Dagrafors – Tabletki powlekane

Dagrafors
Tabletki powlekane, 5 mg

Preparat zawiera dapagliflozynę w postaci dapagliflozyny propanodiolu jednowodnego oraz laktozę jako substancję pomocniczą. Stosuje się go u dorosłych oraz dzieci powyżej 10 roku życia w leczeniu cukrzycy typu 2, niewydolności serca oraz przewlekłej choroby nerek. Lek pomaga w sytuacjach, gdy kontrola glikemii jest niewystarczająca lub gdy metformina nie jest dobrze tolerowana. Może być stosowany zarówno samodzielnie, jak i w skojarzeniu z innymi lekami.

Pobierz ChPL PDF Dagrafors – Tabletki powlekane – 5 mg

Rozdziały

Dawkowanie i sposób podawania
Dapagliflozyna (Dagrafors) jest stosowana w dawce 10 mg raz na dobę w leczeniu cukrzycy typu 2, niewydolności serca oraz przewlekłej choroby nerek. W przypadku jednoczesnego stosowania z insuliną lub lekami zwiększającymi wydzielanie insuliny (np. pochodne sulfonylomocznika) zaleca się rozważenie zmniejszenia ich dawek w celu ograniczenia ryzyka hipoglikemii. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek nie jest konieczna modyfikacja dawki, jednak nie zaleca się rozpoczynania terapii przy GFR < 25 ml/min, a przy GFR < 45 ml/min u chorych z cukrzycą typu 2 działanie hipoglikemizujące jest osłabione i może być potrzebne dodatkowe leczenie hipoglikemizujące. W przypadku łagodnych i umiarkowanych zaburzeń czynności wątroby dawka pozostaje bez zmian, natomiast u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby zaleca się rozpoczęcie terapii od 5 mg, z możliwością zwiększenia do 10 mg, jeśli lek jest dobrze tolerowany.

Dagrafors jest podawany doustnie, raz na dobę, niezależnie od posiłku, a tabletki 10 mg można dzielić na dwie równe dawki, co ułatwia dostosowanie dawki do 5 mg. U pacjentów w podeszłym wieku (≥ 65 lat) nie jest konieczne dostosowanie dawki, podobnie jak u dzieci z cukrzycą typu 2 w wieku ≥ 10 lat. Brak jest danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania dapagliflozyny u dzieci poniżej 10 roku życia oraz u pacjentów z niewydolnością serca lub przewlekłą chorobą nerek poniżej 18 roku życia. Zalecenia dawkowania uwzględniają specyfikę kliniczną pacjenta oraz stopień uszkodzenia narządowego, co jest kluczowe dla optymalizacji terapii i minimalizacji działań niepożądanych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Dawkowanie i sposób podawania – Dagrafors 5 mg

cukrzyca typu 2, dapagliflozyna, dawka początkowa, działanie hipoglikemizujące, hipoglikemia, kontrola glikemii, leczenie hipoglikemizujące, leki zwiększające wydzielanie insuliny, linia podziału, niewydolność serca, niewydolność wątroby, pochodne sulfonylomocznika, podanie doustne, przewlekła choroba nerek, tabletka powlekana, wskaźnik GFR, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Działania niepożądane
Dapagliflozyna, substancja czynna leku Dagrafors, była szeroko badana pod kątem bezpieczeństwa u ponad 15 000 pacjentów z cukrzycą typu 2, niewydolnością serca oraz przewlekłą chorobą nerek. W badaniach klinicznych, w tym DECLARE (8574 pacjentów na dapagliflozynie 10 mg vs. 8569 na placebo przez medianę 48 miesięcy, 30 623 pacjento-lat ekspozycji), DAPA-HF, DELIVER i DAPA-CKD, profil bezpieczeństwa był spójny i dobrze poznany. Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi były zakażenia narządów płciowych (5,5% vs. 0,6% placebo), zakażenia układu moczowego (4,7% vs. 3,5%), hipoglikemia (zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu sulfonylomocznika lub insuliny), zawroty głowy oraz ból pleców. Ciężkie zdarzenia, takie jak zgorzel Fourniera, były rzadkie i występowały z podobną częstością w grupach leczonych i placebo. Hipoglikemia była rzadka w monoterapii (<5%), ale wzrastała do 6-8% przy glimepirydzie i do 40-53% przy insulinie, przy czym ciężka hipoglikemia pozostawała niska (0,5-1%).

Reakcje związane z niedoborem płynów (1,1% vs. 0,7% placebo) oraz wzrostem kreatyniny (3,2% vs. 1,8%) były obserwowane częściej u pacjentów na dapagliflozynie, zwłaszcza u osób z eGFR 30-60 ml/min/1,73 m² (18,5% vs. 9,3%). Wzrost kreatyniny był zwykle przemijający lub odwracalny. Cukrzycowa kwasica ketonowa występowała rzadko (27 przypadków na dapagliflozynie vs. 12 na placebo w badaniu DECLARE), głównie u pacjentów jednocześnie leczonych insuliną. Profil bezpieczeństwa u dzieci powyżej 10. roku życia był podobny do dorosłych. Zgłaszanie działań niepożądanych jest kluczowe dla monitorowania stosunku korzyści do ryzyka terapii dapagliflozyną.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Działania niepożądane – Dagrafors 5 mg

cukrzyca typu 2, cukrzycowa kwasica ketonowa, dapagliflozyna, dyslipidemia, dysuria, EGFR, frakcja wyrzutowa lewej komory, hipoglikemia, hipotensja, hipowolemia, inhibitor SGLT2, niedobór płynów, niewydolność serca, obniżenie klirensu kreatyniny, pochodna sulfonylomocznika, przesączanie kłębuszkowe, przewlekła choroba nerek, stulejka, wielomocz, zakażenie grzybicze, zakażenie narządów płciowych, zakażenie układu moczowego, zapalenie sromu i pochwy, zapalenie żołędzi prącia, zawrót głowy, zgorzel Fourniera, zmniejszona frakcja wyrzutowa, zwiększony hematokryt
Interakcje leku
Dapagliflozyna, substancja czynna leku Dagrafors, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne z różnymi lekami. Szczególnie ważne jest nasilenie działania diuretycznego przy jednoczesnym stosowaniu z tiazydami i diuretykami pętlowymi, co zwiększa ryzyko odwodnienia i hipotensji, wymagając monitorowania ciśnienia tętniczego i stanu nawodnienia. Współpodawanie z insuliną lub pochodnymi sulfonylomocznika zwiększa ryzyko hipoglikemii, co może wymagać redukcji dawek tych leków. Dapagliflozyna metabolizowana jest głównie przez UGT1A9, nie wpływa na izoenzymy CYP450, co minimalizuje ryzyko interakcji z lekami metabolizowanymi przez te enzymy. Ryfampicyna zmniejsza ekspozycję dapagliflozyny o 22%, a kwas mefenamowy zwiększa ją o 55%, jednak bez konieczności modyfikacji dawkowania. W przypadku litu dapagliflozyna zwiększa jego wydalanie nerkowe, co wymaga częstego monitorowania stężenia litu w surowicy, zwłaszcza po rozpoczęciu terapii lub zmianie dawki.

Badania farmakokinetyczne wykazały brak wpływu dapagliflozyny na metforminę, pioglitazon, sytagliptynę, glimepiryd, hydrochlorotiazyd, bumetanid, walsartan, digoksynę oraz warfarynę, a także brak wpływu na działanie przeciwzakrzepowe warfaryny (INR). Jednoczesne stosowanie z symwastatyną powoduje wzrost AUC symwastatyny o 19% i jej aktywnego metabolitu o 31%, co nie jest klinicznie istotne. Monitorowanie glikemii za pomocą 1,5-anhydroglucitolu (1,5-AG) nie jest zalecane u pacjentów leczonych inhibitorami SGLT2, w tym dapagliflozyną. Pomimo braku bezpośrednich danych dotyczących interakcji z alkoholem, zaleca się ostrożność ze względu na potencjalne nasilenie działania diuretycznego, ryzyko odwodnienia, hipotensji oraz hipoglikemii, zwłaszcza u pacjentów stosujących insulinę lub leki zwiększające jej wydzielanie.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Interakcje leku – Dagrafors 5 mg

