skala MADRS
Skala MADRS (Montgomery-Åsberg Depression Rating Scale) to narzędzie kliniczne stosowane do oceny nasilenia objawów depresji. Została opracowana przez brytyjskiego psychiatrę Stuarta Montgomery’ego i szwedzkiego psychiatrę Marie Åsberg w 1979 roku jako bardziej czuła alternatywa dla Skali Depresji Hamiltona.
MADRS składa się z 10 pozycji ocenianych w skali od 0 do 6 punktów, gdzie wyższe wyniki wskazują na większe nasilenie objawów. Oceniane obszary obejmują: smutek, napięcie wewnętrzne, zaburzenia snu, utratę apetytu, trudności w koncentracji, znużenie, niezdolność do odczuwania, pesymistyczne myśli oraz myśli samobójcze. Całkowity wynik mieści się w zakresie 0-60 punktów.
Skala MADRS wyróżnia się wysoką czułością na zmiany stanu klinicznego, co czyni ją szczególnie przydatną w badaniach klinicznych oceniających skuteczność leków przeciwdepresyjnych. W praktyce klinicznej najczęściej przyjmuje się, że wynik 0-6 oznacza brak depresji, 7-19 łagodną depresję, 20-34 umiarkowaną depresję, a powyżej 34 ciężką depresję.
Zaletą skali MADRS jest jej stosunkowo niewielka liczba pozycji, co ułatwia stosowanie w codziennej praktyce klinicznej, oraz mniejszy nacisk na objawy somatyczne, które mogą być maskowane przez choroby współistniejące. Narzędzie to jest szeroko stosowane zarówno w badaniach naukowych, jak i w codziennej praktyce psychiatrycznej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Etiagen XR 200 mg
Kwetiapina, substancja czynna leku Etiagen XR, jest atypowym lekiem przeciwpsychotycznym o złożonym mechanizmie działania, wykazującym powinowactwo do receptorów serotoninowych 5HT₂, dopaminowych D₁ i D₂, histaminergicznych oraz alfa-adrenergicznych. Aktywny metabolit norkwetiapina dodatkowo hamuje transporter noradrenaliny (NET) i działa częściowo agonistycznie na receptory 5HT₁A, co wspiera jej skuteczność w leczeniu zaburzeń depresyjnych. W badaniach klinicznych kwetiapina w dawkach 400-800 mg/dobę wykazała istotną skuteczność w leczeniu schizofrenii, epizodów maniakalnych oraz depresji w zaburzeniu afektywnym dwubiegunowym (ChAD), zarówno w monoterapii, jak i terapii wspomagającej. Długoterminowo (do 9 miesięcy w schizofrenii i do 2 lat w ChAD) kwetiapina skutecznie zapobiega nawrotom choroby, przy czym średnie dawki stosowane w badaniach wynosiły od 177 mg/dobę (depresja) do około 669 mg/dobę (schizofrenia). W populacji osób starszych (wiek 66-89 lat) potwierdzono skuteczność kwetiapiny w dawkach 50-300 mg/dobę w leczeniu dużej depresji.
akatyzja, białaczka OUN, blokada receptora dopaminowego, duża depresja, epizod maniakalny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny atypowy, lek stabilizujący nastrój, neurony mezolimbiczne, norkwetiapina, objawy pozapiramidowe, objawy psychotyczne, receptor dopaminowy, receptor histaminergiczny, receptor serotoninowy, schizofrenia, skala MADRS, skala PANSS, transporter noradrenaliny, układ nigrostriatalny, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie depresyjne, zaburzenie schizoafektywne, zmętnienie soczewki - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Moreme 300 mg
Bupropion, substancja czynna leku MOREME, jest selektywnym inhibitorem neuronalnego wychwytu zwrotnego noradrenaliny i dopaminy, z minimalnym wpływem na wychwyt serotoniny i bez hamowania monoaminooksydazy. Dostępny jest w postaci tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu w dawkach 150 mg i 300 mg. Jego działanie przeciwdepresyjne zostało potwierdzone w licznych badaniach klinicznych u pacjentów z ciężkim epizodem depresji (MDD). W badaniach europejskich (dawki do 300 mg/dobę) wykazano statystyczną przewagę nad placebo w poprawie wyniku skali MADRS, a w badaniach amerykańskich (300-450 mg/dobę) potwierdzono znaczące korzyści w 2 z 4 badań. W badaniu u osób starszych nie osiągnięto istotnej przewagi nad placebo w pierwszorzędowym parametrze, jednak analizy drugorzędowe były statystycznie istotne. Ponadto, bupropion w dawce 300 mg/dobę wykazał skuteczność w zapobieganiu nawrotom depresji, z 64% skutecznością w porównaniu do 48% dla placebo w 44-tygodniowym okresie obserwacji.
amina katecholowa, bupropion, ciężki epizod depresyjny, ekspozycja prenatalna, inhibitor wychwytu zwrotnego amin katecholowych, lek przeciwdepresyjny, mechanizm noradrenergiczny, monoaminooksydaza, nawrót depresji, noradrenalina i dopamina, odcinek QTcF, skala MADRS, skala Montgomery-Åsberg, stan stacjonarny, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu, wada odpływu lewokomorowego, wada przegrody międzykomorowej, wrodzona wada układu sercowo-naczyniowego, wychwyt zwrotny indoloamin - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Bupropion Neuraxpharm 300 mg
Bupropion Neuraxpharm, zawierający 300 mg chlorowodorku bupropionu (260,40 mg bupropionu), jest lekiem przeciwdepresyjnym z grupy innych leków przeciwdepresyjnych (ATC: N06AX12), działającym poprzez selektywne hamowanie neuronalnego wychwytu zwrotnego noradrenaliny i dopaminy, z minimalnym wpływem na serotoninę i bez hamowania monoaminooksydazy. Skuteczność bupropionu w leczeniu ciężkiego epizodu depresji (MDD) potwierdzono w licznych badaniach klinicznych, obejmujących 1155 pacjentów stosujących tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu (dawki do 300 mg/dobę w UE i do 450 mg/dobę w USA) oraz 1868 pacjentów stosujących tabletki o przedłużonym uwalnianiu. W badaniach tych wykazano statystycznie istotną poprawę w skali MADRS, wyższe wskaźniki odpowiedzi i remisji w porównaniu z placebo, a także skuteczność w zapobieganiu nawrotom depresji (64% skuteczności vs 48% placebo w 44-tygodniowym okresie przy dawce 300 mg/dobę). Nie zaobserwowano klinicznie istotnego wpływu na odcinek QTcF przy dawce 450 mg/dobę.
aminy katecholowe, analiza LOCF, chlorowodorek bupropionu, ciężki epizod depresji, dopamina, ekspozycja płodu, lek przeciwdepresyjny, monoaminooksydaza, nawrót depresji, noradrenalina, odcinek QTcF, odpowiedź na leczenie, pierwszorzędowy parametr oceny, remisja choroby, serotonina, skala MADRS, skala Montgomery-Åsberg, Slone Epidemiology Centre, stężenie stacjonarne, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu, układ noradrenergiczny, wada odpływu lewokomorowego, wada przegrody międzykomorowej, wada układu sercowo-naczyniowego, wada wrodzona - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Kvelux SR 400 mg
Kwetiapina, substancja czynna leku Kvelux SR, jest atypowym lekiem przeciwpsychotycznym o szerokim spektrum działania farmakodynamicznego, wykazującym wysokie powinowactwo do receptorów serotoninergicznych 5HT2, umiarkowane do dopaminergicznych D1 i D2 oraz receptorów histaminergicznych i adrenergicznych alfa-1 i alfa-2. Jej aktywny metabolit, norkwetiapina, dodatkowo hamuje transporter noradrenaliny i działa częściowo agonistycznie na receptory 5HT1A, co może tłumaczyć skuteczność w leczeniu zaburzeń depresyjnych. W badaniach klinicznych potwierdzono skuteczność kwetiapiny o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 400-800 mg/dobę w leczeniu schizofrenii, zaburzenia afektywnego dwubiegunowego (mania, depresja, profilaktyka nawrotów) oraz jako lek uzupełniający w ciężkim zaburzeniu depresyjnym (dawki 150-300 mg/dobę). W badaniach długoterminowych kwetiapina wykazała korzystny profil bezpieczeństwa, bez istotnego wzrostu częstości objawów pozapiramidowych czy znacznego przyrostu masy ciała (średni przyrost do 3,22 kg w ciągu 48 tygodni). W populacji pediatrycznej (10-17 lat) potwierdzono skuteczność w leczeniu manii i schizofrenii, jednak bez istotnej skuteczności w monoterapii depresji dwubiegunowej.
