Teriflunomid
Teriflunomid to substancja czynna stosowana w leczeniu stwardnienia rozsianego o przebiegu rzutowo-ustępującym u dorosłych oraz dzieci i młodzieży w wieku od 10 lat. Działa poprzez hamowanie odpowiedzi immunologicznej, co pomaga zmniejszyć częstotliwość i nasilenie rzutów choroby. Lek ten jest wskazany do długoterminowego stosowania w celu kontroli przebiegu schorzenia. Jego zastosowanie pozwala spowolnić postęp choroby i poprawić jakość życia pacjentów.
- Leki z tą substancją
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje
- Przeciwwskazania stosowania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania
-
Dawkowanie i sposób podawania
Teriflunomid jest stosowany w leczeniu stwardnienia rozsianego i powinien być podawany pod nadzorem lekarza doświadczonego w terapii tej choroby. Zalecana dawka u dorosłych wynosi 14 mg raz na dobę. U dzieci i młodzieży powyżej 10 lat dawka zależy od masy ciała: 14 mg raz na dobę dla masy >40 kg oraz 7 mg raz na dobę dla masy ≤40 kg, przy czym dawka powinna być zwiększona do 14 mg po osiągnięciu stabilnej masy ciała powyżej 40 kg. Tabletki powlekane można przyjmować niezależnie od posiłków, połykać w całości, z wyjątkiem produktu Tifay, którego tabletki z linią podziału można dzielić na dwie dawki po 7 mg. U pacjentów w wieku ≥65 lat stosowanie teriflunomidu wymaga ostrożności ze względu na brak wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
Dawkowanie nie wymaga modyfikacji u pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek oraz u niedializowanych pacjentów z ciężkimi zaburzeniami nerek. Teriflunomid jest przeciwwskazany u dializowanych pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek oraz u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby. Nie jest konieczne dostosowywanie dawki u pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby. Bezpieczeństwo i skuteczność u dzieci poniżej 10 lat nie zostały ustalone. W trakcie terapii należy monitorować masę ciała u dzieci i młodzieży oraz funkcję nerek i wątroby u wszystkich pacjentów. Pacjentów należy poinformować o sposobie przyjmowania leku oraz konieczności stosowania odpowiedniej dawki w zależności od masy ciała i wieku.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Teriflunomid – Dawkowanie i sposób podawania
ciężkie zaburzenia czynności nerek, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, monitorowanie masy ciała, pacjent dializowany, podanie doustne, przeciwwskazanie, przyjmowanie z posiłkiem, stwardnienie rozsiane, tabletka powlekana, tabletka z linią podziału, terapia teriflunomidem, teriflunomid, wywiad medyczny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby -
Działania niepożądane
Teriflunomid, stosowany w leczeniu stwardnienia rozsianego o przebiegu rzutowym (RMS) w dawce 14 mg/dobę, wykazuje profil działań niepożądanych obejmujący najczęściej ból głowy (15,7%), biegunkę (13,6%), nudności (10,7%), łysienie (13,5%) oraz zwiększenie aktywności aminotransferazy alaninowej (AlAT) u 15% pacjentów. Zwiększenie aktywności AlAT >3-krotnie powyżej górnej granicy normy (GGN) wystąpiło u 8,0% pacjentów, z czego wartości >10 GGN i >20 GGN były rzadsze (odpowiednio 0,9% i 0,3%). Łysienie miało charakter rozproszonego przerzedzenia włosów, najczęściej pojawiało się w ciągu pierwszych 6 miesięcy terapii i ustępowało u 87,1% pacjentów. Ponadto, teriflunomid może powodować podwyższenie ciśnienia tętniczego (skurczowe >140 mm Hg u 19,9% vs. 15,5% placebo; rozkurczowe >90 mm Hg u 21,4% vs. 13,6% placebo) oraz zmniejszenie liczby białych krwinek (<15% spadku, głównie neutrofili i limfocytów). Rzadziej obserwowano poważne działania niepożądane, takie jak ostre zapalenie wątroby, polekowe uszkodzenie wątroby (DILI), śródmiąższowa choroba płuc, nadciśnienie płucne, neuropatia obwodowa (1,9% vs. 0,4% placebo) oraz ciężkie reakcje skórne i alergiczne. U dzieci i młodzieży (10-17 lat) profil bezpieczeństwa był podobny, jednak z wyższą częstością łysienia (22,0%) i zakażeń (66,1%).
