Pazopanib Viatris
Tabletki powlekane, 200 mg
Lek zawiera substancję czynną pazopanib w postaci chlorowodorku, dostępną w tabletkach powlekanych o dawkach 200 mg oraz 400 mg. Stosuje się go w leczeniu dorosłych pacjentów z zaawansowanym rakiem nerkowokomórkowym oraz określonymi podtypami zaawansowanych mięsaków tkanek miękkich. Lek jest przeznaczony dla pacjentów, którzy otrzymali wcześniej odpowiednie leczenie, takie jak cytokiny lub chemioterapia. Jego stosowanie wymaga monitorowania skuteczności i bezpieczeństwa, zwłaszcza w określonych podtypach histologicznych mięsaków.
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje leku
- Profil bezpieczeństwa leku
- Przeciwwskazania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Skład i postać leku
- Specjalne ostrzeżenia
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania
-
Dawkowanie i sposób podawania
Pazopanib Viatris jest dostępny w postaci tabletek powlekanych o dawkach 200 mg i 400 mg, stosowany głównie w leczeniu raka nerkowokomórkowego (RCC) oraz mięsaka tkanek miękkich (STS). Standardowa dawka wyjściowa dla dorosłych pacjentów z prawidłową czynnością wątroby wynosi 800 mg raz na dobę. Dawkowanie należy dostosowywać indywidualnie w przypadku działań niepożądanych, zmieniając dawkę o 200 mg, nie przekraczając maksymalnej dawki dobowej 800 mg. U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby dawka pozostaje na poziomie 800 mg/dobę, natomiast przy umiarkowanych zaburzeniach zaleca się redukcję do 200 mg/dobę. Stosowanie u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami wątroby (bilirubina >3 x GGN) jest przeciwwskazane. U osób powyżej 65 roku życia nie stwierdzono istotnych różnic w bezpieczeństwie i skuteczności, jednak należy uwzględnić potencjalnie zwiększoną wrażliwość na lek. U pacjentów z klirensem kreatyniny >30 mL/min modyfikacja dawki nie jest wymagana, natomiast przy klirensie <30 mL/min zaleca się ostrożność ze względu na ograniczone dane kliniczne.
Lek należy podawać doustnie na czczo, co najmniej godzinę przed posiłkiem lub dwie godziny po posiłku, aby nie zaburzyć jego wchłaniania i biodostępności. Tabletki należy połykać w całości, nie łamać ani nie kruszyć. Pazopanibu nie stosuje się u dzieci poniżej 2 lat ze względu na ryzyko zaburzeń wzrostu i dojrzewania narządów, a bezpieczeństwo i skuteczność u pacjentów pediatrycznych w wieku 2-18 lat nie zostały ustalone. Monitorowanie czynności wątroby jest obligatoryjne przed i w trakcie terapii, a dawkowanie powinno być dostosowane do stopnia zaburzeń wątroby zgodnie z aktualnymi wytycznymi. Terapia powinna być prowadzona przez lekarzy doświadczonych w onkologii, z uwzględnieniem indywidualnej tolerancji pacjenta na leczenie.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Dawkowanie i sposób podawania – Pazopanib Viatris 200 mg
aminotransferaza alaninowa, bilirubina, bilirubina bezpośrednia, biodostępność leku, czynność wątroby, działanie niepożądane, farmakokinetyka leku, górna granica normy, klirens kreatyniny, mięsak tkanek miękkich, onkolog, pazopanib, podanie doustne, profil farmakokinetyczny, rak nerkowokomórkowy, tabletka powlekana, terapia przeciwnowotworowa, wydalanie leku, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby -
Działania niepożądane
Profil bezpieczeństwa pazopanibu oceniono na podstawie badań klinicznych obejmujących 1149 pacjentów z rakiem nerkowokomórkowym (RCC) oraz 382 pacjentów z mięsakami tkanek miękkich (STS). Najczęstsze działania niepożądane (≥10%) to zaburzenia żołądkowo-jelitowe (biegunka, nudności, wymioty, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej), dermatologiczne (zmiana koloru włosów, hipopigmentacja, złuszczająca wysypka), naczyniowe (nadciśnienie tętnicze), neurologiczne (ból głowy, zaburzenia smaku) oraz ogólne (zmęczenie, jadłowstręt, utrata masy ciała). Często obserwowano także wzrost aktywności enzymów wątrobowych AlAT i AspAT oraz hiperbilirubinemię. Rzadziej (<1%) występowały poważne powikłania, takie jak udar niedokrwienny mózgu, zawał mięśnia sercowego, perforacje przewodu pokarmowego, krwotoki (z przewodu pokarmowego, płuc, mózgu) oraz zaburzenia rytmu serca typu torsade de pointes.
W grupie pacjentów z STS dodatkowo odnotowano żylne powikłania zakrzepowo-zatorowe, zaburzenia czynności lewej komory serca oraz odmę opłucnową. Ze względu na ryzyko ciężkich działań niepożądanych, w tym zgonów związanych z krwotokami, niewydolnością wątroby i udarem, zaleca się regularne monitorowanie funkcji wątroby (AlAT, AspAT, bilirubina), ciśnienia tętniczego, funkcji serca oraz objawów neurologicznych i ze strony przewodu pokarmowego. W przypadku wystąpienia ciężkich działań niepożądanych wskazane jest rozważenie przerwania lub zmniejszenia dawki pazopanibu, a w sytuacjach zagrażających życiu – całkowite odstawienie leku.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Działania niepożądane – Pazopanib Viatris 200 mg
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, biegunka, dysgeuzja, hiperbilirubinemia, hipogeuzja, hipopigmentacja skóry, jadłowstręt, krwioplucie, krwotok z płuc, małopłytkowość, mięsak tkanek miękkich, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność serca, niewydolność wątroby, nudności, odma opłucnowa, pazopanib, perforacja przewodu pokarmowego, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, przemijający napad niedokrwienny, rak nerkowokomórkowy, torsade de pointes, udar niedokrwienny mózgu, wydłużenie odstępu QT, wymioty, zaburzenie czynności lewej komory, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zawał serca, złuszczająca wysypka -
Profil bezpieczeństwa leku
Pazopanib jest przeciwwskazany u kobiet karmiących ze względu na brak danych dotyczących przenikania leku i jego metabolitów do mleka oraz potencjalne ryzyko dla dziecka. W przypadku pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, przy klirensie kreatyniny powyżej 30 mL/min nie jest konieczne dostosowanie dawki, natomiast u pacjentów z klirensem poniżej 30 mL/min zaleca się ostrożność z powodu braku doświadczenia klinicznego. U seniorów (≥65 lat) nie stwierdzono istotnych różnic w bezpieczeństwie stosowania, choć nie można wykluczyć większej wrażliwości u niektórych osób starszych.
W przypadku pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby konieczne jest uważne monitorowanie i dostosowanie dawki: 800 mg/dobę dla łagodnych nieprawidłowości oraz 200 mg/dobę dla umiarkowanych zaburzeń. Pazopanib jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby. Lek nie wpływa istotnie na zdolność prowadzenia pojazdów, jednak w przypadku wystąpienia zawrotów głowy, zmęczenia lub osłabienia należy zachować ostrożność. Brak danych dotyczących interakcji pazopanibu z alkoholem, co uniemożliwia formułowanie specyficznych zaleceń w tym zakresie.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Profil bezpieczeństwa leku – Pazopanib Viatris 200 mg
-
Przeciwwskazania
Pazopanib Viatris, dostępny w dawkach 200 mg i 400 mg w formie tabletek powlekanych zawierających chlorowodorek pazopanibu, ma ograniczone przeciwwskazania do stosowania. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na substancję czynną lub którąkolwiek substancję pomocniczą preparatu. W trakcie kwalifikacji do terapii należy szczegółowo zebrać wywiad alergologiczny, zwracając uwagę na wcześniejsze reakcje nadwrażliwości na inhibitory kinaz tyrozynowych. Pacjent powinien być poinformowany o konieczności natychmiastowego zgłoszenia objawów takich jak wysypka, świąd, obrzęk, duszność czy zawroty głowy, które mogą wskazywać na reakcję alergiczną.
Pomimo ograniczonych formalnych przeciwwskazań, w praktyce klinicznej zaleca się ostrożność u pacjentów z chorobami wątroby, zaburzeniami sercowo-naczyniowymi, historią krwawień, perforacji przewodu pokarmowego lub obecnością przetok. Decyzja o zastosowaniu pazopanibu powinna być indywidualizowana, uwzględniając stosunek korzyści do ryzyka oraz ogólny stan kliniczny pacjenta. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest przeprowadzenie szczegółowej diagnostyki w celu wykluczenia przeciwwskazań i oceny potencjalnych zagrożeń, mając na uwadze, że pazopanib jest stosowany w leczeniu wybranych nowotworów, gdzie korzyści terapeutyczne muszą przewyższać ryzyko działań niepożądanych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przeciwwskazania – Pazopanib Viatris 200 mg
chlorowodorek pazopanibu, choroba wątroby, duszność, inhibitor kinazy tyrozynowej, krwawienie, nadwrażliwość, obrzęk, pazopanib, perforacja przewodu pokarmowego, przetoka, reakcja nadwrażliwości, substancja pomocnicza, świąd, tabletka powlekana, wysypka, wywiad alergologiczny, zaburzenie sercowo-naczyniowe, zawrót głowy -
Przedawkowanie
Przedawkowanie pazopanibu, szczególnie w dawkach sięgających 2000 mg/dobę, wiąże się z ryzykiem wystąpienia ciężkich objawów toksyczności, takich jak zmęczenie 3. stopnia oraz nadciśnienie tętnicze 3. stopnia. Zmęczenie o takim nasileniu ogranicza codzienne aktywności i stanowi toksyczność limitującą dawkę, natomiast nadciśnienie tętnicze wymaga natychmiastowej interwencji medycznej. W badaniach klinicznych zmęczenie 3. stopnia obserwowano u około 33% pacjentów przyjmujących 2000 mg/dobę, a nadciśnienie 3. stopnia u 33% pacjentów przyjmujących 1000 mg/dobę. Brak jest swoistej odtrutki na przedawkowanie pazopanibu, co podkreśla konieczność szybkiego i kompleksowego postępowania wspomagającego.
Postępowanie w przypadku przedawkowania powinno obejmować monitorowanie parametrów życiowych, ze szczególnym uwzględnieniem ciśnienia tętniczego, oraz leczenie objawowe ukierunkowane na łagodzenie toksyczności. Niezbędne jest podtrzymywanie funkcji życiowych do czasu eliminacji leku, intensywny nadzór medyczny z uwagi na ryzyko powikłań kardiologicznych oraz kontrola parametrów biochemicznych i morfologicznych krwi w celu wykrycia ewentualnych zaburzeń narządowych. W przypadku podejrzenia przedawkowania należy niezwłocznie skontaktować się z ośrodkiem toksykologicznym lub oddziałem ratunkowym, przekazując informacje o dawce i czasie ekspozycji na lek.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedawkowanie – Pazopanib Viatris 200 mg
ciężkie nadciśnienie, dawka pazopanibu, działanie toksyczne leku, leczenie objawowe, morfologia krwi, nadciśnienie 3 stopnia, nadciśnienie tętnicze, odtrutka, ośrodek toksykologiczny, parametry biochemiczne, parametry życiowe, pazopanib, powikłania kardiologiczne, przedawkowanie pazopanibu, toksyczność ograniczająca dawkę, toksyczność stopnia 3, zmęczenie, zmęczenie stopnia 3 -
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa pazopanibu przeprowadzone na myszach, szczurach, królikach i małpach wykazały wielonarządowe działania toksyczne, związane z hamowaniem VEGFR i zakłóceniem szlaków VEGF. Obserwowano zmiany w kościach, zębach, narządach rozrodczych, hematologicznych, nerkach i trzustce, często przy stężeniach osoczowych niższych niż kliniczne. U młodych szczurów dawki ≥ 10 mg/kg mc./dobę (około 0,1-0,2 klinicznej ekspozycji AUC u dorosłych) powodowały zahamowanie wzrostu, zwiększoną łamliwość kości i nieprawidłową przebudowę zębów. Dodatkowo, u szczurów karmionych mlekiem matki w okresie 9-14 dni po narodzinach, dawki odpowiadające 0,1 klinicznej ekspozycji AUC wywoływały zgony oraz zaburzenia rozwojowe nerek, płuc, wątroby i serca. U samic myszy przy dawkach 2,5-krotnie wyższych niż kliniczne stwierdzono proliferacyjne zmiany w wątrobie, w tym gruczolaki.
Pazopanib wykazuje działanie embriotoksyczne i teratogenne u szczurów i królików przy ekspozycji ponad 300-krotnie niższej niż u ludzi (AUC), powodując zmniejszenie płodności samic, zwiększone straty przed- i poimplantacyjne, wady układu krążenia oraz zmiany w jajnikach. U samców szczurów dawki odpowiadające 0,3 ekspozycji klinicznej AUC powodowały zmniejszenie masy jąder i najądrzy, obniżoną ruchomość i liczbę plemników. Badania genotoksyczności pazopanibu były negatywne (test Amesa, aberracje chromosomalne, mikrojądrowy in vivo), jednak syntetyczny produkt pośredni wykazał działanie genotoksyczne w testach na komórkach chłoniaka myszy i mikrojądrowym in vivo. Dwuletnie badania rakotwórczości wykazały wzrost gruczolaków wątroby u myszy i gruczolakoraków dwunastnicy u szczurów, jednak ze względu na specyficzny mechanizm u gryzoni, ryzyko dla pacjentów jest oceniane jako niskie.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pazopanib Viatris 200 mg
aberracja chromosomalna, biegunka, ciałko żółte, dane przedkliniczne, działanie niepożądane, ekspozycja na lek, embriotoksyczność, eozynofilia, genotoksyczność, gruczolak, gruczolak wątroby, gruczolakorak dwunastnicy, łamliwość kości, mutagenność, rakotwórczość, receptor czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego, resorpcja zarodka, ruchomość plemników, stężenie plemników, strata poimplantacyjna, szlak sygnalizacyjny VEGF, teratogenność, test Amesa, test mikrojądrowy, tkanka hematologiczna, toksyczność ogólna, toksyczność u młodych osobników, torbiel jajnika, wada rozwojowa układu krążenia, zanik jajnika -
Skład i postać leku
Pazopanib Viatris jest dostępny w postaci tabletek powlekanych o dawkach 200 mg i 400 mg, zawierających chlorowodorek pazopanibu jako substancję czynną. Tabletki 200 mg mają charakterystyczny różowy kolor dzięki obecności tlenku żelaza (E 172) w otoczce, natomiast tabletki 400 mg są białe. Obie postaci mają kształt kapsułki, odpowiednio o wymiarach około 14,3 x 5,7 mm (200 mg) oraz 18 x 7,1 mm (400 mg). Skład substancji pomocniczych jest zbliżony, obejmując m.in. celulozę mikrokrystaliczną, karboksymetyloskrobię sodową, powidon K30, magnezu stearynian, hypromelozę, tytanu dwutlenek (E 171), makrogol 400 oraz polisorbat 80, z wyjątkiem wspomnianego tlenku żelaza, który występuje tylko w dawce 200 mg.
Produkt ma okres ważności 3 lata od daty produkcji i nie wymaga specjalnych warunków przechowywania. Pazopanib Viatris jest dostępny w różnych formach opakowań, w tym blistrach PVC/PE/PVDC/Aluminium oraz butelkach HDPE z zabezpieczeniem przed dziećmi, w standardowych i zbiorczych wariantach (np. 30, 60, 90 tabletek, a także opakowania z pojedynczą dawką 30 x 1, 60 x 1 lub 90 x 1). Nie stwierdzono niezgodności farmaceutycznych ani specjalnych wymagań dotyczących utylizacji niewykorzystanego leku. Należy jednak pamiętać, że dostępność poszczególnych opakowań może się różnić na rynku.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Skład i postać leku – Pazopanib Viatris 200 mg
-
Specjalne ostrzeżenia
Pazopanib wymaga ścisłego monitorowania parametrów klinicznych i laboratoryjnych, zwłaszcza czynności wątroby, ze względu na ryzyko ciężkiej hepatotoksyczności, w tym niewydolności wątroby i zgonów. Dawkowanie powinno być dostosowane do stopnia zaburzeń wątrobowych: 800 mg/dobę u pacjentów z łagodnymi nieprawidłowościami (bilirubina ≤ 1,5 x GGN), 200 mg/dobę przy umiarkowanych zaburzeniach (bilirubina > 1,5 do 3 x GGN), a stosowanie jest przeciwwskazane przy ciężkich zaburzeniach (bilirubina > 3 x GGN). Monitorowanie aktywności aminotransferaz (AlAT) jest kluczowe, z częstymi kontrolami w pierwszych tygodniach terapii oraz okresowo po 4 miesiącu. W przypadku wzrostu AlAT > 8 x GGN należy przerwać leczenie, a po powrocie do normy rozważyć wznowienie w dawce 400 mg/dobę. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów powyżej 60. roku życia oraz nosicieli allelu HLA-B*57:01, u których ryzyko hepatotoksyczności jest zwiększone.
Pacjentów leczonych pazopanibem należy również monitorować pod kątem nadciśnienia tętniczego, które pojawia się u około 40% pacjentów do 9. dnia terapii i u 90% w ciągu pierwszych 18 tygodni; ciśnienie skurczowe ≥ 150 mm Hg lub rozkurczowe ≥ 100 mm Hg wymaga szybkiej interwencji hipotensyjnej i ewentualnej modyfikacji dawki. Istotne jest także monitorowanie objawów neurologicznych wskazujących na PRES/RPLS, które wymaga trwałego odstawienia leku. Inne poważne działania niepożądane to śródmiąższowa choroba płuc (ILD), zaburzenia czynności serca (w tym zastoinowa niewydolność i zmniejszenie LVEF), incydenty zakrzepowo-zatorowe, krwotoki, ryzyko perforacji przewodu pokarmowego oraz mikroangiopatia zakrzepowa. Pazopanib jest inhibitorem UGT1A1 i może powodować hiperbilirubinemię u pacjentów z zespołem Gilberta. Przed terapią należy wykluczyć przeciwwskazania, unikać stosowania z silnymi inhibitorami lub induktorami CYP3A4 oraz monitorować funkcję tarczycy i białkomocz. Lek nie jest zalecany u dzieci poniżej 2 lat oraz w skojarzeniu z innymi lekami przeciwnowotworowymi ze względu na zwiększone ryzyko toksyczności.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Specjalne ostrzeżenia – Pazopanib Viatris
aktywność AlAT, BCRP, białkomocz, bilirubina, frakcja wyrzutowa lewej komory, glikoproteina p, hepatotoksyczność, hiperbilirubinemia, hiperglikemia, incydent krwotoczny, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor UGT1A1, inhibitor VEGF, krwioplucie, krwotok mózgowy, mikroangiopatia zakrzepowa, nadciśnienie tętnicze, napady drgawkowe, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niewydolność wątroby, odma opłucnowa, parametry wątrobowe, perforacja i przetoka, powikłania zakrzepowo-zatorowe, PRES, przełom nadciśnieniowy, przemijający napad niedokrwienny, RPLS, śródmiąższowa choroba płuc, tętniak i rozwarstwienie tętnicy, torsade de pointes, udar niedokrwienny mózgu, VEGF, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia czynności wątroby, zakrzepica żył, zapalenie płuc, zastoinowa niewydolność serca, zator płucny, zawał mięśnia sercowego, zespół Gilberta, zespół nerczycowy, zespół rozpadu guza -
Właściwości farmakodynamiczne
Pazopanib Viatris jest doustnym, wielokierunkowym inhibitorem kinaz tyrozynowych, wykazującym silne działanie przeciwnowotworowe poprzez hamowanie receptorów VEGFR (typ 1, 2, 3), PDGFR (α i β) oraz c-KIT, z wartościami IC50 odpowiednio 10, 30, 47, 71, 84 i 74 nM. Mechanizm działania obejmuje zahamowanie autofosforylacji tych receptorów oraz angiogenezy, co potwierdzono w modelach in vivo i in vitro. Meta-analiza farmakogenetyczna wskazała na istotny związek między nosicielstwem allelu HLA-B*57:01 a ryzykiem hepatotoksyczności (AlAT >5x GGN, stopień 3 NCI CTC), występującą u 19% nosicieli tego allelu w porównaniu do 10% u pacjentów bez tego allelu.
W randomizowanym, podwójnie ślepym badaniu klinicznym z udziałem 435 pacjentów z zaawansowanym rakiem nerkowokomórkowym (jasnokomórkowy typ) oceniono skuteczność pazopanibu w dawce 800 mg/dobę versus placebo. Pacjenci byli zrównoważeni pod względem wcześniejszego leczenia (53% wcześniej nieleczonych, 47% po terapii cytokinami), stanu sprawności ECOG (0: 42% vs 41%, 1: 58% vs 59%) oraz leczenia przedbadaniowego (resekcja nerki: 89% vs 88%, radioterapia: 22% vs 15%). Najważniejszym punktem końcowym było przeżycie bez progresji choroby (PFS), oceniane niezależnie radiologicznie, co potwierdza wysoką jakość metodologiczną badania i wiarygodność uzyskanych wyników.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakodynamiczne – Pazopanib Viatris 200 mg
allel HLA-B*5701, aminotransferaza alaninowa, angiogeneza, farmakogenomika, hepatotoksyczność, inhibitor kinazy białkowej, inhibitor kinazy tyrozynowej, interferon, kryteria MSKCC, naczyniowo-śródbłonkowy czynnik wzrostu, nefrektomia, pazopanib, przerzut nowotworowy, przeżycie bez progresji choroby, rak jasnokomórkowy, rak nerkowokomórkowy, receptor VEGFR-2, skala ECOG, terapia cytokinami, wzrost guza -
Właściwości farmakokinetyczne
Pazopanib Viatris, dostępny w tabletkach powlekanych 200 mg i 400 mg, wykazuje po podaniu doustnym dawki 800 mg u pacjentów z guzami litymi maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) około 19 ± 13 µg/mL oraz mediana czasu do osiągnięcia Cmax (tmax) wynoszącą 3,5 godziny. Pole pod krzywą stężenia leku w czasie (AUC0-∞) wynosi około 650 ± 500 µg·h/mL, a kumulacja leku przy wielokrotnym podawaniu zwiększa AUC0-T od 1,23 do 4 razy. Wchłanianie pazopanibu jest istotnie zwiększone przez pokarm, co podwaja AUC i Cmax, dlatego zaleca się przyjmowanie leku na czczo (co najmniej godzinę przed lub dwie godziny po posiłku). Rozkruszenie tabletki 400 mg zwiększa AUC(0-72) o 46% i podwaja Cmax, skracając tmax o około 2 godziny. Pazopanib wiąże się z białkami osocza w ponad 99%, jest substratem P-gp i BCRP, a jego metabolizm odbywa się głównie przez CYP3A4, z udziałem CYP1A2 i CYP2C8. Metabolity stanowią jedynie 6% ekspozycji i mają ograniczoną aktywność biologiczną, co wskazuje, że efekt terapeutyczny zależy głównie od niezmienionego leku. Eliminacja jest powolna, z okresem półtrwania około 30,9 godziny, głównie przez kał, a wydalanie nerkowe stanowi mniej niż 4% dawki.
Farmakokinetyka pazopanibu ulega znaczącym zmianom w zależności od czynności wątroby. U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby (bilirubina ≤ 1,5 x GGN) parametry Cmax i AUC(0-24) są zbliżone do wartości u osób z prawidłową funkcją wątroby, dlatego dawka 800 mg/dobę jest zalecana. W umiarkowanych zaburzeniach czynności wątroby (bilirubina > 1,5 do 3 x GGN) maksymalna tolerowana dawka wynosi 200 mg/dobę, przy czym Cmax i AUC(0-24) stanowią odpowiednio około 44% i 39% wartości u pacjentów z prawidłową czynnością wątroby. Stosowanie u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami (bilirubina > 3 x GGN) nie jest zalecane ze względu na znacznie obniżoną ekspozycję (Cmax 9,4 µg/mL, AUC(0-24) 130,6 µg·h/mL) i ograniczoną rezerwę czynnościową wątroby. U pacjentów z klirensem kreatyniny powyżej 30 mL/min nie jest konieczna modyfikacja dawki, natomiast brak danych dla klirensu < 30 mL/min wymaga ostrożności. W populacji pediatrycznej farmakokinetyka po dawce 225 mg/m² jest porównywalna do dorosłych przy dawce 800 mg, bez istotnych różnic w klirensie po uwzględnieniu powierzchni ciała.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakokinetyczne – Pazopanib Viatris 200 mg
aminotransferaza alaninowa, AUC, białko oporności raka piersi, biodostępność, chlorowodorek pazopanibu, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, Cmax, CYP1A2, CYP2C8, CYP3A4, farmakokinetyka, glikoproteina p, hamowanie proliferacji, klirens kreatyniny, łagodne zaburzenia czynności wątroby, maksymalna tolerowana dawka, okres półtrwania leku, stan stacjonarny, tabletka powlekana, Tmax, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zawiesina doustna -
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Ocena wpływu pazopanibu, substancji czynnej leku Pazopanib Viatris (dostępnego w tabletkach powlekanych 200 mg i 400 mg), na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn wskazuje na brak istotnego negatywnego wpływu na funkcje psychomotoryczne. Charakterystyka produktu leczniczego nie przewiduje zaburzeń zdolności wymaganych do bezpiecznego prowadzenia pojazdów mechanicznych czy obsługi urządzeń mechanicznych. Niemniej jednak, lekarz powinien indywidualnie ocenić stan kliniczny pacjenta, uwzględniając profil działań niepożądanych, zdolności oceny sytuacji oraz funkcje motoryczne i poznawcze, które mogą ulec czasowemu osłabieniu pod wpływem terapii.
Pomimo ogólnie korzystnego profilu bezpieczeństwa, działania niepożądane takie jak zawroty głowy, zmęczenie oraz osłabienie mogą tymczasowo ograniczać zdolność pacjenta do prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. W przypadku wystąpienia tych objawów pacjent powinien powstrzymać się od wykonywania czynności wymagających zwiększonej koncentracji do czasu ich ustąpienia. Lekarz ma obowiązek poinformować pacjenta o potencjalnym wpływie leku, zalecając samoocenę stanu psychofizycznego oraz zgłaszanie wszelkich niepokojących symptomów. Szczególną uwagę należy zwrócić na pierwsze tygodnie leczenia oraz okres zmiany dawkowania, kiedy to wskazane jest regularne monitorowanie zdolności psychomotorycznych pacjenta.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Pazopanib Viatris 200 mg
charakterystyka produktu leczniczego, czas reakcji, dawkowanie, działanie niepożądane, farmakoterapia, monitorowanie pacjenta, osłabienie, pazopanib, percepcja przestrzenna, profil działań niepożądanych, sprawność psychomotoryczna, stan kliniczny pacjenta, substancja czynna, tabletka powlekana, właściwości farmakologiczne, zawroty głowy, zdolność psychomotoryczna, zmęczenie -
Wskazania do stosowania
Pazopanib Viatris to lek przeciwnowotworowy dostępny w postaci tabletek powlekanych o dawkach 200 mg i 400 mg, stosowany w leczeniu zaawansowanego raka nerkowokomórkowego (RCC) oraz wybranych podtypów mięsaka tkanek miękkich (STS) u dorosłych pacjentów. W RCC lek jest wskazany zarówno jako terapia pierwszego rzutu u pacjentów bez wcześniejszego leczenia systemowego, jak i jako leczenie kolejnej linii po terapii cytokinami. W przypadku STS, pazopanib jest stosowany u pacjentów z określonymi podtypami histologicznymi, którzy przeszli wcześniejszą chemioterapię lub u których doszło do progresji choroby w ciągu 12 miesięcy od zakończenia leczenia neoadjuwantowego lub adjuwantowego. Skuteczność leku jest ściśle powiązana z typem histologicznym nowotworu, co wymaga precyzyjnej weryfikacji rozpoznania przed rozpoczęciem terapii.
Przy stosowaniu Pazopanibu Viatris konieczne jest indywidualne dostosowanie dawki (200 mg lub 400 mg) z uwzględnieniem tolerancji pacjenta oraz monitorowanie działań niepożądanych. Lek przeznaczony jest wyłącznie dla pacjentów dorosłych i powinien być przepisywany przez specjalistów onkologii klinicznej w ośrodkach zapewniających odpowiednie monitorowanie. Decyzja o terapii powinna opierać się na dokładnej ocenie stanu klinicznego, historii leczenia przeciwnowotworowego oraz spełnieniu kryteriów kwalifikacji zgodnych z rejestracyjnymi wskazaniami. Szczególną uwagę należy zwrócić na potwierdzenie podtypu histologicznego mięsaków tkanek miękkich, aby zapewnić optymalne wyniki terapeutyczne i minimalizować ryzyko niepożądanych efektów.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wskazania do stosowania – Pazopanib Viatris 200 mg
chlorowodorek, choroba rozsiana, działanie niepożądane, leczenie adjuwantowe, leczenie neoadjuwantowe, leczenie pierwszego rzutu, leczenie systemowe, miejscowo zaawansowany nowotwór, mięsak tkanek miękkich, nieoperacyjny nowotwór, pazopanib, podtyp histologiczny mięsaka, progresja choroby, przerzuty odległe, rak nerkowokomórkowy, rozpoznanie histopatologiczne, terapia cytokinami, zaawansowany rak nerkowokomórkowy