5-anhydroglucitol, cukrzyca typu 2, dapagliflozyna, diuretyk pętlowy, działanie diuretyczne, działanie moczopędne, działanie przeciwzakrzepowe, ekspozycja ogólnoustrojowa, gospodarka węglowodanowa, hipoglikemia, hipotensja, induktor enzymu, inhibitor SGLT2, inhibitor UGT1A9, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym cytochromu P450, klirens metaboliczny, kontrola glikemii, kwas glukuronowy, kwas mefenamowy, lek moczopędny, metabolizm dapagliflozyny, metabolizm glukozy, obciążenie wątroby, odwodnienie, pochodna sulfonylomocznika, ryfampicyna, stężenie litu, substancja zwiększająca wydzielanie insuliny, UDP-glukuronosyltransferaza 1A9, wydalanie glukozy, wydalanie litu
Profil bezpieczeństwa leku
Dapagliflozyna jest przeciwwskazana u kobiet karmiących ze względu na brak danych dotyczących przenikania do mleka kobiecego oraz potencjalne ryzyko dla potomstwa, potwierdzone badaniami na zwierzętach. W przypadku pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, leczenie nie powinno być rozpoczynane przy GFR < 25 ml/min, a skuteczność leku jest ograniczona przy GFR < 45 ml/min. U pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek obserwuje się częstsze działania niepożądane. W odniesieniu do pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, nie jest konieczne dostosowanie dawki przy łagodnych i umiarkowanych zaburzeniach, natomiast przy ciężkiej niewydolności wątroby zaleca się niższą dawkę początkową oraz zachowanie ostrożności ze względu na zwiększoną ekspozycję na lek.

Podczas stosowania dapagliflozyny u seniorów należy zachować ostrożność z uwagi na zwiększone ryzyko odwodnienia i zaburzeń czynności nerek, mimo że zalecenia dotyczące funkcji nerek pozostają takie same jak u innych pacjentów. Lek nie wpływa istotnie na zdolność prowadzenia pojazdów, jednak istnieje ryzyko hipoglikemii przy jednoczesnym stosowaniu insuliny lub pochodnych sulfonylomocznika, co wymaga uwagi. Brak jest danych dotyczących interakcji dapagliflozyny z alkoholem, co wskazuje na konieczność indywidualnej oceny ryzyka w praktyce klinicznej.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Profil bezpieczeństwa leku – Dagrafors 5 mg
Przeciwwskazania
Dagrafors, zawierający dapagliflozynę (w dawkach 5 mg i 10 mg jako dapagliflozyna propanodiolu jednowodnego), posiada jedno bezwzględne przeciwwskazanie do stosowania – nadwrażliwość na substancję czynną lub składniki pomocnicze. Szczególną uwagę należy zwrócić na obecność laktozy w tabletkach (48,7 mg w dawce 5 mg oraz 97,4 mg w dawce 10 mg), co jest istotne u pacjentów z nietolerancją tego cukru. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu alergologicznego, zwłaszcza u pacjentów z historią reakcji alergicznych na inhibitory SGLT-2 lub z wieloma alergiami lekowymi, ze względu na ryzyko wystąpienia reakcji nadwrażliwości, które mogą mieć charakter od łagodnych zmian skórnych do zagrażających życiu anafilaksji.

W przypadku podejrzenia lub stwierdzenia nadwrażliwości na dapagliflozynę lub składniki pomocnicze, w tym laktozę, lekarz powinien bezwzględnie odstąpić od stosowania Dagrafors i rozważyć alternatywne opcje terapeutyczne. Bilans korzyści i ryzyka stosowania leku u pacjentów z nietolerancją laktozy powinien uwzględniać zawartość laktozy w dawce terapeutycznej. Charakterystyka tabletek obejmuje: Dagrafors 5 mg – jasnobrązowożółte, okrągłe, obustronnie wypukłe, o średnicy około 7 mm, oznaczone cyfrą „5”; Dagrafors 10 mg – jasnobrązowożółte, owalne, obustronnie wypukłe, z linią podziału, o wymiarach około 13 x 6,5 mm, oznaczone cyframi „1” i „0”.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przeciwwskazania – Dagrafors 5 mg

bilans korzyści i ryzyka, dapagliflozyna, dapagliflozyna propanodiolu jednowodny, dawka leku, dawka terapeutyczna, inhibitor SGLT-2, nadwrażliwość, nietolerancja laktozy, opcja terapeutyczna, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja skórna, substancja pomocnicza, tabletka powlekana, wywiad alergologiczny
Przedawkowanie
Przedawkowanie dapagliflozyny, substancji czynnej leku Dagrafors, wykazuje stosunkowo dobry profil bezpieczeństwa, nawet przy dawkach znacznie przekraczających maksymalne zalecane dawkowanie terapeutyczne (10- do 50-krotność dawki, tj. do 500 mg jednorazowo). Badania kliniczne nie wykazały toksycznych efektów ogólnoustrojowych ani istotnych zaburzeń elektrolitowych, funkcji nerek, czy wydłużenia odstępu QT w EKG. Głównym objawem przedawkowania jest nasilona glikozuria utrzymująca się co najmniej 5 dni przy dawce 500 mg, a także niewielki wzrost częstości hipoglikemii, niezależny od dawki. Nie zaobserwowano klinicznie istotnych przypadków odwodnienia, hipotensji ani zaburzeń równowagi elektrolitowej.

W przypadku podejrzenia przedawkowania dapagliflozyny konieczne jest wdrożenie leczenia podtrzymującego z monitorowaniem funkcji życiowych oraz parametrów biochemicznych, ze szczególnym uwzględnieniem gospodarki węglowodanowej i wodno-elektrolitowej. Należy pamiętać, że dapagliflozyna nie jest usuwalna z organizmu za pomocą hemodializy, co ogranicza możliwości eliminacji leku w przypadku zatrucia. Każdy przypadek przedawkowania wymaga indywidualnej oceny klinicznej i dostosowania postępowania terapeutycznego do stanu pacjenta, mimo ogólnie korzystnego profilu bezpieczeństwa leku.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedawkowanie – Dagrafors 5 mg

badanie elektrokardiograficzne, biomarker, cukrzyca typu 2, dapagliflozyna, dawka terapeutyczna, funkcja nerek, glikozuria, gospodarka węglowodanowa, gospodarka wodno-elektrolitowa, hemodializa, hipoglikemia, hipotensja, inhibitor SGLT2, odwodnienie, parametr laboratoryjny, równowaga elektrolitowa, stężenie glukozy, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie elektrolitowe
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa dapagliflozyny, substancji czynnej leku Dagrafors, nie wykazały istotnego ryzyka dla człowieka w standardowych badaniach farmakologii bezpieczeństwa, toksyczności wielokrotnego dawkowania, genotoksyczności oraz karcynogenności. W dwuletnich badaniach na myszach i szczurach nie stwierdzono potencjału rakotwórczego. Jednakże ekspozycja na dapagliflozynę w okresie rozwoju płodowego i młodocianym wiązała się z toksycznym wpływem na układ moczowy, w tym rozszerzeniem miedniczek i kanalików nerkowych, zwiększeniem masy i rozrostem nerek u młodych szczurów, przy dawkach ≥ 15-krotnych względem maksymalnej zalecanej dawki u ludzi. Zmiany te nie ulegały pełnej regresji po około miesiącu od zakończenia ekspozycji.

Badania rozwojowe wykazały, że podawanie dapagliflozyny samicom szczurów od 6 dnia ciąży do 21 dnia po porodzie skutkowało pośrednią ekspozycją potomstwa, co przy najwyższych dawkach (odpowiadających 1415-krotności ekspozycji u ludzi) prowadziło do zwiększonej częstości rozszerzenia miedniczek i kanalików nerkowych oraz redukcji masy ciała młodych zwierząt. Toksyczność macierzyńska była ograniczona do przemijającego spadku masy ciała i spożycia pokarmu przy najwyższych dawkach. W badaniach na królikach i szczurach dotyczących rozwoju zarodka i płodu nie zaobserwowano działania teratogennego ani letalnego przy ekspozycjach sięgających ponad 1000-krotności maksymalnej dawki u ludzi, co wskazuje na niski potencjał teratogenny dapagliflozyny.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dagrafors 5 mg

badanie karcynogenności, badanie toksyczności, dapagliflozyna, dojrzewanie nerek, działanie letalne na zarodek, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, farmakologia bezpieczeństwa, genotoksyczność, kanaliki nerkowe, makroskopowy rozrost nerek, NOAEL, organogeneza, potencjał rakotwórczy, powstawanie guzów, rozszerzenie miedniczek nerkowych, rozwój przedporodowy i poporodowy, rozwój zarodkowo-płodowy, toksyczność macierzyńska, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotnego dawkowania, układ moczowy płodu
Skład i postać leku
Dagrafors to preparat zawierający dapagliflozynę propanodiolu jednowodnego w dawkach 5 mg i 10 mg, dostępny w formie tabletek powlekanych. Tabletki 5 mg mają średnicę około 7 mm, są okrągłe, jasnobrązowożółte, z oznaczeniem cyfry „5”, natomiast tabletki 10 mg są owalne, o wymiarach około 13 x 6,5 mm, z linią podziału i oznaczeniem „10”. Substancją pomocniczą jest laktoza jednowodna, której zawartość wynosi 48,7 mg w tabletce 5 mg oraz 97,4 mg w tabletce 10 mg. Rdzeń tabletek zawiera m.in. celulozę mikrokrystaliczną, hydroksypropylocelulozę, krospowidon oraz stearylofumaran sodu, a otoczka składa się z alkoholu poliwinylowego, makrogolu 3350, tytanu dwutlenku (E 171), talku i żelaza tlenku żółtego (E 172).

Dagrafors jest dostępny w różnych opakowaniach blistrowych (OPA/Aluminium/PVC/Aluminium), w tym standardowych, kalendarzowych, jednodawkowych perforowanych oraz kalendarzowych jednodawkowych perforowanych, o liczbie tabletek od 14 do 100. Lek nie wymaga specjalnych warunków przechowywania i ma okres ważności 2 lata od daty produkcji. Nie stwierdzono niezgodności farmaceutycznych ani konieczności stosowania specjalnych środków ostrożności przy utylizacji. Resztki leku należy usuwać zgodnie z lokalnymi przepisami dotyczącymi utylizacji farmaceutyków.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Skład i postać leku – Dagrafors 5 mg

alkohol poliwinylowy, blister jednodawkowy perforowany, blister kalendarzowy, blister standardowy, celuloza mikrokrystaliczna, dapagliflozyna, dapagliflozyna propanodiolu jednowodny, hydroksypropyloceluloza, krospowidon, laktoza jednowodna, makrogol, niezgodność farmaceutyczna, postać farmaceutyczna, sodu stearylofumaran, środek przeciwzbrylający, środek rozsadzający, substancja czynna, substancja poślizgowa, substancja wiążąca, substancja wypełniająca, tabletka powlekana, tytanu dwutlenek, żelaza tlenek żółty
Specjalne ostrzeżenia
Dapagliflozyna, stosowana w leczeniu cukrzycy typu 2, jest przeciwwskazana u pacjentów z cukrzycą typu 1 ze względu na ryzyko cukrzycowej kwasicy ketonowej (DKA). Lek nie powinien być rozpoczynany u pacjentów z GFR < 25 ml/min, a jego skuteczność jest ograniczona przy GFR < 45 ml/min, szczególnie u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek. W badaniach klinicznych u pacjentów z GFR < 60 ml/min obserwowano zwiększone ryzyko działań niepożądanych, takich jak wzrost stężenia kreatyniny, fosforu, parathormonu oraz hipotensja. U pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby należy zachować ostrożność ze względu na zwiększoną ekspozycję na lek. Dapagliflozyna zwiększa diurezę i może powodować obniżenie ciśnienia tętniczego, co wymaga monitorowania szczególnie u osób z nadciśnieniem, hipotensją lub w podeszłym wieku. W przypadku odwodnienia konieczne jest przerwanie terapii do czasu wyrównania stanu nawodnienia.

Istotnym zagrożeniem jest ryzyko wystąpienia DKA, które może mieć nietypowy przebieg z glikemią poniżej 14 mmol/l (250 mg/dl). Objawy takie jak nudności, wymioty, ból brzucha, zaburzenia oddychania czy splątanie wymagają natychmiastowej diagnostyki i przerwania leczenia dapagliflozyną. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z niską rezerwą komórek beta, LADA, zapaleniem trzustki, odwodnieniem, redukcją dawek insuliny lub ostrą chorobą. Po wystąpieniu DKA nie zaleca się ponownego stosowania SGLT2-inhibitorów bez usunięcia przyczyny. Zgłaszano również rzadkie przypadki martwiczego zapalenia powięzi krocza (zgorzel Fourniera), wymagające pilnej interwencji chirurgicznej i antybiotykoterapii. U pacjentów w podeszłym wieku oraz z chorobami współistniejącymi należy szczególnie monitorować funkcję nerek i stan nawodnienia. Dapagliflozyna zawiera laktozę (48,7 mg w dawce 5 mg i 97,4 mg w dawce 10 mg) i jest wolna od sodu (< 1 mmol na tabletkę).
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Specjalne ostrzeżenia – Dagrafors

albuminuria, autoimmunologiczna cukrzyca dorosłych, brak laktazy, ciśnienie tętnicze, cukrzyca typu 1, cukrzyca typu 2, cukrzycowa kwasica ketonowa, dapagliflozyna, diureza, funkcja nerek, GFR, hipotensja, inhibitor SGLT2, kotransporter sodowo-glukozowy 2, martwicze zapalenie powięzi krocza, nadciśnienie tętnicze, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, odmiedniczkowe zapalenie nerek, przewlekła choroba nerek, stężenie elektrolitów, stężenie fosforu, stężenie kreatyniny, stężenie parathormonu, wskaźnik hematokrytowy, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie trzustki, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zgorzel Fourniera
Właściwości farmakodynamiczne
Dapagliflozyna, substancja czynna preparatu Dagrafors, jest silnym, wybiórczym i odwracalnym inhibitorem SGLT2 (Ki: 0,55 nM), działającym poprzez hamowanie zwrotnego wchłaniania glukozy i sodu w proksymalnym kanaliku nerkowym. Mechanizm ten prowadzi do zwiększonego wydalania glukozy z moczem (około 70 g/dobę przy dawce 10 mg), osmozy diuretycznej oraz zwiększenia objętości moczu o około 375 ml/dobę. Działanie dapagliflozyny skutkuje zmniejszeniem hiperwolemii, obniżeniem ciśnienia tętniczego, redukcją obciążenia serca oraz korzystnym wpływem na przebudowę i funkcję rozkurczową mięśnia sercowego, a także ochroną czynności nerek. Efekty te są niezależne od działania hipoglikemizującego i występują także u pacjentów bez cukrzycy, co potwierdzają badania DAPA-HF, DELIVER i DAPA-CKD. Ponadto lek zwiększa hematokryt i redukuje masę ciała, nie powodując istotnego ryzyka hipoglikemii dzięki mechanizmowi zależnemu od stężenia glukozy i filtracji kłębuszkowej oraz braku wpływu na endogenne wytwarzanie glukozy.

Skuteczność i bezpieczeństwo dapagliflozyny w leczeniu cukrzycy typu 2 oceniono w 14 randomizowanych, kontrolowanych badaniach klinicznych z udziałem 7056 pacjentów (4737 leczonych dapagliflozyną), z okresami obserwacji od 24 do 208 tygodni. Uczestnicy charakteryzowali się średnim czasem trwania cukrzycy od 1,4 do 16,9 lat, z 50% pacjentów z łagodnymi i 11% z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek. W badaniu DECLARE (n=17 160) porównano dapagliflozynę 10 mg z placebo u pacjentów z cukrzycą typu 2, zarówno z rozpoznaną chorobą sercowo-naczyniową, jak i bez niej, oceniając wpływ na zdarzenia sercowo-naczyniowe i nerkowe. Wyniki potwierdzają korzystny profil terapeutyczny dapagliflozyny, podkreślając jej rolę w kompleksowym leczeniu cukrzycy typu 2, ukierunkowanym nie tylko na kontrolę glikemii, ale także na redukcję powikłań sercowo-naczyniowych i nefropatii.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakodynamiczne – Dagrafors 5 mg

ciśnienie wewnątrzkłębuszkowe, cukrzyca typu 2, czynność nerek, czynność rozkurczowa, dapagliflozyna, filtracja kłębuszkowa, glukozuria, hematokryt, hiperwolemia, hipoglikemia, inhibitor SGLT2, kontrola glikemii, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, niewydolność nerek, obciążenie wstępne i następcze serca, osmoza diuretyczna, poliuria, powikłania sercowo-naczyniowe, przebudowa serca, sprzężenie cewkowo-kłębuszkowe, stężenie kwasu moczowego, wydalanie kwasu moczowego
Właściwości farmakokinetyczne
Dapagliflozyna, substancja czynna leku Dagrafors, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) około 158 ng/ml w ciągu 2 godzin po dawce 10 mg. Całkowita biodostępność wynosi 78%, a lek wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek 0,1–500 mg. Spożycie wysokotłuszczowego posiłku zmniejsza Cmax o 50% i wydłuża Tmax o około 1 godzinę, jednak nie wpływa na AUC, co nie jest klinicznie istotne. Dapagliflozyna wiąże się z białkami osocza w 91%, ma objętość dystrybucji około 118 l i jest metabolizowana głównie do nieaktywnego 3-O-glukuronidu przez enzym UGT1A9. Okres półtrwania wynosi średnio 12,9 godziny, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Wydalanie odbywa się głównie przez nerki, z mniej niż 2% leku wydalanym w postaci niezmienionej, a całkowity odzysk dawki wynosi 96% (75% w moczu, 21% w kale).

Zaburzenia czynności nerek znacząco zwiększają ekspozycję na dapagliflozynę: łagodna niewydolność powoduje wzrost o 32%, umiarkowana o 60%, a ciężka o 87%, co koreluje z obniżonym dobowym wydalaniem glukozy z moczem (od 85 g/dobę przy prawidłowej czynności do 11 g/dobę przy ciężkiej niewydolności). Zaburzenia czynności wątroby klasy A i B zwiększają Cmax i AUC odpowiednio o 12% i 36%, a klasa C o 40% i 67%, jednak tylko ciężka niewydolność wątroby ma potencjalne znaczenie kliniczne. Ekspozycja na lek jest wyższa u kobiet (AUC o 22% większe) i zmniejsza się wraz ze wzrostem masy ciała, choć te różnice nie wymagają modyfikacji dawkowania. Farmakokinetyka u dzieci (10–17 lat) oraz u różnych ras nie wykazuje istotnych różnic w porównaniu z dorosłymi i populacją białą, czarną i azjatycką. Brak danych dotyczących wpływu hemodializy na farmakokinetykę dapagliflozyny.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakokinetyczne – Dagrafors 5 mg

biodostępność, cukrzyca typu 2, cytochrom P450, dapagliflozyna 3-O-glukuronid, efekt hipoglikemizujący, ekspozycja układowa, farmakodynamika, farmakokinetyka liniowa, glukozuria, hemodializa, klirens układowy, metabolizm leku, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przewlekła choroba nerek, skala Child-Pugh, stężenie w osoczu, UGT1A9, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, wysokotłuszczowy posiłek
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Dapagliflozyna, substancja czynna leku Dagrafors, wymaga szczególnej ostrożności u kobiet w wieku rozrodczym, w ciąży oraz karmiących piersią. Brak jest danych klinicznych dotyczących stosowania dapagliflozyny w ciąży, natomiast badania przedkliniczne na szczurach wykazały toksyczne działanie na rozwijające się nerki płodu w okresie odpowiadającym II i III trymestrowi ciąży u ludzi. W związku z tym stosowanie dapagliflozyny jest przeciwwskazane w tych trymestrach, a w przypadku zajścia w ciążę podczas terapii należy natychmiast przerwać leczenie i rozważyć bezpieczne alternatywy kontroli glikemii. Ponadto, brak jednoznacznych danych dotyczących przenikania dapagliflozyny do mleka kobiecego, jednak badania na zwierzętach potwierdziły obecność leku i jego metabolitów w mleku oraz potencjalne ryzyko dla potomstwa, co stanowi przeciwwskazanie do stosowania leku w okresie laktacji.

Wpływ dapagliflozyny na płodność u ludzi nie został dotychczas potwierdzony w badaniach klinicznych, a dane przedkliniczne na szczurach nie wykazały negatywnego wpływu na płodność samic i samców. W praktyce klinicznej lekarz powinien ocenić stosunek korzyści do ryzyka u kobiet w wieku rozrodczym, poinformować o konieczności stosowania skutecznej antykoncepcji podczas terapii, a także zalecić natychmiastowe przerwanie leczenia w przypadku planowania lub potwierdzenia ciąży. Konieczne jest również jednoznaczne przeciwwskazanie stosowania dapagliflozyny w II i III trymestrze ciąży oraz podczas karmienia piersią, a także zaproponowanie alternatywnych metod leczenia. Dokumentacja przekazanych informacji w karcie pacjenta jest kluczowa dla zapewnienia bezpieczeństwa i ciągłości opieki medycznej.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Dagrafors 5 mg

alternatywna metoda leczenia, badanie farmakodynamiczne, badanie kliniczne, badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, ciąża i laktacja, dapagliflozyna, karmienie piersią, kobieta w wieku rozrodczym, kontrola glikemii, metabolit, metoda antykoncepcji, mleko kobiece, nerki płodu, noworodek i niemowlę, płodność, przeciwwskazanie, toksyczne działanie leku, trymestr ciąży, właściwość farmakologiczna
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Produkt leczniczy Dagrafors, zawierający dapagliflozynę w dawkach 5 mg lub 10 mg, nie wykazuje istotnego wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych ani obsługi maszyn, co potwierdza brak zaburzeń psychomotorycznych, upośledzenia koncentracji czy wydłużenia czasu reakcji podczas monoterapii. Jednakże, w terapii skojarzonej z pochodnymi sulfonylomocznika lub insuliną, istnieje zwiększone ryzyko hipoglikemii, która może manifestować się objawami neurologicznymi i psychomotorycznymi, takimi jak zaburzenia koncentracji, koordynacji ruchowej, zawroty głowy, zaburzenia widzenia, a w skrajnych przypadkach utrata przytomności, co znacząco wpływa na bezpieczeństwo prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.

W związku z powyższym, lekarz przepisujący Dagrafors powinien szczegółowo informować pacjenta o potencjalnym ryzyku hipoglikemii w przypadku terapii skojarzonej, instruować o monitorowaniu glikemii (szczególnie przed prowadzeniem pojazdu), zalecać posiadanie szybko przyswajalnych węglowodanów oraz dokumentować przekazane informacje. Ponadto, konieczna jest indywidualna ocena ryzyka u pacjenta, uwzględniająca historię epizodów hipoglikemii, zdolność rozpoznawania objawów oraz charakter wykonywanej pracy. Regularne kontrole i edukacja pacjenta są kluczowe dla minimalizacji ryzyka hipoglikemii i zapewnienia bezpieczeństwa w ruchu drogowym podczas stosowania dapagliflozyny w skojarzeniu z insuliną lub pochodnymi sulfonylomocznika.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Dagrafors 5 mg

cukrzyca, czynnik ryzyka hipoglikemii, dapagliflozyna, dokumentacja medyczna, drżenie rąk, efekt hipoglikemizujący, egzogenna insulina, epizod hipoglikemii, hipoglikemia, insulina, komórka beta trzustki, kontrola glikemii, kontrola poziomu glukozy, lek przeciwcukrzycowy, monitorowanie glikemii, objaw neurologiczny, pochodna sulfonylomocznika, schemat leczenia, stężenie glukozy we krwi, tabletka z glukozą, terapia skojarzona, utrata przytomności, węglowodan, wizyta kontrolna, wydzielanie insuliny, zaburzenie psychomotoryczne, zaburzenie widzenia, zawrót głowy
Wskazania do stosowania
Dapagliflozyna w postaci leku Dagrafors (tabletki powlekane 5 mg i 10 mg) jest wskazana do leczenia cukrzycy typu 2 u dorosłych i dzieci powyżej 10 lat z niewystarczającą kontrolą glikemii mimo diety i aktywności fizycznej. Może być stosowana jako monoterapia u pacjentów nietolerujących metforminy lub w terapii skojarzonej z innymi lekami przeciwcukrzycowymi, wykazując korzystny wpływ na kontrolę glikemii oraz potencjalne korzyści sercowo-naczyniowe i nerkowe. Ponadto, dapagliflozyna jest zalecana u dorosłych z objawową przewlekłą niewydolnością serca, gdzie zmniejsza ryzyko hospitalizacji i zgonu sercowo-naczyniowego, oraz u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek, spowalniając progresję choroby i poprawiając rokowanie nerkowe i sercowo-naczyniowe, niezależnie od współistnienia cukrzycy typu 2.

Przed rozpoczęciem terapii należy potwierdzić odpowiednią dietę i aktywność fizyczną u pacjentów z cukrzycą typu 2 oraz prawidłową diagnozę i klasyfikację niewydolności serca lub przewlekłej choroby nerek. Tabletki zawierają laktozę (48,7 mg w dawce 5 mg i 97,4 mg w dawce 10 mg), co wymaga ostrożności u pacjentów z nietolerancją laktozy lub zaburzeniami wchłaniania glukozy-galaktozy. Dapagliflozyna może być stosowana jako element terapii skojarzonej z inhibitorami ACE, beta-blokerami, antagonistami receptora mineralokortykoidowego i diuretykami w niewydolności serca oraz standardową terapią przewlekłej choroby nerek, co podkreśla jej rolę w kompleksowym leczeniu tych schorzeń.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wskazania do stosowania – Dagrafors 5 mg

albuminuria, antagonista receptora mineralokortykoidowego, beta-bloker, cukrzyca typu 2, dapagliflozyna, dapagliflozyna propanodiolu jednowodny, diuretyk, działania niepożądane przewodu pokarmowego, filtracja kłębuszkowa, GFR, inhibitor ACE, kontrola glikemii, korzyść sercowo-naczyniowa, lek przeciwcukrzycowy, metformina, nietolerancja laktozy, niewydolność serca, przewlekła choroba nerek, przewlekła niewydolność serca, schyłkowa niewydolność nerek, tabletka powlekana, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy

Dagrafors Tabletki powlekane, 5 mg

Dagrafors
Tabletki powlekane, 5 mg