Leki w grupie
„inhibitory SGLT2”

Inhibitory SGLT2 (sodowo-glukozowego kotransportera 2) to grupa leków przeciwcukrzycowych, które działają poprzez hamowanie wchłaniania zwrotnego glukozy w kanalikach nerkowych. Efektem ich działania jest zwiększone wydalanie glukozy z moczem (glukozuria), co prowadzi do obniżenia poziomu glukozy we krwi niezależnie od wydzielania insuliny. Mechanizm ten jest unikalny wśród leków przeciwcukrzycowych i nie zależy od funkcji komórek beta trzustki.

Do najważniejszych inhibitorów SGLT2 dostępnych w Polsce należą: dapagliflozyna (Forxiga, Xigduo XR), empagliflozyna (Jardiance, Synjardy), kanagliflozyna (Invokana, Vokanamet) oraz ertugliflozyna (Steglatro, Steglujan). Leki te są dostępne zarówno w monoterapii, jak i w preparatach złożonych z metforminą lub innymi lekami przeciwcukrzycowymi.

Główne zalety stosowania inhibitorów SGLT2 to nie tylko skuteczne obniżanie poziomu glukozy we krwi, ale również korzystny wpływ na układ sercowo-naczyniowy i nerki. Badania kliniczne wykazały, że empagliflozyna i dapagliflozyna zmniejszają ryzyko hospitalizacji z powodu niewydolności serca oraz spowalniają progresję chorób nerek u pacjentów z cukrzycą typu 2. Dodatkowo, leki te przyczyniają się do redukcji masy ciała (średnio 2-3 kg) oraz obniżenia ciśnienia tętniczego, co stanowi istotną korzyść dla pacjentów z cukrzycą i nadwagą.

Stosowanie inhibitorów SGLT2 wiąże się również z pewnymi zagrożeniami. Najczęstsze działania niepożądane to zakażenia układu moczowo-płciowego, szczególnie grzybicze, związane ze zwiększonym wydalaniem glukozy. Rzadziej występują: odwodnienie, hipotensja ortostatyczna i hipoglikemia (zwłaszcza w połączeniu z insuliną lub pochodnymi sulfonylomocznika). Poważnym, choć rzadkim powikłaniem jest cukrzycowa kwasica ketonowa (DKA), która może wystąpić nawet przy relatywnie niskich poziomach glukozy we krwi. U pacjentów rozpoczynających leczenie inhibitorami SGLT2 obserwowano również zwiększone ryzyko ostrego uszkodzenia nerek.

Inhibitory SGLT2 można podzielić na podgrupy ze względu na ich selektywność wobec transporterów SGLT2 w porównaniu z SGLT1. Empagliflozyna i dapagliflozyna wykazują wysoką selektywność wobec SGLT2, podczas gdy kanagliflozyna ma mniejszą selektywność i częściowo hamuje również SGLT1 w jelicie. Różnice te mogą wpływać na profil działań niepożądanych i skuteczność poszczególnych leków w grupie. Nowsze inhibitory SGLT2, takie jak sotagliflozyna, są celowo zaprojektowane jako podwójne inhibitory SGLT1/SGLT2, co może przynosić dodatkowe korzyści terapeutyczne, szczególnie u pacjentów z cukrzycą typu 1.

Lista leków w tej grupie

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl