Ticagrelor MSN
Tabletki powlekane, 60 mg
Lek zawiera tikagrelor w dawkach 60 mg lub 90 mg w postaci tabletek powlekanych. Stosowany jest w skojarzeniu z kwasem acetylosalicylowym w celu zapobiegania zdarzeniom sercowo-naczyniowym. Wskazany jest u dorosłych pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym lub po przebytym zawale mięśnia sercowego. Preparat pomaga zmniejszyć ryzyko powikłań u osób z wysokim ryzykiem incydentów sercowo-naczyniowych.
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje leku
- Profil bezpieczeństwa leku
- Przeciwwskazania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Skład i postać leku
- Specjalne ostrzeżenia
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania
-
Dawkowanie i sposób podawania
Tikagrelor MSN jest dostępny w postaci tabletek powlekanych o dawkach 60 mg i 90 mg, stosowanych doustnie w leczeniu ostrych zespołów wieńcowych (OZW) oraz w prewencji wtórnej u pacjentów po przebytym zawale mięśnia sercowego (MI). W OZW leczenie rozpoczyna się dawką nasycającą 180 mg (2 tabletki po 90 mg), następnie podaje się 90 mg dwa razy na dobę przez 12 miesięcy, zwykle w skojarzeniu z kwasem acetylosalicylowym (ASA) w dawce 75-150 mg/dobę. U pacjentów z OZW po PCI i zwiększonym ryzyku krwawienia ASA można odstawić po 3 miesiącach, kontynuując tikagrelor jako monoterapię przez kolejne 9 miesięcy. W przypadku pacjentów z przebytym zawałem mięśnia sercowego (≥1 rok) i wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym zalecana dawka podtrzymująca to 60 mg dwa razy na dobę, stosowana do 2 lat po zawale lub jako kontynuacja po 12-miesięcznej terapii tikagrelorem 90 mg. Dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności leczenia powyżej 3 lat są ograniczone.
Tikagrelor MSN nie wymaga modyfikacji dawki u pacjentów w podeszłym wieku ani u osób z zaburzeniami czynności nerek. Stosowanie u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami wątroby jest przeciwwskazane, natomiast u chorych z umiarkowanymi zaburzeniami wątroby lek należy stosować ostrożnie. Lek można podawać podczas posiłku lub niezależnie od niego, a w przypadku trudności w połykaniu tabletki można rozgnieść i podać z wodą doustnie lub przez zgłębnik nosowo-żołądkowy (CH8 lub większy), z obowiązkowym przepłukaniem wodą po podaniu. W przypadku pominięcia dawki pacjent powinien przyjąć jedynie kolejną dawkę zgodnie z harmonogramem. Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania tikagreloru u dzieci poniżej 18 roku życia, a lek nie jest wskazany w niedokrwistości sierpowatokrwinkowej.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Dawkowanie i sposób podawania – Ticagrelor MSN 60 mg
ciężkie zaburzenia czynności wątroby, dawka nasycająca, inhibitor receptora ADP, kwas acetylosalicylowy, łagodne zaburzenia czynności wątroby, leczenie skojarzone, lek przeciwpłytkowy, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, ostry zespół wieńcowy, podanie doustne, przezskórna interwencja wieńcowa, ryzyko krwawienia, ryzyko sercowo-naczyniowe, tikagrelor, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia czynności nerek, zawał mięśnia sercowego, zgłębnik nosowo-żołądkowy -
Działania niepożądane
Profil bezpieczeństwa tikagreloru został oceniony w dwóch dużych badaniach fazy 3 (PLATO i PEGASUS) obejmujących ponad 39 000 pacjentów. W badaniu PLATO odnotowano wyższą częstość przerwania leczenia z powodu działań niepożądanych w grupie tikagreloru (7,4%) w porównaniu do klopidogrelu (5,4%), a w PEGASUS – 16,1% w grupie tikagreloru 60 mg + ASA vs 8,5% w grupie ASA. Najczęstszymi działaniami niepożądanymi były krwawienia oraz duszność, która wystąpiła u 13,8% pacjentów leczonych tikagrelorem (vs 7,8% klopidogrel) w PLATO i u 14,2% w PEGASUS (tikagrelor 60 mg). Duszność miała najczęściej łagodne do umiarkowanego nasilenie, pojawiała się na początku terapii i ustępowała w ciągu 7 dni u około 30% pacjentów. U pacjentów z astmą lub POChP ryzyko duszności było istotnie wyższe (3,29% vs 0,53% dla tikagreloru vs klopidogrelu). Tikagrelor nie wpływał na czynność płuc i nie wiązał się z pogorszeniem chorób układu oddechowego.
Tikagrelor powodował istotne zwiększenie stężenia kwasu moczowego w surowicy – w PLATO u 22% pacjentów (vs 13% klopidogrel), a w PEGASUS u 9,1% (tikagrelor 90 mg) i 8,8% (tikagrelor 60 mg) vs 5,5% placebo, co wiązało się z ryzykiem wystąpienia dny moczanowej (0,2% vs 0,1% w PLATO; 1,6% i 1,5% vs 1,1% w PEGASUS). Inne zgłaszane działania niepożądane obejmowały krwawienia, zakrzepową plamicę małopłytkową, nadwrażliwość, splątanie, zawroty głowy, omdlenia oraz krwotoki śródczaszkowe i do oka. Szczególną ostrożność zaleca się u pacjentów z astmą, POChP, niewydolnością serca oraz u osób starszych, ze względu na wyższe ryzyko duszności. Zgłaszanie działań niepożądanych jest kluczowe dla monitorowania bezpieczeństwa tikagreloru w praktyce klinicznej.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Działania niepożądane – Ticagrelor MSN 60 mg
astma POChP, ból głowy, dna moczanowa, dnawe zapalenie stawów, duszność, duszność napadowa nocna, duszność powysiłkowa, duszność spoczynkowa, hiperurykemia, krwawienie, krwotok do oka, krwotok śródczaszkowy, lek przeciwpłytkowy, nadwrażliwość, obrzęk naczynioruchowy, omdlenie, splątanie, tikagrelor, zaburzenia krwi, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zastoinowa niewydolność serca, zawroty głowy -
Profil bezpieczeństwa leku
Tikagrelor przenika do mleka u kobiet karmiących, co może stanowić ryzyko dla noworodków i niemowląt, dlatego zaleca się rozważenie przerwania karmienia piersią lub terapii. U pacjentów prowadzących pojazdy należy zachować ostrożność ze względu na zgłaszane zawroty głowy i splątanie, mimo że wpływ na zdolność prowadzenia jest nieistotny. Brak danych dotyczących interakcji tikagreloru z alkoholem. W populacji seniorów, w tym u osób ≥ 75 lat, nie jest konieczne dostosowanie dawki, jednak wskazana jest rutynowa kontrola czynności nerek.
U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek nie wymaga się modyfikacji dawki, ale zaleca się monitorowanie funkcji nerek, zwłaszcza przy umiarkowanych i ciężkich zaburzeniach, ze względu na możliwy wzrost stężenia kreatyniny. W przypadku zaburzeń czynności wątroby tikagrelor jest przeciwwskazany w ciężkich postaciach, a w umiarkowanych należy zachować ostrożność; w łagodnych zaburzeniach nie jest konieczne dostosowanie dawki. Ogólnie, stosowanie tikagreloru wymaga indywidualnej oceny ryzyka i monitorowania funkcji narządów u pacjentów z grup podwyższonego ryzyka.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Profil bezpieczeństwa leku – Ticagrelor MSN 60 mg
-
Przeciwwskazania
Tikagrelor, dostępny w dawkach 60 mg i 90 mg, jest skutecznym lekiem przeciwpłytkowym stosowanym w terapii ostrych zespołów wieńcowych. Bezwzględnymi przeciwwskazaniami do jego stosowania są: nadwrażliwość na substancję czynną lub składniki pomocnicze, aktywne krwawienia patologiczne (w tym z przewodu pokarmowego, dróg moczowych, dróg rodnych oraz pourazowe), przebyte krwotoki śródczaszkowe, ciężka niewydolność wątroby oraz jednoczesne stosowanie silnych inhibitorów CYP3A4 (ketokonazol, klarytromycyna, nefazodon, rytonawir, atazanawir). W tych sytuacjach ryzyko powikłań, zwłaszcza krwawień zagrażających życiu, jest znacząco podwyższone ze względu na mechanizm działania leku i jego metabolizm.
W przypadku umiarkowanego zaburzenia czynności wątroby oraz u pacjentów z podwyższonym ryzykiem krwawień (np. po niedawnych zabiegach chirurgicznych, z zaburzeniami krzepnięcia, stosujących NLPZ lub doustne antykoagulanty, po urazach) konieczna jest szczególna ostrożność, wnikliwa ocena stosunku korzyści do ryzyka oraz ścisłe monitorowanie. Przed planowanymi zabiegami operacyjnymi o wysokim ryzyku krwawienia należy rozważyć odstawienie tikagreloru z odpowiednim wyprzedzeniem, uwzględniając ryzyko zdarzeń zakrzepowych. Zaleca się konsultację specjalistyczną w przypadku wątpliwości dotyczących bezpieczeństwa terapii, aby zapewnić optymalną i bezpieczną farmakoterapię przeciwpłytkową.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przeciwwskazania – Ticagrelor MSN 60 mg
agregacja płytek krwi, antybiotyk makrolidowy, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, doustny antykoagulant, hepatotoksyczność, implantacja stentu, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy, krwawienie patologiczne, krwawienie wewnątrzczaszkowe, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotok śródczaszkowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwpłytkowy, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostry zespół wieńcowy, tabletka powlekana, tikagrelor, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie krzepnięcia krwi, zdarzenie zakrzepowe -
Przedawkowanie
Przedawkowanie tikagreloru, substancji czynnej leku Ticagrelor MSN, może prowadzić do poważnych działań niepożądanych, w tym toksyczności żołądkowo-jelitowej, duszności, pauz komorowych oraz przedłużonego czasu krwawienia. W badaniach klinicznych wykazano, że tikagrelor jest względnie dobrze tolerowany po pojedynczej dawce do 900 mg, co stanowi dawkę 10-15 razy wyższą niż standardowa (60-90 mg). Objawy przedawkowania nasilają się wraz z dawką i obejmują m.in. zaburzenia rytmu serca wymagające monitorowania EKG oraz ryzyko krwawień wynikające z zahamowania funkcji płytek krwi. Tikagrelor nie jest usuwany podczas hemodializy, co ogranicza możliwości szybkiej eliminacji leku z organizmu.
W przypadku przedawkowania tikagreloru zaleca się monitorowanie EKG, leczenie objawowe zgodne z lokalnymi standardami oraz leczenie wspomagające w przypadku krwawień. Ze względu na mechanizm działania polegający na blokadzie receptora P2Y12, transfuzja płytek krwi jest zwykle nieskuteczna. Duszność może wymagać tlenoterapii, a ciężkie zaburzenia rytmu serca – czasowej stymulacji. Działanie przeciwpłytkowe może utrzymywać się dłużej niż przy dawkach terapeutycznych, co zwiększa ryzyko powikłań krwotocznych. Brak specyficznego antidotum oraz niemożność usunięcia tikagreloru przez hemodializę stanowią istotne wyzwania w postępowaniu terapeutycznym.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedawkowanie – Ticagrelor MSN 60 mg
czasowa stymulacja serca, duszność, działanie przeciwpłytkowe, EKG, hemodializa, leczenie objawowe, lek przeciwwymiotny, mechanizm działania leku, parametry krzepnięcia, parametry oddechowe, pauza komorowa, płynoterapia, płytki krwi, receptor P2Y12, tikagrelor, tlenoterapia, toksyczność żołądkowo-jelitowa, transfuzja płytek krwi, układ bodźcoprzewodzący serca, zaburzenie rytmu serca, zahamowanie płytek krwi -
Skład i postać leku
Produkt leczniczy Ticagrelor MSN dostępny jest w postaci tabletek powlekanych w dawkach 60 mg i 90 mg tikagreloru. Tabletki 60 mg mają kolor różowy, są okrągłe, obustronnie wypukłe o średnicy około 8 mm, z oznaczeniem „60 i M”, natomiast tabletki 90 mg są żółte, o średnicy około 9 mm, z oznaczeniem „90 i M”. Skład substancji pomocniczych obejmuje m.in. mannitol, hydroksypropylocelulozę, wapnia wodorofosforan dwuwodny oraz barwniki takie jak tlenki żelaza i tytanu dwutlenek. Produkt dostępny jest w różnych opakowaniach blisterowych (PVC/PVDC/Aluminium) o zróżnicowanej liczbie tabletek, w tym blistry zwykłe, kalendarzowe oraz perforowane jednodawkowe, co umożliwia dostosowanie terapii do indywidualnych potrzeb pacjenta. Okres ważności leku wynosi 2 lata, bez konieczności stosowania specjalnych warunków przechowywania.
Ticagrelor MSN przeznaczony jest do podania doustnego, standardowo w formie całych tabletek. W przypadku trudności w połykaniu dopuszcza się podanie po rozgnieceniu tabletki i zmieszaniu z wodą (pół szklanki), z natychmiastowym wypiciem oraz przepłukaniem szklanki kolejną połową wody, lub podanie przez zgłębnik nosowo-żołądkowy (rozmiar CH8 lub większy) po rozgnieceniu i zmieszaniu z wodą, z obowiązkowym przepłukaniem zgłębnika. Niewykorzystane resztki leku należy utylizować zgodnie z lokalnymi przepisami, co jest istotne z punktu widzenia ochrony środowiska i gospodarki odpadami farmaceutycznymi.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Skład i postać leku – Ticagrelor MSN 60 mg
dawka leku, dysfagia, hydroksypropyloceluloza, hydroksypropyloceluloza niskopodstawiona, hypromeloza, magnezu stearynian, makrogol, mannitol, odpady farmaceutyczne, podanie doustne, podanie leku, tabletka powlekana, tikagrelor, tytanu dwutlenek, wapnia wodorofosforan dwuwodny, żelaza tlenek czarny, żelaza tlenek czerwony, żelaza tlenek żółty, zgłębnik nosowo-żołądkowy -
Specjalne ostrzeżenia
Tikagrelor, jako lek przeciwpłytkowy stosowany w terapii ostrego zespołu wieńcowego (OZW) i po zabiegach PCI, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko krwawień oraz specyficzne przeciwwskazania, takie jak czynne krwawienie, krwotok śródczaszkowy w wywiadzie oraz ciężkie zaburzenia czynności wątroby. Badania TICO i TWILIGHT wykazały, że po 3 miesiącach dwulekowej terapii tikagrelorem i ASA, odstawienie ASA i kontynuacja monoterapii tikagrelorem przez kolejne 9-12 miesięcy zmniejsza ryzyko krwawień bez zwiększenia częstości poważnych zdarzeń sercowo-naczyniowych (MACE). Tikagrelor należy odstawić na 5 dni przed planowanym zabiegiem chirurgicznym, a u pacjentów z OZW po przebytym niedokrwiennym udarze mózgu terapia nie powinna przekraczać 12 miesięcy. Monitorowanie czynności nerek jest zalecane, zwłaszcza u pacjentów ≥75 lat, z umiarkowaną do ciężką niewydolnością nerek lub stosujących ARB. W trakcie leczenia obserwuje się ryzyko duszności, bradykardii, pauz komorowych oraz rzadko zakrzepowej plamicy małopłytkowej (TTP).
W przypadku krwawienia podczas terapii tikagrelorem transfuzja płytek krwi i desmopresyna nie wykazują skuteczności, natomiast leczenie przeciwfibrynolityczne (kwas aminokapronowy, kwas traneksamowy) lub rekombinowany czynnik VIIa mogą poprawić hemostazę. Tikagrelor może powodować fałszywie ujemne wyniki testów czynnościowych płytek krwi w diagnostyce HIT, co wymaga uwzględnienia w interpretacji wyników. Nie zaleca się stosowania tikagreloru z ASA w dawkach podtrzymujących >300 mg. Przedwczesne przerwanie terapii zwiększa ryzyko zgonu sercowo-naczyniowego, zawału mięśnia sercowego oraz udaru mózgu, dlatego konieczne jest unikanie nagłego odstawienia leku. Pacjenci powinni być informowani o konieczności zgłaszania stosowania tikagreloru przed zabiegami chirurgicznymi oraz o potencjalnych działaniach niepożądanych, takich jak duszność czy zaburzenia rytmu serca, zwłaszcza u osób z chorobami układu oddechowego i sercowo-naczyniowego.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Specjalne ostrzeżenia – Ticagrelor MSN
antagonista receptora angiotensyny, blok przedsionkowo-komorowy, bradyarytmia, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dnawe zapalenie stawów, doustny lek przeciwzakrzepowy, dwulekowa terapia przeciwpłytkowa, działanie przeciwpłytkowe, hiperurykemia, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotok śródczaszkowy, kwas acetylosalicylowy, kwas aminokapronowy, kwas traneksamowy, leczenie przeciwfibrynolityczne, lek fibrynolityczny, lek przeciwpłytkowy, małopłytkowość zależna od heparyny, mikroangiopatyczna niedokrwistość hemolityczna, nefropatia moczanowa, niedokrwienny udar mózgu, niepożądane zdarzenie sercowo-naczyniowe, niesteroidowy lek przeciwzapalny, oddychanie Cheyne’a-Stokesa, ośrodkowy bezdech senny, ostry zespół wieńcowy, patologiczne krwawienie, pauza komorowa, plazmafereza, pomostowanie aortalno-wieńcowe, powikłanie krwotoczne, przewlekła niewydolność serca, przewlekła obturacyjna choroba płuc, rekombinowany czynnik VIIa, stent uwalniający lek, transfuzja płytek krwi, zabieg PCI, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie krzepnięcia, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zawał mięśnia sercowego, zespół chorego węzła zatokowego -
Właściwości farmakodynamiczne
Tikagrelor, będący selektywnym, odwracalnym antagonistą receptora P2Y12 z grupy cyklopentylotriazolopirymidyn, wykazuje szybkie i skuteczne hamowanie agregacji płytek krwi, osiągając średnie zahamowanie agregacji (IPA) na poziomie około 41% już po 30 minutach od podania dawki nasycającej 180 mg, z maksymalnym efektem 89% po 2-4 godzinach. Mechanizm działania obejmuje blokadę sygnału ADP oraz zwiększenie lokalnego stężenia adenozyny przez hamowanie ENT-1, co dodatkowo wpływa na rozszerzenie naczyń i hamowanie czynności płytek. W badaniu PLATO, obejmującym 18 624 pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym (UA, NSTEMI, STEMI), tikagrelor w dawce 90 mg dwa razy na dobę w skojarzeniu z ASA wykazał istotną klinicznie wyższą skuteczność niż klopidogrel 75 mg/dobę, redukując złożony punkt końcowy (zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych, MI, udar mózgu) z 10,9% do 9,3% (ARR 1,9%, RRR 16%, p=0,0001) oraz zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych z 4,8% do 3,8% (ARR 1,0%, RRR 21%, p=0,0013). Optymalny czas leczenia wynosi 12 miesięcy, a korzyści terapeutyczne są niezależne od płci, masy ciała, obecności cukrzycy, wcześniejszych incydentów niedokrwiennych czy metody leczenia (farmakologiczna, PCI, CABG).
Przejście z klopidogrelu na tikagrelor zwiększa IPA o 26,4% bez utraty działania przeciwpłytkowego, natomiast odstawienie tikagreloru na mniej niż 96 godzin przed CABG wiąże się z wyższym ryzykiem krwawienia niż w przypadku klopidogrelu. W badaniu PEGASUS TIMI-54 potwierdzono skuteczność tikagreloru w prewencji wtórnej u pacjentów z wysokim ryzykiem. Zaleca się stosowanie ASA w dawce 75-150 mg/dobę w terapii skojarzonej z tikagrelorem, ze względu na obserwowane zmniejszenie skuteczności przy wyższych dawkach ASA. Tikagrelor wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa i skuteczności w szerokim spektrum pacjentów z OZW, co potwierdza jego uniwersalność i przewagę nad klopidogrelem w zapobieganiu poważnym zdarzeniom sercowo-naczyniowym.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakodynamiczne – Ticagrelor MSN 60 mg
antagonista receptora, badanie PEGASUS TIMI-54, badanie PLATO, bezwzględna redukcja ryzyka, cyklopentylotriazolopirymidyna, endogenna adenozyna, hamowanie płytek krwi, inhibitor pompy protonowej, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwpłytkowy, niestabilna dusznica, ostry zespół wieńcowy, pomostowanie aortalno-wieńcowe, powikłanie zakrzepowe miażdżycy, przezskórna interwencja wieńcowa, receptor P2Y12, równowagowy transporter nukleozydów-1, rozszerzenie naczyń krwionośnych, względna redukcja ryzyka, zahamowanie agregacji płytek, zawał mięśnia sercowego bez uniesienia odcinka ST, zawał mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST -
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Tikagrelor MSN, dostępny w dawkach 60 mg i 90 mg w formie tabletek powlekanych, generalnie nie wykazuje istotnego wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania maszyn. Niemniej jednak, u niektórych pacjentów mogą wystąpić działania niepożądane, takie jak zawroty głowy oraz splątanie, które mogą znacząco upośledzać zdolności psychomotoryczne niezbędne do bezpiecznego prowadzenia pojazdów. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów w podeszłym wieku (>75 lat), z zaburzeniami funkcji poznawczych, przyjmujących leki działające na ośrodkowy układ nerwowy oraz u osób z historią zawrotów głowy lub splątania po lekach. W takich przypadkach może być wskazane czasowe powstrzymanie się od prowadzenia pojazdów, zwłaszcza w początkowym okresie terapii.
Lekarz przepisujący tikagrelor ma obowiązek poinformować pacjenta o potencjalnym wpływie leku na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, dostosowując przekaz do indywidualnych cech pacjenta oraz dokumentując tę informację w historii choroby. Należy instruować pacjentów o konieczności samoobserwacji objawów niepożądanych oraz o natychmiastowym zaprzestaniu prowadzenia pojazdów w przypadku wystąpienia zawrotów głowy lub splątania. Przestrzeganie tych zaleceń jest kluczowe dla minimalizacji ryzyka wypadków oraz zapewnienia bezpieczeństwa farmakoterapii tikagrelorem, zwłaszcza w populacji pacjentów po incydentach sercowo-naczyniowych, u których lek ten jest najczęściej stosowany.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Ticagrelor MSN 60 mg
bezpieczeństwo farmakoterapii, charakterystyka produktu leczniczego, choroba współistniejąca, działanie niepożądane, incydent sercowo-naczyniowy, objaw niepożądany, ośrodkowy układ nerwowy, pojazd mechaniczny, splątanie, substancja czynna, tabletka powlekana, tikagrelor, zaburzenie funkcji poznawczych, zawroty głowy, zdolność psychomotoryczna -
Wskazania do stosowania
Tikagrelor jest lekiem przeciwpłytkowym dostępnym w postaci tabletek powlekanych o dawkach 60 mg (różowe, okrągłe, 8 mm) oraz 90 mg (żółte, okrągłe, 9 mm). Stosowany jest wyłącznie u dorosłych pacjentów w skojarzeniu z kwasem acetylosalicylowym (ASA) w celu profilaktyki powikłań sercowo-naczyniowych. Wskazania obejmują ostre zespoły wieńcowe (OZW), w tym niestabilną dławicę piersiową oraz zawały serca z uniesieniem i bez uniesienia odcinka ST, a także pacjentów z przebytym zawałem mięśnia sercowego (MI) charakteryzujących się wysokim ryzykiem zdarzeń sercowo-naczyniowych. Monoterapia tikagrelorem nie jest zalecana, a synergistyczne działanie z ASA zapewnia optymalną ochronę przeciwzakrzepową.
Przed rozpoczęciem terapii tikagrelorem u pacjentów z przebyłym zawałem mięśnia sercowego konieczna jest dokładna ocena ryzyka sercowo-naczyniowego, uwzględniająca czynniki takie jak wiek, cukrzyca, wielonaczyniowa choroba wieńcowa, wielokrotne incydenty zawałowe oraz dysfunkcję nerek. Lek jest wskazany wyłącznie u dorosłych, gdyż brak jest danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności u dzieci i młodzieży. Decyzja o leczeniu powinna uwzględniać bilans korzyści i ryzyka, zwłaszcza potencjalne powikłania krwotoczne, co podkreśla konieczność indywidualizacji terapii w oparciu o stan kliniczny pacjenta.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wskazania do stosowania – Ticagrelor MSN 60 mg
incydent sercowo-naczyniowy, kwas acetylosalicylowy, leczenie skojarzone, lek przeciwpłytkowy, niestabilna dławica piersiowa, ostry zespół wieńcowy, powikłanie krwotoczne, tikagrelor, uniesienie odcinka ST, wielonaczyniowa choroba wieńcowa, wysokie ryzyko sercowo-naczyniowe, zaburzenie czynności nerek, zawał mięśnia sercowego, zawał serca, zdarzenie sercowo-naczyniowe, zdarzenie zakrzepowe