zahamowanie wzrostu wewnątrzmacicznego
Zahamowanie wzrostu wewnątrzmacicznego (IUGR – Intrauterine Growth Restriction) to stan kliniczny, w którym płód nie osiąga swojego genetycznie uwarunkowanego potencjału wzrostowego. Definiuje się go jako masę urodzeniową płodu poniżej 10. percentyla dla danego wieku ciążowego. IUGR należy odróżnić od małej masy urodzeniowej (SGA – Small for Gestational Age), która może dotyczyć również konstytucjonalnie małych, ale zdrowych płodów.
Główne przyczyny IUGR obejmują czynniki matczyne (nadciśnienie, stan przedrzucawkowy, niedożywienie, choroby przewlekłe, używki), łożyskowe (niewydolność łożyska, zaburzenia implantacji, infekcje) oraz płodowe (wady genetyczne, infekcje wewnątrzmaciczne, ciąże wielopłodowe). Kluczową rolę w patofizjologii odgrywa niedotlenienie płodu i niedostateczny transport substancji odżywczych przez łożysko.
Diagnostyka IUGR opiera się na seryjnych badaniach ultrasonograficznych z oceną biometrii płodu, objętości płynu owodniowego oraz badaniach dopplerowskich przepływów w naczyniach płodowych i łożyskowych. Szczególne znaczenie ma ocena przepływu w tętnicy pępowinowej, tętnicy środkowej mózgu oraz przewodzie żylnym, które pozwalają na ocenę stopnia niedotlenienia i centralizacji krążenia płodowego.
Postępowanie w IUGR wymaga intensywnego nadzoru nad płodem i zależy od wieku ciążowego oraz nasilenia zaburzeń. Obejmuje ono regularne monitorowanie dobrostanu płodu (kardiotokografia, profil biofizyczny płodu), a w ciężkich przypadkach może być konieczne przedwczesne zakończenie ciąży. Noworodki z IUGR są bardziej narażone na powikłania okołoporodowe, a w późniejszym życiu na zaburzenia metaboliczne, nadciśnienie tętnicze i choroby sercowo-naczyniowe.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Locoid 1 mg/g
Badania przedkliniczne dotyczące 17-maślanu hydrokortyzonu (Hydrocortisoni butyras) wskazują na potencjalne ryzyko teratogenne związane z jego miejscowym stosowaniem u ciężarnych zwierząt laboratoryjnych. Zaobserwowano wówczas występowanie wad rozwojowych, takich jak rozszczep podniebienia oraz zahamowanie wzrostu wewnątrzmacicznego płodu, przy podawaniu dużych dawek kortykosteroidów. Warto podkreślić, że stężenie stosowanego kremu Locoid wynosi 1 mg/g, jednak dane dotyczące toksyczności przewlekłej, genotoksyczności, rakotwórczości, wpływu na płodność oraz toksyczności dawki pojedynczej są ograniczone lub nieistniejące w dostępnej literaturze przedklinicznej.
badanie przedkliniczne, efekt teratogenny, hydrokortyzonu maślan, kortykosteroid, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, rozszczep podniebienia, rozwój płodu, stosunek korzyści do ryzyka, toksyczność dawki pojedynczej, toksyczność podprzewlekła, toksyczność przewlekła, wada rozwojowa, wpływ na płodność, zahamowanie wzrostu wewnątrzmacicznego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Voltaren SR 100 100 mg
Przedkliniczne badania diklofenaku sodowego, substancji czynnej Voltaren SR 100, obejmujące bezpieczeństwo stosowania, toksyczność po podaniu wielokrotnym, genotoksyczność, potencjalne działanie rakotwórcze oraz wpływ na rozród i rozwój potomstwa, nie wykazały istotnego zagrożenia dla człowieka przy dawkach terapeutycznych. W modelach zwierzęcych (myszy, szczury, króliki) nie stwierdzono działania teratogennego, a jedynie minimalny wpływ na płód przy dawkach toksycznych dla matki. Nie zaobserwowano zaburzeń rozwoju przed-, około- i poporodowego potomstwa, co potwierdza akceptowalny profil bezpieczeństwa diklofenaku w kontekście reprodukcji.
dawka toksyczna, diklofenak sodowy, dystocja, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, hamowanie owulacji, implantacja zarodka, inhibitor syntezy prostaglandyn, niesteroidowy lek przeciwzapalny, profil bezpieczeństwa, przewód tętniczy, przeżywalność płodów, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na rozród, tworzenie łożyska, Voltaren, wydłużenie ciąży, zahamowanie wzrostu wewnątrzmacicznego, zwężenie przewodu tętniczego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lisinopril/Amlodipine Alkaloid-INT 20 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Lisinopril/Amlodipine Alkaloid-INT nie był poddany specyficznym badaniom przedklinicznym oceniającym bezpieczeństwo skojarzonego stosowania lizynoprylu i amlodypiny. Dane przedkliniczne dotyczące lizynoprylu wykazały brak szczególnego zagrożenia dla człowieka w zakresie farmakologii bezpieczeństwa, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności oraz rakotwórczości. Jednak inhibitory ACE, do których należy lizynopril, mogą wywierać szkodliwy wpływ na późną fazę rozwoju płodu, powodując obumarcie płodu, wady wrodzone (szczególnie czaszkowe), wewnątrzmaciczne zahamowanie wzrostu, przetrwały przewód tętniczy oraz toksyczny wpływ na rozwój płodu. Mechanizm tych działań jest związany z bezpośrednim wpływem na układ renina-angiotensyna-aldosteron płodu oraz niedokrwieniem spowodowanym niedociśnieniem u matki i ograniczonym przepływem krwi łożyskowej.
amlodypina, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, inhibitor ACE, komórka Sertoliego, konwertaza angiotensyny, lizynopryl, mutagenność, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie, obumarcie płodu, opóźnienie porodu, potencjał rakotwórczy, przepływ krwi łożyskowy, przetrwały przewód tętniczy, rakotwórczość, spermatyda, testosteron, toksyczność płodowa, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wada wrodzona, wydłużony poród, zahamowanie wzrostu wewnątrzmacicznego, zmniejszona przeżywalność potomstwa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Neupogen 960 mcg/ml (48 mln j.m./0,5 ml)
Przedkliniczne badania toksyczności filgrastymu (Neupogen) wykazały, że długotrwałe podawanie leku prowadzi do zwiększenia liczby leukocytów, rozrostu elementów krwiotwórczych szpiku, powstawania ziarnistości pozaszpikowej oraz powiększenia śledziony, co jest zgodne z farmakologicznym mechanizmem działania czynnika wzrostu. Wszystkie zmiany były odwracalne po zaprzestaniu terapii, co wskazuje na brak trwałych skutków ubocznych. W badaniach rozrodczości i teratogenności u królików dawka toksyczna wyniosła 80 μg/kg mc./dobę, powodując toksyczność u samic, zwiększoną częstość poronień, zmniejszenie masy płodów oraz wielkości miotu. Wady rozwojowe obserwowano przy dawce 100 μg/kg mc./dobę, co odpowiada narażeniu 50-90-krotnie wyższemu niż dawka kliniczna 5 μg/kg mc./dobę. NOAEL dla toksyczności zarodkowo-płodowej ustalono na poziomie 10 μg/kg mc./dobę (3-5-krotne narażenie kliniczne).
filgrastym, funkcje rozrodcze, hematopoeza, hematopoeza pozaszpikowa, krwinki białe, mechanizm działania filgrastymu, narażenie ogólnoustrojowe, neutrofil, organogeneza, poronienie poimplantacyjne, poziom dawkowania bez obserwowanego działania szkodliwego, różnicowanie cech zewnętrznych, samoistne poronienie, splenomegalia, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność zarodkowo-płodowa, wady rozwojowe płodu, zahamowanie wzrostu wewnątrzmacicznego, ziarnistość pozaszpikowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Locoid 1 mg/ml
Dostępne dane przedkliniczne dotyczące stosowania 17-maślanu hydrokortyzonu (Hydrocortisoni butyras) w roztworze na skórę o stężeniu 1 mg/ml są ograniczone, jednak badania na modelach zwierzęcych wykazały potencjalne działania teratogenne przy ekspozycji na duże dawki w okresie ciąży. Zaobserwowano dwa główne efekty niepożądane: rozszczep podniebienia oraz zahamowanie wzrostu wewnątrzmacicznego płodów, co wskazuje na ryzyko zaburzeń rozwojowych przy wysokim narażeniu na kortykosteroidy miejscowe u ciężarnych samic zwierząt.
17-maślan hydrokortyzonu, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, Hydrocortisoni butyras, kortykosteroid, Locoid, profil bezpieczeństwa, rozszczep podniebienia, roztwór na skórę, substancja aktywna, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, wada rozwojowa, wpływ na płodność, zahamowanie wzrostu wewnątrzmacicznego