Klertis – Kapsułki twarde

Klertis
Kapsułki twarde, 25 mg

Produkt leczniczy zawiera sunitynibu cyklaminian jako substancję czynną, dostępną w kapsułkach twardych o różnych dawkach: 12,5 mg, 25 mg oraz 50 mg. Stosuje się go w leczeniu nowotworów podścieliskowych przewodu pokarmowego, raka nerkowokomórkowego z przerzutami oraz wysoko zróżnicowanych nowotworów neuroendokrynnych trzustki u dorosłych. Lek jest przeznaczony dla pacjentów z nieoperacyjnymi nowotworami lub z przerzutami, szczególnie po niepowodzeniu wcześniejszej terapii. Działa poprzez hamowanie wzrostu komórek nowotworowych i kontrolę postępu choroby.

Pobierz ChPL PDF Klertis – Kapsułki twarde – 25 mg

Rozdziały

Dawkowanie i sposób podawania
Sunitynib (produkt Klertis) jest stosowany w leczeniu guzów podścieliskowych przewodu pokarmowego (GIST), przerzutowego raka nerkowokomórkowego (MRCC) oraz neuroendokrynnych guzów trzustki (pNET). Dawkowanie różni się w zależności od wskazania: dla GIST i MRCC zalecana dawka to 50 mg raz na dobę w schemacie 4/2 (4 tygodnie leczenia, 2 tygodnie przerwy), z minimalną dawką 25 mg i maksymalną 75 mg; dla pNET dawka wynosi 37,5 mg raz na dobę podawana ciągle, bez przerw, z zakresem od 25 mg do 50 mg. Modyfikacje dawki powinny być dokonywane stopniowo o 12,5 mg, w oparciu o tolerancję i bezpieczeństwo terapii. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby stopnia A i B oraz z różnym stopniem niewydolności nerek nie jest konieczna zmiana dawki początkowej, natomiast u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami wątroby (Child-Pugh C) stosowanie sunitynibu nie jest zalecane.

Ze względu na metabolizm sunitynibu przez enzym CYP3A4, istotne jest uwzględnienie interakcji lekowych. Silne induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna) mogą wymagać zwiększenia dawki do maksymalnie 87,5 mg/dobę dla GIST i MRCC oraz 62,5 mg/dobę dla pNET, natomiast silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol) mogą wymagać zmniejszenia dawki do minimum 37,5 mg/dobę dla GIST i MRCC oraz 25 mg/dobę dla pNET, przy jednoczesnym ścisłym monitorowaniu tolerancji. Produkt Klertis jest dostępny w kapsułkach o dawkach 12,5 mg, 25 mg i 50 mg, co umożliwia precyzyjne dostosowanie terapii. Nie zaleca się stosowania u pacjentów poniżej 18 roku życia ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności. U pacjentów w wieku podeszłym nie jest wymagana modyfikacja dawkowania.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Dawkowanie i sposób podawania – Klertis 25 mg

hemodializa, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, kapsułka twarda, ketokonazol, klasyfikacja Child-Pugh, lek przeciwnowotworowy, metabolizm sunitynibu, neuroendokrynny guz trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, ryfampicyna, schemat dawkowania 4/2, schyłkowa niewydolność nerek, sunitynib, terapia skojarzona, tolerancja leczenia, układ enzymatyczny CYP3A4, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Działania niepożądane
Sunitynib, substancja czynna leku Klertis, jest stosowany w terapii nowotworów takich jak GIST, MRCC oraz pNET, jednak wiąże się z szerokim spektrum działań niepożądanych. Najczęściej obserwowane objawy to zmniejszenie apetytu, zaburzenia smaku, nadciśnienie tętnicze, zmęczenie oraz dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego (biegunka, nudności, zapalenie jamy ustnej). Często występują również zaburzenia hematologiczne, takie jak neutropenia (stopień 3 i 4 u 10-16% pacjentów) i małopłytkowość (stopień 3 i 4 u 3,7-8,2% pacjentów). Niedoczynność tarczycy pojawia się u 16% pacjentów z MRCC, a nadciśnienie tętnicze dotyczy około 33,9% pacjentów leczonych sunitynibem. Wśród poważnych powikłań wymienia się niewydolność nerek i serca, zator tętnicy płucnej, perforację przewodu pokarmowego oraz krwotoki, które w niektórych przypadkach prowadziły do zgonu.

Sunitynib może powodować kardiotoksyczność, w tym zmniejszenie frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF) o ≥20% u około 2-4% pacjentów oraz wydłużenie odstępu QTc powyżej 500 ms u 0,5% pacjentów. Incydenty zakrzepowo-zatorowe, w tym zatorowość płucna, występują u 1-3,1% pacjentów. Rzadkie, ale ciężkie działania niepożądane obejmują zespół odwracalnej tylnej encefalopatii (RPLS), miopatię, rabdomiolizę oraz martwicę kości szczęki i żuchwy, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka. Długoterminowe stosowanie sunitynibu (do 6 lat) nie wiąże się z pojawieniem się nowych działań niepożądanych, choć częstość niedoczynności tarczycy wzrasta z czasem. Profil bezpieczeństwa u dzieci i młodzieży jest zbliżony do dorosłych, z większym ryzykiem kardiotoksyczności u pacjentów wcześniej leczonych antracyklinami lub radioterapią obejmującą serce.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Działania niepożądane – Klertis 25 mg

białkomocz, dysfagia, dysfunkcja wątroby, erytrodyzestezja dłoniowo-podeszwowa, hipoglikemia, kardiomiopatia, krwotok z przewodu pokarmowego, małopłytkowość, martwica kości szczęki, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, martwicze zapalenie powięzi, mikroangiopatia zakrzepowa, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, nekrotyczne zapalenie powięzi, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, niewydolność nadnerczy, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, niewydolność wątroby, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, obrzęk naczynioruchowy, odma opłucnowa, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, perforacja przewodu pokarmowego, piodermia zgorzelinowa, posocznica, rabdomioliza, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, rozsiane krzepnięcie wewnątrznaczyniowe, sunitynib, udar mózgu, wydłużenie odstępu QT, zakrzepica żył głębokich, zapalenie jamy ustnej, zapalenie przełyku, zapalenie trzustki, zator tętnicy płucnej, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zespół odwracalny tylnej encefalopatii, zespół ostrego rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Interakcje leku
Sunitynib, stosowany w terapii onkologicznej, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne głównie poprzez metabolizm w enzymie CYP3A4. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, rytonawir, itrakonazol, erytromycyna, klarytromycyna oraz sok grejpfrutowy, powodują wzrost maksymalnego stężenia (Cmax) sunitynibu i jego aktywnego metabolitu o 49% oraz zwiększenie pola powierzchni pod krzywą (AUC0-∞) o 51%, co zwiększa ryzyko działań niepożądanych. W takich przypadkach zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania lub redukcję dawki sunitynibu do minimum 37,5 mg/dobę (GIST i MRCC) lub 25 mg/dobę (pNET). Z kolei silne induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina, fenobarbital, deksametazon oraz ziele dziurawca, obniżają Cmax o 23% i AUC0-∞ o 46%, co może prowadzić do zmniejszenia skuteczności terapii; w takich sytuacjach konieczne jest stopniowe zwiększanie dawki sunitynibu do maksymalnie 87,5 mg/dobę (GIST i MRCC) lub 62,5 mg/dobę (pNET) z monitorowaniem tolerancji leczenia. Ponadto, potencjalne interakcje z inhibitorami BCRP oraz wpływ alkoholu na metabolizm i hepatotoksyczność sunitynibu wymagają zachowania ostrożności i monitorowania funkcji wątroby.

W trakcie terapii sunitynibem konieczne jest regularne monitorowanie parametrów morfologii krwi (ze względu na ryzyko neutropenii i małopłytkowości), funkcji wątroby (aminotransferazy), nerek (stężenie kreatyniny), ciśnienia tętniczego oraz funkcji tarczycy, gdyż lek może indukować niedoczynność tarczycy i nadciśnienie. W przypadku stosowania leków przeciwnadciśnieniowych, przeciwzakrzepowych (np. warfaryna, heparyna, dabigatran) czy leków metabolizowanych przez CYP3A4, należy monitorować skuteczność i bezpieczeństwo terapii, dostosowując dawki w razie potrzeby. W złożonych schematach terapeutycznych rekomendowana jest konsultacja wielospecjalistyczna (onkolog, farmakolog kliniczny, specjaliści chorób współistniejących) w celu optymalizacji leczenia i minimalizacji ryzyka interakcji lekowych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Interakcje leku – Klertis 25 mg

aminotransferazy, AUC, deksametazon, działanie niepożądane, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, farmakokinetyka, farmakologia kliniczna, fenobarbital, fenytoina, GIST, hepatotoksyczność, hipotensja ortostatyczna, induktor CYP3A4, inhibitor BCRP, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, karbamazepina, klarytromycyna, małopłytkowość, neutropenia, niedoczynność tarczycy, nowotwór neuroendokrynny trzustki, rak nerkowokomórkowy, ryfampicyna, rytonawir, sok grejpfrutowy, stężenie maksymalne, sunitynib, ziele dziurawca
Profil bezpieczeństwa leku
Sunitynib (Klertis) jest przeciwwskazany u kobiet karmiących piersią ze względu na przenikanie leku i/lub jego metabolitów do mleka u zwierząt oraz potencjalne ryzyko ciężkich działań niepożądanych u niemowląt. W przypadku pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, w tym ze schyłkową niewydolnością nerek poddawanych hemodializie, nie jest konieczna modyfikacja dawki początkowej, jednak dawkowanie można dostosować indywidualnie w zależności od tolerancji. U seniorów nie stwierdzono istotnych różnic w bezpieczeństwie i skuteczności leczenia, co pozwala na stosowanie standardowych dawek bez konieczności ich modyfikacji.

W odniesieniu do pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, sunitynib można stosować u osób z łagodnymi i umiarkowanymi dysfunkcjami bez zmiany dawki początkowej, natomiast brak jest danych dotyczących bezpieczeństwa u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami wątroby, co skutkuje zaleceniem unikania stosowania w tej grupie. Lek może powodować zawroty głowy, dlatego zaleca się zachowanie ostrożności podczas prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Brak jest danych dotyczących interakcji sunitynibu z alkoholem, a dokumentacja nie zawiera ostrzeżeń ani zaleceń dotyczących spożywania alkoholu podczas terapii.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Profil bezpieczeństwa leku – Klertis 25 mg
Przeciwwskazania
Lek Klertis zawiera sunitynib w postaci cyklaminianu i jest dostępny w kapsułkach twardych o dawkach 12,5 mg, 25 mg oraz 50 mg. Jedynym bezwzględnym przeciwwskazaniem do jego stosowania jest nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą zawartą w preparacie. Nadwrażliwość może manifestować się od łagodnych reakcji skórnych po ciężkie reakcje anafilaktyczne, co wymaga szczególnej uwagi podczas kwalifikacji pacjenta do terapii. Przeciwwskazania są identyczne dla wszystkich dostępnych dawek i postaci leku, co podkreśla konieczność dokładnego wywiadu alergologicznego przed rozpoczęciem leczenia.

W praktyce klinicznej lekarz powinien szczegółowo zapoznać się z wykazem substancji pomocniczych zawartych w Charakterystyce Produktu Leczniczego (punkt 6.1) i wykluczyć potencjalną nadwrażliwość pacjenta na te składniki. W przypadku podejrzenia reakcji nadwrażliwości na sunitynib lub substancje pomocnicze, stosowanie leku Klertis należy bezwzględnie odstąpić, niezależnie od dawki (12,5 mg, 25 mg, 50 mg). W takich sytuacjach konieczne jest rozważenie alternatywnych opcji terapeutycznych, aby zapewnić bezpieczeństwo pacjenta i skuteczność leczenia.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przeciwwskazania – Klertis 25 mg

charakterystyka produktu leczniczego, cyklaminian sunitynibu, granulki, kapsułka, kapsułka twarda, Klertis, nadwrażliwość, objawy nadwrażliwości, opcja terapeutyczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja skórna, substancja czynna, substancja pomocnicza
Przedawkowanie
Przedawkowanie sunitynibu, stosowanego w dawkach 12,5 mg, 25 mg lub 50 mg (Klertis), stanowi stan zagrożenia życia wymagający natychmiastowej interwencji medycznej. Brak swoistej odtrutki wymusza zastosowanie standardowych procedur toksykologicznych, takich jak wywołanie wymiotów (jeśli pacjent jest przytomny i czas od zażycia leku jest krótki), płukanie żołądka w warunkach szpitalnych oraz leczenie objawowe. Kluczowe jest monitorowanie funkcji życiowych, w tym parametrów hemodynamicznych, funkcji nerek i wątroby, a także ciągła ocena stanu neurologicznego i parametrów laboratoryjnych (morfologia, elektrolity, funkcje wątroby i nerek). Ze względu na farmakokinetykę sunitynibu i jego metabolitów, obserwacja powinna być prowadzona przez odpowiednio długi czas, dostosowany do stanu klinicznego pacjenta.

Objawy przedawkowania sunitynibu obejmują zaburzenia układu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka, krwawienia), hematologiczne (trombocytopenia, neutropenia, nasilona niedokrwistość), kardiologiczne (wydłużenie odstępu QT, arytmie, niewydolność serca), nadciśnienie tętnicze (w tym przełom nadciśnieniowy), zaburzenia metaboliczne (hipoglikemia, hiponatremia, hipokaliemia), neurologiczne (bóle głowy, drgawki), zmęczenie, toksyczność skórną (zespół ręka-stopa, wysypka) oraz zaburzenia endokrynologiczne (dysfunkcja tarczycy, niedoczynność nadnerczy). Pacjenci powinni być hospitalizowani w ośrodkach z doświadczeniem w intensywnej terapii i toksykologii klinicznej, gdzie możliwe jest kompleksowe monitorowanie i leczenie objawowe, mające na celu minimalizację powikłań i stabilizację stanu klinicznego.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedawkowanie – Klertis 25 mg

arytmia, cyklaminian sunitynibu, drgawki, dysfunkcja tarczycy, farmakokinetyka sunitynibu, hipoglikemia, hipokaliemia, hiponatremia, indukcja wymiotów, intensywna terapia, kinaza tyrozynowa, krwawienie z przewodu pokarmowego, leczenie objawowe, monitorowanie funkcji życiowych, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niedoczynność nadnerczy, niedokrwistość, niewydolność serca, odtrutka, płukanie żołądka, profil bezpieczeństwa leku, przełom nadciśnieniowy, sunitynib, supresja szpiku kostnego, toksykologia kliniczna, trombocytopenia, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia układu pokarmowego, zespół ręka-stopa
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Badania przedkliniczne sunitynibu wykazały toksyczność wielonarządową przy klinicznie istotnych stężeniach leku w osoczu, obejmującą przewód pokarmowy (nudności, biegunki, krwotoki), nadnercza (przekrwienie, martwica, włóknienie), układ krwiotwórczy (zmniejszenie liczby komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), zewnątrzwydzielniczą część trzustki (degranulacja, martwica), ślinianki (przerost gronek), stawy (zgrubienie płytki wzrostu) oraz układ rozrodczy (zanik macicy, zmniejszony wzrost pęcherzyków jajnikowych, zanik kanalików jądrowych). Dodatkowo obserwowano wydłużenie odstępu QTc i zmniejszenie LVEF, rozrost komórek mezangium w nerkach oraz przerost komórek płata przedniego przysadki. Większość zmian była odwracalna w ciągu 2-6 tygodni po zakończeniu terapii. Potencjał genotoksyczny sunitynibu nie wykazał mutagenności ani klastogenności in vivo, jednak stwierdzono poliploidię in vitro, a genotoksyczność głównego metabolitu nie została oceniona.

Badania rakotwórczości wykazały indukcję nowotworów i rozrostów gruczołów Brunnera, raka żołądka i dwunastnicy oraz złośliwego śródbłoniaka krwionośnego u myszy transgenicznych rasH2 przy dawkach ≥ 25 mg/kg mc./dobę (ekspozycja ≥ 7,3-krotna względem AUC u pacjentów). U szczurów dawki 1-3 mg/kg mc./dobę (ekspozycja do 7,8-krotnej) powodowały wzrost guzów chromochłonnych nadnerczy, raka gruczołów Brunnera i rozrost błony śluzowej żołądka. W badaniach reprodukcyjnych stwierdzono brak wpływu na płodność, ale toksyczność na układ rozrodczy (zanik kanalików jąder, atrezja pęcherzyków, zmiany macicy) oraz teratogenność (wady szkieletowe u szczurów przy dawce ≥ 5 mg/kg mc./dobę, rozszczep wargi i podniebienia u królików przy stężeniach odpowiadających dawkom klinicznym). W okresie organogenezy obserwowano zwiększoną śmiertelność zarodków, resorpcje i utraty ciąż przy ekspozycjach 3-5,5 razy wyższych niż u ludzi. Wpływ na rozwój prenatalny i postnatalny obejmował zmniejszenie masy ciała potomstwa przy dawce 3 mg/kg mc./dobę (ekspozycja ≥ 2,3-krotna).
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Klertis 25 mg