W trakcie terapii teriflunomidem zaleca się ścisłe monitorowanie parametrów wątrobowych, morfologii krwi oraz ciśnienia tętniczego, szczególnie w pierwszych 6 miesiącach leczenia, kiedy ryzyko działań niepożądanych jest największe. Należy zwrócić uwagę na objawy neurologiczne (parestezje, rwa kulszowa, neuropatia), zaburzenia żołądkowo-jelitowe (biegunka, nudności, zapalenie trzustki) oraz reakcje alergiczne, w tym anafilaksję. W przypadku wystąpienia ciężkich działań niepożądanych wskazane jest rozważenie przerwania terapii i zastosowanie procedury przyspieszonej eliminacji teriflunomidu. Szczególną ostrożność należy zachować u dzieci i młodzieży ze względu na zwiększone ryzyko zapalenia trzustki i innych powikłań. Raportowanie podejrzewanych działań niepożądanych jest kluczowe dla dalszego monitorowania bezpieczeństwa stosowania leku.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Teriflunomid – Działania niepożądane
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, ciężka reakcja skórna, dyslipidemia, gamma-glutamylotransferaza, grzybica stóp, kinaza kreatynowa, łuszczyca krostkowa, łuszczycowe zapalenie stawów, łysienie, małopłytkowość, martwicze zapalenie trzustki, mononeuropatia, nadciśnienie płucne, nadciśnienie tętnicze, nerwoból, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość, obrzęk naczynioruchowy, opryszczka wargowa, ostre zapalenie wątroby, parestezja, polekowe uszkodzenie wątroby, polineuropatia, przeczulica, reakcja anafilaktyczna, reumatoidalne zapalenie stawów, rwa kulszowa, śródmiąższowa choroba płuc, stwardnienie rozsiane rzutowe, torbiel trzustki, wirusowe zapalenie żołądka i jelit, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie jelita grubego, zapalenie oskrzeli, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie trzustki, zapalenie zatok, zespół cieśni nadgarstka -
Interakcje
Teriflunomid, stosowany w terapii stwardnienia rozsianego, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne wynikające z wpływu na enzymy CYP oraz białka transportowe. Silne induktory CYP (np. ryfampicyna, karbamazepina, fenobarbital, fenytoina, dziurawiec) obniżają ekspozycję na teriflunomid o około 40%, co wymaga ostrożności w ich stosowaniu. Cholestyramina i węgiel aktywowany powodują szybkie i istotne zmniejszenie stężenia teriflunomidu w osoczu, dlatego ich stosowanie jest przeciwwskazane, chyba że celem jest przyspieszona eliminacja leku. Teriflunomid działa jako inhibitor CYP2C8, zwiększając Cmax repaglinidu 1,7-krotnie i AUC 2,4-krotnie, co wymaga ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu substratów CYP2C8 (np. paklitaksel, pioglitazon). Ponadto, teriflunomid indukuje CYP1A2, zmniejszając Cmax kofeiny o 18% i AUC o 55%, co może obniżać skuteczność leków metabolizowanych przez ten enzym (np. duloksetyna, teofilina). Współpodawanie z warfaryną obniża maksymalną wartość INR o 25%, co wymaga ścisłego monitorowania parametrów krzepnięcia.
