przewlekła niewydolność nerek
Przewlekła niewydolność nerek (PNN), znana również jako przewlekła choroba nerek (PChN), to stopniowa, nieodwracalna utrata funkcji nerek, rozwijająca się w ciągu miesięcy lub lat. Stan ten definiowany jest jako utrzymujące się przez co najmniej 3 miesiące nieprawidłowości w budowie lub funkcji nerek, mające znaczenie dla zdrowia pacjenta.
Klasyfikacja PChN obejmuje 5 stadiów, określanych na podstawie wartości przesączania kłębuszkowego (eGFR). Stadia 1-2 charakteryzują się łagodnym lub umiarkowanym obniżeniem eGFR z obecnością albuminurii lub innych markerów uszkodzenia nerek. Stadia 3-5 definiowane są wyłącznie na podstawie wartości eGFR, przy czym stadium 5 (eGFR <15 ml/min/1,73 m²) oznacza schyłkową niewydolność nerek.
Głównymi przyczynami PChN są cukrzyca (nefropatia cukrzycowa), nadciśnienie tętnicze, kłębuszkowe zapalenia nerek, choroby autoimmunologiczne, wady wrodzone i nawracające infekcje układu moczowego. We wczesnych stadiach choroba często przebiega bezobjawowo, co prowadzi do opóźnionego rozpoznania. W miarę postępu choroby pojawiają się objawy takie jak przewodnienie, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, zaburzenia gospodarki wapniowo-fosforanowej i kwasica metaboliczna.
Diagnostyka PChN opiera się na badaniach laboratoryjnych (kreatynina, eGFR, badanie moczu), obrazowych oraz w wybranych przypadkach biopsji nerki. Leczenie jest wielokierunkowe i obejmuje modyfikację czynników ryzyka, leczenie przyczynowe, nefroprotekcję (inhibitory ACE, sartany), kontrolę ciśnienia tętniczego oraz wyrównywanie zaburzeń metabolicznych. W zaawansowanej chorobie konieczne jest leczenie nerkozastępcze – dializa (hemodializa lub dializa otrzewnowa) lub przeszczepienie nerki.
Pacjenci z PChN wymagają regularnych kontroli nefrologicznych, modyfikacji dawek leków wydalanych przez nerki oraz interdyscyplinarnego podejścia ze względu na towarzyszące powikłania sercowo-naczyniowe, które są główną przyczyną zgonów w tej grupie chorych. Wczesne rozpoznanie i interwencja mogą znacząco spowolnić progresję choroby.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Fraxodi 15 200 j.m. AXa/0,8 ml
Fraxodi, zawierający nadroparynę wapniową w dawce 15 200 j.m. AXa/0,8 ml, może powodować liczne działania niepożądane, z których najczęstsze są krwawienia o różnej lokalizacji, występujące u ≥10% pacjentów, w tym groźne krwiaki rdzeniowe, szczególnie u osób z dodatkowymi czynnikami ryzyka. Rzadziej obserwuje się małopłytkowość, w tym immunologiczną wywołaną heparyną, trombocytozę, a bardzo rzadko eozynofilię, reakcje nadwrażliwości (obrzęk naczynioruchowy, reakcje skórne, reakcje rzekomo-anafilaktyczne), przemijającą hiperkaliemię związaną z hamowaniem wydzielania aldosteronu, a także priapizm wymagający pilnej interwencji. Często występuje przejściowe zwiększenie aktywności aminotransferaz, co wymaga monitorowania funkcji wątroby. W miejscu wstrzyknięcia bardzo często pojawiają się małe krwiaki i twarde grudki, a rzadziej zwapnienia, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami gospodarki wapniowo-fosforanowej.
aldosteron, aminotransferazy, ból głowy, eozynofilia, hiperkaliemia, krwawienie, krwiak, krwiak rdzeniowy, małopłytkowość, małopłytkowość poheparynowa, martwica skóry, migrena, nadroparyna wapniowa, obrzęk naczynioruchowy, priapizm, przewlekła niewydolność nerek, reakcja nadwrażliwości, reakcja rzekomo-anafilaktyczna, trombocytoza, układ krzepnięcia, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie gospodarki wapniowo-fosforanowej, zwapnienie - Leksykon leków
Przeciwwskazania – ACC mini 100 mg
Przed zastosowaniem leku ACC mini (tabletki musujące 100 mg acetylocysteiny) konieczna jest dokładna ocena przeciwwskazań. Lek jest bezwzględnie przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na acetylocysteinę lub substancje pomocnicze, takie jak laktoza (75 mg/tabletka), sorbitol (E 420), glikol propylenowy (E 1520), mannitol (E 421) oraz aromat jeżynowy zawierający glukozę. Ponadto, ACC mini nie powinien być stosowany u pacjentów z czynną chorobą wrzodową żołądka lub dwunastnicy, a także w ostrym stanie astmatycznym ze względu na ryzyko nasilenia skurczu oskrzeli. Preparat jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 3 roku życia z uwagi na ryzyko nieadekwatnej odpowiedzi i trudności w podawaniu formy musującej.
ACC mini, acetylocysteina, choroba wrzodowa, choroby układu sercowo-naczyniowego, dieta niskosodowa, działanie mukolityczne, glikol propylenowy, laktoza, mannitol, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na lek, nietolerancja laktozy, ostry stan astmatyczny, przewlekła niewydolność nerek, skurcz oskrzeli, sorbitol, tabletka musująca - Leksykon leków
Działania niepożądane – Fragmin 7 500 j.m. a.Xa/0,3 ml
Fragmin (dalteparyna sodowa), heparyna drobnocząsteczkowa, wykazuje działanie anty-Xa, a działania niepożądane obserwuje się u około 3% pacjentów stosujących lek profilaktycznie. Najistotniejsze powikłania hematologiczne to trombocytopenia typu I (często ≥1/100 do <1/10, zwykle łagodna i odwracalna) oraz immunologiczna małopłytkowość indukowana heparyną typu II (częstość nieznana), która może przebiegać z powikłaniami zakrzepowymi. Krwotoki, występujące często (≥1/100 do <1/10), są najpoważniejszym ryzykiem, w tym krwawienia wewnątrzczaszkowe i do przestrzeni zaotrzewnowej, które mogą prowadzić do zgonu. Dodatkowo, rzadko obserwuje się hiperkaliemię wtórną do hipoaldosteronizmu, szczególnie u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek i cukrzycą, oraz potencjalne reakcje anafilaktyczne o nieznanej częstości, które mogą zagrażać życiu.
dalteparyna sodowa, Fragmin, heparyna drobnocząsteczkowa, hiperkaliemia, hipoaldosteronizm, jednostka anty-Xa, krwawienie wewnątrzczaszkowe, krwawienie zaotrzewnowe, krwiak nadoponowy, krwiak podpajęczynówkowy, krwiak podskórny, krwotok, łysienie przemijające, małopłytkowość, małopłytkowość indukowana heparyną, martwica skóry, osteoporoza, podwyższone transaminazy, powikłanie zakrzepowe, przewlekła niewydolność nerek, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, trombocytopenia - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Diclomax 25 mg
Diklofenak potasowy, substancja czynna leku Diclomax, jest niesteroidowym lekiem przeciwzapalnym (NLPZ) z grupy pochodnych kwasu octowego (kod ATC M01AB05). Jego główny mechanizm działania polega na hamowaniu syntezy prostaglandyn, co skutkuje zmniejszeniem stanu zapalnego, bólu oraz gorączki. Ponadto diklofenak wykazuje zdolność hamowania agregacji płytek krwi, co może wpływać na procesy hemostazy. Klinicznie potwierdzono jego skuteczność w łagodzeniu bólu spoczynkowego i ruchowego, porannego zesztywnienia oraz obrzęku stawów w chorobach reumatycznych, co przekłada się na poprawę funkcji motorycznych. Dodatkowo lek jest efektywny w leczeniu dysmenorrhea, redukując zarówno nasilenie bólu, jak i objętość utraconej krwi miesiączkowej.
agregacja płytek krwi, ból ruchowy, ból spoczynkowy, bolesne miesiączkowanie, choroba reumatyczna, diklofenak potasowy, dysmenorrhea, krwawienie menstruacyjne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk stawów, ostra niewydolność nerek, prostaglandyna, przewlekła niewydolność nerek, retencja płynów, synteza prostaglandyn nerkowych, zawał mięśnia sercowego - Leksykon chorób i schorzeń
Żyły rozsiane – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Żyły rozsiane (varicose veins) stanowią przewlekłe schorzenie o zazwyczaj łagodnym rokowaniu, jednak badania kohortowe wykazały istotne powiązania między ich ciężkością a zwiększonym ryzykiem śmiertelności (HR 1,37; 95% CI 1,19-1,57; p<0,0001), zwłaszcza w stopniu 3 (HR 1,83; 95% CI 1,48-2,27; p<0,0001), niezależnie od chorób współistniejących. Szczególnie niekorzystne rokowanie obserwuje się u pacjentów z cukrzycą (HR 1,50; 95% CI 1,05-2,15; p=0,0254). Ponadto, żyły rozsiane znacząco zwiększają ryzyko poważnych zdarzeń sercowo-naczyniowych (MACE) (HR 2,05; 95% CI 1,89-2,23; p<0,0001), zwłaszcza u osób poniżej 65 roku życia (HR 2,17) oraz mężczyzn (HR 2,32). Stopień 3 zaawansowania wiąże się z dramatycznym wzrostem ryzyka zakrzepicy żył głębokich i zatorowości płucnej (HR 38,4; 95% CI 16,4-90,1; p<0,0001), co podkreśla konieczność wczesnej diagnostyki i interwencji.
choroba niedokrwienna serca, choroba wieńcowa, cukrzyca, hiperlipidemia, migotanie przedsionków, nadciśnienie, neowaskularyzacja, niewydolność serca, niewydolność żylna, połączenie odpiszczelowo-podkolanowe, połączenie odpiszczelowo-udowe, powikłania sercowo-naczyniowe, przewlekła choroba żylna, przewlekła niewydolność nerek, przewlekła obturacyjna choroba płuc, refluks żylny, terapia uciskowa, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zdarzenie sercowo-naczyniowe, żyły rozsiane - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Etopiryna
Etopiryna, zawierająca 300 mg kwasu acetylosalicylowego, 100 mg etenzamidu oraz 50 mg kofeiny, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z określonymi schorzeniami i podczas jednoczesnej terapii innymi lekami. Przeciwwskazane jest stosowanie u pacjentów przyjmujących doustne leki przeciwcukrzycowe z grupy sulfonylomocznika oraz leki przeciw dnie. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z metotreksatem – przy dawkach <15 mg/tydzień może dojść do nasilenia toksyczności szpiku kostnego, a przy dawkach >15 mg/tydzień stosowanie jest bezwzględnie przeciwwskazane. U pacjentów z niewydolnością nerek, młodzieńczym reumatoidalnym zapaleniem stawów, toczniem rumieniowatym układowym oraz niewydolnością wątroby konieczne jest monitorowanie funkcji wątroby i nerek ze względu na zwiększone ryzyko toksyczności salicylanów. Etopirynę należy odstawić 5-7 dni przed planowanym zabiegiem chirurgicznym z uwagi na ryzyko wydłużonego czasu krwawienia spowodowanego działaniem przeciwpłytkowym kwasu acetylosalicylowego.
błona śluzowa żołądka, czynność wątroby, działanie niepożądane, działanie przeciwpłytkowe, etenzamid, inhibitor cyklooksygenazy, kofeina, krwawienie miesiączkowe, krwotok maciczny, kwas acetylosalicylowy, lek przeciw dnie, lek przeciwcukrzycowy, metotreksat, młodzieńcze reumatoidalne zapalenie stawów, nadciśnienie tętnicze, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, niewydolność wątroby, owulacja, pacjent w podeszłym wieku, przewlekła niewydolność nerek, przewód pokarmowy, retencja płynów, sulfonylomocznik, szpik kostny, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczność metotreksatu, toksyczność salicylanów, uszkodzenie błony śluzowej, wkładka wewnątrzmaciczna, wydłużony czas krwawienia, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie płodności, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Aciclovir Aurovitas 200 mg
Acyklowir wykazuje częściowe wchłanianie po podaniu doustnym, z proporcjonalnym wzrostem stężeń maksymalnych (Cssmax) i minimalnych (Cssmin) w osoczu przy dawkach 200 mg (3,1 μmol/0,7 μg/ml i 1,8 μmol/0,4 μg/ml), 400 mg (5,3 μmol/1,2 μg/ml i 2,7 μmol/0,6 μg/ml) oraz 800 mg (8,0 μmol/1,8 μg/ml i 4,0 μmol/0,9 μg/ml) podawanych co 4 godziny. Po dożylnym podaniu okres półtrwania wynosi około 2,9 godziny, a stężenia maksymalne i minimalne zależą od dawki (2,5 mg/kg: 22,7 μmol/l i 2,2 μmol/l; 5 mg/kg: 43,6 μmol/l i 3,1 μmol/l; 10 mg/kg: 92 μmol/l i 10,2 μmol/l). Lek charakteryzuje się niskim wiązaniem z białkami osocza (9-33%) oraz dobrą penetracją do płynu mózgowo-rdzeniowego (około 50% stężenia osoczowego), co jest kluczowe w terapii zakażeń OUN wywołanych wirusem Herpes. Acyklowir jest wydalany głównie przez nerki w postaci niezmienionej, z udziałem filtracji kłębuszkowej i aktywnego wydzielania kanalikowego; metabolit 9-karboksymetoksymetyloguanina stanowi 10-15% dawki.
9-karboksymetoksymetyloguanina, acyklowir, AUC, białka osocza, eliminacja leku, farmakokinetyka, filtracja kłębuszkowa, hemodializa, interakcja lekowa, klirens całkowity, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, niewydolność nerek, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, płyn mózgowo-rdzeniowy, podanie doustne, podanie dożylne, probenecyd, przewlekła niewydolność nerek, stężenie maksymalne, stężenie minimalne, stężenie w osoczu, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wirus herpes, wydzielanie kanalikowe, zakażenie OUN, zakażenie wirusowe - Leksykon substancji czynnych
Sód – Wskazania do stosowania
Sód, jako kluczowy elektrolit, odgrywa istotną rolę w utrzymaniu homeostazy wodno-elektrolitowej oraz funkcjonowaniu komórek. W praktyce klinicznej jest stosowany przede wszystkim w żywieniu pozajelitowym (np. Finomel, Multimel N6-900E) u pacjentów z niedożywieniem lub katabolizmem, gdzie jego zawartość w preparatach wynosi od 32 do 80 mmol na opakowanie. Roztwory chlorku sodu 0,9% (154 mmol/l) są wykorzystywane do uzupełniania utraty izotonicznego płynu pozakomórkowego i sodu. W terapii nerkozastępczej stosuje się m.in. Biphozyl (zawartość sodu nieokreślona), a w dializie otrzewnowej preparaty balance o stężeniach sodu 134 mmol/l. Sód jest także składnikiem leków przeciwwirusowych (Acix 500 – 48,8 mg/fiolkę), antybiotyków (Floxitrat) oraz preparatów do oczyszczania jelit (np. Eziclen – 494,42 mmol w dwóch butelkach, Moviprep – 181,6 mmol/l). W diagnostyce obrazowej wykorzystuje się radiofarmaceutyki zawierające sód, a w stomatologii preparaty fluorku sodu do profilaktyki próchnicy i remineralizacji zębów.
bakteryjne zapalenie zatok, choroba zwyrodnieniowa kręgosłupa, czynnik IX, dializa otrzewnowa, dnawe zapalenie stawów, hemofilia B, homeostaza wodno-elektrolitowa, katabolizm, łuszczyca, nadwrażliwość szyjek zębowych, nerwica naczyniowa, niedobór żelaza, niedociśnienie tętnicze, niedoczynność tarczycy, opryszczkowe zapalenie mózgu, ostre uszkodzenie nerek, półpasiec, powikłane zakażenie skóry, pozaszpitalne zapalenie płuc, pozytonowa tomografia emisyjna, preparat przeczyszczający, profilaktyka próchnicy, przerzut nowotworowy, przewlekła choroba dróg oddechowych, przewlekła choroba nerek, przewlekła niewydolność nerek, przewlekła obturacyjna choroba płuc, remineralizacja zmian próchnicowych, reumatoidalne zapalenie stawów, równowaga elektrolitowa, rybia łuska, terapia nerkozastępcza, wyprysk przewlekły, zaburzenie ukrwienia obwodowego, zakażenie wirusem opryszczki, zapalenie korzonków nerwowych, zapalenie mięśni, zapalenie narządów miednicy mniejszej, zapalenie przydatków, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, znieczulenie zewnątrzoponowe, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lotensin 5 mg
Lotensin (benazepril) jest dostępny w dawkach 5 mg, 10 mg i 20 mg w formie tabletek powlekanych, a dawkowanie jest dostosowane do wskazań klinicznych oraz stanu pacjenta. W leczeniu nadciśnienia tętniczego u pacjentów nieleczonych diuretykami początkowa dawka wynosi 10 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 40 mg/dobę, podawanej jednorazowo lub w dwóch dawkach podzielonych. U pacjentów po leczeniu diuretykami zaleca się rozpoczęcie od 5 mg/dobę, z odstąpieniem diuretyków na 2-3 dni przed terapią. W przypadku klirensu kreatyniny < 30 ml/min dawka początkowa to 5 mg, z maksymalnym zwiększeniem do 10 mg/dobę, przy jednoczesnym stosowaniu innych leków hipotensyjnych lub moczopędnych nie-tiazydowych. W zastoinowej niewydolności serca (ZNS) dawka początkowa wynosi 2,5 mg/dobę, z możliwością stopniowego zwiększania do 20 mg/dobę, przy zachowaniu ostrożności ze względu na ryzyko hipotensji ortostatycznej, zwłaszcza u pacjentów z klirensem kreatyniny < 30 ml/min, gdzie dawka maksymalna wynosi 10 mg/dobę. Dawkowanie u dzieci (7-16 lat, masa ciała ≥ 25 kg) rozpoczyna się od 0,2 mg/kg mc. (maksymalnie 10 mg) raz na dobę, z zakazem stosowania u dzieci poniżej 7 lat oraz przy GFR < 30 ml/min.
antagonista wapnia, benazepryl, ciśnienie tętnicze, diuretyk, działanie hipotensyjne, działanie niepożądane, hipotonia ortostatyczna, klasyfikacja NYHA, klirens kreatyniny, lek hipotensyjny, masa ciała, monoterapia, nadciśnienie tętnicze, przesączanie kłębuszkowe, przewlekła niewydolność nerek, tiazydowy lek moczopędny, zaburzenia czynności nerek, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon substancji czynnych
Tikagrelor – Właściwości farmakodynamiczne
Tikagrelor, będący odwracalnym antagonistą receptora P2Y12 z grupy cyklopentylotriazolopirymidyn (CPTP), hamuje ADP-zależną aktywację i agregację płytek krwi, co przekłada się na zmniejszenie ryzyka zdarzeń sercowo-naczyniowych, takich jak zgon, zawał mięśnia sercowego (MI) czy udar mózgu. Lek charakteryzuje się szybkim początkiem działania – zahamowanie agregacji płytek (IPA) wynosi około 41% po 30 minutach od dawki nasycającej 180 mg, osiągając maksymalnie 89% po 2-4 godzinach. W badaniu PLATO (n=18 624) tikagrelor w dawce 90 mg dwa razy na dobę w skojarzeniu z ASA (75-150 mg) wykazał istotną przewagę nad klopidogrelem 75 mg/dobę w zapobieganiu złożonemu punktowi końcowemu (zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych, MI, udar), z bezwzględną redukcją ryzyka (ARR) 1,9% i względną redukcją ryzyka (RRR) 16% w ciągu 12 miesięcy. Korzyści dotyczyły głównie redukcji zgonów sercowo-naczyniowych (ARR 1,1%, RRR 21%, p=0,0013) oraz zawałów mięśnia sercowego (ARR 1,1%, RRR 16%, p=0,0045). Tikagrelor zwiększa także lokalne stężenia adenozyny przez hamowanie ENT-1, co może wpływać na rozszerzenie naczyń i inne efekty zależne od adenozyny, choć kliniczne znaczenie tego mechanizmu pozostaje niejasne.
agregacja płytek krwi, aktywacja ADP-zależna, antagonista receptorowy, bezwzględna redukcja ryzyka, cukrzyca, cyklopentylotriazolopirymidyna, gruczolak wątroby, gruczolakorak, hamowanie agregacji płytek, inhibitor pompy protonowej, kwas acetylosalicylowy, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, niestabilna dusznica bolesna, ostry zespół wieńcowy, pauza komorowa, pomostowanie aortalno-wieńcowe, powikłania zakrzepowe miażdżycy, przełom naczyniowo-okluzyjny, przewlekła niewydolność nerek, przezskórna interwencja wieńcowa, receptor P2Y12, udar mózgu, wielonaczyniowa choroba wieńcowa, względna redukcja ryzyka, zastoinowa niewydolność serca, zawał NSTEMI, zawał serca, zawał STEMI, zdarzenie sercowo-naczyniowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fragmin 12 500 j.m. a.Xa/0,5 ml
Dalteparyna sodowa, będąca heparyną drobnocząsteczkową o działaniu przeciwzakrzepowym, charakteryzuje się wysoką dostępnością biologiczną po podaniu podskórnym (87 ± 6% aktywności anty-Xa u zdrowych ochotników). Farmakokinetyka wykazuje niepełną proporcjonalność dawki do ekspozycji (AUC wzrasta o około 33% przy zwiększeniu dawki z 2 500 do 10 000 j.m.). Objętość dystrybucji wynosi 40-60 ml/kg, co wskazuje na dystrybucję głównie w przestrzeni wewnątrznaczyniowej. Okres półtrwania po dożylnym podaniu wynosi około 2,1-2,3 godziny, natomiast po podaniu podskórnym wydłuża się do 3-5 godzin, co jest związane z opóźnionym wchłanianiem. Klirens osoczowy jest zależny od dawki i wynosi od 15,6 ± 2,4 ml/h/kg (120 j.m./kg) do 24,6 ± 5,4 ml/h/kg (30 j.m./kg). Eliminacja odbywa się głównie przez nerki, jednak mniej niż 5% aktywności anty-Xa jest wydalane z moczem, co sugeruje dezaktywację metabolitów przed wydaleniem. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek na hemodializie okres półtrwania wydłuża się do 5,7 ± 2,0 godziny, co wymaga dostosowania dawkowania ze względu na ryzyko kumulacji leku.
aktywność anty-Xa, dalteparyna sodowa, dostępność biologiczna, działanie przeciwzakrzepowe, ekspozycja ogólnoustrojowa, eliminacja nerkowa, farmakokinetyka dalteparyny, faza dystrybucji, hemodializa, heparyna drobnocząsteczkowa, jednostka aktywności anty-Xa, klirens osoczowy, kumulacja leku, model jednokompartmentowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, okres półtrwania w fazie eliminacji, podanie podskórne, pole pod krzywą stężenia, przestrzeń wewnątrznaczyniowa, przewlekła niewydolność nerek, schemat dawkowania, wchłanianie leku - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Polopiryna Max Hot
Polopiryna Max Hot, zawierająca 500 mg kwasu acetylosalicylowego, 300 mg kwasu askorbowego oraz 50 mg kofeiny, wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu u wybranych grup pacjentów. Preparat jest przeciwwskazany w I i II trymestrze ciąży, u dzieci poniżej 16. roku życia (ryzyko zespołu Reye’a), oraz u pacjentów przyjmujących doustne leki przeciwcukrzycowe z grupy sulfonylomocznika, leki stosowane w dnie moczanowej oraz metotreksat w dawkach >15 mg/tydzień. U pacjentów z niewydolnością nerek, chorobami wątroby, młodzieńczym reumatoidalnym zapaleniem stawów, nadciśnieniem tętniczym i niewydolnością serca konieczne jest monitorowanie parametrów nerkowych, wątrobowych oraz układu krążenia. Preparat należy odstawić 5-7 dni przed zabiegami chirurgicznymi ze względu na ryzyko wydłużonego czasu krwawienia. Zawartość sacharozy (1921 mg/saszetka) wymaga uwagi u pacjentów z cukrzycą i nietolerancjami metabolicznymi, a obecność siarczynów może wywoływać reakcje alergiczne u astmatyków. Spożycie alkoholu podczas terapii jest bezwzględnie przeciwwskazane ze względu na ryzyko uszkodzenia błony śluzowej przewodu pokarmowego i krwawień.
astma oskrzelowa, cyklooksygenaza, dna moczanowa, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie hipoglikemizujące, krwotok maciczny, kwas acetylosalicylowy, kwas askorbowy, kwas moczowy, lek przeciw dnie moczanowej, metotreksat, młodzieńcze reumatoidalne zapalenie stawów, nadciśnienie tętnicze, nadmierne krwawienie miesiączkowe, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, niewydolność serca, płytki krwi, pochodna sulfonylomocznika, powikłanie krwotoczne, przewlekła niewydolność nerek, skurcz oskrzeli, synteza prostaglandyn, szpik kostny, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczność salicylanów, wewnątrzmaciczna wkładka antykoncepcyjna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie krzepnięcia, zespół Reye’a, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy