monitorowanie funkcji nerek
Monitorowanie funkcji nerek to kluczowy element opieki nad pacjentami z chorobami nerek, a także tymi, którzy przyjmują leki potencjalnie nefrotoksyczne. Obejmuje ono regularne badania laboratoryjne krwi i moczu, które pozwalają ocenić wydolność nerek oraz wykryć wczesne oznaki ich uszkodzenia.
Podstawowymi parametrami oceny funkcji nerek są: stężenie kreatyniny w surowicy, szacunkowy współczynnik filtracji kłębuszkowej (eGFR), stężenie mocznika (BUN), stosunek BUN/kreatyniny oraz badanie ogólne moczu. W przypadku pacjentów z przewlekłą chorobą nerek (PChN) istotne jest również monitorowanie stężenia elektrolitów, białka całkowitego, albumin, wapnia, fosforanów oraz hemoglobiny.
Częstotliwość monitorowania funkcji nerek zależy od stanu klinicznego pacjenta, stadium PChN oraz stosowanej farmakoterapii. Pacjenci z zaawansowaną PChN wymagają częstszych kontroli (co 1-3 miesiące), podczas gdy osoby z łagodnym upośledzeniem funkcji nerek mogą być monitorowane co 6-12 miesięcy. Szczególnej uwagi wymagają pacjenci poddawani dializoterapii oraz po przeszczepie nerki.
Nowoczesne metody monitorowania obejmują także biomarkery wczesnego uszkodzenia nerek, takie jak NGAL (lipocalina związana z żelatynazą neutrofilów), KIM-1 (cząsteczka uszkodzenia nerek-1) czy cystyna C, które mogą wykryć uszkodzenie nerek zanim dojdzie do istotnego spadku GFR. Regularne monitorowanie funkcji nerek umożliwia wczesną interwencję terapeutyczną, dostosowanie dawek leków oraz opóźnienie progresji PChN.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dailiport 1 mg
Badania przedkliniczne takrolimusu wykazały, że nerki i trzustka są głównymi narządami podatnymi na toksyczność tego leku immunosupresyjnego, co potwierdzono u szczurów i pawianów. Dodatkowo, u szczurów zaobserwowano toksyczne działanie na układ nerwowy i oczy. W zakresie kardiotoksyczności, u królików po dożylnym podaniu takrolimusu stwierdzono odwracalne zmiany, a szybkie podanie w dawkach 0,1–1,0 mg/kg masy ciała powodowało wydłużenie odstępu QTc w EKG, przy maksymalnych stężeniach leku przekraczających 150 ng/ml, co jest ponad 6-krotnie wyższe niż stężenia kliniczne w transplantologii. Te dane sugerują, że ryzyko kardiotoksyczności przy standardowych dawkach klinicznych jest znacznie niższe niż w warunkach eksperymentalnych.
astenozoospermia, działania niepożądane neurologiczne, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, kardiotoksyczność, lek immunosupresyjny, monitorowanie funkcji nerek, neurotoksyczność, oligospermia, stężenie takrolimusu, takrolimus, takrolimus o przedłużonym działaniu, toksyczność narządowa, toksyczność nerkowa, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność zarodkowo-płodowa, wpływ na płodność męską, wydłużenie QTc - Leksykon leków
Przedawkowanie – Hipuran – 131^I do wstrzykiwań 3,7-74 MBq/ml
Przedawkowanie radiofarmaceutyku Hipuran-131I, zawierającego izotop promieniotwórczy jodu-131 w postaci sodu 2-[131I]jodohipuranu o aktywności 3,7-74 MBq/ml, nie zostało dotychczas udokumentowane w literaturze medycznej ani praktyce klinicznej. Produkt stosowany jest w ściśle kontrolowanych dawkach dostosowanych do celów diagnostycznych, co minimalizuje ryzyko nadmiernej ekspozycji na promieniowanie jonizujące. Nie zidentyfikowano specyficznych objawów przedawkowania, a potencjalne ryzyko wiąże się jedynie z teoretycznym zwiększeniem dawki promieniowania. Kluczowe jest precyzyjne dawkowanie preparatu, aby zapewnić optymalny efekt diagnostyczny przy jednoczesnym ograniczeniu narażenia pacjenta na promieniowanie.
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Amoksiklav Quicktab 1000 mg 875 mg + 125 mg
Przedawkowanie Amoksiklav QUICKTAB 1000 mg, zawierającego 875 mg amoksycyliny i 125 mg kwasu klawulanowego, może prowadzić do objawów ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka, bóle brzucha) oraz zaburzeń równowagi wodno-elektrolitowej, szczególnie u osób starszych i dzieci. Istotnym powikłaniem jest krystaluria, czyli wytrącanie się kryształków amoksycyliny w moczu, co może skutkować niewydolnością nerek, zwłaszcza u pacjentów z istniejącymi zaburzeniami czynności nerek lub przy podawaniu dużych dawek leku. W takich przypadkach obserwuje się zmniejszenie diurezy i wzrost parametrów nerkowych. Ponadto, u pacjentów z niewydolnością nerek lub przy dużych dawkach mogą wystąpić drgawki, wymagające natychmiastowej interwencji. U pacjentów z cewnikiem dopęcherzowym po dożylnym podaniu dużych dawek amoksycyliny może dochodzić do wytrącania się leku w cewniku, co wymaga regularnej kontroli drożności.
alkalizacja moczu, amoksycylina trójwodna, ból brzucha, drgawki, hemodializa, klawulanian potasu, krystaluria, krystaluria amoksycyliny, kwas klawulanowy, lek przeciwdrgawkowy, monitorowanie funkcji nerek, napad drgawkowy, niewydolność nerek, objawy neurologiczne przedawkowania, objawy przewodu pokarmowego, powikłania nerkowe, zabezpieczenie dróg oddechowych, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia wodno-elektrolitowe, zatrucie Amoksiklavem - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Aciclovir Altan 250 mg/ml
Produkt leczniczy Aciclovir Altan w dawce 250 mg (proszek do sporządzania roztworu do infuzji) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na acyklowir, walacyklowir lub substancje pomocnicze, w tym na sód (23,55 mg sodu w postaci sodu wodorotlenku). Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest zebranie szczegółowego wywiadu alergologicznego, zwłaszcza w kontekście wcześniejszych reakcji na analogi nukleozydów. Ze względu na dożylną formę podania, należy ocenić tolerancję infuzji oraz uwzględnić całkowitą zawartość sodu, co jest istotne u pacjentów z chorobami sercowo-naczyniowymi, nadciśnieniem tętniczym oraz niewydolnością nerek.
acyklowir, analog nukleozydu, choroba sercowo-naczyniowa, dieta niskosodowa, lek przeciwwirusowy, modyfikacja dawki, monitorowanie funkcji nerek, nadciśnienie, nadwrażliwość na substancję czynną, niewydolność nerek, podanie dożylne leku, prolek acyklowiru, reakcja alergiczna, roztwór do infuzji, substancja pomocnicza, upośledzona czynność nerek, walacyklowir, wywiad alergologiczny - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Flectorgo 12,5 mg
Flectorgo (diklofenak epolaminy) jest dostępny w postaci kapsułek miękkich o dawkach 12,5 mg i 25 mg, z zaleceniem stosowania minimalnej skutecznej dawki przez najkrótszy możliwy czas, nie dłużej niż 3 dni. Dawkowanie dla 12,5 mg wynosi 1-2 kapsułki co 4–6 godzin, maksymalnie 6 kapsułek (75 mg diklofenaku potasowego) na dobę, natomiast dla 25 mg – 1 kapsułka co 4–6 godzin, maksymalnie 3 kapsułki (również 75 mg diklofenaku potasowego) na dobę. Lek nie jest zalecany u dzieci poniżej 14 roku życia, a u osób starszych oraz pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek i wątroby stosuje się standardowe dawkowanie z zachowaniem ostrożności i monitorowaniem funkcji narządów. Diklofenak jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek i wątroby.
ciężkie zaburzenie czynności nerek, diklofenak epolaminy, diklofenak potasowy, działanie niepożądane, kapsułka miękka, maksymalna dawka dobowa, minimalna skuteczna dawka, monitorowanie funkcji nerek, monitorowanie funkcji wątroby, najmniejsza skuteczna dawka, przyjmowanie leku podczas posiłku, skuteczność terapeutyczna, wchłanianie diklofenaku, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Cefazolin Noridem 1 g
Cefazolina, jako cefalosporyna, może wpływać na parametry krzepnięcia, zwłaszcza w połączeniu z doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna) oraz heparyną w dużych dawkach, co wymaga ścisłego monitorowania INR i innych wskaźników krzepnięcia. Ponadto, cefazolina może zaburzać metabolizm witaminy K1, co jest istotne u pacjentów z jej niedoborem i może wymagać suplementacji. Interakcja z probenecydem prowadzi do zwiększenia stężenia cefazoliny we krwi i wydłużenia jej retencji, co może wymagać modyfikacji dawki. Warto również zwrócić uwagę na potencjalne zwiększenie nefrotoksyczności przy jednoczesnym stosowaniu cefazoliny z aminoglikozydami, diuretykami pętlowymi, lekami immunosupresyjnymi (cyklosporyna, takrolimus), metotreksatem w dużych dawkach, środkami kontrastowymi zawierającymi jod oraz niektórymi lekami przeciwwirusowymi (acyklowir, foskarnet). W takich przypadkach konieczne jest ścisłe monitorowanie funkcji nerek i ewentualna korekta dawkowania.
acyklowir, aminoglikozyd, antybiotyk, cefalosporyna, cefazolina, cyklosporyna, czynnik krzepnięcia, dieta z kontrolowaną zawartością sodu, diuretyk, diureza nerkowa, dolegliwość układu pokarmowego, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie niepożądane, efekt disulfiramopodobny, foskarnet, furosemid, heparyna, INR, kolistyna, lek przeciwzakrzepowy, metotreksat, monitorowanie funkcji nerek, niedobór witaminy K1, odpowiedź immunologiczna, parametr krzepnięcia, parametr nerkowy, pentamidyna, polimyksyna B, powikłanie krwotoczne, probenecyd, stężenie antybiotyku, stężenie elektrolitu, substancja nefrotoksyczna, takrolimus, toksyczność metotreksatu, upośledzona funkcja nerek, uszkodzenie nerki, warfaryna, witamina K1, wydalanie nerkowe, zaburzenie krzepnięcia krwi, zawartość sodu - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Nidrazid 100 mg
Lek Nidrazid (izoniazyd) w dawce 100 mg należy podawać zgodnie z masą ciała pacjenta oraz wskazaniem terapeutycznym, co jest kluczowe dla skuteczności terapii przeciwgruźliczej. Standardowe dawkowanie u dorosłych wynosi 5 mg/kg mc./dobę, maksymalnie 300 mg/dobę, natomiast u dzieci 5-10 mg/kg mc./dobę, również do 300 mg/dobę. W schemacie podawania dwa razy w tygodniu dawka wzrasta do 15 mg/kg mc., maksymalnie 900 mg na dawkę. W profilaktyce gruźlicy stosuje się 300 mg/dobę u dorosłych i 5-10 mg/kg mc./dobę u dzieci, nie przekraczając 300 mg. Lek należy przyjmować na czczo, co najmniej 30 minut przed posiłkiem lub 2 godziny po, aby zapewnić optymalną biodostępność. W celu zapobiegania neuropatii obwodowej, częstemu działaniu niepożądanemu izoniazydu, zaleca się suplementację witaminą B6 (pirydoksyną) w dawce profilaktycznej 10 mg/dobę, a w przypadku objawów zapalenia nerwu dawkę zwiększa się do 50 mg/dobę.
bezmocz, biodostępność substancji czynnej, działanie niepożądane, gruźlica płucna, izoniazyd, klirens kreatyniny, leczenie przeciwgruźlicze, monitorowanie funkcji nerek, neuropatia obwodowa, niewydolność nerek, pirydoksyna, profilaktyka gruźlicy, stężenie kreatyniny, witamina B6, zaburzenie czynności nerek, zapalenie nerwu - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Telmizek HCT 40 mg + 12,5 mg
Telmizek HCT jest wskazany do leczenia nadciśnienia tętniczego u pacjentów, u których monoterapia telmisartanem nie zapewnia odpowiedniej kontroli ciśnienia. Preparat dostępny jest w trzech dawkach: 40 mg telmisartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu, 80 mg telmisartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu oraz 80 mg telmisartanu + 25 mg hydrochlorotiazydu, stosowanych raz na dobę. Dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane, a w uzasadnionych przypadkach możliwa jest bezpośrednia zmiana z monoterapii na terapię skojarzoną. Lek można podawać niezależnie od posiłków, co sprzyja poprawie adherencji. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek zaleca się okresowe monitorowanie funkcji nerek ze względu na ryzyko zaburzeń gospodarki wodno-elektrolitowej wywołanych przez hydrochlorotiazyd.
adherencja pacjenta, bezpieczeństwo i skuteczność leku, ciśnienie tętnicze, gospodarka wodno-elektrolitowa, hydrochlorotiazyd, modyfikacja dawkowania, monitorowanie funkcji nerek, monoterapia telmisartanem, nadciśnienie tętnicze, pacjent w podeszłym wieku, śpiączka wątrobowa, terapia skojarzona, tiazyd, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przedawkowanie – Omniscan 0,5 mmol/ml
Przedawkowanie Omniscanu, zawierającego gadodiamid w stężeniu 287 mg/ml (0,5 mmol/ml) i o osmolalności 780 mOsmol/kg w 37°C, stanowi kliniczne wyzwanie, zwłaszcza u pacjentów z upośledzoną funkcją nerek. U osób z prawidłową czynnością nerek ryzyko ostrych objawów toksycznych jest niskie, jednak u pacjentów z niewydolnością nerek okres eliminacji gadodiamidu jest wydłużony, co zwiększa ryzyko działań niepożądanych, w tym nerkopochodnego zwłóknienia układowego (NSF). Brak jest jednoznacznych dowodów na skuteczność hemodializy w zapobieganiu NSF, jednak jest ona rekomendowana jako metoda eliminacji gadodiamidu, szczególnie u pacjentów dializowanych oraz po dużych dawkach środka. Monitorowanie funkcji nerek oraz obserwacja kliniczna pod kątem objawów NSF są kluczowe w postępowaniu po przedawkowaniu.
gadodiamid, gospodarka wodno-elektrolitowa, hemodializa, leczenie objawowe, monitorowanie funkcji nerek, nerkopochodne zwłóknienie układowe, niewydolność nerek, niewydolność serca, Omniscan, osmolalność, paramagnetyczny środek kontrastowy, środek kontrastowy, upośledzenie funkcji nerek, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie równowagi wodno-elektrolitowej, zmiana włóknista - Leksykon leków
Przedawkowanie – Cefepime Solufarma 500 mg
Przedawkowanie cefepimu, substancji czynnej preparatu Cefepime Solufarma, prowadzi do neurotoksyczności, manifestującej się encefalopatią, drgawkami mioklonicznymi oraz napadami drgawkowymi. Szczególnie narażeni są pacjenci z upośledzoną czynnością nerek, gdyż cefepim jest eliminowany głównie przez nerki, a ich dysfunkcja powoduje kumulację leku nawet przy standardowych dawkach terapeutycznych. Objawy takie jak zaburzenia świadomości, dezorientacja, splątanie oraz mimowolne skurcze mięśni wymagają szybkiej diagnostyki i interwencji, aby zapobiec poważnym powikłaniom, w tym stanowi padaczkowemu.
cefepim, charakterystyka produktu leczniczego, dezorientacja, dializa otrzewnowa, drgawki miokloniczne, encefalopatia, hemodializa, kumulacja leku, leczenie objawowe, monitorowanie funkcji nerek, napad drgawkowy, neurotoksyczność, splątanie, stan padaczkowy, upośledzenie funkcji nerek, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie funkcji poznawczej, zaburzenie świadomości - Leksykon leków
Przedawkowanie – Sandimmun Neoral 50 mg
Przedawkowanie cyklosporyny, szczególnie w formie pozajelitowej, stanowi poważne zagrożenie kliniczne, z toksycznością znacznie wyższą niż przy podaniu doustnym (LD50 dożylne: myszy 148 mg/kg, szczury 104 mg/kg, króliki 46 mg/kg vs. doustne: myszy 2329 mg/kg, szczury 1480 mg/kg, króliki >1000 mg/kg). Objawy przedawkowania różnią się w zależności od drogi podania: doustne dawki do 10 g (ok. 150 mg/kg) wywołują umiarkowanie ciężkie, odwracalne zaburzenia czynności nerek, wymioty, senność, ból głowy i częstoskurcz, natomiast pozajelitowe przedawkowanie prowadzi do ciężkich objawów, zwłaszcza u wcześniaków. Nefrotoksyczność jest kluczowym powikłaniem, wymagającym monitorowania funkcji nerek i parametrów życiowych.
badanie toksykologiczne, ciężkie powikłanie, cyklosporyna, dawka śmiertelna, dekontaminacja przewodu pokarmowego, leczenie podtrzymujące, monitorowanie funkcji nerek, monitorowanie parametrów życiowych, nefrotoksyczność, płukanie żołądka, podanie doustne, podanie pozajelitowe, Sandimmun Neoral, węgiel aktywowany, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Salaza 1000 mg
Mesalazyna, substancja czynna produktu Salaza w dawce 1000 mg, została poddana szerokim badaniom przedklinicznym, które potwierdziły jej bezpieczeństwo stosowania u ludzi. Badania farmakologiczne wykazały brak istotnych negatywnych efektów na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy oraz ośrodkowy układ nerwowy przy dawkach terapeutycznych. Testy genotoksyczności, w tym test Amesa, test aberracji chromosomowych in vitro oraz test mikrojądrowy in vivo, nie wykazały działania mutagennego. Długoterminowe badania karcynogenności na modelach zwierzęcych nie potwierdziły potencjału rakotwórczego mesalazyny. Ponadto, badania dotyczące wpływu na rozród i rozwój potomstwa nie wykazały embriotoksyczności, teratogenności ani zaburzeń płodności.
aberracja chromosomowa, badanie farmakologiczne, badanie karcynogenności, badanie przedkliniczne, działanie rakotwórcze, embriotoksyczność, funkcja filtracyjna nerek, genotoksyczność, mesalazyna, monitorowanie funkcji nerek, nefrotoksyczność, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa leku, rozród i rozwój potomstwa, rozwój postnatalny, teratogenność, test Amesa, test mikrojądrowy, test mutagenności, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie płodności, zmiana histopatologiczna - Leksykon leków
Przedawkowanie – Tribiotic (10 mg + 5 mg + 0,833 mg)/g
Tribiotic, zawierający 400 j.m./g bacytracyny cynkowej, 5 mg neomycyny siarczanu oraz 5000 j.m./g polimyksyny B siarczanu, nie ma udokumentowanych przypadków przedawkowania, jednak długotrwałe stosowanie na błony śluzowe lub rozległe uszkodzone powierzchnie skóry zwiększa ryzyko systemowego wchłaniania i toksyczności. Szczególnie narażeni są pacjenci z upośledzoną funkcją nerek, u których może dojść do nefrotoksyczności (zaburzenia czynności nerek, niewydolność), ototoksyczności (szumy uszne, zawroty głowy, utrata słuchu) oraz neurotoksyczności (parestezje, osłabienie mięśni). Mechanizmy toksyczności obejmują uszkodzenie nefronów, struktur ucha wewnętrznego (zwłaszcza przez neomycynę) oraz zaburzenia przewodnictwa nerwowego.
bacytracyna cynkowa, leczenie objawowe, leczenie podtrzymujące, monitorowanie funkcji nerek, nefrotoksyczność, neomycyna siarczan, neurotoksyczność, niewydolność nerek, osłabienie mięśniowe, ototoksyczność, parestezja, polimyksyna B siarczan, przewodnictwo nerwowe, substancja czynna, szum uszny, TRIBIOTIC, ucho wewnętrzne, upośledzona funkcja nerek, utrata słuchu, wchłanianie systemowe, wchłonięcie systemowe, zaburzenie czynności nerek, zawrót głowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Entecavir Ranbaxy 1 mg
Entekawir, stosowany w leczeniu przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B w dawkach 0,5 mg lub 1 mg/dobę, wykazuje szeroki margines bezpieczeństwa. Badania kliniczne na zdrowych ochotnikach wykazały brak specyficznych objawów toksyczności nawet przy dawkach do 20 mg/dobę przez 14 dni (20-40-krotność dawki terapeutycznej) oraz jednorazowych dawkach do 40 mg (40-80-krotność dawki terapeutycznej). Nie zaobserwowano niespodziewanych działań niepożądanych, co wskazuje na niskie ryzyko toksyczności entekawiru w przypadku przedawkowania.
dawka terapeutyczna, działanie niepożądane, entekawir, leczenie objawowe, leczenie wspomagające, margines bezpieczeństwa, monitorowanie funkcji narządów, monitorowanie funkcji nerek, monitorowanie funkcji wątroby, parametry życiowe, przedawkowanie entekawiru, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, równowaga wodno-elektrolitowa, toksyczność - Leksykon leków
Przedawkowanie – Salofalk 500 500 mg
Przedawkowanie mesalazyny, substancji czynnej w leku Salofalk 500 (500 mg mesalazyny w czopkach), stanowi potencjalnie poważny stan kliniczny wymagający natychmiastowej interwencji. Dostępne dane kliniczne nie wskazują na specyficzną toksyczność narządową, w tym uszkodzenie nerek czy wątroby, nawet przy wysokich dawkach doustnych. Objawy przedawkowania obejmują głównie dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka), zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej oraz potencjalne objawy neurologiczne, takie jak bóle i zawroty głowy. Przedawkowanie doodbytnicze jest mniej prawdopodobne, jednak wymaga równie starannej oceny klinicznej.
biegunka, ból głowy, czopek Salofalk, dolegliwości żołądkowo-jelitowe, funkcja nerek, hepatotoksyczność, kwas 5-aminosalicylowy, monitorowanie funkcji nerek, nawodnienie dożylne, nudności, objawy neurologiczne, parametry wątrobowe, płukanie żołądka, przedawkowanie mesalazyny, równowaga wodno-elektrolitowa, toksyczność nerkowa, wątroba, wymioty, zaburzenia elektrolitowe, zawroty głowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Gentamycin KRKA 40 mg/ml
Dane przedkliniczne dotyczące siarczanu gentamycyny (Gentamycin Krka 40 mg/ml) wykazały zróżnicowaną toksyczność ostrą zależną od drogi podania i gatunku zwierząt, z DL50 wynoszącą >5 g/kg mc. przy podaniu doustnym, a najniższą dla drogi dożylnej (83-98 mg/kg mc. u szczurów, 22-77 mg/kg mc. u myszy). W badaniach wielokrotnego podawania odnotowano nefrotoksyczność i uszkodzenia tkanek, zwłaszcza przy podaniu dożylnym (5-15 mg/kg mc. u szczurów, 3-30 mg/kg mc. u psów) oraz domięśniowym (20-160 mg/kg mc. u szczurów), gdzie obserwowano martwicę kanalików nerkowych i uszkodzenia mięśni. Podanie podskórne u kotów (50-100 mg/kg mc.) wywołało toksyczne uszkodzenia narządu równowagi, prowadzące do śmierci zwierząt przy dawce 100 mg/kg mc. W badaniach rozrodczości stwierdzono nefrotoksyczność u potomstwa szczurów przy dawce 75 mg/kg mc., natomiast u świnek morskich zmiany były przemijające przy dawce 4 mg/kg mc. Nie wykazano działania mutagennego ani kancerogennego siarczanu gentamycyny.
antybiotyk aminoglikozydowy, dawka letalna, dehydrogenaza mleczanowa, działanie nefrotoksyczne, działanie rakotwórcze, martwica kanalików nerkowych, monitorowanie funkcji nerek, niezborność ruchów, ototoksyczność, podawanie leku, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, siarczan gentamycyny, toksyczność narządu równowagi, toksyczność rozwojowa, uszkodzenie narządu słuchu, zaburzenie czynności nerek