aberracja chromosomalna, atrezja pęcherzyków, degranulacja komórek pęcherzykowych, działanie klastogenne, frakcja wyrzutowa lewej komory, genotoksyczność, guz chromochłonny, martwica komórek, opóźnienie kostnienia, organogeneza, poliploidia, przekrwienie kory nadnerczy, przerost gronek ślinianek, rak gruczołów Brunnera, rakotwórczość, resorpcja płodu, rozrost komórek mezangium, rozrost rdzenia nadnerczy, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, rozwój postnatalny, rozwój prenatalny, śmiertelność zarodków, toksyczność wielokrotnej dawki, wydłużenie odstępu QTc, zanik kanalików jądrowych, zanik macicy, zanik tkanki limfoidalnej, zgrubienie płytki wzrostu, złośliwy śródbłoniak krwionośny, zmniejszenie komórek szpiku kostnego, zwyrodnienie ciałek żółtych
Skład i postać leku
Produkt leczniczy Klertis zawiera sunitynib w postaci cyklaminianu, dostępny w kapsułkach twardych o dawkach 12,5 mg, 25 mg oraz 50 mg substancji czynnej. Kapsułki są typu samozamykającego Coni-Snap, różnią się rozmiarem i kolorem w zależności od dawki: 12,5 mg (rozmiar 3, długość 15,9 mm), 25 mg (rozmiar 2, długość 18 mm) oraz 50 mg (rozmiar 0, długość 21,7 mm). Substancje pomocnicze obejmują mannitol, kroskarmelozę sodową, powidon K30 oraz stearynian magnezu. Otoczki kapsułek zawierają żelatynę oraz barwniki takie jak tytanu dwutlenek (E171) i różne tlenki żelaza (E172), których skład różni się w zależności od dawki.

Klertis jest dostępny w opakowaniach blisterowych (28 kapsułek) lub w butelkach HDPE (30 kapsułek) z zabezpieczeniem przed dziećmi. Okres ważności produktu wynosi 3 lata, bez specjalnych wymagań dotyczących przechowywania. Nie stwierdzono niezgodności farmaceutycznych. Niewykorzystane resztki leku należy utylizować zgodnie z lokalnymi przepisami. Informacje te są istotne dla prawidłowego doboru dawki oraz zapewnienia bezpieczeństwa farmaceutycznego podczas stosowania sunitynibu w terapii onkologicznej.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Skład i postać leku – Klertis 25 mg

blister PVC/Aclar-Aluminium, butelka HDPE, cyklaminian sunitynibu, dwutlenek tytanu, kapsułka twarda, kroskarmeloza sodowa, mannitol, niezgodność farmaceutyczna, powidon, środek rozluźniający, stearynian magnezu, substancja poślizgowa, substancja wiążąca, substancja wypełniająca, sunitynib, tlenek żelaza czarny, tlenek żelaza czerwony, tlenek żelaza żółty, zakrętka PP
Specjalne ostrzeżenia
Sunitynib (lek Klertis) wymaga szczególnej ostrożności ze względu na interakcje farmakokinetyczne z lekami wpływającymi na CYP3A4, które mogą znacząco zmieniać stężenia leku w osoczu, wpływając na skuteczność i toksyczność terapii. W trakcie leczenia należy monitorować pacjentów pod kątem zmian dermatologicznych, które mogą obejmować odbarwienie skóry i włosów, suchość, pęcherze oraz wysypki, a także poważniejsze reakcje takie jak rumień wielopostaciowy (EM), zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i martwica toksyczno-rozpływna naskórka (TEN), które mogą prowadzić do zgonu i wymagają natychmiastowego przerwania terapii. W przypadku potwierdzenia SJS lub TEN, wznowienie leczenia sunitynibem jest przeciwwskazane.

Sunitynib wiąże się również z ryzykiem poważnych zdarzeń krwotocznych obejmujących przewód pokarmowy, układ oddechowy, drogi moczowe oraz ośrodkowy układ nerwowy, które w niektórych przypadkach kończyły się śmiercią pacjenta. Najczęściej obserwowanym powikłaniem krwotocznym jest epistaksja, występująca u około 50% pacjentów z guzami litymi. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów stosujących jednocześnie leki przeciwzakrzepowe, monitorując morfologię krwi, czas protrombinowy (PT) i INR. Ponadto, często występują działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego, takie jak biegunka, nudności, wymioty, ból brzucha, zapalenie jamy ustnej i przełyku, które wymagają leczenia objawowego. U pacjentów z nowotworami jamy brzusznej istnieje ryzyko ciężkich powikłań, w tym perforacji przewodu pokarmowego, stanowiącej zagrożenie życia i wymagającej pilnej interwencji chirurgicznej.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Specjalne ostrzeżenia – Klertis

czas protrombinowy, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, krwawienie z guza, krwiomocz, krwioplucie, krwotok mózgowy, krwotok płucny, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, morfologia krwi, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, perforacja przewodu pokarmowego, pioderma zgorzelinowa, rak nerkowokomórkowy, rumień wielopostaciowy, sunitynib, wskaźnik INR, zapalenie jamy ustnej, zapalenie przełyku, zespół Stevensa-Johnsona
Właściwości farmakodynamiczne
Sunitynib, inhibitor kinazy białkowej (ATC: L01EX01), wykazuje wielokierunkowe działanie przeciwnowotworowe poprzez hamowanie receptorów kinazy tyrozynowej, takich jak PDGFRα/β, VEGFR1-3, KIT, FLT3, CSF-1R oraz RET. Mechanizm ten wpływa na proliferację komórek nowotworowych, angiogenezę oraz przerzuty. Główny metabolit sunitynibu zachowuje aktywność farmakologiczną, co zwiększa skuteczność terapii. Lek jest stosowany w leczeniu opornych na imatynib nowotworów podścieliskowych przewodu pokarmowego (GIST), raka nerkowokomórkowego z przerzutami (MRCC) oraz nieoperacyjnych nowotworów neuroendokrynnych trzustki (pNET). W badaniach klinicznych oceniano parametry takie jak czas do progresji (TTP), przeżycie bez progresji (PFS) oraz całkowity czas przeżycia (OS), potwierdzając skuteczność i bezpieczeństwo terapii.

W badaniu fazy III u 312 pacjentów z GIST, którzy nie tolerowali lub byli oporni na imatynib (mediana dawki imatynibu 800 mg/dobę), sunitynib podawany w dawce 50 mg/dobę wg schematu 4/2 znacząco wydłużył medianę TTP do 28,9 tygodni (95% CI: 21,3–34,1) w porównaniu do 5,1 tygodni (95% CI: 4,4–10,1) w grupie placebo. Również całkowite przeżycie (OS) było istotnie lepsze w grupie leczonej sunitynibem (HR=0,491; 95% CI: 0,290–0,831), co wskazuje na dwukrotnie niższe ryzyko zgonu. Ze względu na korzystny profil skuteczności i bezpieczeństwa, badanie zostało odślepione, a pacjentom z grupy placebo zaoferowano leczenie sunitynibem w otwartej fazie badania, w której uczestniczyło 255 pacjentów, w tym 99 z pierwotnej grupy placebo.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakodynamiczne – Klertis 25 mg

angiogeneza nowotworowa, badanie randomizowane, czas do progresji nowotworu, imatynib, inhibitor kinazy białkowej, kinaza tyrozynowa podobna do Fms-3, lek przeciwnowotworowy, metabolit, neoangiogeneza, nietolerancja leku, nowotwór endokrynny, nowotwór hematologiczny, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, nowotwór tarczycy, placebo, przeżycie bez progresji choroby, rak nerkowokomórkowy, receptor czynnika komórek pnia, receptor czynnika stymulującego powstawanie kolonii, receptor czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego, receptor glejopochodnego czynnika neurotroficznego, receptor kinazy tyrozynowej, receptor płytkowego czynnika wzrostu, sunitynib, toksyczność leku, wskaźnik obiektywnej odpowiedzi, współczynnik ryzyka
Właściwości farmakokinetyczne
Sunitynib wykazuje przewidywalny profil farmakokinetyczny zarówno u zdrowych ochotników, jak i pacjentów z guzami litymi, z proporcjonalnością dawki w zakresie 25-100 mg. Po doustnym podaniu osiąga maksymalne stężenie (Cmax) w osoczu po 6-12 godzinach, a stan równowagi stężeń sunitynibu i jego głównego aktywnego metabolitu osiągany jest w ciągu 10-14 dni. Kumulacja leku przy wielokrotnym podawaniu wynosi 3-4-krotnie dla sunitynibu i 7-10-krotnie dla metabolitu, a łączne stężenie osoczowe w stanie równowagi wynosi 62,9-101 ng/ml. Sunitynib wiąże się z białkami osocza w 95%, a jego metabolit w 90%, wykazuje dużą objętość dystrybucji (Vd = 2230 l) oraz długi okres półtrwania (40-60 godzin dla sunitynibu i 80-110 godzin dla metabolitu). Eliminacja zachodzi głównie drogą jelitową (61% z kałem) oraz w mniejszym stopniu przez nerki (16% podanej dawki). Metabolizm sunitynibu odbywa się głównie przez CYP3A4, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania silnych inhibitorów lub induktorów tego enzymu ze względu na ryzyko zmiany stężenia leku i bezpieczeństwa terapii.

Farmakokinetyka sunitynibu nie wymaga dostosowania dawki u pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (Child-Pugh A i B) ani u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (CLkr 42-347 ml/min), choć u pacjentów z ESRD poddawanych hemodializie obserwuje się zmniejszenie ekspozycji na lek o 47% (sunitynib) i 31% (metabolit). Nie stwierdzono istotnych interakcji farmakokinetycznych z gefitynibem, inhibitorem BCRP, mimo że sunitynib jest substratem tego transportera. W populacji pediatrycznej wiek i powierzchnia ciała wpływają na pozorny klirens sunitynibu i jego metabolitu, co sugeruje konieczność dostosowania dawki (około 20 mg/m²/dobę) w celu uzyskania ekspozycji porównywalnej do dorosłych. Różnice płciowe w klirensie (około 30% mniejszy u kobiet) nie wymagają zmiany dawki początkowej. Dane kliniczne wskazują na stabilny profil farmakokinetyczny podczas kolejnych cykli terapii, co ułatwia prowadzenie leczenia u różnych grup pacjentów.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakokinetyczne – Klertis 25 mg

AlAT i AspAT, AUC, BCRP, biodostępność, Cmax, CYP3A4, cytochrom P450, czynny metabolit, dezetylosunitynib, farmakokinetyka populacyjna, fosforylacja receptorów, klasyfikacja Childa-Pugh, klirens kreatyniny, klirens leku, maksymalna tolerowana dawka, objętość dystrybucji, okres półtrwania, powierzchnia ciała, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, schyłkowa niewydolność nerek, skala ECOG, sunitynib, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności wątroby
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Sunitynib (Klertis) w dawkach 12,5 mg, 25 mg i 50 mg wymaga szczególnej ostrożności u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących piersią. Kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczną antykoncepcję przez cały okres terapii, a planowanie ciąży jest zdecydowanie odradzane ze względu na potencjalne ryzyko teratogenne. Brak danych klinicznych dotyczących stosowania sunitynibu w ciąży, jednak badania przedkliniczne wykazały toksyczność reprodukcyjną i wady wrodzone u płodów, co stanowi przeciwwskazanie do stosowania leku w tym okresie, chyba że korzyści dla matki przewyższają ryzyko dla płodu. W przypadku zajścia w ciążę podczas terapii, pacjentka powinna zostać poinformowana o możliwych zagrożeniach w sposób wyczerpujący i zrozumiały.

Sunitynib i jego metabolity przenikają do mleka u zwierząt, a ze względu na potencjalne ryzyko ciężkich działań niepożądanych u niemowląt, karmienie piersią podczas terapii jest przeciwwskazane. Ponadto, terapia może negatywnie wpływać na płodność zarówno kobiet, jak i mężczyzn, co wymaga poinformowania pacjentów planujących potomstwo oraz ewentualnej konsultacji ze specjalistą medycyny rozrodu. Lekarz powinien indywidualnie ocenić stosunek korzyści do ryzyka, szczególnie u kobiet planujących ciążę, oraz rozważyć konsultację z genetykiem klinicznym w przypadku ekspozycji płodu na sunitynib. Priorytetem jest bezpieczeństwo pacjentki i płodu, a zalecenia terapeutyczne muszą być dostosowane do konkretnej sytuacji klinicznej.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Klertis 25 mg

aktywny metabolit, ciężkie działanie niepożądane, ekspozycja płodu, genetyk kliniczny, kapsułka twarda, Klertis, medycyna rozrodu, metabolit sunitynibu, metoda antykoncepcji, stosunek korzyści do ryzyka, sunitynib, toksyczność sunitynibu, wada wrodzona płodu, wiek rozrodczy, zaburzenie płodności
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Produkt leczniczy Klertis (sunitynib) wykazuje niewielki, acz istotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, głównie poprzez ryzyko wystąpienia zawrotów głowy, które należy szczegółowo omówić z pacjentem przed rozpoczęciem terapii. W trakcie leczenia mogą pojawić się także inne działania niepożądane o potencjalnym wpływie na bezpieczeństwo prowadzenia, takie jak bóle głowy, parestezje, neuropatia obwodowa, drgawki (stanowiące bezwzględne przeciwwskazanie do prowadzenia pojazdów), a także uczucie zmęczenia i osłabienia, które mogą obniżać czas reakcji i koncentrację. Dodatkowo, zaburzenia wzroku (obrzęk tkanek oczodołu, zwiększone łzawienie) oraz często występujące nadciśnienie tętnicze i inne zaburzenia kardiologiczne (np. duszność, zawroty głowy) mogą pośrednio upośledzać zdolność do bezpiecznego prowadzenia pojazdów.

W praktyce klinicznej lekarz powinien przeprowadzić indywidualną ocenę pacjenta, uwzględniając jego wyjściowy stan zdrowia, współistniejące choroby, stosowane leki oraz specyfikę pracy zawodowej, zwłaszcza jeśli wymaga ona prowadzenia pojazdów lub obsługi maszyn. Należy poinformować pacjenta o konieczności powstrzymania się od prowadzenia pojazdów w pierwszych dniach terapii lub po zwiększeniu dawki, a także w przypadku wystąpienia zawrotów głowy, znacznego zmęczenia lub innych niepokojących objawów. Regularne monitorowanie ciśnienia tętniczego oraz szybkie zgłaszanie objawów wpływających na zdolność prowadzenia są kluczowe. Dokumentacja medyczna powinna zawierać potwierdzenie przekazania tych informacji, co jest istotne z punktu widzenia odpowiedzialności prawnej lekarza i bezpieczeństwa publicznego.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Klertis 25 mg

astenia, ból głowy, charakterystyka produktu leczniczego, drgawki, duszność, interakcje lekowe, łzawienie, nadciśnienie tętnicze, neuropatia obwodowa, obrzęk oczodołu, sunitynib, zaburzenia kardiologiczne, zaburzenia neurologiczne, zaburzenia widzenia, zaburzenia wzroku, zawroty głowy, zmęczenie
Wskazania do stosowania
Sunitynib (lek Klertis) w postaci kapsułek twardych jest wskazany do leczenia trzech typów nowotworów u dorosłych: nieoperacyjnych i/lub przerzutowych guzów podścieliskowych przewodu pokarmowego (GIST) po niepowodzeniu terapii imatynibem, zaawansowanego raka nerkowokomórkowego (MRCC) niezależnie od wcześniejszego leczenia oraz wysoko zróżnicowanych, nieoperacyjnych lub przerzutowych nowotworów neuroendokrynnych trzustki (pNET) z progresją choroby. Preparat dostępny jest w dawkach 12,5 mg, 25 mg i 50 mg sunitynibu cyklaminianu, podawanych w formie kapsułek o charakterystycznym kolorze i rozmiarze (od 15,9 mm do 21,7 mm długości), co ułatwia identyfikację dawki. Terapia powinna być prowadzona przez doświadczonych onkologów, którzy monitorują skuteczność i bezpieczeństwo leczenia oraz dostosowują schemat dawkowania do indywidualnych potrzeb pacjenta.

Ze względu na specyfikę wskazań onkologicznych oraz potencjalne działania niepożądane, decyzja o zastosowaniu sunitynibu wymaga dokładnej oceny stanu klinicznego pacjenta, zaawansowania choroby oraz bilansu korzyści i ryzyka terapii. Lek Klertis jest przeznaczony wyłącznie dla pacjentów dorosłych i powinien być stosowany pod ścisłą kontrolą specjalisty onkologa. Kapsułki typu Coni-Snap, samozamykające się, bez dodatkowych oznaczeń, zawierają pomarańczowe granulki i różnią się kolorem wieczka oraz korpusu w zależności od dawki: 12,5 mg (pomarańczowo-żółte), 25 mg (pomarańczowo-oliwkowozielone) oraz 50 mg (pomarańczowo-pomarańczowe), co minimalizuje ryzyko błędów w podawaniu leku.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wskazania do stosowania – Klertis 25 mg

działanie niepożądane, imatynib, kapsułka twarda, leczenie nowotworów, lek przeciwnowotworowy, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, onkolog, oporność na lek, progresja choroby, przerzut nowotworowy, rak nerkowokomórkowy, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, sunitynib, terapia nowotworów, złośliwość guza

Klertis Kapsułki twarde, 25 mg

Klertis
Kapsułki twarde, 25 mg