omamy wzrokowe
Omamy wzrokowe (halucynacje wzrokowe) to zaburzenia percepcji, w których pacjent widzi nieistniejące w rzeczywistości obrazy, przedmioty lub osoby. Stanowią one jeden z najczęściej występujących rodzajów halucynacji, mogących pojawiać się w różnych jednostkach chorobowych.
W praktyce klinicznej omamy wzrokowe obserwuje się w przebiegu zaburzeń psychotycznych (schizofrenia, psychozy afektywne), chorób neurologicznych (padaczka, choroba Parkinsona, zespół Charlesa Bonneta), zaburzeń organicznych (majaczenie, demencja), a także jako skutek działania substancji psychoaktywnych czy zespołów abstynencyjnych. Szczególnie charakterystyczne są dla majaczenia alkoholowego, gdzie przyjmują formę mikrozoopsji – widzenia małych zwierząt lub owadów.
Diagnostyka różnicowa omamów wzrokowych powinna uwzględniać ich charakter – proste (błyski, kształty geometryczne) sugerują organiczne podłoże, natomiast złożone (postacie, sceny) częściej występują w zaburzeniach psychotycznych. Istotna jest również obecność wglądu pacjenta w nierzeczywisty charakter doznań, co może pomóc w ukierunkowaniu procesu diagnostycznego i terapeutycznego.
Leczenie omamów wzrokowych koncentruje się na terapii choroby podstawowej, z wykorzystaniem odpowiednich leków przeciwpsychotycznych, przeciwpadaczkowych lub leczenia przyczynowego w przypadku podłoża organicznego. W podejściu terapeutycznym kluczowe jest także zapewnienie pacjentowi bezpieczeństwa i edukacja dotycząca natury doświadczanych objawów.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Atenza
Leczenie metylofenidatem w ADHD wymaga indywidualnej oceny nasilenia i przewlekłości objawów, szczególnie u dzieci w wieku 6-18 lat. Długotrwałe stosowanie powyżej 12 miesięcy nie zostało systematycznie ocenione w badaniach klinicznych, dlatego terapia powinna być regularnie monitorowana pod kątem układu sercowo-naczyniowego, rozwoju fizycznego, masy ciała, apetytu oraz zaburzeń psychicznych, takich jak tiki, agresja, lęk, depresja czy psychoza. Zaleca się coroczne przerwy w leczeniu, np. podczas wakacji szkolnych, w celu oceny funkcjonowania pacjenta bez farmakoterapii. Metylofenidat jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 6 lat oraz osób powyżej 65 lat, a także u pacjentów z poważnymi chorobami serca, tachykardią, zaburzeniami rytmu serca lub podwyższonym skurczowym ciśnieniem krwi (>95. percentyla). Konieczne jest zebranie szczegółowego wywiadu rodzinnego i wykonanie badania kardiologicznego przed rozpoczęciem terapii, a w trakcie leczenia monitorowanie ciśnienia tętniczego i tętna co najmniej co 6 miesięcy.
choroba afektywna dwubiegunowa, ciśnienie tętnicze, dysfagia, kardiomiopatia, leukopenia, metylofenidat, mózgowe porażenie dziecięce, niedokrwienie mózgu, niedokrwistość, niedowład połowiczy, omamy dotykowe, omamy słuchowe, omamy wzrokowe, padaczka, perseweracja, priapizm, tiki ruchowe i wokalne, trombocytopenia, urojenia, zaburzenia opozycyjno-buntownicze, zapalenie naczyń mózgowych, zespół ADHD, zespół serotoninowy, zespół Tourette’a - Leksykon leków
Przedawkowanie – Gripex Noc 500 mg + 30 mg + 15 mg + 2 mg
Przedawkowanie preparatu Gripex Noc, zawierającego 500 mg paracetamolu, 30 mg chlorowodorku pseudoefedryny, 15 mg bromowodorku dekstrometorfanu oraz 2 mg maleinianu chlorfeniraminy, niesie ryzyko poważnych powikłań, w tym głównie hepatotoksyczności paracetamolu. Dawka jednorazowa przekraczająca 7,5 g paracetamolu (odpowiadająca 15 tabletkom) może prowadzić do uszkodzenia wątroby rozwijającego się w ciągu 24-48 godzin, z ryzykiem ciężkiej niewydolności narządu. Objawy przedawkowania obejmują nudności, wymioty, bóle brzucha, bladość powłok skórnych, nadmierną senność oraz uszkodzenia nerek i wątroby. Dekstrometorfan może wywoływać objawy neurologiczne od łagodnej senności po ciężkie zaburzenia, takie jak dystonia, ataksja, psychoza toksyczna czy drgawki, a także kardiotoksyczność i depresję oddechową w przypadku dużych dawek.
