Specjalne ostrzeżenia
AuroMemo

Podczas terapii memantyną (produkt leczniczy AuroMemo) należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów z padaczką lub predyspozycjami do napadów drgawkowych, ze względu na ryzyko nasilenia objawów neurologicznych. Konieczne jest unikanie jednoczesnego stosowania innych antagonistów receptora NMDA, takich jak amantadyna, ketamina czy dekstrometorfan, aby zapobiec zwiększeniu częstości i nasilenia działań niepożądanych ośrodkowego układu nerwowego. Monitorowanie funkcji nerek oraz pH moczu jest wskazane zwłaszcza przy czynnikach alkalizujących mocz, takich jak zmiany diety (np. przejście na dietę wegetariańską), stosowanie dużych dawek leków alkalizujących treść żołądkową, kwasica kanalikowo-nerkowa czy infekcje dróg moczowych wywołane przez bakterie Proteus, które mogą wpływać na farmakokinetykę memantyny i jej eliminację z organizmu.

Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania produktu leczniczego AuroMemo

Podczas leczenia z zastosowaniem produktu leczniczego AuroMemo, zawierającego memantynę chlorowodorek, należy przestrzegać określonych środków ostrożności oraz mieć na uwadze specjalne ostrzeżenia, które dotyczą bezpieczeństwa pacjenta. Poniżej przedstawiono szczegółowe informacje na temat sytuacji wymagających wzmożonej uwagi klinicznej podczas terapii tym lekiem.1

Pacjenci z zaburzeniami neurologicznymi

Szczególną ostrożność należy zachować podczas stosowania memantyny u pacjentów z padaczką, z drgawkami w wywiadzie lub u osób z czynnikami predysponującymi do padaczki. W tych przypadkach wskazane jest dokładne monitorowanie stanu neurologicznego pacjenta i ocena potencjalnego ryzyka wystąpienia napadów drgawkowych.2

Interakcje z innymi antagonistami NMDA

Należy bezwzględnie unikać równoczesnego stosowania memantyny z innymi antagonistami receptora kwasu N-metylo-D-asparaginowego (NMDA), takimi jak amantadyna, ketamina czy dekstrometorfan. Substancje te oddziałują na ten sam układ receptorowy co memantyna, co może prowadzić do nasilenia działań niepożądanych, szczególnie związanych z ośrodkowym układem nerwowym (OUN). Jednoczesne podawanie tych leków może zwiększać zarówno częstość występowania, jak i nasilenie objawów niepożądanych, co stanowi istotne ryzyko dla bezpieczeństwa pacjenta.3

Czynniki wpływające na pH moczu

U pacjentów leczonych memantyną wymagane jest uważne monitorowanie parametrów funkcji nerek i pH moczu, szczególnie gdy występują czynniki, które mogą prowadzić do zwiększenia pH moczu. Do takich czynników zalicza się:4

  • Drastyczne zmiany diety – na przykład przejście z diety mięsnej na wegetariańską, co może prowadzić do alkalizacji moczu i zmiany farmakokinetyki leku
  • Przyjmowanie dużych dawek preparatów alkalizujących treść żołądkową – stosowanie leków neutralizujących kwas żołądkowy w wysokich dawkach może wpłynąć na pH moczu
  • Kwasica kanalikowo-nerkowa – schorzenie nerek wpływające na gospodarkę kwasowo-zasadową organizmu
  • Ciężkie infekcje dróg moczowych – szczególnie wywołane przez bakterie z rodzaju Proteus, które mogą powodować alkalizację moczu poprzez rozkład mocznika do amoniaku

W przypadku wystąpienia powyższych czynników konieczne jest monitorowanie parametrów funkcji nerek oraz okresowa kontrola pH moczu ze względu na możliwy wpływ na eliminację memantyny z organizmu.5

Choroby układu krążenia

Szczególną ostrożność należy zachować podczas stosowania memantyny u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego. Wynika to z faktu, że dostępne są jedynie ograniczone dane kliniczne dotyczące stosowania leku w następujących grupach pacjentów:6

  • Pacjenci po świeżo przebytym zawale mięśnia sercowego – ze względu na wykluczenie tej grupy z większości badań klinicznych
  • Pacjenci z niewyrównaną zastoinową niewydolnością krążenia (NYHA III-IV) – grupa wysokiego ryzyka kardiologicznego
  • Pacjenci z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym – wymagający stabilizacji parametrów ciśnienia przed włączeniem terapii

U pacjentów z wymienionymi schorzeniami układu krążenia, podczas leczenia memantyną zaleca się wnikliwą obserwację kliniczną, regularną kontrolę parametrów życiowych oraz funkcji układu sercowo-naczyniowego. Konieczne może być również dostosowanie dawkowania lub rozważenie alternatywnych metod terapeutycznych.7

Zawartość sodu w preparacie

Produkt leczniczy AuroMemo zawiera niewielką ilość sodu. Tabletki powlekane 10 mg zawierają 0,41 mg sodu, natomiast tabletki powlekane 20 mg zawierają 0,81 mg sodu. Ponieważ zawartość sodu jest mniejsza niż 1 mmol (23 mg) na tabletkę, produkt uznaje się za „wolny od sodu”, co jest istotną informacją dla pacjentów stosujących dietę z kontrolowaną zawartością sodu.8 9

Informacje dotyczące postaci farmaceutycznej

AuroMemo jest dostępny w dwóch mocach, co umożliwia odpowiednie dostosowanie dawki do potrzeb pacjenta:

  • AuroMemo 10 mg – białe lub prawie białe, zwężające się centralnie podłużne, obustronnie wypukłe tabletki powlekane z pojedynczą linią podziału po obu stronach i wytłoczonym napisem „ME” i „10″ po obu stronach linii podziału po jednej stronie i gładkie po drugiej stronie. Tabletkę można podzielić na równe dawki. Rozmiar tabletki: 12,7 mm x 5,7 mm.
  • AuroMemo 20 mg – jasnoczerwone do szaroczerwonych, owalne, podłużne tabletki powlekane, z wytłoczonym napisem „ME” po jednej stronie i „20″ po drugiej stronie. Rozmiar tabletki: 14,2 mm x 8,1 mm.

10

Każda tabletka powlekana zawiera jako substancję czynną memantyny chlorowodorek: 10 mg (ekwiwalent 8,31 mg memantyny) lub 20 mg (ekwiwalent 16,62 mg memantyny), w zależności od mocy preparatu.11

  1. 23.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl