metabolit leku
Metabolit leku to związek chemiczny powstający w wyniku przemian (metabolizmu) substancji leczniczej w organizmie pacjenta. Procesy metaboliczne leków odbywają się głównie w wątrobie przy udziale enzymów cytochromu P450, choć mogą zachodzić również w innych tkankach.
Metabolity mogą być aktywne farmakologicznie, nieaktywne lub toksyczne. W niektórych przypadkach metabolit wykazuje silniejsze działanie terapeutyczne niż lek macierzysty (tzw. proleki). Przykładowo, tramadol jest metabolizowany do O-desmetylotramadolu, który ma znacznie silniejsze powinowactwo do receptorów opioidowych.
Znajomość profilu metabolitów danego leku ma kluczowe znaczenie w farmakoterapii, szczególnie w kontekście interakcji lekowych, dostosowania dawkowania u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby czy nerek oraz w medycynie personalizowanej. Metabolity są również istotne w diagnostyce toksykologicznej i monitorowaniu stężenia leków we krwi.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Vertix 8 mg
Betahistyna, substancja czynna leku Vertix w dawkach 8 mg i 16 mg, charakteryzuje się niemal całkowitym i szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, z wysoką biodostępnością. Spożycie leku podczas posiłku obniża maksymalne stężenie w osoczu (Cmax), jednak nie wpływa na całkowitą ilość wchłoniętej substancji, co wskazuje na opóźnienie absorpcji bez zmiany biodostępności. Betahistyna wykazuje bardzo niski stopień wiązania z białkami osocza (<5%), co może mieć znaczenie dla interakcji lekowych. Po podaniu doustnym substancja jest intensywnie metabolizowana w pierwszym przejściu do nieaktywnego kwasu 2-pirydylooctowego (2-PAA), którego stężenie w osoczu i moczu osiąga maksimum po około 1 godzinie, a okres półtrwania wynosi około 3,5 godziny.
absorpcja leku, betahistyna, betahistyny dichlorowodorek, biodostępność substancji czynnej, farmakokinetyka, interakcje lekowe, kwas 2-pirydylooctowy, liniowość farmakokinetyczna, metabolit leku, metabolizm pierwszego przejścia, okres półtrwania, stężenie leku, stężenie maksymalne w osoczu, szlak metaboliczny, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, zaburzenie połykania - Leksykon leków
Interakcje leku – Sunitinib Krka 50 mg
Produkt leczniczy Sunitinib Krka (sunitynibu jabłczan) wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne, głównie związane z metabolizmem przez enzym CYP3A4. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, rytonawir, itrakonazol, erytromycyna, klarytromycyna oraz sok grejpfrutowy, powodują znaczący wzrost stężenia sunitynibu w osoczu (Cmax o 49%, AUC0-∞ o 51%), co wymaga unikania jednoczesnego stosowania lub redukcji dawki do minimum 37,5 mg/dobę w GIST i MRCC oraz 25 mg/dobę w pNET. Z kolei silne induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna, deksametazon, fenytoina, karbamazepina, fenobarbital, dziurawiec zwyczajny) obniżają stężenie sunitynibu (Cmax o 23%, AUC0-∞ o 46%), co może wymagać stopniowego zwiększania dawki do maksymalnie 87,5 mg/dobę w GIST i MRCC oraz 62,5 mg/dobę w pNET. Interakcje z inhibitorami BCRP są potencjalne, ale dane kliniczne są ograniczone, dlatego zaleca się ostrożność.
białko oporności raka piersi, deksametazon, działanie niepożądane sunitynibu, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, farmakokinetyka sunitynibu, fenobarbital, fenytoina, hepatotoksyczność, induktor CYP3A4, inhibitor BCRP, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, krzywa stężenia leku, metabolit leku, metabolizm wątrobowy leku, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, profil bezpieczeństwa leku, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, ryfampicyna, rytonawir, silny inhibitor CYP3A4, sok grejpfrutowy, stężenie sunitynibu, stężenie sunitynibu w osoczu, sunitynib jabłczan, układ pokarmowy, zaburzenie funkcji nerek - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Apra 15 mg
Leczenie arypiprazolem (produkt Apra) u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących wymaga szczególnej ostrożności i indywidualnej oceny stosunku korzyści do ryzyka. Brak jest wystarczających, kontrolowanych badań klinicznych potwierdzających bezpieczeństwo stosowania leku w ciąży, a dane przedkliniczne wskazują na potencjalny toksyczny wpływ na płód. Arypiprazol nie powinien być stosowany w okresie ciąży, chyba że korzyści terapeutyczne zdecydowanie przewyższają ryzyko. Szczególną uwagę należy zwrócić na noworodki narażone na lek w trzecim trymestrze, u których mogą wystąpić objawy pozapiramidowe i odstawienne, takie jak pobudzenie psychoruchowe, zmiany napięcia mięśniowego, drżenia, senność, zaburzenia oddechowe oraz trudności w karmieniu. Konieczne jest monitorowanie stanu klinicznego noworodka po porodzie.
arypiprazol, badanie toksykologiczne, drżenie, działanie toksyczne, funkcja reprodukcyjna, hipersomnia, hipertonia mięśniowa, hipotonia mięśniowa, metabolit leku, mleko kobiece, pobudzenie psychoruchowe, rozwój płodu, toksyczność, trzeci trymestr ciąży, wada wrodzona, zaburzenie karmienia, zaburzenie oddychania, zaburzenie pozapiramidowe, zespół odstawienny - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Lernidum 10 mg
Lerkanidypina, jako pochodna dihydropirydyny i antagonista kanałów wapniowych, wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu u kobiet w wieku rozrodczym, w ciąży oraz karmiących piersią. Dane przedkliniczne na szczurach i królikach nie wykazały działania teratogennego ani negatywnego wpływu na płodność, jednak brak jest odpowiednich danych klinicznych u ludzi, co stanowi podstawę przeciwwskazań do stosowania leku w ciąży. Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczną antykoncepcję podczas terapii lerkanidypiną. Ze względu na lipofilne właściwości leku istnieje podejrzenie przenikania do mleka matki, co stanowi przeciwwskazanie do stosowania leku podczas karmienia piersią i wymaga zaprzestania laktacji w przypadku konieczności leczenia.
- Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Atorvastatin Aurovitas 20 mg
Atorwastatyna jest bezwzględnie przeciwwskazana u kobiet w ciąży oraz karmiących piersią ze względu na potencjalne ryzyko teratogenne i brak danych potwierdzających bezpieczeństwo stosowania. Mechanizm działania leku, polegający na inhibicji reduktazy HMG-CoA i obniżeniu poziomu mewalonianu – prekursora biosyntezy cholesterolu – może prowadzić do zaburzeń rozwojowych płodu. W badaniach na modelach zwierzęcych wykazano szkodliwy wpływ atorwastatyny na reprodukcję, a dane sugerują możliwość przenikania leku do mleka kobiecego, co stanowi zagrożenie dla noworodka. W praktyce klinicznej konieczne jest przerwanie terapii u kobiet planujących ciążę lub podejrzewających ciążę oraz stosowanie skutecznej antykoncepcji podczas leczenia.
atorwastatyna, biosynteza cholesterolu, działanie niepożądane, ekspozycja wewnątrzmaciczna, hipercholesterolemia, inhibitor reduktazy HMG-CoA, leczenie hipolipemizujące, lek obniżający stężenie lipidów, metabolit leku, mewalonian, miażdżyca, rodzinna hipercholesterolemia, ryzyko sercowo-naczyniowe, terapia atorwastatyną, terapia hipolipemizująca, wada wrodzona, zaburzenie lipidowe - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Mucopect Kids 50 mg/ml
W praktyce klinicznej stosowanie karbocysteiny w dawce 50 mg/ml, zawartej w preparacie Mucopect Kids, u kobiet w wieku rozrodczym, w ciąży oraz podczas karmienia piersią wymaga szczególnej ostrożności. Brak jest danych klinicznych dotyczących wpływu karbocysteiny na płodność u kobiet i mężczyzn. Badania na modelach zwierzęcych nie wykazały działania teratogennego, jednak ze względu na niedobór danych klinicznych, stosowanie karbocysteiny w ciąży nie jest zalecane niezależnie od trymestru. W okresie laktacji brak jest informacji o przenikaniu substancji czynnej i jej metabolitów do mleka kobiecego, co uniemożliwia ocenę bezpieczeństwa dla dziecka, dlatego również nie rekomenduje się stosowania karbocysteiny u kobiet karmiących piersią.
alternatywa terapeutyczna, badanie przedkliniczne, bezpieczeństwo podczas laktacji, bezpieczeństwo w ciąży, dane kliniczne, działanie teratogenne, karbocysteina, karmienie piersią, laktacja, metabolit leku, Mucopect, ocena korzyści do ryzyka, opcje terapeutyczne, przeciwwskazanie, przenikanie leku, stosunek korzyści do ryzyka, trymestr ciąży, wada rozwojowa płodu - Leksykon substancji czynnych
Lubczyk – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Korzeń lubczyku (Levisticum officinale Koch, radix) jest składnikiem produktu leczniczego Canephron, zawierającego 18 mg korzenia lubczyku na tabletkę drażowaną, wraz z zielem centurii i liściem rozmarynu w równych proporcjach. Dane kliniczne obejmujące od 300 do 1000 kobiet w ciąży nie wykazały teratogenności ani toksycznego wpływu na płód lub noworodka. Badania na modelach zwierzęcych potwierdzają brak negatywnego wpływu na reprodukcję. Stosowanie Canephronu w ciąży powinno być rozważane jedynie po indywidualnej ocenie korzyści i ryzyka przez lekarza prowadzącego. Brak jest danych dotyczących przenikania substancji czynnych do mleka matki, dlatego nie zaleca się stosowania produktu podczas laktacji ze względu na potencjalne ryzyko dla niemowlęcia.
badanie przedkliniczne, centuria, charakterystyka produktu leczniczego, karmienie piersią, korzeń lubczyku, laktacja, lubczyk, metabolit leku, mleko ludzkie, model zwierzęcy, przebieg ciąży, przenikanie leku, rozmaryn lekarski, rozwój płodu, świadoma zgoda, toksyczność płodowa, wada rozwojowa, wpływ na płodność - Leksykon leków
Interakcje leku – Asikreba 50 mg
Badania farmakokinetyczne sunitynibu (Asikreba) u dorosłych wykazały istotne interakcje z inhibitorami i induktorami CYP3A4. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, rytonawir, itrakonazol, erytromycyna, klarytromycyna oraz sok grejpfrutowy, zwiększają maksymalne stężenie (Cmax) sunitynibu i jego metabolitu o 49% oraz pole powierzchni pod krzywą (AUC0-∞) o 51%, co może podnieść ryzyko toksyczności. W takich przypadkach zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania lub redukcję dawki do 37,5 mg/dobę (GIST, MRCC) lub 25 mg/dobę (pNET) oraz ścisłe monitorowanie tolerancji. Z kolei induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, deksametazon, fenytoina, karbamazepina, fenobarbital i ziele dziurawca, obniżają Cmax o 23% i AUC o 46%, co może skutkować zmniejszeniem skuteczności terapii; w takich sytuacjach zaleca się unikanie kojarzenia lub stopniowe zwiększanie dawki sunitynibu do maksymalnie 87,5 mg/dobę (GIST, MRCC) lub 62,5 mg/dobę (pNET) z monitorowaniem tolerancji.
antybiotyk makrolidowy, cytochrom P450, deksametazon, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, hepatotoksyczność, induktor CYP3A4, inhibitor BCRP, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, metabolit leku, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, ryfampicyna, rytonawir, sok grejpfrutowy, sunitynib - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Veletri 1,5 mg
Epoprostenol sodowy, substancja czynna leku VELETRI, charakteryzuje się szybkim rozprzestrzenianiem się z krwi do tkanek po podaniu dożylnym oraz bardzo krótkim okresem półtrwania wynoszącym 2-6 minut, co wymusza ciągłą infuzję dożylną. Metabolizm epoprostenolu odbywa się głównie poprzez samoistny rozkład do 6-okso-prostaglandyny F1 alfa oraz enzymatyczny rozkład do różnych metabolitów, z których co najmniej 16 zostało zidentyfikowanych. W przeciwieństwie do innych prostaglandyn, epoprostenol nie ulega metabolizmowi w krążeniu płucnym, co pozwala na utrzymanie jego aktywności biologicznej w krążeniu systemowym.
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Rupaxa 10 mg
Rupatadyna, substancja czynna leku Rupaxa 10 mg, jest antagonistą receptorów H1 drugiej generacji o długotrwałym działaniu, wykazującym selektywne powinowactwo do receptorów histaminowych typu pierwszego (kod ATC: R06AX28). Metabolity rupatadyny, w tym desloratadyna i jej hydroksylowany metabolit, również wykazują aktywność przeciwhistaminową, co może zwiększać skuteczność terapeutyczną. In vitro rupatadyna hamuje degranulację komórek tucznych indukowaną zarówno bodźcami immunologicznymi, jak i nieimmunologicznymi, oraz ogranicza uwalnianie cytokin, w tym TNFα, przez komórki tuczne i monocyty, choć kliniczne znaczenie tych efektów wymaga dalszych badań. Badania kliniczne z udziałem 393 zdrowych ochotników i 2650 pacjentów z alergicznym nieżytem nosa oraz przewlekłą pokrzywką idiopatyczną wykazały brak istotnego wpływu rupatadyny w dawkach od 2 mg do 100 mg na zapis elektrokardiograficzny, potwierdzając korzystny profil bezpieczeństwa kardiologicznego.
alergiczny nieżyt nosa, bąbel pokrzywkowy, cytokina, czynnik martwicy nowotworów alfa, degranulacja komórek tucznych, desloratadyna, elektrokardiogram, grupa farmakoterapeutyczna, histamina, komórka tuczna, lek przeciwhistaminowy, metabolit leku, monocyt, przewlekła pokrzywka idiopatyczna, receptor H1, rupatadyna, świąd, TNF-alfa, zmiana pokrzywkowa - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Toramide 5 mg
Torasemid, diuretyk pętlowy dostępny w dawkach 2,5 mg, 5 mg oraz 10 mg, charakteryzuje się niemal całkowitym i szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w ciągu 1-2 godzin. Lek wykazuje bardzo wysokie (>99%) wiązanie z białkami osocza, co ogranicza jego dystrybucję do tkanek pozanaczyniowych (objętość dystrybucji około 16 l). Torasemid jest metabolizowany w wątrobie do trzech głównych metabolitów (M1, M3, M5) poprzez utlenianie i hydroksylację, które mogą różnić się aktywnością farmakologiczną od związku macierzystego.
biodostępność, diuretyk pętlowy, dystrybucja leku, eliminacja leku, farmakokinetyka, hydroksylacja, hydroksylacja pierścienia aromatycznego, klirens leku, klirens nerkowy, metabolit leku, metabolizm leku, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania leku, powinowactwo do białek osocza, stężenie leku w osoczu, torasemid, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Klacid 500 mg
Klarytromycyna, makrolidowy antybiotyk o biodostępności około 50%, charakteryzuje się szybkim i dobrym wchłanianiem po podaniu doustnym, z minimalną kumulacją w organizmie. Spożycie pokarmu zwiększa biodostępność o około 25%, jednak nie wpływa to istotnie na skuteczność kliniczną, co pozwala na podawanie leku zarówno na czczo, jak i z jedzeniem. Lek wiąże się z białkami osocza w około 70% przy stężeniach terapeutycznych (0,45–4,5 μg/ml), a jego penetracja do tkanek jest znaczna, szczególnie w wątrobie i płucach, gdzie stosunek stężeń tkankowych do osoczowych wynosi 10–20. Stężenia w płynie mózgowo-rdzeniowym są niskie (1–2% stężenia w surowicy). Po podaniu 250 mg co 12 godzin, stężenia w migdałku podniebiennym i płucach wynoszą odpowiednio 1,6 μg/g i 8,8 μg/g, przy stężeniach w surowicy 0,8 μg/ml i 1,7 μg/ml. Klarytromycyna ulega metabolizmowi wątrobowemu do aktywnego 14-OH-metabolitu, wykazując nieliniowy metabolizm przy wyższych dawkach, co skutkuje wydłużeniem okresu półtrwania (3–4 h dla leku macierzystego, 5–6 h dla metabolitu) i nieliniowym wzrostem stężeń w osoczu.
14-OH-klarytromycyna, antybiotyk makrolidowy, bariera krew-płyn mózgowo-rdzeniowy, biodostępność biologiczna, błona śluzowa żołądka, czynny metabolit, faza eliminacji, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, ludzki wirus niedoboru odporności, metabolit leku, metabolizm wątrobowy, Mycobacterium avium, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, parametr farmakokinetyczny, penetracja tkankowa, płyn mózgowo-rdzeniowy, stan stacjonarny, stężenie osoczowe, terapia skojarzona, wiązanie z białkami - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sulfasalazin Krka 500 mg
Sulfasalazyna, podawana doustnie w dawce 500 mg, wykazuje ograniczone wchłanianie w jelicie cienkim (około 20% dawki), z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym po 3-6 godzinach. Lek charakteryzuje się wysokim (ok. 99%) wiązaniem z białkami osocza oraz umiarkowaną tendencją do kumulacji przy długotrwałej terapii. Metabolizm sulfasalazyny zachodzi głównie w świetle okrężnicy, gdzie bakteryjna flora jelitowa rozkłada ją na dwa główne metabolity: sulfapirydynę, szybko wchłanianą i częściowo acetylowaną w wątrobie, oraz mesalazynę (kwas 5-aminosalicylowy), wchłanianą w mniejszym stopniu. Maksymalne stężenie sulfapirydyny w surowicy osiągane jest po około 12 godzinach, a jej obecność może utrzymywać się do 3 dni po odstawieniu leku. Mesalazyna wykazuje niskie stężenia w surowicy (~1 μg/ml) i jest wydalana głównie z kałem (75%) oraz w mniejszym stopniu z moczem (15%).
acetylosulfapirydyna, działanie niepożądane, eliminacja leku, farmakokinetyka, fenotyp acetylacji, flora jelitowa, krążenie jelitowo-wątrobowe, kwas aminosalicylowy, mesalazyna, metabolit leku, metabolizm leku, podanie doustne, różnice osobnicze, stężenie w osoczu, sulfapirydyna, sulfasalazyna, wchłanianie w jelicie, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Atorvastatin US Pharmacia 10 mg
Atorwastatyna jest bezwzględnie przeciwwskazana w okresie ciąży oraz karmienia piersią ze względu na potencjalne ryzyko teratogenności i szkodliwego wpływu na rozwój płodu, wynikające m.in. z obniżenia poziomu mewalonianu, kluczowego prekursora biosyntezy cholesterolu. Brak jest kontrolowanych badań klinicznych potwierdzających bezpieczeństwo stosowania atorwastatyny u kobiet ciężarnych, a dane z badań na modelach zwierzęcych wskazują na ryzyko wad wrodzonych oraz negatywny wpływ na reprodukcję. W trakcie terapii pacjentki w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczne metody antykoncepcji, a w przypadku planowania ciąży lub jej podejrzenia leczenie należy niezwłocznie przerwać. Kontynuacja terapii w okresie ciąży nie jest zalecana, gdyż korzyści nie przewyższają potencjalnych zagrożeń dla płodu.
aktywny metabolit, badanie przedkliniczne, biosynteza cholesterolu, hipercholesterolemia pierwotna, hiperlipidemia, inhibitor reduktazy HMG-CoA, laktacja, leczenie hipolipemizujące, metabolit leku, metoda antykoncepcji, mewalonian, miażdżyca, terapia atorwastatyną, test ciążowy, wada wrodzona, zaburzenia płodności - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Melkart Duo 50 mg + 1000 mg
Melkart Duo to preparat złożony zawierający wildagliptynę (50 mg) oraz metforminę chlorowodorek (dawki 500 mg, 850 mg lub 1000 mg). Farmakokinetyka wildagliptyny charakteryzuje się wysoką biodostępnością (85%), szybkim osiąganiem Cmax po około 1,7 godziny na czczo oraz niskim wiązaniem z białkami osocza (9,3%). Wildagliptyna ulega metabolizmowi w 69% dawki, głównie do nieaktywnego metabolitu LAY 151, z eliminacją głównie nerkową (85% dawki). Jej klirens metaboliczny nie jest istotnie zależny od enzymów CYP450, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych. Metformina wykazuje biodostępność 50-60%, Tmax około 2,5 godziny, brak metabolizmu i jest wydalana w postaci niezmienionej przez nerki. Spożycie pokarmu wpływa na farmakokinetykę obu substancji: wildagliptyna wykazuje niewielkie zmniejszenie Cmax (19%) i opóźnienie Tmax, natomiast metformina wykazuje zmniejszenie Cmax o 26% i AUC o 7% przy dawce 50 mg/1000 mg, co może mieć znaczenie kliniczne.
biodostępność, biodostępność bezwzględna, biorównoważność, enzymy CYP 450, farmakokinetyka liniowa, inhibitory CYP 450, interakcje lekowe, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, metabolit leku, objętość dystrybucji, okres półtrwania, peptydaza dipeptydylowa, przesączanie kłębuszkowe, skala Child-Pugh, stężenie osoczowe leku, wchłanianie leku, wildagliptyna i metformina chlorowodorek, wydalanie nerkowe, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Hydroxyzinum Espefa 10 mg/5 ml
Hydroksyzyna chlorowodorek w postaci syropu (10 mg/5 ml) powinna być stosowana w najmniejszej skutecznej dawce, z indywidualnym dostosowaniem dawkowania w zależności od wskazań i reakcji pacjenta. U dorosłych w leczeniu lęku zaleca się dawkę 50 mg/dobę podzieloną na 2-3 dawki, z maksymalną dawką dobową 100 mg (25 ml syropu). W leczeniu świądu początkowa dawka to 25 mg przed snem, z możliwością zwiększenia do 25 mg 3-4 razy na dobę. W premedykacji przed zabiegami chirurgicznymi stosuje się jednorazowo 50-100 mg. U dzieci od 12 miesiąca życia dawka w leczeniu świądu wynosi 1-2 mg/kg mc./dobę, maksymalnie do 2 mg/kg mc./dobę (do 40 kg masy ciała) lub 100 mg powyżej 40 kg, a w premedykacji 0,6 mg/kg mc. jednorazowo. Osoby w wieku podeszłym powinny rozpoczynać leczenie od połowy dawki dorosłych, maksymalnie 50 mg/dobę.
cetyryzyna, ciężka niewydolność nerek, dawka dobowa maksymalna, dawka podzielona, dawkowanie hydroksyzyny, dawkowanie u dorosłych, działanie niepożądane, hydroksyzyna, hydroksyzyna chlorowodorek, lęk, metabolit leku, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, pacjent geriatryczny, podanie doustne, premedykacja, premedykacja przedoperacyjna, świąd