inotropowe dodatnie, działanie wazodylatacyjne, elektrokardiogram, funkcja nerek, funkcja wątroby, kardiowersja elektryczna, koncentrat do infuzji, lek inotropowy, lek wazopresyjny, mechaniczne wspomaganie krążenia, milrinon, monitorowanie hemodynamiczne, monitorowanie parametrów życiowych, niedociśnienie tętnicze, niestabilność hemodynamiczna, perfuzja narządowa, płynoterapia, rozszerzenie naczyń krwionośnych, roztwór do infuzji, rzut serca, saturacja, stabilizacja hemodynamiczna, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenie hemodynamiczne, zaburzenie rytmu serca -
Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Milrinon, lek o działaniu inotropowym dodatnim i wazodylatacyjnym, wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania, zwłaszcza u pacjentów z ostrym zawałem mięśnia sercowego, gdzie może zwiększać zużycie tlenu przez mięsień sercowy (MVO₂). Monitorowanie parametrów hemodynamicznych, takich jak ciśnienie tętnicze, częstość akcji serca, elektrokardiogram, równowaga płynowa, elektrolity (szczególnie potas) oraz czynność nerek (stężenie kreatyniny) jest niezbędne. U pacjentów z ciężką postacią zwężenia zastawki aorty lub tętnicy płucnej oraz z przerostowym zwężeniem podzastawkowym aorty milrinon nie powinien zastępować leczenia chirurgicznego ze względu na ryzyko nasilenia objawów zwężenia drogi odpływu. Ponadto, u pacjentów z niewydolnością serca obserwowano zwiększoną częstość nadkomorowych i komorowych zaburzeń rytmu serca, w tym częstoskurczu komorowego, co wymaga ścisłego monitorowania i ewentualnego przerwania infuzji.
U pacjentów z migotaniem lub trzepotaniem przedsionków milrinon może przyspieszać przewodzenie w węźle przedsionkowo-komorowym, co może prowadzić do wzrostu częstości akcji komór; w takich przypadkach zaleca się rozważenie podania glikozydów naparstnicy lub innych leków wydłużających przewodzenie. Lek może powodować niedociśnienie tętnicze, dlatego u pacjentów z niskim ciśnieniem przed leczeniem konieczne jest ostrożne dawkowanie i monitorowanie. Utrata potasu w wyniku nasilonej diurezy wymaga suplementacji, aby zapobiec zaburzeniom rytmu serca, zwłaszcza u pacjentów przyjmujących glikozydy. U noworodków i dzieci stosowanie milrinonu wymaga szczegółowego monitorowania parametrów hemodynamicznych i laboratoryjnych, a ze względu na ryzyko małopłytkowości i opóźnionego zamykania przewodu tętniczego, stosowanie u tej grupy jest zalecane tylko w stabilnym stanie hemodynamicznym. Dawkowanie u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek należy dostosować, a u dzieci z zaburzoną czynnością nerek stosowanie milrinonu nie jest zalecane ze względu na zmniejszony klirens i ryzyko działań niepożądanych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Milrinon – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
ciśnienie w tętnicy płucnej, ciśnienie żylne ośrodkowe, częstość akcji serca, dodatkowe skurcze komorowe, działanie inotropowe dodatnie, działanie wazodylatacyjne, elektrokardiogram, glikozydy naparstnicy, hipokaliemia, komorowe zaburzenia rytmu serca, krwawienie dokomorowe, leczenie moczopędne, małopłytkowość, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, pojemność minutowa serca, powikłania sercowo-naczyniowe, przerostowe zwężenie podzastawkowe aorty, przetrwały przewód tętniczy, przewlekła niewydolność serca, stężenie kreatyniny, systemowy opór naczyniowy, trzepotanie przedsionków, węzeł przedsionkowo-komorowy, wskaźnik sercowy, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia rytmu serca, zawał mięśnia sercowego, zużycie tlenu przez mięsień sercowy, zwężenie tętnicy płucnej, zwężenie zastawki aorty -
Właściwości farmakodynamiczne
Milrinon jest inhibitorem fosfodiesterazy typu III (PDE III) o działaniu inotropowym dodatnim i naczyniorozszerzającym, stosowanym w leczeniu zastoinowej niewydolności serca. Mechanizm działania polega na zwiększeniu wewnątrzkomórkowego stężenia cAMP, co prowadzi do wzrostu stężenia jonów Ca²⁺ w miocytach serca i poprawy kurczliwości mięśnia sercowego, a jednocześnie do rozkurczu mięśni naczyń poprzez obniżenie stężenia Ca²⁺ w komórkach błony środkowej naczyń. Klinicznie milrinon zwiększa pojemność minutową serca, zmniejsza ciśnienie zaklinowania w naczyniach włosowatych płuc oraz obwodowy opór naczyniowy, przy jednoczesnym niewielkim wzroście częstości rytmu serca (3-10%) i obniżeniu ciśnienia tętniczego o 5-17%. Działanie inotropowe i hemodynamiczne koreluje z dawką i stężeniem w osoczu, osiągając maksymalne efekty przy stężeniach 150-250 ng/ml. Milrinon poprawia również funkcję rozkurczową lewej komory i nie wykazuje istotnego wpływu na zużycie tlenu przez mięsień sercowy ani na inne parametry elektrofizjologiczne serca.
W populacji pediatrycznej milrinon stosowany jest głównie w leczeniu zespołu małego rzutu po operacjach kardiochirurgicznych, wstrząsu septycznego oraz nadciśnienia płucnego. Standardowy schemat dawkowania obejmuje dawkę nasycającą 50-75 μg/kg mc. podawaną przez 30-60 minut, a następnie ciągłą infuzję 0,25-0,75 μg/kg mc./min przez maksymalnie 35 godzin. U dzieci milrinon wykazuje podobne efekty hemodynamiczne jak u dorosłych, zwiększając rzut serca i zmniejszając ciśnienie napełniania oraz opór naczyniowy w krążeniu systemowym i płucnym, przy minimalnych zmianach częstości akcji serca i zużycia tlenu. Ze względu na ograniczone dane dotyczące długotrwałego stosowania u dzieci, nie zaleca się podawania milrinonu powyżej 35 godzin. Badania dotyczące innych wskazań pediatrycznych, takich jak niehiperdynamiczny wstrząs septyczny czy pooperacyjne nadciśnienie płucne, dały wyniki niejednoznaczne, co ogranicza możliwość rekomendacji w tych stanach.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Milrinon – Właściwości farmakodynamiczne
amina katecholowa, cAMP, ciśnienie zaklinowania w naczyniach włosowatych płuc, działanie batmotropowe, działanie chronotropowe, działanie dromotropowe, działanie inotropowe dodatnie, działanie naczyniorozszerzające, fosfodiesteraza typu III, funkcja rozkurczowa serca, glikozyd naparstnicy, inhibitor fosfodiesterazy, inhibitor konwertazy angiotensyny, klasyfikacja NYHA, krążenie płucne, mięsień sercowy, miocyt, nadciśnienie płucne, niewydolność serca, obwodowy opór naczyniowy, operacja Fontana, pojemność minutowa serca, pompa sodowo-potasowa, receptor beta-adrenergiczny, tetralogia Fallota, tlenek azotu, węzeł przedsionkowo-komorowy, wstrząs septyczny, zastoinowa niewydolność serca, zespół małego rzutu serca -
Właściwości farmakokinetyczne
Milrinon, stosowany w terapii niewydolności serca, charakteryzuje się objętością dystrybucji u dorosłych na poziomie 0,38-0,45 l/kg masy ciała oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (70-91%) przy stężeniach terapeutycznych 70-400 ng/ml. Po dożylnym podaniu w dawce 0,20-0,7 μg/kg mc./min, okres półtrwania eliminacyjnego wynosi około 2,4 godziny, a klirens około 0,14 l/kg mc./godz. Milrinon jest głównie wydalany przez nerki (83% w postaci niezmienionej, 12% jako O-glukuronian), z szybkim wydalaniem u zdrowych osób (60% dawki w moczu w ciągu 2 godzin). U pacjentów z niewydolnością serca i zaburzeniami czynności nerek obserwuje się wydłużony klirens i okres półtrwania, szczególnie przy klirensie kreatyniny <30 ml/min.
Farmakokinetyka milrinonu u dzieci i młodzieży różni się istotnie od dorosłych, z wyższym klirensem zależnym od wieku: od 0,64 ml/kg mc./min u wcześniaków do 6,7 ml/kg mc./min u starszych dzieci. Objętość dystrybucji w tej grupie wynosi 0,35-0,9 l/kg mc., a okres półtrwania w fazie eliminacji waha się od 2 do 4 godzin (u wcześniaków około 10 godzin). Stężenia w stanie stacjonarnym po infuzji 0,5-0,75 μg/kg mc./min wynoszą 100-300 ng/ml, niższe niż u dorosłych (~200 ng/ml), co wymaga dostosowania dawki w celu osiągnięcia skuteczności farmakodynamicznej. Wpływ zmian hemodynamicznych i nadmiaru płynów, zwłaszcza w kontekście przetrwałego przewodu tętniczego, może modyfikować farmakokinetykę milrinonu u najmłodszych pacjentów.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Milrinon – Właściwości farmakokinetyczne
AUC, klirens, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, niewydolność nerek, niewydolność serca, objętość dystrybucji, okres półtrwania, operacja kardiochirurgiczna, parametry farmakokinetyczne, profil farmakokinetyczny, przestrzeń zewnątrzkomórkowa, przetrwały przewód tętniczy, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, substancja czynna, wiązanie z białkami, wydalanie nerkowe, zmiany hemodynamiczne -
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Milrinon, dostępny w postaci mleczanu w stężeniu 1 mg/ml (Asicor, Milrinone Zentiva), jest stosowany głównie w warunkach szpitalnych jako koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji lub roztwór do wstrzykiwań/infuzji. Charakterystyki produktów leczniczych wykazują rozbieżności dotyczące wpływu milrinonu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Preparat Asicor nie posiada danych klinicznych potwierdzających lub wykluczających wpływ na zdolności psychomotoryczne, natomiast Milrinone Zentiva jednoznacznie wskazuje na brak takiego wpływu, mimo identycznej dawki substancji czynnej. W praktyce klinicznej, ze względu na podawanie milrinonu w warunkach szpitalnych i brak aktywności pacjenta wymagającej pełnej sprawności psychomotorycznej podczas terapii, bezpośredni wpływ na prowadzenie pojazdów jest ograniczony.
Ze względu na brak jednoznacznych danych i rozbieżności w informacjach, lekarz powinien zachować ostrożność i indywidualnie ocenić stan pacjenta, uwzględniając potencjalne działania niepożądane milrinonu, które mogą pośrednio wpływać na zdolności psychomotoryczne. Pacjentom należy przekazać informacje o możliwych ograniczeniach w prowadzeniu pojazdów i obsłudze maszyn, szczególnie po zakończeniu terapii preparatem Asicor. W przypadku Milrinone Zentiva, mimo wskazania na brak wpływu, zaleca się monitorowanie indywidualnej reakcji pacjenta. Ostateczne zalecenia powinny uwzględniać kontekst kliniczny oraz specyfikę stosowania milrinonu w warunkach szpitalnych, gdzie aktywność wymagająca pełnej sprawności psychomotorycznej jest zazwyczaj ograniczona.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Milrinon – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Asicor, badanie kliniczne, charakterystyka produktu leczniczego, działanie niepożądane, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, kontrola medyczna, milrinon, Milrinone Zentiva, mleczan milrinonu, odpowiedź pacjenta, produkt leczniczy, roztwór do wstrzykiwań, substancja czynna, terapia lekowa, warunki szpitalne, zdolność psychomotoryczna -
Wskazania do stosowania
Milrinon jest inhibitorem fosfodiesterazy III stosowanym w krótkotrwałym leczeniu ciężkiej zastoinowej niewydolności serca opornej na standardowe terapie, takie jak glikozydy nasercowe, diuretyki, wazodylatatory oraz inhibitory ACE. U dorosłych wskazaniem do podania milrinonu (dostępnego w stężeniu 1 mg/ml w preparatach Asicor i Milrinone Zentiva) jest terapia trwająca do 48 godzin w stanach, gdzie konwencjonalne leczenie jest nieskuteczne. W populacji pediatrycznej milrinon stosuje się do 35 godzin, zarówno w ciężkiej zastoinowej niewydolności serca, jak i w ostrych zespołach małego rzutu po operacjach kardiochirurgicznych, gdzie jego działanie inotropowe pozytywne i wazodylatacyjne poprawia hemodynamikę i stabilizuje funkcję serca.
Podczas terapii milrinonem niezbędne jest ciągłe monitorowanie parametrów kardiologicznych, w tym EKG oraz ciśnienia tętniczego, ze względu na ryzyko działań niepożądanych kardiologicznych. Lek jest przeznaczony wyłącznie do krótkotrwałego stosowania i nie jest wskazany w przewlekłym leczeniu niewydolności serca. Jego zastosowanie wymaga ścisłego nadzoru medycznego, a decyzja o podaniu powinna być podejmowana w sytuacjach klinicznych, gdzie szybka poprawa hemodynamiki jest niezbędna, a standardowe metody leczenia zawiodły.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Milrinon – Wskazania do stosowania
Asicor, ciśnienie tętnicze, diuretyk, działanie inotropowe dodatnie, działanie niepożądane kardiologiczne, działanie wazodylatacyjne, elektrokardiogram, glikozyd nasercowy, inhibitor ACE, koncentrat do infuzji, leczenie krótkotrwałe, lek moczopędny, milrinon, Milrinone Zentiva, monitoring kardiologiczny, niewydolność serca, operacja kardiochirurgiczna, ostra niewydolność serca, roztwór do wstrzykiwań, wazodylatator, zastoinowa niewydolność serca, zespół małego rzutu serca