AlAT, antidotum paracetamolu, AspAT, ataksja, benzodiazepiny, bilirubina, chlorfeniramina, dekstrometorfan, depresja oddechowa, dializa, dolegliwości żołądkowo-jelitowe, dystonia, enzymy wątrobowe, hepatotoksyczność paracetamolu, hipertermia, kardiotoksyczność, kreatynina, mocznik, N-acetylocysteina, nalokson, niewydolność wątroby, nudności i wymioty, oczopląs, omamy wzrokowe, paracetamol, parametry nerkowe, parametry wątrobowe, płukanie żołądka, pseudoefedryna, psychoza toksyczna, stężenie paracetamolu, tachykardia, uszkodzenie narządowe, uszkodzenie wątroby, węgiel aktywny, wydłużenie QTc, zaburzenia funkcji nerek, zaburzenia neurologiczne, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rivastigmin Orion 1,5 mg
Leczenie rywastygminą powinno być inicjowane i monitorowane przez lekarza z doświadczeniem w terapii otępienia typu alzheimerowskiego lub otępienia związanego z chorobą Parkinsona, zgodnie z aktualnymi wytycznymi diagnostycznymi. Terapia rozpoczyna się od dawki początkowej 1,5 mg dwa razy na dobę, podawanej podczas posiłków, z możliwością stopniowego zwiększania co minimum 2 tygodnie do maksymalnej dawki 6 mg dwa razy na dobę (łącznie 12 mg/dobę), pod warunkiem dobrej tolerancji. W przypadku przerwy w podawaniu leku dłuższej niż 3 dni, leczenie należy wznowić od dawki 1,5 mg dwa razy na dobę. U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek lub wątroby nie jest konieczna modyfikacja dawkowania, jednak wymagana jest ostrożność i indywidualne dostosowanie dawki ze względu na zwiększoną ekspozycję na lek. Stosowanie u dzieci i młodzieży nie jest zalecane.
ból brzucha, dawka podtrzymująca, dawka terapeutyczna, drżenie, działanie niepożądane, ekspozycja na lek, indywidualna tolerancja, kapsułka twarda, kontrolowane badanie kliniczne, nudności, objawy pozapiramidowe, omamy wzrokowe, otępienie w chorobie Parkinsona, rywastygmina, utrata apetytu, wymioty, wznowienie leczenia, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zmniejszenie masy ciała - Leksykon substancji czynnych
Lipa – Przedawkowanie
Kwiat lipy (Tilia spp.) wykazuje wysoki profil bezpieczeństwa jako monoterapia, bez udokumentowanych przypadków przedawkowania w preparatach takich jak Bronchisan fix (0,75 g/saszetkę) czy Melissed. Przedawkowanie preparatów zawierających lipę jest najczęściej związane z innymi składnikami aktywnymi lub rozpuszczalnikami, np. dekstrometorfanem w DEXApico (25 g/100 g syropu) oraz etanolem w Pectobonisol (15 g nalewki lipowej/100 g, 40-50% V/V etanolu). Objawy przedawkowania DEXApico obejmują nudności, wymioty, dystonię, pobudzenie, splątanie, senność, oczopląs, tachykardię z wydłużeniem QTc, ataksję oraz psychozę toksyczną, a w ciężkich przypadkach śpiączkę, depresję oddechową i drgawki. W przypadku Pectobonisolu objawy wynikają głównie z zatrucia alkoholem, manifestując się nudnościami i podrażnieniem przewodu pokarmowego.
ataksja, benzodiazepiny, dekstrometorfan, depresja oddechowa, drgawki, dystonia, działanie uspokajające, działanie wykrztuśne, hipertermia, kardiotoksyczność, łagodzenie kaszlu, nalokson, nudności i wymioty, oczopląs, omamy wzrokowe, podrażnienie przewodu pokarmowego, psychoza toksyczna, śpiączka, splątanie, tachykardia, węgiel aktywny, wyciąg z kwiatu lipy, wydłużenie odstępu QTc, wzmożona pobudliwość, zaburzenia koordynacji ruchowej, zaburzenia napięcia mięśniowego, zatrucie alkoholem, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Rivaldo 6 mg
Rywastygmina w formie kapsułek twardych (Rivaldo) wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, z dominującymi objawami ze strony przewodu pokarmowego, takimi jak nudności (38%) i wymioty (23%), szczególnie nasilone w fazie dostosowywania dawki. Kobiety są bardziej podatne na działania niepożądane przewodu pokarmowego oraz utratę masy ciała. Wśród innych często obserwowanych działań niepożądanych znajdują się zawroty głowy (bardzo często), bóle głowy i senność (często), a także objawy pozapiramidowe, zwłaszcza u pacjentów z otępieniem związanym z chorobą Parkinsona, gdzie rywastygmina może nasilać objawy parkinsonowskie, takie jak drżenie (10,2%), spowolnienie ruchowe (2,5%) i dyskineza (1,4%). Ponadto, u pacjentów z otępieniem parkinsonowskim obserwuje się częstsze występowanie bradykardii oraz zaburzeń rytmu serca. Ryzyko reakcji alergicznych związanych z substancjami pomocniczymi, w tym lecytyną sojową i czerwonym barwnikiem (E 129), jest bardzo rzadkie, ale istotne.
alergiczne zapalenie skóry, astenia, biegunka, ból brzucha, bradykardia, brak łaknienia, chód parkinsonowski, choroba Alzheimera, choroba wrzodowa żołądka, dławica piersiowa, drgawki, drżenie, dyskineza, dyspepsja, dystonia, hipokineza, kapsułki twarde, klasyfikacja MedDRA, koszmary senne, krwawienie z przewodu pokarmowego, majaczenie, migotanie przedsionków, nadaktywność psychoruchowa, nadciśnienie tętnicze, nadmierne pocenie, nadmierne wydzielanie śliny, niedociśnienie, niepokój ruchowy, nietrzymanie moczu, nudności, objawy choroby Parkinsona, objawy pozapiramidowe, odwodnienie, omamy wzrokowe, omdlenie, otępienie typu alzheimerowskiego, otępienie związane z chorobą Parkinsona, parkinsonizm, pobudzenie, przewód pokarmowy, reakcja alergiczna, rywastygmina, splątanie, spowolnienie ruchowe, świąd, system transdermalny, sztywność typu koła zębatego, tachykardia, uczucie zmęczenia, utrata masy ciała, wymioty, wysypka, zaburzenia rytmu serca, zakażenie dróg moczowych, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zespół chorego węzła zatokowego - Leksykon leków
Przedawkowanie – Grypostop 325 mg + 30 mg + 15 mg
Grypostop to preparat zawierający 325 mg paracetamolu, 30 mg pseudoefedryny chlorowodorku oraz 15 mg dekstrometorfanu bromowodorku w jednej tabletce. Przedawkowanie może manifestować się objawami wynikającymi z działania jednej lub wszystkich substancji czynnych. Paracetamol w dawkach toksycznych prowadzi do uszkodzenia wątroby i rzadziej niewydolności nerek; postępowanie obejmuje płukanie żołądka lub podanie węgla aktywnego w ciągu pierwszej godziny oraz podanie N-acetylocysteiny lub metioniny po oznaczeniu stężenia leku lub profilaktycznie. Pseudoefedryna wywołuje objawy ze strony OUN (zaburzenia psychiczne) oraz układu sercowo-naczyniowego (tachykardia, zaburzenia rytmu, nadciśnienie tętnicze, ryzyko przełomu nadciśnieniowego), a leczenie polega na diurezie forsowanej, dializoterapii i terapii objawowej. Dekstrometorfan powoduje objawy neurologiczne (dystonia, splątanie, ataksja), kardiotoksyczne (wydłużenie QTc), psychozę toksyczną, a w ciężkich przypadkach śpiączkę, depresję oddechową i drgawki; węgiel aktywny podaje się w ciągu godziny od spożycia u pacjentów bez objawów, nalokson w stanach sedacji lub śpiączki, a benzodiazepiny w drgawkach i hipertermii związanej z zespołem serotoninowym.