Teriflunomid jest również inhibitorem transportera OAT3, zwiększając Cmax cefakloru o 1,43 razy i AUC o 1,54 razy, co wskazuje na konieczność ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu substratów OAT3 (np. metotreksat, furosemid). Inhibicja BCRP i OATP1B1/B3 przez teriflunomid powoduje istotny wzrost ekspozycji na rozuwastatynę (Cmax 2,65 razy, AUC 2,51 razy), co wymaga zmniejszenia dawki rozuwastatyny o 50%. Podobne zalecenia dotyczą innych substratów tych transporterów, w tym statyn i leków przeciwnowotworowych. Ze względu na metabolizm wątrobowy teriflunomidu i potencjalne nasilenie hepatotoksyczności, zaleca się ograniczenie lub abstynencję od alkoholu podczas terapii, szczególnie w początkowym okresie leczenia, aby zmniejszyć ryzyko uszkodzenia wątroby.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Teriflunomid – Interakcje
atorwastatyna, AUC, białka transportowe, białko oporności raka piersi, cholestyramina, Cmax, cytochrom P450, daunorubicyna, doksorubicyna, doustne środki antykoncepcyjne, duloksetyna, działania niepożądane, etynyloestradiol, farmakokinetyka, funkcja wątroby, glikoproteina p, hepatotoksyczność, hydroliza, induktor CYP1A2, inhibitor CYP2C8, inhibitor OAT3, inhibitor reduktazy HMG-CoA, INR, krążenie jelitowo-wątrobowe, lewonorgestrel, metotreksat, paklitaksel, polipeptydy transportujące aniony organiczne, prawastatyna, reduktaza HMG-CoA, stwardnienie rozsiane, substrat CYP1A2, substrat CYP2C8, sulfasalazyna, teofilina, topotekan, transporter anionów organicznych, tyzanidyna -
Przedawkowanie
Teriflunomid, stosowany w leczeniu stwardnienia rozsianego (MS), charakteryzuje się długim okresem półtrwania (~19 dni) i enterohepatycznym obiegiem, co wpływa na jego farmakokinetykę i wymaga specyficznego postępowania w przypadku przedawkowania. W literaturze brak jest udokumentowanych przypadków ostrego zatrucia u ludzi, jednak badania na zdrowych ochotnikach wykazały, że podawanie dawki 70 mg/dobę (5-krotność dawki terapeutycznej 14 mg) przez 14 dni powodowało działania niepożądane zgodne z profilem bezpieczeństwa teriflunomidu. Potencjalne objawy przedawkowania obejmują nasilenie zaburzeń żołądkowo-jelitowych (biegunka, nudności, wymioty), podwyższenie enzymów wątrobowych (ALT, AST), zaburzenia hematologiczne (leukopenia, limfopenia, niedokrwistość, trombocytopenia), łysienie oraz neuropatię obwodową.
W przypadku podejrzenia przedawkowania teriflunomidu kluczowe jest szybkie wdrożenie procedury przyspieszonej eliminacji leku, aby zapobiec długotrwałemu utrzymywaniu się wysokich stężeń w osoczu. Zalecane jest stosowanie cholestyraminy w dawce 8 g trzy razy na dobę przez 11 dni, a w przypadku nietolerancji dawki alternatywnej 4 g trzy razy na dobę. Jeśli cholestyramina jest niedostępna, alternatywą jest węgiel aktywowany w dawce 50 g dwa razy na dobę przez 11 dni. Procedura ta przerywa krążenie jelitowo-wątrobowe teriflunomidu, umożliwiając jego szybsze wydalanie. Równocześnie należy monitorować parametry życiowe i laboratoryjne (morfologia krwi, funkcje wątroby i nerek) oraz prowadzić leczenie objawowe zgodnie z występującymi symptomami.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Teriflunomid – Przedawkowanie
cholestyramina, działanie niepożądane, enzym wątrobowy, krążenie jelitowo-wątrobowe, leukopenia, limfopenia, neuropatia obwodowa, niedokrwistość, objaw żołądkowo-jelitowy, okres półtrwania, parametr wątrobowy, parestezja, profil bezpieczeństwa teriflunomidu, przedawkowanie teriflunomidu, stężenie w osoczu, stwardnienie rozsiane, teriflunomid, trombocytopenia, węgiel aktywowany, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie żołądkowo-jelitowe -
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania teriflunomidu, stosowanego w terapii stwardnienia rozsianego, wykazały toksyczność głównie w tkankach o wysokim wskaźniku proliferacji, takich jak szpik kostny, narządy limfatyczne, jama ustna, przewód pokarmowy, narządy rozrodcze oraz trzustka. Objawy toksyczności obejmowały niedokrwistość, trombocytopenię, leukopenię, limfopenię, zakażenia wtórne oraz zmiany błon śluzowych i strukturalne. W badaniach na zwierzętach wielokrotnie podawano teriflunomid przez okres od 3 do 12 miesięcy, przy czym toksyczne efekty obserwowano przy ekspozycji na dawki równoważne lub niższe niż terapeutyczne u ludzi. Działanie to jest związane z mechanizmem hamowania podziału komórek. Badania genotoksyczności nie wykazały mutagenności ani rakotwórczości teriflunomidu in vivo, mimo że metabolit 4-trifluorometyloanilina (TFMA) wykazywał mutagenne i klastogenne działanie in vitro. Wpływ na reprodukcję obejmował embriotoksyczność i teratogenność u szczurów i królików przy dawkach terapeutycznych, jednak nie stwierdzono wpływu na płodność samców szczurów mimo zmniejszenia liczby plemników. Przenikanie teriflunomidu przez nasienie oceniono jako minimalne, z osoczem kobiety zawierającym stężenie około 100 razy niższe niż po dawce 14 mg u ludzi.
Badania toksyczności u młodych szczurów, poddanych terapii przez 7 tygodni od odstawienia od matki do dojrzałości płciowej, nie wykazały negatywnego wpływu na wzrost, rozwój neurologiczny, funkcje poznawcze, aktywność lokomotoryczną, rozwój płciowy ani płodność. Zaobserwowano jednak odwracalne zmiany immunologiczne, takie jak niedokrwistość, zmniejszenie odpowiedzi limfoidalnej, obniżenie stężeń IgM i IgG oraz wzrost liczby limfocytów B, co nie występowało u dorosłych osobników. Wyniki te podkreślają większą wrażliwość zwierząt na teriflunomid w porównaniu do ludzi, co należy uwzględnić przy interpretacji danych przedklinicznych. Brak działania mutagennego i rakotwórczego oraz odwracalność większości efektów toksycznych stanowią istotne elementy profilu bezpieczeństwa teriflunomidu, natomiast wykazane działanie teratogenne wymaga szczególnej ostrożności i stosowania skutecznej antykoncepcji u kobiet w wieku rozrodczym podczas terapii.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Teriflunomid – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
czerwone krwinki, dehydrogenaza dihydroorotanowa, działanie embriotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie utleniające, hamowanie podziałów komórkowych, hamowanie podziału komórek, leukopenia, limfocyty B, limfocyty T, limfopenia, narządy limfatyczne, niedokrwistość, odpowiedź limfoidalna, płytki krwi, potencjał genotoksyczny, stwardnienie rozsiane, substancja czynna, szpik kostny, toksyczność po wielokrotnym podaniu, toksyczny wpływ, układ immunologiczny, zakażenia wtórne -
Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Stosowanie teriflunomidu wymaga ścisłego monitorowania parametrów klinicznych, w tym ciśnienia tętniczego, aktywności aminotransferazy alaninowej (AlAT/SGPT) oraz morfologii krwi, zarówno przed rozpoczęciem terapii, jak i w jej trakcie. Aktywność AlAT powinna być kontrolowana co 2 tygodnie przez pierwsze 6 miesięcy, a następnie co 8 tygodni przez kolejne 2 lata; w przypadku wzrostu enzymów do 2-3-krotności górnej granicy normy badania należy wykonywać co tydzień. Teriflunomid charakteryzuje się długim okresem półtrwania (mediana około 19 dni), a jego eliminacja do stężenia poniżej 0,02 mg/l może trwać średnio 8 miesięcy, a nawet do 2 lat bez zastosowania procedury przyspieszonej eliminacji. Wskazane jest rozważenie tej procedury w przypadku działań niepożądanych, takich jak uszkodzenie wątroby, ciężkie reakcje skórne, neuropatia obwodowa czy zapalenie trzustki. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, przyjmujących leki hepatotoksyczne lub spożywających alkohol, ryzyko hepatotoksyczności jest zwiększone, a w przypadku potwierdzonego wzrostu aktywności enzymów wątrobowych powyżej 3-krotności normy należy przerwać leczenie.
Teriflunomid może powodować podwyższenie ciśnienia tętniczego oraz zwiększać ryzyko zakażeń, dlatego u pacjentów z ciężkim zakażeniem rozpoczęcie terapii należy odroczyć, a w przypadku wystąpienia ciężkiego zakażenia rozważyć przerwanie leczenia. Zgłaszano również przypadki śródmiąższowej choroby płuc (ILD) i nadciśnienia płucnego, które mogą prowadzić do zgonu, co wymaga monitorowania objawów oddechowych i ewentualnego przerwania terapii. W trakcie leczenia obserwowano zmniejszenie liczby leukocytów o mniej niż 15%, a w przypadku ciężkich zaburzeń hematologicznych, takich jak pancytopenia, konieczne jest przerwanie terapii i rozważenie przyspieszonej eliminacji. Teriflunomid nie powinien być stosowany u pacjentów z ciężką hipoproteinemią. Wskazane jest unikanie jednoczesnego stosowania z leflunomidem oraz ostrożność przy zmianie terapii z natalizumabu lub fingolimodu ze względu na ryzyko addytywnego działania immunosupresyjnego. Szczepienia inaktywowanymi szczepionkami są bezpieczne, natomiast żywe szczepionki atenuowane należy unikać.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Teriflunomid – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
aminotransferaza alaninowa, amylaza, ciśnienie tętnicze krwi, gruźlica, hipoproteinemia, leflunomid, leukopenia, lipaza, łuszczyca krostkowa, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, morfologia krwi, nadciśnienie płucne, neuropatia obwodowa, niedobór laktazy, niedokrwistość, nietolerancja galaktozy, octan glatirameru, pancytopenia, płytki krwi, polekowe uszkodzenie wątroby, procedura przyspieszonej eliminacji, reakcja polekowa z eozynofilią, śródmiąższowa choroba płuc, stwardnienie rozsiane, teriflunomid, transaminaza pirogronianowo-glutaminowa, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, wzór odsetkowy krwinek białych, zapalenie trzustki, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy -
Właściwości farmakodynamiczne
Teriflunomid, jako selektywny i odwracalny inhibitor mitochondrialnej dehydrogenazy dihydroorotanowej (DHO-DH), wykazuje działanie immunomodulujące poprzez hamowanie proliferacji limfocytów zależnych od syntezy pirymidyny de novo. W badaniach klinicznych TEMSO i TOWER, obejmujących pacjentów z rzutową postacią stwardnienia rozsianego (RMS) o średnim wieku 37,9 lat i wyniku EDSS ≤5,5, teriflunomid w dawce 14 mg/dobę istotnie zmniejszał roczną częstość rzutów (0,37 vs 0,54 i 0,32 vs 0,50; p<0,01) oraz ryzyko progresji niepełnosprawności utrzymującej się przez 3 miesiące (20,2% vs 27,3% i 15,8% vs 19,7%; p<0,05) w porównaniu do placebo. Ponadto, w badaniu TEMSO odnotowano redukcję nasilenia choroby (BOD) o 67% oraz zmniejszenie liczby zmian gadolinowych w MRI o 69% (p<0,0001). Teriflunomid wykazał również korzystny profil bezpieczeństwa kardiologicznego, nie wydłużając istotnie odstępu QTcF, oraz wpływał na obniżenie stężenia kwasu moczowego (20-30%) i fosforu (ok. 10%) w surowicy, co wiąże się ze zwiększonym wydalaniem nerkowym. Długoterminowe obserwacje (do 8,5 roku) nie ujawniły nowych sygnałów bezpieczeństwa.
W badaniu TOPIC u pacjentów z pierwszym zdarzeniem klinicznym demielinizacji teriflunomid 14 mg/dobę zmniejszył ryzyko drugiego rzutu o 43% (p=0,04) oraz istotnie redukował liczbę nowych i powiększających się zmian w obrazach T2 o 55% (p=0,0006) i zmian gadolinowych w T1 o 75% (p<0,0001). W populacji pediatrycznej (badanie EFC11759/TERIKIDS) u dzieci i młodzieży w wieku 10-17 lat z rzutowo-ustępującą postacią SM teriflunomid obniżył ryzyko klinicznie potwierdzonego rzutu o 34% (p=0,29) oraz łącznego ryzyka rzutu lub wysokiej aktywności w MRI o 43% (p=0,04). W porównaniu z interferonem beta-1a (badanie TENERE), teriflunomid nie wykazał istotnej różnicy w ryzyku niepowodzenia leczenia (41,1% vs 44,4%, p=0,595), ale charakteryzował się lepszą tolerancją i niższym odsetkiem przerwania terapii z powodu działań niepożądanych. Europejska Agencja Leków zwolniła z obowiązku badań u dzieci poniżej 10. roku życia, co podkreśla aktualny zakres stosowania teriflunomidu w terapii SM.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Teriflunomid – Właściwości farmakodynamiczne
dehydrogenaza dihydroorotanowa, demielinizacja, gadolin, interferon beta-1a, kwas moczowy, leczenie modyfikujące przebieg choroby, liczba limfocytów, odstęp QTcF, postępująco-rzutowa postać stwardnienia rozsianego, progresja niepełnosprawności, rzutowa postać stwardnienia rozsianego, rzutowo-ustępująca postać stwardnienia rozsianego, skala EDSS, środek immunomodulujący, stwardnienie rozsiane, synteza pirymidyny, układ immunologiczny, wtórnie postępująca postać stwardnienia rozsianego, zmiany T2-zależne, zmiany wzmacniające się po gadolinie -
Właściwości farmakokinetyczne
Teriflunomid wykazuje wysoką biodostępność (~100%) oraz szybkie wchłanianie z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu w ciągu 1-4 godzin po podaniu doustnym. Lek charakteryzuje się długim okresem półtrwania około 19 dni i znacznym współczynnikiem kumulacji AUC (~34-krotnym), co wskazuje na jego długotrwałe utrzymywanie się w organizmie. Wiązanie z białkami osocza przekracza 99%, głównie z albuminą, a objętość dystrybucji po dożylnym podaniu wynosi 11 litrów. Metabolizm teriflunomidu przebiega głównie przez hydrolizę, z udziałem szlaków drugorzędnych takich jak utlenianie, N-acetylacja i sprzęganie z siarczanami. Eliminacja odbywa się głównie przez przewód pokarmowy (37,5% z kałem) oraz nerki (22,6% z moczem), a całkowity klirens wynosi 30,5 ml/h. Stan stacjonarny osiągany jest powoli, po około 100 dniach, co wymaga uwzględnienia w planowaniu terapii.
Farmakokinetyka teriflunomidu jest liniowa w zakresie dawek 7-14 mg, co umożliwia przewidywanie ekspozycji leku. Wpływ czynników takich jak wiek, masa ciała, płeć, rasa oraz stężenia albuminy i bilirubiny jest ograniczony (<31%). Nie ma konieczności dostosowywania dawki u pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby oraz nerek, jednak lek jest przeciwwskazany przy ciężkich zaburzeniach wątroby. U dzieci i młodzieży o masie ciała >40 kg stosuje się dawkę 14 mg/dobę, a u osób ≤40 kg dawkę 7 mg/dobę, co zapewnia ekspozycję porównywalną do dorosłych. W przypadku konieczności szybkiego usunięcia teriflunomidu z organizmu, skuteczne są procedury eliminacji z użyciem cholestyraminy (4-8 g trzy razy na dobę) lub węgla aktywowanego (50 g dwa razy na dobę), które redukują stężenie leku w osoczu o ponad 98% w ciągu 11 dni.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Teriflunomid – Właściwości farmakokinetyczne
białko oporności raka piersi, biodostępność leku, cholestyramina, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka populacyjna, farmakokinetyka teriflunomidu, klirens leku, liniowość farmakokinetyki, objętość dystrybucji, okres półtrwania, procedura eliminacji, procedura przyspieszonej eliminacji, sekrecja bezpośrednia, stan stacjonarny, stężenie maksymalne w osoczu, stężenie w stanie stacjonarnym, stwardnienie rozsiane, transporter BCRP, wchłanianie zwrotne, węgiel aktywowany, wiązanie z białkami osocza, współczynnik kumulacji, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zmienność międzyosobnicza -
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Badania przedkliniczne nie wykazały wpływu teriflunomidu na płodność u zwierząt, a dane kliniczne sugerują brak istotnego wpływu na płodność u ludzi obu płci. Ryzyko przeniesienia teriflunomidu przez męski układ rozrodczy i jego toksycznego działania na zarodek jest minimalne, co jest istotne przy planowaniu rodziny u mężczyzn leczonych tym lekiem. Teriflunomid jest jednak bezwzględnie przeciwwskazany w ciąży ze względu na udokumentowane działanie teratogenne i ryzyko ciężkich wad wrodzonych. Kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczną antykoncepcję podczas terapii oraz do momentu, gdy stężenie teriflunomidu w osoczu spadnie poniżej 0,02 mg/l, co może trwać od kilku miesięcy do nawet 2 lat bez zastosowania procedury przyspieszonej eliminacji.
W przypadku planowania ciąży lub podejrzenia ciąży u pacjentek leczonych teriflunomidem, konieczne jest natychmiastowe przerwanie terapii oraz wdrożenie procedury przyspieszonej eliminacji leku, polegającej na podawaniu cholestyraminy (8 g trzy razy dziennie przez 11 dni lub 4 g w przypadku nietolerancji) lub węgla aktywowanego (50 g co 12 godzin przez 11 dni). Po zakończeniu procedury należy potwierdzić dwukrotnie, w odstępie co najmniej 14 dni, stężenie teriflunomidu w osoczu poniżej 0,02 mg/l przed podjęciem próby zajścia w ciążę. Należy również uwzględnić wpływ cholestyraminy i węgla aktywowanego na skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych i zalecić alternatywne metody antykoncepcji. Ze względu na przenikanie teriflunomidu do mleka, lek jest przeciwwskazany u kobiet karmiących piersią.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Teriflunomid – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
badanie na zwierzętach, cholestyramina, doustny środek antykoncepcyjny, metoda antykoncepcji, opóźnienie miesiączki, pierwsza miesiączka, procedura przyspieszonej eliminacji, przeciwwskazanie, przenikanie do mleka, ryzyko płodowe, stężenie w osoczu, substancja czynna, teriflunomid, test ciążowy, toksyczność zarodkowa, układ rozrodczy męski, wada wrodzona, węgiel aktywowany, wiek rozrodczy -
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Teriflunomid, stosowany w terapii stwardnienia rozsianego, generalnie nie wpływa lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania maszyn, co potwierdzają charakterystyki produktów leczniczych (np. Aregalu, Clefirem, Teriflunomide Teva). Niemniej jednak, istotne jest uwzględnienie potencjalnych działań niepożądanych, zwłaszcza zawrotów głowy ośrodkowego pochodzenia, które mogą zaburzać koncentrację, czas reakcji oraz sprawność psychomotoryczną pacjenta. W przypadku wystąpienia takich objawów, pacjenci powinni powstrzymać się od prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn, aby zminimalizować ryzyko wypadków drogowych i urazów mechanicznych.
W praktyce klinicznej lekarz powinien szczegółowo informować pacjentów o możliwych działaniach niepożądanych teriflunomidu wpływających na zdolność prowadzenia pojazdów, zwłaszcza u osób z historią zawrotów głowy, starszych, zawodowych kierowców oraz pacjentów stosujących inne leki wpływające na funkcje psychomotoryczne. Monitorowanie objawów podczas wizyt kontrolnych oraz indywidualne dostosowanie zaleceń dotyczących prowadzenia pojazdów stanowią kluczowe elementy bezpiecznego prowadzenia terapii. Takie zindywidualizowane podejście minimalizuje ryzyko powikłań i zapewnia optymalną ochronę pacjenta w codziennym funkcjonowaniu.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Teriflunomid – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
charakterystyka produktu leczniczego, czas reakcji, działanie niepożądane, leflunomid, preparat leczniczy, sprawność psychomotoryczna, stwardnienie rozsiane, substancja aktywna, terapia teriflunomidem, teriflunomid, zaburzenie koncentracji, zaburzenie równowagi, zaburzenie zdolności, zawroty głowy, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, związek macierzysty -
Wskazania do stosowania
Teriflunomid jest substancją czynną stosowaną w leczeniu stwardnienia rozsianego (MS) o przebiegu rzutowo-ustępującym, dostępny w postaci tabletek powlekanych o dawce 14 mg. Preparaty zawierające teriflunomid, takie jak Aregalu, Clefirem, Framasnoa, Teriflunomid Adamed i inne, mają zbliżone wskazania terapeutyczne i są przeznaczone dla pacjentów dorosłych oraz dzieci i młodzieży od 10. roku życia. Szczególną uwagę należy zwrócić na dodatkowe kryteria stosowania, np. lek Clefirem jest wskazany u pacjentów pediatrycznych o masie ciała powyżej 40 kg. Charakterystyki produktów leczniczych zawierają istotne informacje dotyczące populacji, dla której określono skuteczność teriflunomidu (punkt 5.1), co jest kluczowe w procesie kwalifikacji pacjentów do terapii.
Wszystkie preparaty teriflunomidu występują w formie tabletek powlekanych o dawce 14 mg, różniących się cechami wizualnymi, co ułatwia ich identyfikację (np. Aregalu – niebieskie, okrągłe tabletki o średnicy około 7 mm, Clefirem – jasnoniebieskie, okrągłe tabletki o średnicy 7,1 mm). Terapia teriflunomidem powinna być poprzedzona wnikliwą oceną stanu klinicznego pacjenta oraz uwzględnieniem danych dotyczących skuteczności i bezpieczeństwa zawartych w charakterystykach produktów leczniczych. Leczenie dedykowane jest pacjentom z MS o przebiegu rzutowo-ustępującym, zarówno dorosłym, jak i dzieciom oraz młodzieży od 10 lat, z uwzględnieniem dodatkowych kryteriów, takich jak masa ciała w przypadku preparatu Clefirem.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Teriflunomid – Wskazania do stosowania