lek przeciwwymiotny
Leki przeciwwymiotne (antyemetyki) to grupa preparatów farmakologicznych stosowanych w zapobieganiu i leczeniu nudności oraz wymiotów o różnej etiologii. Działają one poprzez blokowanie receptorów w ośrodkowym układzie nerwowym (szczególnie w obszarze chemoreceptorowej strefy wyzwalającej w rdzeniu przedłużonym) oraz w przewodzie pokarmowym.
W praktyce klinicznej najczęściej stosowane grupy leków przeciwwymiotnych to antagoniści receptora dopaminowego (metoklopramid, domperidon), antagoniści receptora serotoninowego (ondansetron, granisetron), antagoniści receptora neurokininowego (aprepitant), leki przeciwhistaminowe (prometazyna), pochodne fenotiazyny (prochlorperazyna) oraz kanabinoidy.
Wskazania do stosowania antyemetyków obejmują nudności i wymioty związane z chemioterapią i radioterapią, okres pooperacyjny, chorobę lokomocyjną, ciążę (nudności poranne), zaburzenia błędnika, a także dolegliwości związane z refluksem żołądkowo-przełykowym czy gastroparezą. Wybór konkretnego leku przeciwwymiotnego zależy od przyczyny dolegliwości, stanu klinicznego pacjenta oraz potencjalnych interakcji z innymi przyjmowanymi lekami.
Stosowanie leków przeciwwymiotnych może wiązać się z działaniami niepożądanymi, takimi jak senność, zawroty głowy, zaburzenia pozapiramidowe (w przypadku antagonistów dopaminy), zaparcia, bóle głowy czy wydłużenie odstępu QT w zapisie EKG. Dlatego ważne jest indywidualne dostosowanie terapii oraz monitorowanie pacjenta podczas leczenia.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Pirybedyl – Przedawkowanie
Pirybedyl, lek o działaniu dopaminergicznym stosowany w terapii choroby Parkinsona, charakteryzuje się relatywnie niskim ryzykiem ciężkiego przedawkowania w formie doustnej, głównie dzięki wymiotnemu efektowi przy dużych dawkach, który działa jako mechanizm obronny organizmu. Przedawkowanie może objawiać się zaburzeniami układu sercowo-naczyniowego, takimi jak wahania ciśnienia tętniczego (zarówno nadciśnienie, jak i niedociśnienie), prowadzącymi do zawrotów głowy, omdleń czy zaburzeń krążenia, oraz objawami żołądkowo-jelitowymi, w tym nudnościami i wymiotami. Monitorowanie ciśnienia tętniczego jest kluczowe w diagnostyce i ocenie stanu pacjenta z podejrzeniem przedawkowania pirybedylu (np. Pronoran 50 mg).
choroba Parkinsona, działanie dopaminergiczne, działanie wymiotne, lek przeciwwymiotny, monitorowanie ciśnienia tętniczego, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, nudności i wymioty, ośrodek wymiotny, ośrodkowy układ nerwowy, parametry życiowe, pirybedyl, Pronoran, przedawkowanie substancji, receptor adrenergiczny, receptor dopaminergiczny, uzupełnienie elektrolitów, wahania ciśnienia tętniczego, zaburzenia krążenia, zaburzenia sercowo-naczyniowe, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaburzenie poznawcze, zawroty głowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Imipenem + Cilastatin AptaPharma 500 mg + 500 mg
Przedawkowanie leku Imipenem + Cilastatin AptaPharma (500 mg + 500 mg, proszek do sporządzania roztworu do infuzji) może prowadzić do poważnych objawów klinicznych obejmujących ośrodkowy układ nerwowy (drgawki, stany dezorientacji, drżenia), przewód pokarmowy (nudności, wymioty) oraz układ sercowo-naczyniowy (niedociśnienie, bradykardia). Objawy te wynikają z farmakologicznego działania imipenemu i cylastatyny, w tym wpływu na receptory GABA oraz układ pozapiramidowy. W przypadku przedawkowania konieczne jest monitorowanie parametrów życiowych (ciśnienie tętnicze, tętno, częstość oddechów, temperatura), stanu neurologicznego, równowagi wodno-elektrolitowej, funkcji nerek oraz EKG. Warto zwrócić uwagę, że każda fiolka zawiera 37,5 mg (1,6 mmol) sodu, co może mieć znaczenie u pacjentów na diecie niskosodowej.
atropina, benzodiazepina, bradykardia, dezorientacja, diureza, drgawki, drżenie, EKG, funkcja nerek, hemodializa, imipenem z cylastatyną, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwwymiotny, lek wazopresyjny, napad drgawkowy, niedociśnienie, nudności, ośrodek wymiotny, ośrodkowy układ nerwowy, przewód pokarmowy, receptor GABA, równowaga wodno-elektrolitowa, układ pozapiramidowy, układ sercowo-naczyniowy, węzeł zatokowy, wstrząs, wymioty - Leksykon substancji czynnych
Kwiat pierwiosnka – Przedawkowanie
Kwiat pierwiosnka (Primula veris L. i/lub Primula elatior (L.) Hill., flos) jest składnikiem preparatów leczniczych stosowanych w terapii schorzeń górnych dróg oddechowych, m.in. Sinupret oraz Sinupret extract. Dotychczas nie odnotowano przypadków zatrucia związanych z przedawkowaniem tych preparatów, jednak brak udokumentowanych incydentów nie wyklucza możliwości wystąpienia działań niepożądanych przy dawkach znacznie przekraczających zalecane. Objawy przedawkowania dotyczą głównie układu pokarmowego i obejmują nudności, ból brzucha oraz biegunkę, szczególnie w przypadku Sinupret extract. W preparacie Sinupret w tabletkach drażowanych może dojść do nasilenia innych, niesprecyzowanych działań niepożądanych. Nie określono konkretnych dawek granicznych wywołujących toksyczność, co wskazuje na względnie wysoki profil bezpieczeństwa tych produktów.
antidotum, biegunka, ból brzucha, częstotliwość wypróżnień, dawka graniczna, dolegliwość bólowa, dolegliwość układu pokarmowego, działanie niepożądane, efekt toksyczny, funkcja życiowa, kolka, konsystencja stolca, kwiat pierwiosnka, leczenie objawowe, lek przeciwbiegunkowy, lek przeciwwymiotny, lek spazmolityczny, nudności, objaw kliniczny, objaw niepożądany, objaw toksyczny, odruch wymiotny, postępowanie terapeutyczne, Primula elatior, Primula veris, profil bezpieczeństwa, schorzenie górnych dróg oddechowych, Sinupret extract, tabletka drażowana, uzupełnianie elektrolitów, zatrucie - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Temozolomide Fair-Med
Temozolomid wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, w tym zakażeń oportunistycznych (np. Pneumocystis jirovecii, CMV, HBV) oraz reaktywacji wcześniejszych zakażeń, które mogą prowadzić do zgonu. Szczególnie u pacjentów leczonych skojarzeniem temozolomidu z radioterapią i steroidami obserwowano opryszczkowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych oraz niewydolność oddechową. Profilaktyka przeciwko PCP jest zalecana u wszystkich pacjentów stosujących 42-dniowy schemat leczenia temozolomidem z radioterapią, niezależnie od liczby limfocytów, a w przypadku limfopenii profilaktykę należy kontynuować do uzyskania stopnia ≤ 1. Monitorowanie funkcji wątroby jest kluczowe, gdyż temozolomid może powodować uszkodzenie wątroby, w tym niewydolność, a także reaktywację wirusowego zapalenia wątroby typu B, co wymaga konsultacji hepatologicznej i regularnej kontroli. Przed terapią należy wykonać badania czynności wątroby, powtarzane w trakcie i po każdym cyklu leczenia.
białaczka szpikowa, glejak wielopostaciowy, glejak złośliwy, granulocyty obojętnochłonne, hepatotoksyczność, kriokonserwacja nasienia, lek przeciwwymiotny, limfopenia, neutropenia, niedobór laktazy, niedokrwistość aplastyczna, nietolerancja galaktozy, niewydolność oddechowa, niewydolność wątroby, nudności i wymioty, opryszczkowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, pancytopenia, temozolomid, trombocytopenia, wirusowe zapalenie wątroby typu B, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zakażenie cytomegalowirusem, zakażenie oportunistyczne, zapalenie płuc Pneumocystis jirovecii, zespół mielodysplastyczny, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Terbisil 250 mg
Przedawkowanie chlorowodorku terbinafiny, zawartego w tabletkach Terbisil 250 mg, może wystąpić przy dawkach sięgających nawet 5 g i manifestuje się głównie objawami ze strony ośrodkowego układu nerwowego oraz przewodu pokarmowego. Do najczęściej obserwowanych symptomów należą bóle głowy, nudności, bóle w nadbrzuszu oraz zawroty głowy. Objawy te wymagają natychmiastowej interwencji medycznej, a ich nasilenie może różnić się w zależności od indywidualnej reakcji pacjenta oraz dawki leku. W przypadku przedawkowania konieczne jest szybkie rozpoznanie i wdrożenie odpowiedniego leczenia, aby zapobiec dalszym powikłaniom.
ból głowy, ból nadbrzusza, chlorowodorek terbinafiny, dolegliwość bólowa, farmakokinetyka terbinafiny, górny odcinek przewodu pokarmowego, leczenie objawowe, lek przeciwbólowy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwwymiotny, nudności, ośrodkowy układ nerwowy, parametry życiowe, płynoterapia, przedawkowanie leku, przewód pokarmowy, terbinafina, węgiel aktywowany, wymioty, zaburzenie równowagi, zawrót głowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Temozolomide Fair-Med 5 mg
Temozolomid FAIR-MED jest wskazany do leczenia nowo zdiagnozowanego glejaka wielopostaciowego i powinien być stosowany przez lekarzy doświadczonych w onkologii neurochirurgicznej. Leczenie składa się z dwóch etapów: leczenia skojarzonego z radioterapią (60 Gy w 30 frakcjach) oraz monoterapii. W trakcie leczenia skojarzonego temozolomid podaje się doustnie w dawce 75 mg/m² pc. na dobę przez 42 dni. Monitorowanie hematologiczne (morfologia z rozmazem) jest obowiązkowe co tydzień, a dawkę należy modyfikować lub przerwać w zależności od poziomu granulocytów obojętnochłonnych (<1,5 x 10⁹/l) i płytek krwi (<100 x 10⁹/l) oraz toksyczności pozahematologicznej (CTC stopień ≥2). Po zakończeniu radioterapii rozpoczyna się monoterapia temozolomidem, maksymalnie do 6 cykli, z dawką początkową 150 mg/m² pc. przez 5 dni w 28-dniowym cyklu, z możliwością zwiększenia do 200 mg/m² pc. od 2. cyklu, jeśli toksyczność jest akceptowalna (CTC ≤2) i parametry hematologiczne są prawidłowe (granulocyty ≥1,5 x 10⁹/l, płytki ≥100 x 10⁹/l).
farmakokinetyka leku, glejak wielopostaciowy, glejak złośliwy, granulocyt obojętnochłonny, guz mózgu, kapsułka twarda, klasyfikacja Childa, klirens leku, leczenie onkologiczne, leczenie skojarzone, lek przeciwwymiotny, monoterapia, morfologia krwi z rozmazem, neutropenia, nudności i wymioty, radioterapia celowana, temozolomid, toksyczność hematologiczna, toksyczność pozahematologiczna, wznowa nowotworu - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sufentanil hameln 5 mcg/ml
Sufentanyl jest silnym opioidem stosowanym głównie w anestezjologii, podawanym dożylnie lub nadtwardówkowo, wyłącznie przez doświadczonych lekarzy. Dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane do wieku, masy ciała i stanu klinicznego pacjenta. Dla dorosłych dawka początkowa dożylna wynosi 0,5-2 μg/kg podawana powoli przez 2-10 minut, z działaniem trwającym około 50 minut przy dawce 0,5 μg/kg. Dawki podtrzymujące to 10-50 μg (0,15-0,7 μg/kg). W znieczuleniu ogólnym dawka początkowa wynosi 7-20 μg/kg, a podtrzymująca 25-50 μg (0,36-0,7 μg/kg). U dzieci powyżej 1 miesiąca stosuje się dawki 0,2-0,5 μg/kg do indukcji i 0,3-2 μg/kg do podtrzymania znieczulenia, z maksymalną dawką całkowitą do 5 μg/kg w kardiochirurgii. W znieczuleniu nadtwardówkowym u dorosłych stosuje się roztwory bupiwakainy z dodatkiem sufentanylu (1 μg/ml), z dawką nasycającą 10-15 ml 0,25% bupiwakainy i dawką podtrzymującą 0,175% bupiwakainy wlew 4-14 ml/h. Maksymalna dawka sufentanylu w znieczuleniu nadtwardówkowym nie powinna przekraczać 30 μg.
9%, alkoholizm, analgezja, anestezjolog, antagonista opioidowy, atropina, ból pooperacyjny, bolus, bradykardia, bupiwakaina, choroba płuc, cięcie cesarskie, dawka nasycająca, depresja oddechowa, klirens leku, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwwymiotny, niewydolność nerek i wątroby, niewyrównana niedoczynność tarczycy, okres półtrwania, opioid, otyłość, podanie nadtwardówkowe, premedykacja, roztwór chlorku sodu 0, sufentanyl, układ krążenia, uzależnienie od opioidów, wstrzyknięcie dożylne, znieczulenie nadtwardówkowe, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Przedawkowanie – Evertas 9,5 mg/24 h
Przedawkowanie rywastygminy, substancji czynnej systemu transdermalnego Evertas (standardowa dawka terapeutyczna 4,6 mg/24 h lub 9,5 mg/24 h), może wystąpić w wyniku zastosowania kilku plastrów jednocześnie. Objawy przedawkowania obejmują głównie zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, biegunka), zaburzenia układu krążenia (nadciśnienie tętnicze, bradykardia, omdlenia) oraz rzadziej objawy neuropsychiatryczne, takie jak omamy. Riwastygmina działa jako inhibitor acetylocholinoesterazy, wykazując wagotoniczne działanie na serce, co może prowadzić do specyficznych objawów sercowo-naczyniowych. W literaturze opisano przypadek doustnego przedawkowania dawką 46 mg, po którym objawy ustąpiły całkowicie w ciągu 24 godzin po leczeniu zachowawczym.
atropina, biegunka, bradykardia, działanie wagotoniczne, farmakokinetyka rywastygminy, hamowanie acetylocholinoesterazy, inhibitor acetylocholinoesterazy, lek przeciwwymiotny, nadciśnienie tętnicze, nudności, objaw sercowo-naczyniowy, okres półtrwania, omam, omdlenie, rywastygmina, siarczan atropiny, skopolamina, system transdermalny, wymioty, zaburzenie funkcji poznawczych - Leksykon leków
Przedawkowanie – Urofort –
Produkt leczniczy Urofort to płyn doustny zawierający wyciągi roślinne z liścia mącznicy (Arctostaphylos uva-ursi L.), ziela nawłoci (Solidago virgaurea L.) oraz ziela pokrzywy (Urtica dioica L.) w proporcjach 45/35/20, ekstraktowany w 50% etanolu, z końcową zawartością etanolu 40-50% (V/V). W przypadku przedawkowania obserwuje się objawy takie jak osłabienie zdolności psychofizycznych (zaburzenia koncentracji, spowolnienie reakcji, pogorszenie koordynacji ruchowej), nudności oraz wymioty. Mechanizmy tych objawów wiążą się zarówno z działaniem farmakologicznym składników roślinnych, jak i wysoką zawartością etanolu, który może nasilać objawy neurologiczne i zaburzenia funkcji poznawczych.
dyskomfort nadbrzusza, działanie niepożądane, elektrolity, etanol, funkcja nerek, funkcja wątroby, lek przeciwwymiotny, liść mącznicy, nawodnienie, nudności, objawy neurologiczne, parametry życiowe, podrażnienie błony śluzowej, senność, ślinotok, Urofort, wymioty, zaburzenia koncentracji, zaburzenia koordynacji ruchowej, zaburzenia poznawcze, zaburzenia psychofizyczne, zaburzenia wodno-elektrolitowe, ziele nawłoci, ziele pokrzywy - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Zofran 4 mg
Ondansetron, substancja czynna preparatu Zofran (w dawkach 4 mg i 8 mg), nie wykazuje negatywnego wpływu na zdolności psychomotoryczne pacjentów, co potwierdzają specjalistyczne testy kliniczne. Lek nie powoduje sedacji ani upośledzenia koncentracji i koordynacji ruchowej, co jest istotne w kontekście prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn przemysłowych. Zofran zawiera ondansetron w postaci dwuwodnego chlorowodorku oraz laktozę bezwodną (81,875 mg w tabletce 4 mg i 163,75 mg w tabletce 8 mg), co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancją laktozy, choć nie wpływa to na funkcje psychomotoryczne.
bezpieczeństwo farmakoterapii, chlorowodorek ondansetronu, działanie sedatywne, funkcja psychomotoryczna, laktoza bezwodna, leczenie przeciwwymiotne, lek przeciwwymiotny, nietolerancja laktozy, nudności i wymioty, ondansetron, sprawność psychomotoryczna, substancja czynna, substancja pomocnicza, tabletka powlekana, test psychomotoryczny, Zofran - Leksykon leków
Przedawkowanie – Ospamox 500 mg 500 mg
Przedawkowanie amoksycyliny w preparacie Ospamox (dostępne dawki: 500 mg, 750 mg, 1000 mg) manifestuje się głównie objawami ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka) oraz poważnymi zaburzeniami układu moczowego i nerwowego. Kluczowym powikłaniem jest krystaluria, prowadząca do uszkodzenia nerek i potencjalnej niewydolności nerek, szczególnie przy dawkach przekraczających 4 g/dobę oraz u pacjentów z odwodnieniem. Neurotoksyczność objawia się drgawkami, zwłaszcza przy dawkach >3 g u osób z upośledzoną funkcją nerek. Zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej wynikają z utraty elektrolitów podczas wymiotów i biegunki, co wymaga szczególnej uwagi klinicznej.
aktywność drgawkowa, amoksycylina, antybiotyk beta-laktamowy, drgawki, działanie neurotoksyczne, hemodializa, krystaluria, kryształy amoksycyliny, lek przeciwwymiotny, niewydolność nerek, objawy neurotoksyczne, ostra niewydolność nerek, śródmiąższowe zapalenie nerek, uszkodzenie nerek, zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej, zaburzenia wodno-elektrolitowe, zaburzenia żołądkowo-jelitowe - Leksykon chorób i schorzeń
Zatrucie pokarmowe – Leczenie
Leczenie zatrucia pokarmowego opiera się przede wszystkim na zapobieganiu odwodnieniu poprzez odpowiednie nawodnienie doustne, stosując płyny takie jak woda, rozcieńczone soki, buliony oraz doustne płyny nawadniające (ORS). W przypadku ciężkiego odwodnienia lub niemożności przyjmowania płynów doustnie, wskazane jest dożylne uzupełnianie płynów i elektrolitów w warunkach szpitalnych. Farmakoterapia jest stosowana selektywnie: loperamid i subsalicylan bizmutu mogą być użyte u dorosłych bez gorączki i krwawej biegunki, natomiast leki przeciwwymiotne (chlorpromazyna, metoklopramid, ondansetron) są wskazane przy nasilonych wymiotach. Antybiotyki (azytromycyna, ciprofloksacyna, rifaksymina) stosuje się wyłącznie w ciężkich bakteryjnych zakażeniach, utrzymujących się powyżej 7 dni lub u pacjentów z grup ryzyka, natomiast w zatruciach wirusowych i większości bakteryjnych nie są zalecane ze względu na ryzyko pogorszenia przebiegu choroby.
antybiotykoterapia, antytoksyna botulinowa, azytromycyna, bakteryjne zatrucie pokarmowe, botulizm, chlorpromazyna, ciprofloksacyna, difenhydramina, doustny płyn nawadniający, farmakoterapia, flora bakteryjna jelit, giardiaza, immunoglobulina botulinowa, Lactobacillus acidophilus, lek przeciwbiegunkowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpasożytniczy, lek przeciwwymiotny, loperamid, metoklopramid, metronidazol, nitazoksanid, odwodnienie, ondansetron, perystaltyka jelit, płyn dożylny, posiew kału, probiotyk, rifaksymina, Saccharomyces boulardii, subsalicylan bizmutu, toksoplazmoza, zapalenie żołądka i jelit, zatrucie ciguatera, zatrucie pokarmowe - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Zofran 8 mg
Ondansetron, aktywny składnik leku Zofran, jest selektywnym antagonistą receptorów serotoninowych 5-HT3, stosowanym w profilaktyce i leczeniu nudności oraz wymiotów, zwłaszcza indukowanych chemioterapią, radioterapią oraz w okresie okołooperacyjnym (kod ATC: A04AA01). Mechanizm działania opiera się na blokowaniu receptorów 5-HT3 zarówno w obwodowym, jak i ośrodkowym układzie nerwowym, co hamuje inicjację odruchu wymiotnego wywołanego uwalnianiem serotoniny w jelicie cienkim oraz w area postrema. W przeciwieństwie do innych leków przeciwwymiotnych, ondansetron nie wpływa na stężenie prolaktyny w osoczu, a jego rola w hamowaniu wymiotów indukowanych opioidami pozostaje niejednoznaczna i wymaga dalszych badań.
antagonista receptora serotoninowego 5-HT3, antagonista receptorów serotoninowych, area postrema, dysfagia, infuzja dożylna, IV komora mózgu, lek cytostatyczny, lek przeciwwymiotny, nerw błędny, nudności, odruch wymiotny, odstęp PR, odstęp QT, odstęp QTc, parametr elektrokardiograficzny, promieniowanie jonizujące, QTcF, stężenie prolaktyny, uwalnianie serotoniny, wydłużenie odstępu QT, wymioty indukowane chemioterapią, wymioty indukowane radioterapią, wymioty okołooperacyjne, zespół QRS - Leksykon leków
Przedawkowanie – Effortil 7,5 mg/g
Przedawkowanie chlorowodorku etylefryny, substancji czynnej Effortilu (7,5 mg/ml, co odpowiada około 15 kroplom), prowadzi do nasilenia działań niepożądanych typowych dla sympatykomimetyków, takich jak pobudzenie psychoruchowe, wymioty, tachykardia, zaburzenia rytmu serca oraz nadciśnienie. Szczególnie niebezpieczne jest przedawkowanie u niemowląt i małych dzieci, gdzie może dojść do depresji ośrodka oddechowego, zaburzeń oddychania, a nawet śpiączki. W ocenie ryzyka przedawkowania istotne jest precyzyjne przeliczenie przyjętej dawki na mg chlorowodorku etylefryny, uwzględniając fakt, że 1 ml preparatu zawiera 7,5 mg substancji czynnej.
beta-adrenolityk, bezdech, chlorowodorek etylefryny, choroba układu sercowo-naczyniowego, depresja ośrodka oddechowego, drżenie, lek przeciwwymiotny, monitorowanie funkcji życiowych, nadciśnienie, nudności i wymioty, objawy niepożądane, ośrodek wymiotny, parahydroksybenzoesan metylu, parahydroksybenzoesan propylu, pirosiarczyn sodu, pobudzenie psychoruchowe, receptor beta-1 adrenergiczny, receptor beta-adrenergiczny, równowaga wodno-elektrolitowa, śpiączka, sympatykomimetyk, tachykardia, układ współczulny, wspomaganie oddychania, zaburzenia oddychania, zaburzenia rytmu serca - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Darunavir Synoptis 600 mg
Darunawir jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub pomocnicze składniki preparatu, takie jak laktoza jednowodna (113,90 mg w tabletce 600 mg), glikol propylenowy (83,33 mg) oraz żółcień pomarańczowa FCF (2,88 mg). Ponadto, lek nie powinien być stosowany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby klasy C wg skali Child-Pugh ze względu na ryzyko kumulacji i nasilenia działań niepożądanych, wynikające z metabolizmu darunawiru głównie w wątrobie. Przed rozpoczęciem terapii konieczna jest dokładna ocena stanu pacjenta pod kątem tych przeciwwskazań.
alfuzosyna, alkaloidy sporyszu, amiodaron, astemizol, awanafil, benzodiazepina, chinidyna, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, cytochrom P450 3A4, cyzapryd, dabigatran, dapoksetyna, dihydroergotamina, dławica piersiowa, dna moczanowa, domperidon, dronedaron, dziurawiec zwyczajny, elbaswir/grazoprewir, enzym CYP3A, ergotamina, glikol propylenowy, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor trombiny, interakcja farmakokinetyczna, kolchicyna, kwetiapina, łagodny rozrost gruczołu krokowego, laktoza jednowodna, lek antyarytmiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwwymiotny, lopinawir z rytonawirem, lowastatyna, lurazydon, midazolam, migrena, nadwrażliwość na darunawir, naloksegol, niewydolność wątrobowa, pimozyd, przedwczesny wytrysk, przewlekła niewydolność serca, ranolazyna, ryfampicyna, sertindol, skala Child-Pugh, syldenafil, symwastatyna, terfenadyna, tętnicze nadciśnienie płucne, tikagrelor, triazolam, wirusowe zapalenie wątroby typu C, zaburzenia erekcji, zaburzenia motoryki przewodu pokarmowego, zaburzenie czynności nerek, zaparcie wywołane opioidami, żółcień pomarańczowa FCF