ataksja, benzodiazepiny, ciśnienie tętnicze, dekstrometorfan bromowodorek, depresja oddechowa, dializoterapia, diureza forsowana, drgawki, dystonia, hipertermia, kardiotoksyczność, metionina, N-acetylocysteina, nalokson, niewydolność nerek, nudność, oczopląs, omamy wzrokowe, ośrodkowy układ nerwowy, paracetamol, płukanie żołądka, pobudzenie, przełom nadciśnieniowy, pseudoefedryna chlorowodorek, psychoza toksyczna, śpiączka, splątanie, tachykardia, uszkodzenie wątroby, węgiel aktywny, wydłużenie QTc, wymioty, zaburzenie rytmu serca, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Memantin NeuroPharma 10 mg/ml
Przedawkowanie memantyny chlorowodorku, choć potencjalnie poważne, wykazuje szerokie spektrum objawów klinicznych zależnych od dawki. Przy dawkach 105-200 mg/dobę przez 3 dni objawy są zwykle łagodne lub nieobecne (zmęczenie, osłabienie, biegunka). Przy dawkach poniżej 140 mg lub nieznanej dawce obserwuje się objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego (splątanie, senność, zawroty głowy, pobudzenie, agresja, omamy, zaburzony chód) oraz układu pokarmowego (wymioty, biegunka). W przypadkach znacznego przedawkowania, np. 400 mg jednorazowo, mogą wystąpić poważne objawy neuropsychiatryczne, takie jak psychoza, omamy wzrokowe, stan przeddrgawkowy, stupor i utrata świadomości. Najcięższy opisany przypadek dotyczył dawki 2000 mg, skutkującej śpiączką trwającą 10 dni, a następnie podwójnym widzeniem i pobudzeniem.
agresja, memantyna chlorowodorek, nadpobudliwość ośrodkowego układu nerwowego, niepokój, omamy, omamy wzrokowe, ośrodkowy układ nerwowy, plazmafereza, płukanie żołądka, pobudzenie, podwójne widzenie, psychoza, senność, śpiączka, splątanie, stan przeddrgawkowy, stupor, utrata świadomości, węgiel leczniczy, wymuszona diureza, zaburzenia chodu, zakwaszenie moczu, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Peritol 4 mg
Peritol, zawierający 4 mg chlorowodorku cyproheptadyny w tabletce, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy uwzględnić podczas terapii. Najczęściej obserwowaną reakcją jest przemijająca senność, pojawiająca się zwykle na początku leczenia i ustępująca po 3-4 dniach. Lek może indukować liczne zaburzenia neurologiczne, takie jak sedacja, zawroty głowy, ataksja, drżenia, parestezje, zapalenie nerwów, drgawki oraz bóle głowy. Ponadto, cyproheptadyna wpływa na funkcje psychiczne, wywołując objawy splątania, omamy wzrokowe, niepokój ruchowy, rozdrażnienie, agresję, bezsenność, euforię i histerię. Zaburzenia widzenia (niewyraźne widzenie, diplopia, zaburzenia akomodacji) oraz dolegliwości ze strony ucha i błędnika (ostre zapalenie błędnika, tinnitus) również zostały zgłoszone. W zakresie układu sercowo-naczyniowego mogą wystąpić kołatania serca, tachykardia, skurcze dodatkowe oraz hipotensja. Działania niepożądane obejmują także objawy ze strony układu oddechowego (suchość błon śluzowych, duszność, epistaxis), przewodu pokarmowego (kserostomia, nudności, wymioty, biegunka, zaparcia), a także poważne zaburzenia wątroby, takie jak cholestaza, zapalenie wątroby, żółtaczka i niewydolność wątroby.
agranulocytoza, ataksja, bezsenność, biegunka, ból głowy, cholestaza, cyproheptadyna, diplopia, drgawki, drżenie, duszność, dyskomfort w nadbrzuszu, epistaxis, euforia, fotosensytyzacja, hepatitis, hipotensja, histeria, jadłowstręt, kołatanie serca, kserostomia, leukopenia, niedokrwistość hemolityczna, niepokój ruchowy, niewydolność wątroby, niewyraźne widzenie, nudności, obrzęk alergiczny, obrzęk naczynioruchowy, omamy wzrokowe, osłabienie, parestezje, plamica, pokrzywka, rumień, sedacja, senność, skurcze dodatkowe, splątanie, szum uszny, tachykardia, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, zaburzenia akomodacji, zaburzenia hematologiczne, zaburzenia immunologiczne, zaburzenia koordynacji, zaburzenia naczyniowe, zaburzenia oka, zaburzenia psychiczne, zaburzenia skóry, zaburzenia układu moczowego, zaburzenia układu nerwowego, zaburzenia układu oddechowego, zaburzenia wątroby, zaburzenia żołądka i jelit, zapalenie błędnika, zapalenie nerwów, zaparcie, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, żółtaczka - Leksykon leków
Przedawkowanie – Gripex FORTE 500 mg + 30 mg + 10 mg
Gripex FORTE to preparat zawierający 500 mg paracetamolu, 30 mg pseudoefedryny chlorowodorku oraz 10 mg dekstrometorfanu bromowodorku w tabletce. Przedawkowanie może prowadzić do złożonych objawów toksycznych wynikających z działania wszystkich trzech substancji. Paracetamol wykazuje dwufazowy przebieg zatrucia: w pierwszej fazie (do 24 h) występują nudności, wymioty, potliwość, senność i osłabienie, a w drugiej (po 24 h) dochodzi do uszkodzenia wątroby, żółtaczki i potencjalnej niewydolności wątroby. Pseudoefedryna powoduje pobudzenie OUN, tachykardię, nadciśnienie, drgawki i niewydolność oddechową. Dekstrometorfan, mimo niskiej toksyczności, może wywołać nudności, dystonię, tachykardię, wydłużenie QTc, psychozę toksyczną, a w ciężkich przypadkach śpiączkę i depresję oddechową.
ataksja, benzodiazepiny, depresja oddechowa, dializoterapia, diureza forsowana, drgawki, dystonia, encefalopatia wątrobowa, hepatotoksyczność, kardiotoksyczność, metionina, N-acetylocysteina, nadciśnienie tętnicze, nalokson, nieprawidłowości EKG, niewydolność oddechowa, oczopląs, omamy wzrokowe, osłupienie, ostra niewydolność narządu, płukanie żołądka, pobudzenie psychoruchowe, psychoza toksyczna, śpiączka, splątanie, sympatykomimetyk, tachykardia, trudności w oddawaniu moczu, uszkodzenie wątroby, węgiel aktywny, wydłużenie QTc, zespół serotoninowy, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Anzorin 5 mg
Olanzapina, substancja czynna leku Anzorin, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, z dominującymi zaburzeniami metabolicznymi, neurologicznymi i hematologicznymi. Szczególnie istotne jest bardzo częste zwiększenie masy ciała, obserwowane u 22,2% pacjentów po około 47 dniach leczenia (≥7% wzrost masy ciała) oraz u 64,4% po 48 tygodniach terapii. Towarzyszą temu zaburzenia lipidowe (wzrost cholesterolu całkowitego ≥6,2 mmol/l, LDL, triglicerydów) oraz glikemii (wzrost glukozy ≥7 mmol/l), co wymaga regularnego monitorowania i prewencji, zwłaszcza u pacjentów z predyspozycjami do cukrzycy. Wśród działań neurologicznych dominują senność, zawroty głowy, akatyzja, parkinsonizm i dyskineza, z rzadkim, ale poważnym ryzykiem złośliwego zespołu neuroleptycznego (ZZN). W zakresie układu sercowo-naczyniowego obserwuje się niedociśnienie ortostatyczne, bradykardię oraz wydłużenie odstępu QTc, a także rzadkie przypadki częstoskurczu komorowego i nagłej śmierci.
akatyzja, aminotransferazy, choroba afektywna dwubiegunowa, choroba Parkinsona, cukrzyca, częstoskurcz komorowy, dyskineza późna, eozynofilia, ginekomastia, hiperprolaktynemia, hipotermia, kwasica ketonowa, małopłytkowość, napady drgawkowe, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, olanzapina, omamy wzrokowe, parkinsonizm, priapizm, prolaktyna, rozpad mięśni poprzecznie prążkowanych, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenia profilu lipidowego, zakrzep z zatorami, zakrzepica żył głębokich, zapalenie trzustki, zdarzenia naczyniowo-mózgowe, zespół DRESS, zespół niespokojnych nóg, złośliwy zespół neuroleptyczny, zwiększenie masy ciała - Leksykon leków
Przedawkowanie – AuroMemo 20 mg
Przedawkowanie memantyny, substancji czynnej leku AuroMemo, może prowadzić do poważnych objawów ze strony ośrodkowego układu nerwowego (OUN) i układu pokarmowego, których nasilenie koreluje z dawką. Objawy neurologiczne przy dawkach poniżej 140 mg obejmują splątanie, senność, zawroty głowy, pobudzenie, agresję, omamy i zaburzenia chodu, a także wymioty i biegunkę. W przypadkach ekstremalnych, takich jak doustne przyjęcie 400 mg lub nawet 2000 mg (100-krotność standardowej dawki 20 mg), obserwowano ciężkie stany, w tym śpiączkę trwającą 10 dni, psychozę, stan przeddrgawkowy i utratę świadomości. Leczenie jest objawowe i podtrzymujące funkcje życiowe, gdyż brak jest swoistego antidotum. Zalecane procedury obejmują płukanie żołądka, podanie węgla leczniczego, zakwaszenie moczu oraz wymuszoną diurezę, a w ciężkich przypadkach plazmaferezę.
agresja, antidotum, biegunka, ból głowy, diureza, duszność, funkcja narządów wewnętrznych, interwencja medyczna, leczenie objawowe, monitorowanie parametrów życiowych, nadciśnienie tętnicze, nadpobudliwość ośrodkowego układu nerwowego, napad padaczkowy, niepokój, nieprawidłowy chód, niewydolność serca, objaw kliniczny, objawy żołądkowo-jelitowe, obserwacja postmarketingowa, omamy, omamy wzrokowe, ośrodkowy układ nerwowy, parametry nerkowe, plazmafereza, płukanie żołądka, pobudzenie, podwójne widzenie, przedawkowanie memantyny, psychoza, senność, śpiączka, splątanie, stan neurologiczny, stan przeddrgawkowy, stupor, układ pokarmowy, utrata świadomości, węgiel leczniczy, wymioty, wymuszona diureza, zaburzenia równowagi, zaburzony chód, zakrzepica żylna, zakwaszenie moczu, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zaparcia, zatorowość, zawroty głowy, zmienność międzyosobnicza, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych