Przedawkowanie
AuroMemo 20 mg

Przedawkowanie memantyny, substancji czynnej leku AuroMemo, może prowadzić do poważnych objawów ze strony ośrodkowego układu nerwowego (OUN) i układu pokarmowego, których nasilenie koreluje z dawką. Objawy neurologiczne przy dawkach poniżej 140 mg obejmują splątanie, senność, zawroty głowy, pobudzenie, agresję, omamy i zaburzenia chodu, a także wymioty i biegunkę. W przypadkach ekstremalnych, takich jak doustne przyjęcie 400 mg lub nawet 2000 mg (100-krotność standardowej dawki 20 mg), obserwowano ciężkie stany, w tym śpiączkę trwającą 10 dni, psychozę, stan przeddrgawkowy i utratę świadomości. Leczenie jest objawowe i podtrzymujące funkcje życiowe, gdyż brak jest swoistego antidotum. Zalecane procedury obejmują płukanie żołądka, podanie węgla leczniczego, zakwaszenie moczu oraz wymuszoną diurezę, a w ciężkich przypadkach plazmaferezę.

Pobierz ChPL PDF AuroMemo – Tabletki powlekane – 20 mg
  1. Przedawkowanie leku AuroMemo (memantyna)
    1. Objawy kliniczne przedawkowania
    2. Postępowanie w przypadku przedawkowania
    3. Potencjalne powikłania przedawkowania
    4. Monitorowanie pacjenta po przedawkowaniu
    5. Kolejne rozdziały
Wskazania
  1. choroba Alzheimera o ciężkim nasileniu
  2. choroba Alzheimera o umiarkowanym nasileniu
Substancja czynna
  1. memantyna
Kategoria leku
  1. leki przeciwotępienne

Przedawkowanie leku AuroMemo (memantyna)

Przedawkowanie memantyny, substancji czynnej leku AuroMemo, może prowadzić do szeregu poważnych objawów klinicznych wymagających natychmiastowej interwencji medycznej. Dostępne dane dotyczące przedawkowania memantyny pochodzą z ograniczonych źródeł, zarówno z badań klinicznych, jak i obserwacji postmarketingowych, co wymaga szczególnej ostrożności w monitorowaniu pacjentów, którzy przyjęli dawkę przekraczającą zalecenia terapeutyczne.1

Objawy kliniczne przedawkowania

Przedawkowanie memantyny manifestuje się przede wszystkim objawami ze strony ośrodkowego układu nerwowego (OUN) oraz układu pokarmowego. Ciężkość objawów klinicznych jest zazwyczaj proporcjonalna do przyjętej dawki, chociaż obserwuje się znaczną zmienność międzyosobniczą w reakcji na przedawkowanie.2

W przypadku przyjęcia dawek poniżej 140 mg lub w sytuacjach, gdy przyjęta dawka jest nieznana, u pacjentów obserwowano następujące objawy neurologiczne: splątanie, senność, zawroty głowy, pobudzenie, agresja, omamy oraz zaburzony chód. Ponadto mogą wystąpić objawy żołądkowo-jelitowe, takie jak wymioty i biegunka.3

Przy znacznie większych dawkach memantyny dochodzi do wystąpienia poważniejszych objawów klinicznych. Opisano przypadek pacjenta, który przeżył po doustnym przyjęciu 2000 mg memantyny (tj. 100-krotność standardowej dawki dobowej 20 mg). U pacjenta wystąpiła śpiączka trwająca 10 dni, a następnie podwójne widzenie i pobudzenie. Po zastosowaniu leczenia objawowego oraz plazmaferezy pacjent powrócił do zdrowia bez trwałych następstw.4

W innym udokumentowanym przypadku przedawkowania pacjent przyjął doustnie 400 mg memantyny i wykazywał następujące objawy ze strony OUN: niepokój, psychoza, omamy wzrokowe, stan przeddrgawkowy, senność, stupor i utrata świadomości. Pacjent również przeżył i wrócił do zdrowia po zastosowaniu odpowiedniego leczenia.5

Postępowanie w przypadku przedawkowania

W przypadku przedawkowania memantyny brak jest swoistego antidotum, dlatego leczenie powinno mieć charakter objawowy i podtrzymujący funkcje życiowe.6

Należy zastosować standardowe procedury kliniczne mające na celu usunięcie niewchłoniętej substancji czynnej z organizmu:7

  • Płukanie żołądka – szczególnie skuteczne w pierwszych godzinach po spożyciu leku
  • Podanie węgla leczniczego – w celu przerwania potencjalnego ponownego krążenia jelitowo-wątrobowego
  • Zakwaszenie moczu – wspomagające eliminację memantyny
  • Wymuszona diureza – przyspieszająca wydalanie leku z organizmu

W przypadku wystąpienia objawów ogólnej nadpobudliwości ośrodkowego układu nerwowego zaleca się rozważenie ostrożnego leczenia objawowego, z dostosowaniem terapii do stanu klinicznego pacjenta.8

W ciężkich przypadkach przedawkowania wskazane może być zastosowanie plazmaferezy, co zostało skutecznie wykorzystane w przypadku pacjenta, który przyjął 2000 mg memantyny.9

Potencjalne powikłania przedawkowania

Przedawkowanie memantyny może prowadzić do wystąpienia szeregu zaburzeń w funkcjonowaniu różnych układów organizmu, które zostały udokumentowane jako możliwe działania niepożądane leku. W kontekście przedawkowania szczególnie istotne są:10

Układ/narząd Objawy przedawkowania Częstość występowania Opis
Układ nerwowy Zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zaburzenia równowagi Często Mogą prowadzić do upadków i zwiększonego ryzyka urazów
Nieprawidłowy chód Niezbyt często Zaburzenia koordynacji ruchowej, niestabilność postawy
Napady padaczkowe Bardzo rzadko Napad drgawkowy będący stanem zagrożenia życia
Układ sercowo-naczyniowy Niewydolność serca Niezbyt często Osłabienie funkcji skurczowej serca, zastój płucny
Układ naczyniowy Nadciśnienie tętnicze Często Podwyższone wartości ciśnienia tętniczego krwi
Zakrzepica żylna i/lub zatorowość Niezbyt często Powstawanie skrzeplin w układzie żylnym z możliwością zatorów
Układ oddechowy Duszność Często Subiektywne uczucie braku powietrza, trudności w oddychaniu
Układ pokarmowy Zaparcia Często Utrudnione wypróżnianie, twardy stolec
Wymioty Niezbyt często Gwałtowne opróżnienie żołądka przez usta
Zapalenie trzustki Nieznana Stan zapalny narządu mogący prowadzić do ciężkich powikłań
Wątroba i drogi żółciowe Zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych Często Podwyższone wartości transaminaz wskazujące na uszkodzenie hepatocytów
Zapalenie wątroby Nieznana Stan zapalny narządu mogący prowadzić do niewydolności wątroby
Objawy ogólne Ból głowy Często Dolegliwość bólowa dotycząca głowy o różnym natężeniu
Zmęczenie Niezbyt często Uczucie wyczerpania, osłabienia ogólnego

Monitorowanie pacjenta po przedawkowaniu

Pacjent po przedawkowaniu memantyny wymaga ścisłego monitorowania parametrów życiowych, stanu neurologicznego oraz funkcji narządów wewnętrznych. Należy regularnie kontrolować:11

  1. Stan świadomości – ze względu na ryzyko rozwoju senności, stuporu lub śpiączki
  2. Parametry układu krążenia – ciśnienie tętnicze, tętno, EKG (ryzyko niewydolności serca)
  3. Funkcję oddechową – częstość oddechów, saturacja
  4. Funkcję wątroby – oznaczanie aktywności enzymów wątrobowych
  5. Funkcję nerek – diureza, parametry nerkowe (ze względu na drogę eliminacji leku)

Czas hospitalizacji powinien być dostosowany do ciężkości objawów przedawkowania oraz dynamiki ich ustępowania. Nawet w przypadku znacznego przedawkowania, jak pokazują opisane przypadki kliniczne, prognoza może być pomyślna, a pacjenci mogą powrócić do zdrowia bez trwałych następstw przy zastosowaniu odpowiedniego postępowania terapeutycznego.12

Kolejne rozdziały

Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.

Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl