lek ototoksyczny

Lek ototoksyczny to substancja, która wywiera szkodliwy wpływ na narząd słuchu i/lub równowagi. Toksyczność ta może objawiać się uszkodzeniem komórek słuchowych ucha wewnętrznego, komórek przedsionkowych lub nerwu słuchowego, prowadząc do niedosłuchu, szumów usznych lub zaburzeń równowagi.

Do najczęściej stosowanych leków o działaniu ototoksycznym należą antybiotyki aminoglikozydowe (gentamycyna, streptomycyna, amikacyna), niektóre leki przeciwnowotworowe (cisplatyna, karboplatyna), diuretyki pętlowe (furosemid, kwas etakrynowy), salicylany w dużych dawkach oraz chinina. Ototoksyczność może być odwracalna lub nieodwracalna, zależnie od rodzaju leku, dawki, czasu ekspozycji oraz indywidualnej wrażliwości pacjenta.

Monitorowanie funkcji słuchu podczas terapii lekami ototoksycznymi jest kluczowym elementem opieki nad pacjentem. Obejmuje ono wykonywanie badań audiometrycznych przed rozpoczęciem leczenia oraz w jego trakcie. Czynniki ryzyka ototoksyczności obejmują: zaawansowany wiek, upośledzoną funkcję nerek, jednoczesne stosowanie kilku leków ototoksycznych, wcześniejsze uszkodzenia słuchu oraz predyspozycje genetyczne.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Interakcje leku – Xonvea 10 mg + 10 mg

Produkt leczniczy Xonvea, zawierający doksylaminę wodorobursztynianu 10 mg oraz pirydoksynę chlorowodorek 10 mg, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, głównie wynikające z właściwości przeciwhistaminowych i antycholinergicznych doksylaminy oraz metabolicznego wpływu pirydoksyny. Szczególnie istotne klinicznie są interakcje z lekami o działaniu antycholinergicznym (trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, IMAO, neuroleptyki), które mogą nasilać toksyczność doksylaminy, oraz z lekami uspokajającymi (barbiturany, benzodiazepiny, opioidy), gdzie obserwuje się nasilenie sedacji. Wysokie ryzyko depresji ośrodkowego układu nerwowego występuje także przy jednoczesnym stosowaniu hydroksymaślanu sodu, co stanowi przeciwwskazanie do kojarzenia tych leków. Ponadto, doksylamina może maskować objawy ototoksyczności leków aminoglikozydowych oraz nasilać fotouczulenie w połączeniu z lekami fotosensytyzującymi. Zaleca się unikanie łączenia z inhibitorami cytochromu P-450 oraz lekami wydłużającymi odstęp QT ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych.
antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyk makrolidowy, azol przeciwgrzybiczny, choroba Parkinsona, chromatografia gazowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, doksylamina, działanie antycholinergiczne, działanie fotouczulające, działanie sedatywne, fałszywie dodatni wynik badania, fenobarbital, hipokaliemia, hydroksymaślan sodu, inhibitor cytochromu P-450, inhibitor dekarboksylazy dopa, inhibitor monoaminooksydazy, lek fotosensytyzujący, lek ototoksyczny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpadaczkowy, lek uspokajający, lewodopa, metylodopa, opioidowy lek przeciwbólowy, pirydoksyna, pochodna azolowa, skórny test alergiczny, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Fromilid

Klarytromycyna, dostępna w postaci granulatu do sporządzania zawiesiny doustnej Fromilid 250 mg/5 ml, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i nerek oraz u kobiet w ciąży, zwłaszcza w pierwszym trymestrze, gdzie stosowanie leku powinno być poprzedzone dokładną oceną stosunku korzyści do ryzyka. Podczas terapii obserwowano podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych, miąższowe i cholestatyczne zapalenie wątroby, a także rzadkie przypadki niewydolności wątroby, które mogą prowadzić do zgonu. Należy monitorować objawy wskazujące na uszkodzenie wątroby, takie jak żółtaczka, ciemna barwa moczu, świąd skóry czy ból brzucha. Ponadto, stosowanie klarytromycyny wiąże się z ryzykiem rozwoju rzekomobłoniastego zapalenia jelit wywołanego przez Clostridium difficile, które może wystąpić nawet do dwóch miesięcy po zakończeniu antybiotykoterapii. U pacjentów z chorobami serca lub zaburzeniami rytmu, a także u osób przyjmujących leki wydłużające odstęp QT, klarytromycyna jest przeciwwskazana ze względu na ryzyko torsade de pointes i innych arytmii komorowych.
antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyk beta-laktamowy, arytmia komorowa, biegunka Clostridium difficile, bradykardia, cholestatyczne zapalenie wątroby, choroba tętnic wieńcowych, czas protrombinowy, hipoglikemia, hipokaliemia, klarytromycyna, lek ototoksyczny, makrolid, miąższowe zapalenie wątroby, niewydolność serca, niewydolność wątroby, oporność krzyżowa, ostra uogólniona osutka krostkowa, pochodna sulfonylomocznika, polekowa reakcja z eozynofilią, pozaszpitalne zapalenie płuc, rabdomioliza, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, szpitalne zapalenie płuc, toksyczna nekroliza naskórka, torsade de pointes, trądzik pospolity, współczynnik INR, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie przewodzenia serca, zawał mięśnia sercowego, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Lorinden N (0,2 mg + 5 mg)/g

Krem Lorinden N zawiera 0,2 mg flumetazonu piwalanu (kortykosteroid) oraz 5 mg neomycyny siarczanu (antybiotyk aminoglikozydowy) w 1 g preparatu i jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki aktywne lub substancje pomocnicze (alkohol cetylowy, metylu i propylu parahydroksybenzoesan). Nie należy stosować go w przypadku zakażeń wirusowych (np. ospa wietrzna, opryszczka), grzybiczych oraz bakteryjnych skóry (w tym gruźlica skóry), gdyż kortykosteroid może nasilać infekcje i maskować objawy. Preparat jest również przeciwwskazany w chorobach takich jak nowotwory skóry, trądzik pospolity i różowaty, zapalenie skóry wokół ust, świąd okolicy odbytu oraz zapalenie lub owrzodzenie żylakowate, ze względu na ryzyko nasilenia zmian i utrudnienie diagnostyki. Nie zaleca się stosowania na rozległe zmiany skórne z ubytkiem naskórka oraz u dzieci poniżej 2. roku życia z powodu ryzyka zwiększonego wchłaniania substancji czynnych i działań ogólnoustrojowych.
alkohol cetylowy, antybiotyk aminoglikozydowy, atrofia skóry, dermatitis perioralis, działanie immunosupresyjne, działanie niepożądane, działanie ogólnoustrojowe, działanie toksyczne, flumetazon piwalan, gruźlica skóry, infekcja wirusowa, kortykosteroid, lek nefrotoksyczny, lek ototoksyczny, metylu parahydroksybenzoesan, neomycyna siarczan, nowotwór skóry, oporność bakteryjna, opryszczka zwykła, ospa wietrzna, owrzodzenie żylakowate, propylu parahydroksybenzoesan, reakcja krzyżowa, świąd okolicy odbytu, trądzik pospolity, trądzik posteroidowy, trądzik różowaty, zakażenie bakteryjne, zakażenie grzybicze skóry, zapalenie skóry wokół ust
Leksykon chorób i schorzeń
Szumy uszne – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka

Szumy uszne (tinnitus) to subiektywna percepcja dźwięków, takich jak dzwonienie, brzęczenie czy świszczenie, bez zewnętrznego źródła, dotykająca około 15% populacji, z czego 2% doświadcza znacznego pogorszenia jakości życia. Objaw ten może mieć charakter jednostronny lub obustronny, stały lub przerywany, i jest często powiązany z zaburzeniami psychicznymi, takimi jak lęk i depresja. Kompleksowa ocena pielęgniarska powinna obejmować szczegółowy wywiad dotyczący objawów (utrata słuchu, zawroty głowy, bezsenność, objawy depresji), badanie fizykalne oraz ocenę wpływu szumów na funkcjonowanie pacjenta. Diagnozy pielęgniarskie mogą obejmować zaburzenia komunikacji werbalnej, zaburzenia snu, lęk oraz ryzyko depresji. Interwencje pielęgniarskie koncentrują się na łagodzeniu objawów, edukacji pacjenta, wsparciu psychologicznym oraz modyfikacji środowiska (np. stosowanie terapii dźwiękowej, unikanie ciszy, eliminacja hałasów tła). Kluczowe jest także monitorowanie stanu pacjenta i współpraca interdyscyplinarna z audiologami, laryngologami, psychologami i innymi specjalistami.
akamprozat, akupunktura, aparat słuchowy, audiolog, bezsenność, biały szum, biofeedback, choroba autoimmunologiczna, depresja, dysfunkcja tarczycy, dzwonienie w uszach, lek ototoksyczny, miłorząb japoński, nadciśnienie tętnicze, nerwiak nerwu słuchowego, neuromodulacja bimodalna, otolaryngolog, otoskleroza, percepcja dźwięku, staw skroniowo-żuchwowy, szumy uszne, terapia dźwiękowa, terapia habituacyjna, terapia poznawczo-behawioralna, tlenoterapia hiperbaryczna, ucho środkowe, utrata słuchu, zaburzenie endokrynologiczne, zaburzenie komunikacji werbalnej, zawroty głowy
Leksykon substancji czynnych
Erytromycyna – Działania niepożądane

Erytromycyna, makrolidowy antybiotyk, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, których częstość i nasilenie zależą od drogi podania, dawki oraz indywidualnych cech pacjenta, w tym funkcji wątroby i nerek. Najczęstsze objawy dotyczą układu pokarmowego i obejmują bóle brzucha, nudności, wymioty oraz biegunkę, nasilające się przy dawkach powyżej 4 g/dobę. Rzadziej obserwuje się poważne powikłania, takie jak rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, zapalenie trzustki czy przerostowe zwężenie odźwiernika u niemowląt. Erytromycyna może indukować zaburzenia czynności wątroby, manifestujące się przemijającym wzrostem aminotransferaz, cholestatycznym zapaleniem wątroby, a w rzadkich przypadkach niewydolnością wątroby i żółtaczką. Reakcje skórne, od łagodnych wysypek i świądu po ciężkie zespoły Stevensa-Johnsona, martwicę toksyczno-rozpływną naskórka i ostrą uogólnioną osutkę krostkową (AGEP), wymagają natychmiastowego odstawienia leku. Ponadto erytromycyna może wywoływać reakcje anafilaktyczne, w tym obrzęk naczynioruchowy i wstrząs anafilaktyczny.
agranulocytoza, aminotransferaza wątrobowa, antybiotyk makrolidowy, arytmia, bradykardia, cholestatyczne zapalenie wątroby, częstoskurcz komorowy, hepatotoksyczność, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor cytochromu P450, lek hepatotoksyczny, lek ototoksyczny, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, oporność bakteryjna, ostra uogólniona osutka krostkowa, ototoksyczność, przerostowe zwężenie odźwiernika, rabdomioliza, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, śródmiąższowe zapalenie nerek, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca, zapalenie mieszków włosowych, zapalenie trzustki, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon substancji czynnych
Bacytracyna cynkowa – Interakcje

Bacytracyna cynkowa, stosowana miejscowo w preparatach złożonych (np. Maxibiotic, Polibiotic), wykazuje ryzyko interakcji farmakologicznych, zwłaszcza przy aplikacji na rozległe lub uszkodzone powierzchnie skóry, co zwiększa absorpcję ogólnoustrojową. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu silnie działających diuretyków (furosemid, kwas etakrynowy), antybiotyków aminoglikozydowych, leków nefro- i ototoksycznych, gdyż może to prowadzić do kumulacji działań niepożądanych, takich jak nefrotoksyczność i ototoksyczność, w tym ryzyko głuchoty. Wysoki poziom istotności klinicznej dotyczy unikania jednoczesnego stosowania tych leków lub ścisłego monitorowania funkcji nerek i słuchu. Dodatkowo, doustne preparaty neomycyny zwiększają ryzyko reakcji nadwrażliwości, co wymaga monitorowania pacjenta pod kątem objawów alergicznych.
absorpcja ogólnoustrojowa, antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyk polipeptydowy, bacytracyna cynkowa, działanie neurotoksyczne, działanie niepożądane, funkcja nerek, funkcja słuchu, furosemid, głuchota, kwas etakrynowy, lek nefrotoksyczny, lek ototoksyczny, neomycyna i polimyksyna B, neurotoksyczność, ototoksyczność, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, zaburzenie słuchu, zapalnie zmieniona skóra
Leksykon chorób i schorzeń
Niedosłuch odbiorczy (głęboki) – Zapobieganie i profilaktyka

Niedosłuch odbiorczy głębokiego stopnia stanowi istotny problem zdrowotny, którego wczesne wykrycie i kompleksowa rehabilitacja są kluczowe dla zapobiegania poważnym konsekwencjom, takim jak pogorszenie funkcji poznawczych, demencja, izolacja społeczna czy depresja. Stosowanie aparatów słuchowych i implantów ślimakowych wiąże się z istotnym zmniejszeniem ryzyka długoterminowego pogorszenia funkcji poznawczych o 19% oraz poprawą wyników testów poznawczych o 3%. Dodatkowo, regularne używanie aparatów słuchowych redukuje ryzyko przedwczesnej śmierci o 24%. Profilaktyka utraty słuchu obejmuje szczepienia ochronne, poradnictwo genetyczne, ochronę przed hałasem i ototoksycznymi lekami oraz wczesne wykrywanie niedosłuchu, co jest szczególnie ważne u noworodków i dzieci. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z implantami ślimakowymi, którzy powinni być na bieżąco ze szczepieniami przeciwko pneumokokom, aby zmniejszyć ryzyko bakteryjnego zapalenia opon mózgowych.
aparat słuchowy, badanie audiologiczne, badanie obrazowe, bakteryjne zapalenie opon mózgowych, demencja, depresja, funkcja poznawcza, implant pnia mózgu, implant ślimakowy, implant ucha środkowego, izolacja społeczna, kanał słuchowy, lek ototoksyczny, nerw słuchowy, niedosłuch odbiorczy, profilaktyka wtórna, rehabilitacja słuchu, ślimak, sprzężenie zwrotne, szczepionka przeciwko pneumokokom, szum uszny, ubytek słuchu
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Diphergan

Diphergan, zawierający prometazyny chlorowodorek w dawce 10 mg w postaci tabletek drażowanych, wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania, zwłaszcza u pacjentów z chorobami układu oddechowego, takimi jak astma oskrzelowa, zapalenie oskrzeli czy rozstrzenia oskrzeli, ze względu na ryzyko zgęstnienia i wysuszenia wydzieliny oskrzelowej utrudniającej odkrztuszanie. Lek należy stosować ostrożnie u osób z ciężką chorobą wieńcową, jaskrą z wąskim kątem przesączania, padaczką, niewydolnością wątroby i nerek, a także u pacjentów ze zwężeniem szyi pęcherza moczowego lub odźwiernika dwunastnicy, ze względu na działanie antycholinergiczne prometazyny. Ponadto, stosowanie u dzieci i młodzieży z podejrzeniem zespołu Reye’a jest przeciwwskazane, gdyż lek może maskować objawy tej ciężkiej encefalopatii i stłuszczenia wątroby. Prometazyna może maskować objawy ototoksyczności wywołanej przez leki ototoksyczne, np. salicylany, co może opóźniać rozpoznanie uszkodzenia słuchu. Hamowanie wymiotów przez Diphergan może również utrudniać wczesne wykrycie poważnych stanów klinicznych, takich jak niedrożność jelit czy zwiększone ciśnienie śródczaszkowe, gdzie wymioty stanowią ważny objaw ostrzegawczy. W preparacie obecne są substancje pomocnicze, takie jak laktoza jednowodna, sacharoza oraz żółcień pomarańczowa (E 110), które mogą wywoływać działania niepożądane u pacjentów z nietolerancją laktozy, fruktozy, zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy, niedoborem sacharazy-izomaltazy lub nadwrażliwością na salicylany. W związku z powyższym, przed zastosowaniem Dipherganu konieczna jest dokładna ocena stanu klinicznego pacjenta oraz uwzględnienie potencjalnych przeciwwskazań i interakcji.
astma oskrzelowa, choroba wieńcowa, ciśnienie śródczaszkowe, działanie antycholinergiczne, jaskra z wąskim kątem, lek ototoksyczny, niedobór sacharazy-izomaltazy, niedrożność jelit, nietolerancja fruktozy, nietolerancja laktozy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, ototoksyczność, padaczka, prometazyny chlorowodorek, reakcja alergiczna, rozstrzenie oskrzeli, salicylany, stłuszczenie wątroby, uszkodzenie słuchu, wydzielina oskrzelowa, zapalenie oskrzeli, zespół Reye’a, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwężenie odźwiernika dwunastnicy, zwężenie pęcherza moczowego
Leksykon substancji czynnych
Karboplatyna – Interakcje

Karboplatyna, jako lek alkilujący stosowany w terapii przeciwnowotworowej, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo leczenia. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania karboplatyny z lekami nefrotoksycznymi i ototoksycznymi, takimi jak aminoglikozydy (gentamycyna, amikacyna, tobramycyna), wankomycyna, kapreomycyna oraz diuretyki pętlowe (furosemid, torasemid), ze względu na ryzyko nasilenia toksyczności nerkowej i słuchowej. W przypadku terapii skojarzonej z innymi lekami mielosupresyjnymi lub radioterapią konieczna jest modyfikacja dawkowania, aby ograniczyć kumulatywną mielosupresję. Ponadto, stosowanie karboplatyny z lekami przeciwpadaczkowymi (fenytoina, fosfenytoina) jest niezalecane z powodu ryzyka nasilenia drgawek i zmniejszenia skuteczności cytostatyku. W trakcie terapii należy również unikać materiałów medycznych zawierających aluminium, które mogą reagować z karboplatyną, tworząc czarny osad, co stanowi przeciwwskazanie do ich użycia.
acenokumarol, amikacyna, aminoglikozyd, antybiotyk aminoglikozydowy, cyklosporyna, cytostatyk, diuretyk pętlowy, doustny środek przeciwzakrzepowy, dysfagia, działanie alkilujące, działanie cytotoksyczne, działanie hepatotoksyczne, działanie mielosupresyjne, działanie moczopędne, działanie nefrotoksyczne, fenytoina, furosemid, gentamycyna, hepatotoksyczność, immunosupresja, kapreomycyna, karboplatyna, klirens nerkowy, leczenie przeciwzakrzepowe, lek immunosupresyjny, lek mielosupresyjny, lek nefrotoksyczny, lek ototoksyczny, lek przeciwdrgawkowy, limfoproliferacja, mielotoksyczność, nefrotoksyczność, niewydolność nerek, odczyn poszczepienny, sirolimus, środek chelatujący, substancja chelatująca, szczepionka atenuowana, szczepionka inaktywowana, szczepionka przeciw żółtej febrze, takrolimus, tobramycyna, torasemid, wankomycyna, warfaryna, wskaźnik INR, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon substancji czynnych
Neomycyna siarczan – Interakcje

Neomycyna siarczan, aminoglikozydowy antybiotyk stosowany miejscowo (np. w preparacie Flucinar N), może wchodzić w istotne interakcje farmakologiczne, zwłaszcza przy ogólnoustrojowej ekspozycji lub aplikacji na uszkodzoną skórę. Kluczowe interakcje dotyczą leków ototoksycznych (furosemid, kwas etakrynowy) oraz nefrotoksycznych (cisplatyna, amfoterycyna B, wankomycyna), które zwiększają stężenie neomycyny we krwi, podnosząc ryzyko uszkodzenia słuchu i nerek. Ponadto, neomycyna w połączeniu z lekami immunosupresyjnymi (cyklosporyna, takrolimus, glikokortykosteroidy systemowe) nasila ich działanie, zwiększając ryzyko infekcji oportunistycznych, natomiast osłabia efektywność leków immunostymulujących (interferon, szczepionki). Interakcje z innymi aminoglikozydami (gentamycyna, amikacyna, tobramycyna) wykazują addytywne działanie toksyczne, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania.
amfoterycyna B, amikacyna, antybiotyk aminoglikozydowy, blokada nerwowo-mięśniowa, cisplatyna, cyklosporyna, diuretyk pętlowy, fluocynolonu acetonid, furosemid, gentamycyna, glikokortykosteroid, glikokortykosteroid systemowy, infekcja oportunistyczna, interferon, kwas etakrynowy, lek immunomodulujący, lek immunostymulujący, lek immunosupresyjny, lek nefrotoksyczny, lek ototoksyczny, modyfikator odpowiedzi biologicznej, neomycyna siarczan, opatrunek okluzyjny, sukcynylocholina, takrolimus, tobramycyna, tubokuraryna, uszkodzenie nerek, uszkodzenie skóry, uszkodzenie słuchu, wankomycyna, zaburzenie funkcji nerek, zaburzenie funkcji wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Proktosedon 5 mg + 5 mg + 10 mg + 10 mg

Proktosedon, zawierający hydrokortyzon, cynchokainę, neomycynę i eskulinę, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne z różnymi grupami leków. Jednoczesne stosowanie z NLPZ lub kwasem acetylosalicylowym zwiększa ryzyko powikłań ze strony przewodu pokarmowego, takich jak wrzody i krwawienia, szczególnie u pacjentów z hipoprotrombinemią. Fenytoina indukuje enzymy CYP3A4, co przyspiesza metabolizm hydrokortyzonu i obniża jego stężenie w osoczu, potencjalnie osłabiając efekt terapeutyczny, co może wymagać korekty dawki kortykosteroidów. Stosowanie Proktosedonu podczas szczepień z żywymi wirusami atenuowanymi jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko powikłań neurologicznych i obniżoną odpowiedź immunologiczną. Inhibitory CYP3A, w tym kobicystat, hamują metabolizm hydrokortyzonu, zwiększając ryzyko ogólnoustrojowych działań niepożądanych glikokortykosteroidów, co wymaga unikania takiego połączenia lub ścisłej kontroli pacjenta.
antybiotyk aminoglikozydowy, chlorowodorek cynchokainy, działanie niepożądane, działanie przeciwzapalne, efekt miejscowo znieczulający, efekt terapeutyczny, fenytoina, glikokortykosteroid, hipoprotombinemia, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek nefrotoksyczny, lek ototoksyczny, lek przeciwpadaczkowy, metabolizm kortykosteroidów, niesteroidowy lek przeciwzapalny, odpowiedź immunologiczna, podrażnienie błony śluzowej, powikłanie poszczepienne, przewodnictwo nerwowe, siarczan neomycyny, wątrobowe enzymy mikrosomalne, wirus atenuowany, wrzód żołądka, zaburzenie krzepnięcia
Leksykon leków
Interakcje leku – Gentamycin KRKA 40 mg/ml

Gentamycyna, jako aminoglikozyd, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą znacząco zwiększać ryzyko nefrotoksyczności, ototoksyczności oraz neurotoksyczności. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania z silnymi lekami moczopędnymi (kwas etakrynowy, furosemid), które podnoszą stężenie gentamycyny w surowicy i tkankach, co zwiększa ryzyko uszkodzenia nerek oraz narządu słuchu i równowagi. Również kojarzenie gentamycyny z lekami blokującymi przekaźnictwo nerwowo-mięśniowe (sukcynylocholina, tubokuraryna) może prowadzić do nasilonej blokady nerwowo-mięśniowej i potencjalnego zahamowania czynności oddechowej, wymagając ścisłej obserwacji i ewentualnego podania wapnia oraz neostygminy. Wysokie ryzyko toksyczności występuje także przy łączeniu gentamycyny z innymi aminoglikozydami (amikacyna, tobramycyna, netromycyna, neomycyna, streptomycyna) oraz lekami o działaniu oto-, neuro- i nefrotoksycznym, takimi jak wankomycyna, cefalorydyna, amfoterycyna B, cyklosporyna, cisplatyna, metoksyfluran czy środki cieniujące stosowane w diagnostyce obrazowej.
amfoterycyna B, amikacyna, aminoglikozyd, anestetyk, antybiotyk beta-laktamowy, bisfosfonian, blokada nerwowo-mięśniowa, cefalorydyna, cisplatyna, cyklosporyna, dyspnea, działanie nefrotoksyczne, foskarnet, furosemid, gentamycyna, hipokalcemia, indometacyna, klindamycyna, kwas etakrynowy, lek immunosupresyjny, lek moczopędny, lek nefrotoksyczny, lek neurotoksyczny, lek ototoksyczny, lek przeciwwirusowy, lek przeciwzakrzepowy, miastenia, nefrotoksyczność, neomycyna, neostygmina, netromycyna, ototoksyczność, piperacylina, pirydostygmina, polimyksyna B, przekaźnictwo nerwowo-mięśniowe, środek cieniujący, streptomycyna, sukcynylocholina, tobramycyna, toksyna botulinowa, tubokuraryna, wankomycyna, wiomycyna
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Diuver 5 mg

Lek Diuver zawierający 5 mg torasemidu jest diuretykiem pętlowym, którego stosowanie jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na torasemid lub pochodne sulfonylomocznika, a także u osób uczulonych na substancje pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (58,44 mg/tabletkę) i śladowe ilości sodu (0,0336 mg). Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest ciężka niewydolność nerek z bezmoczem, śpiączka wątrobowa oraz stany przedśpiączkowe, ze względu na ryzyko kumulacji leku i pogłębienia encefalopatii wątrobowej. Niedociśnienie tętnicze stanowi istotne przeciwwskazanie ze względu na ryzyko dalszego obniżenia ciśnienia i powikłań hemodynamicznych. Lek jest również przeciwwskazany w ciąży i laktacji z uwagi na przenikanie torasemidu przez łożysko i do mleka matki oraz potencjalne ryzyko dla płodu i noworodka.
bariera łożyskowa, bezmocz, ciąża, cukrzyca, diuretyk pętlowy, dna moczanowa, działanie moczopędne, encefalopatia wątrobowa, hipokalemia, hiponatremia, laktacja, lek ototoksyczny, nadwrażliwość, niedociśnienie tętnicze, perfuzja narządowa, śpiączka wątrobowa, sulfonylomocznik, torasemid, wstrząs hipowolemiczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie elektrolitowe, zespół wątrobowo-nerkowy
Leksykon substancji czynnych
Teikoplanina – Działania niepożądane

Teikoplanina, antybiotyk glikopeptydowy stosowany w leczeniu ciężkich zakażeń Gram-dodatnich, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które wymagają uważnego monitorowania. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to ropień i nadkażenia, ból i gorączka w miejscu podania, wysypka, rumień, świąd oraz objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak biegunka, wymioty i nudności. Niezbyt często występują leukopenia, małopłytkowość, eozynofilia oraz zapalenie żył, natomiast rzadko zgłaszane są reakcje anafilaktyczne, napady drgawek i zakrzepowe zapalenie żył. Bardzo rzadko obserwuje się agranulocytozę, neutropenię i pancytopenię. Dodatkowo, istnieje grupa działań o nieokreślonej częstości, obejmująca m.in. głuchotę, skurcz oskrzeli, ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka) oraz przejściowe zwiększenie aktywności aminotransferaz i fosfatazy zasadowej.
agranulocytoza, aminotransferaza, antybiotyk glikopeptydowy, bakteria Gram-dodatnia, EGFR, eozynofilia, filtracja kłębuszkowa, fosfataza zasadowa, głuchota, lek ototoksyczny, leukopenia, małopłytkowość, nadkażenie, napad drgawkowy, nefrotoksyczność, neutropenia, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja polekowa z eozynofilią, ropień, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, szum uszny, teikoplanina, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie przedsionkowe, zakażenie kości i stawów, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie wsierdzia, zapalenie żył, zespół czerwonego człowieka, zespół DRESS, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Multibiotic (5 mg + 10 mg + 0,833 mg)/g

Maść Multibiotic zawiera neomycyny siarczan (5 mg/g), bacytracynę cynkową (10 mg/g) oraz polimyksynę B siarczan (0,833 mg/g) i jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na składniki aktywne lub substancje pomocnicze, w tym parahydroksybenzoesany (E216, E218). Ze względu na potencjalne działanie nefrotoksyczne i ototoksyczne, preparat nie powinien być stosowany u dzieci poniżej 12. roku życia, pacjentów z upośledzoną funkcją nerek, zaburzeniami słuchu lub równowagi oraz u kobiet w ciąży i karmiących piersią. Stosowanie na błony śluzowe, oczy, głębokie rany, ciężkie oparzenia, duże powierzchnie uszkodzonej skóry oraz sączące zmiany chorobowe jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko zwiększonej absorpcji systemowej i nasilenia działań niepożądanych.
alergia na antybiotyki, aminoglikozyd, antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotykoterapia miejscowa, atopia, bacytracyna cynkowa, błona śluzowa, ciężka reakcja nadwrażliwości, ciężkie oparzenie, działanie nefrotoksyczne, lek nefrotoksyczny, lek ototoksyczny, nadwrażliwość krzyżowa, nadwrażliwość na parabeny, nadwrażliwość na substancje czynne, nefrotoksyczność, neomycyna, oporność bakteryjna, ototoksyczność, parahydroksybenzoesan, polimyksyna B, rana kłuta, reakcja alergiczna, reakcja krzyżowa, reakcja typu późnego, reakcja uczuleniowa, upośledzenie funkcji nerek, zaburzenie równowagi, zaburzenie słuchu, zmiana sącząca