akatyzja, antagonista receptora, atypowy lek przeciwpsychotyczny, ciężkie zaburzenie depresyjne, dyskineza, dystonia, epizod maniakalny, kwetiapina, lek przeciwdepresyjny, lek stabilizujący nastrój, neutrofil, norkwetiapina, objawy pozapiramidowe, objawy psychotyczne, ośrodkowy układ nerwowy, receptor alfa-1-adrenergiczny, receptor alfa-2 adrenergiczny, receptor benzodiazepinowy, receptor dopaminergiczny, receptor histaminergiczny, receptor muskarynowy, receptor serotoninergiczny 5HT2, schizofrenia, skala MADRS, skala PANSS, skala YMRS, transporter noradrenaliny, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie schizoafektywne, zaćma - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Abilium 10 mg
Arypiprazol, klasyfikowany jako lek psycholeptyczny z grupy innych leków przeciwpsychotycznych (kod ATC: N05AX12), wykazuje złożony mechanizm działania jako częściowy agonista receptorów dopaminowych D2 i serotoninowych 5HT1a oraz antagonista receptorów 5HT2a. Jego skuteczność w leczeniu schizofrenii i zaburzenia afektywnego dwubiegunowego typu I została potwierdzona w licznych badaniach klinicznych, obejmujących zarówno dorosłych, jak i młodzież. W badaniach tych arypiprazol wykazał istotną poprawę objawów psychotycznych oraz maniakalnych, a także skutecznie zapobiegał nawrotom choroby. W 52-tygodniowym badaniu porównawczym z haloperydolem odsetek pacjentów utrzymujących odpowiedź na leczenie wynosił 77% dla arypiprazolu i 73% dla haloperydolu, przy jednoczesnej przewadze arypiprazolu w skalach PANSS i MADRS. W leczeniu młodzieży (13-17 lat) wykazano istotne zmniejszenie nawrotów schizofrenii (19,39% vs 37,5% placebo, HR=0,461). Arypiprazol charakteryzuje się korzystnym profilem metabolicznym, z niskim ryzykiem przyrostu masy ciała (13% pacjentów z przyrostem ≥7% masy ciała vs 33% dla olanzapiny) oraz brakiem istotnych zmian lipidogramu i niskim ryzykiem hiperprolaktynemii (0,3% vs 0,2% placebo).
antagonista receptora, częściowy agonista, epizod maniakalny, epizod mieszany, hiperaktywność dopaminergiczna, hiperprolaktynemia, nawrót choroby, objawy negatywne schizofrenii, objawy pozapiramidowe, objawy pozytywne schizofrenii, objawy psychotyczne, populacja pediatryczna, powinowactwo receptorowe, profil farmakodynamiczny, receptor adrenergiczny alfa 1, receptor dopaminowy D2, receptor histaminowy H1, receptor serotoninowy 5HT1a, receptor serotoninowy 5HT2a, schizofrenia, skala MADRS, stabilizator nastroju, terapia skojarzona, układ dopaminergiczny, układ serotoninergiczny, wychwyt zwrotny serotoniny, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie afektywne dwubiegunowe typu I, zaburzenie autystyczne, zaburzenie nastroju, zaburzenie psychiczne, zespół Tourette’a - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Kwetina 25 mg
Kwetiapina, atypowy lek przeciwpsychotyczny z grupy diazepin, oksazepin, tiazepin i oksepiny (kod ATC: N05AH04), wykazuje unikalny mechanizm działania poprzez antagonizm receptorów serotoninergicznych 5HT2 oraz dopaminergicznych D1 i D2, z przewagą blokady 5HT2, co przekłada się na skuteczność przeciwpsychotyczną i niższe ryzyko pozapiramidowych działań niepożądanych. Aktywny metabolit norkwetiapina dodatkowo hamuje transporter norepinefryny (NET) i działa jako częściowy agonista receptorów 5HT1A, co wspiera działanie przeciwdepresyjne. W badaniach klinicznych kwetiapina w dawkach od 75 do 800 mg/dobę wykazała skuteczność w leczeniu schizofrenii, epizodów maniakalnych oraz depresji w przebiegu choroby dwubiegunowej, zarówno w monoterapii, jak i w terapii skojarzonej z litem lub walproinianem sodu. W badaniach pediatrycznych (wiek 10-17 lat) dawki 400-800 mg/dobę były skuteczne w leczeniu schizofrenii i manii, choć skuteczność w depresji dwubiegunowej nie została potwierdzona. Okres półtrwania kwetiapiny wynosi około 7 godzin, jednak wiązanie z receptorami utrzymuje się do 12 godzin, co uzasadnia podawanie leku dwa razy na dobę.
akatyzja, antagonista receptora, atypowy lek przeciwpsychotyczny, choroba afektywna dwubiegunowa, dyskineza, dystonia, epizod maniakalny, haloperydol, katalepsja, kwetiapina, lek antycholinergiczny, lek przeciwpsychotyczny, lit w psychiatrii, niedoczynność tarczycy, norkwetiapina, objawy pozapiramidowe, receptor 5HT1A, receptor 5HT2, receptor benzodiazepinowy, receptor D2, receptor dopaminergiczny, receptor histaminergiczny, receptor muskarynowy, receptor serotoninergiczny, receptor α1-adrenergiczny, receptor α2-adrenergiczny, schizofrenia, skala MADRS, skala PANSS, skala YMRS, sztywność mięśni, tomografia PET, transporter norepinefryny, walproinian sodu, zaburzenie schizoafektywne, zmętnienie soczewki - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ketilept retard 200 mg
Kwetiapina, atypowy lek przeciwpsychotyczny z grupy pochodnych diazepiny, wykazuje złożony mechanizm działania poprzez antagonizm receptorów 5HT2, D1 i D2, z przewagą blokady receptorów serotoninowych nad dopaminowymi, co przekłada się na skuteczność w leczeniu schizofrenii, epizodów maniakalnych i depresyjnych w zaburzeniach afektywnych dwubiegunowych oraz jako lek wspomagający w ciężkiej depresji. Aktywny metabolit norkwetiapina dodatkowo hamuje transporter noradrenaliny (NET) i działa częściowo agonistycznie na receptory 5HT1, co może wzmacniać efekt przeciwdepresyjny. W badaniach klinicznych kwetiapina o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 400-800 mg/dobę wykazała istotną redukcję objawów psychotycznych (skala PANSS) i maniakalnych (skala YMRS), a także skuteczność w zapobieganiu nawrotom zaburzeń afektywnych dwubiegunowych. W leczeniu epizodów depresyjnych stosowano dawki 50-300 mg/dobę, z potwierdzoną skutecznością w skali MADRS. Profil bezpieczeństwa obejmuje niskie ryzyko objawów pozapiramidowych (7,8-11,2% w schizofrenii i manii, wyższe w depresji: do 9%), umiarkowany przyrost masy ciała (0,8-1,4 kg w badaniach krótkoterminowych) oraz rzadkie zmiany hematologiczne i hormonalne, w tym obniżenie stężeń hormonów tarczycy bez klinicznych objawów niedoczynności.
ADHD, akatyzja, ciężkie zaburzenie depresyjne, dyskineza, dystonia, epizod depresyjny, epizod maniakalny, kwetiapina o przedłużonym uwalnianiu, lek przeciwpsychotyczny atypowy, lek psycholeptyczny, lit, mimowolne skurcze mięśni, niedoczynność tarczycy, norkwetiapina, objawy pozapiramidowe, objawy psychotyczne, receptor alfa1-adrenergiczny, receptor dopaminowy, receptor histaminergiczny, receptor serotoninowy, schizofrenia, skala MADRS, skala PANSS, skala YMRS, sztywność mięśni, walproinian sodu, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie schizoafektywne, zaćma - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Kwetaplex 300 mg
Kwetiapina, atypowy lek przeciwpsychotyczny z grupy diazepiny, oksazepiny i tiazepiny (kod ATC: N05AH04), wykazuje złożony profil farmakodynamiczny, obejmujący wysokie powinowactwo do receptorów serotoninowych 5HT₂, histaminowych oraz α1-adrenergicznych, a także znaczące powinowactwo do receptorów dopaminowych D₁ i D₂. Jej aktywny metabolit, norkwetiapina, wykazuje dodatkowo umiarkowane do wysokiego powinowactwo do receptorów muskarynowych, co może tłumaczyć efekty antycholinergiczne. Kwetiapina charakteryzuje się większą selektywnością wobec receptorów 5HT₂ niż D₂, co przekłada się na relatywnie niskie ryzyko pozapiramidowych działań niepożądanych. Działanie przeciwdepresyjne jest prawdopodobnie związane z hamowaniem transportera noradrenaliny (NET) oraz częściowym agonizmem receptorów 5HT1A przez norkwetiapinę. Farmakokinetycznie, okres półtrwania wynosi około 7 godzin, jednak blokada receptorów 5HT₂ i D₂ utrzymuje się do 12 godzin, co uzasadnia dawkowanie dwa razy na dobę w leczeniu schizofrenii i manii.
agonista dopaminowy, akatyzja, atypowy lek przeciwpsychotyczny, choroba afektywna dwubiegunowa, diwalproeks, dysfagia, dyskinezja, dystonia, działanie niepożądane mózgowo-naczyniowe, działanie niepożądane pozapiramidowe, działanie pozapiramidowe, efekt antycholinergiczny, emisyjna tomografia pozytonowa, epizod depresyjny, epizod maniakalny, kwas walproinowy, kwetiapina, lek przeciwpsychotyczny, lek stabilizujący nastrój, neutropenia, niedoczynność tarczycy, norkwetiapina, objaw pozapiramidowy, receptor benzodiazepinowy, receptor dopaminowy, receptor histaminowy, receptor muskarynowy, receptor neuroprzekaźnikowy, receptor serotoninowy, receptor α1-adrenergiczny, receptor α2-adrenergiczny, schizofrenia, skala MADRS, skala PANSS, skala YMRS, sole litu, transporter noradrenaliny, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie nastroju, zaburzenie pozapiramidowe, zaburzenie schizoafektywne, zapobieganie nawrotom, zmętnienie soczewki