Poliowirus

Substancja czynna to szczepionka zawierająca antygeny przeciw błonicy, tężcowi, krztuścowi oraz poliomyelitis. Stosuje się ją w celu aktywnej immunizacji dzieci od 16 miesięcy do 13 lat, które wcześniej zostały szczepione pierwotnie przeciw tym chorobom. Jej celem jest zapobieganie zakażeniom wywołanym przez wymienione patogeny. Szczepionka jest szczególnie wskazana do szczepień uzupełniających i przypominających zgodnie z obowiązującymi zaleceniami.

Rozdziały

Dawkowanie i sposób podawania
Szczepionka Infanrix-IPV jest preparatem skojarzonym, zawierającym antygeny przeciw błonicy (≥30 j.m. toksoidu błoniczego), tężcowi (≥40 j.m. toksoidu tężcowego), krztuścowi bezkomórkowemu (25 µg toksoidu krztuścowego, 25 µg hemaglutyniny włókienkowej, 8 µg pertaktyny) oraz poliomyelitis (inaktywowane wirusy typów 1, 2 i 3 w ilościach odpowiednio 40, 8 i 32 jednostek antygenu D). Preparat podawany jest w dawce 0,5 ml domięśniowo, z zalecanym miejscem iniekcji w mięśniu naramiennym lub u małych dzieci w przednio-boczną część uda. Szczepionka zawiera adiuwant w postaci 0,5 mg uwodnionego wodorotlenku glinu oraz śladowe ilości formaldehydu, neomycyny, polimyksyny, kwasu para-aminobenzoesowego (<0,07 ng) i fenyloalaniny (0,036 µg), co należy uwzględnić u pacjentów z alergiami lub fenyloketonurią. Wirusy poliomyelitis są namnażane w hodowli komórkowej VERO i inaktywowane, co zapewnia bezpieczeństwo preparatu.

Infanrix-IPV może być stosowany u dzieci uprzednio szczepionych zarówno preparatami pełnokomórkowymi, jak i acelularnymi przeciw krztuścowi oraz szczepionkami doustnymi lub inaktywowanymi przeciw poliomyelitis. Przed podaniem należy dokładnie wymieszać zawiesinę, która powinna być mętna i biała. Podanie donaczyniowe jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko poważnych powikłań; konieczne jest upewnienie się, że igła nie znajduje się w naczyniu krwionośnym. Szczepionka jest dostępna w ampułkostrzykawkach i podawana jest w schemacie jednodawkowym, co ułatwia organizację szczepień ochronnych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Poliowirus – Dawkowanie i sposób podawania

adiuwant, ampułkostrzykawka, błonica, Bordetella pertussis, droga domięśniowa, fenyloalanina, fenyloketonuria, formaldehyd, hemaglutynina włókienkowa, iniekcja donaczyniowa, krztusiec, kwas para-aminobenzoesowy, mięsień naramienny, nadwrażliwość, neomycyna, odpowiedź immunologiczna, pertaktyna, polimyksyna, poliomyelitis, poliowirus inaktywowany, przednio-boczna część uda, szczepionka Infanrix-IPV, tężec, toksoid błoniczy, toksoid krztuścowy, toksoid tężcowy, wodorotlenek glinu, zawiesina do wstrzykiwań
Działania niepożądane
Poliowirus inaktywowany, stosowany w szczepionkach przeciw poliomyelitis, takich jak Infanrix-IPV, zawiera antygeny trzech typów wirusa: typ 1 (szczep Mahoney) – 40 jednostek antygenu D, typ 2 (szczep MEF-1) – 8 jednostek antygenu D oraz typ 3 (szczep Saukett) – 32 jednostki antygenu D. Profil bezpieczeństwa opiera się na danych od ponad 2200 pacjentów. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to reakcje miejscowe (ból, zaczerwienienie, obrzęk), gorączka ≥ 38°C (bardzo często), utrata apetytu, senność, ból głowy (szczególnie u dzieci 6-13 lat), nietypowy płacz, drażliwość i niepokój. Po szczepieniach uzupełniających wzrasta częstość reakcji miejscowych i gorączki. Szczególną uwagę zwraca rozległy obrzęk kończyny (średnica > 50 mm) występujący u 13-25% dzieci po 4. i 5. dawce, który ustępuje samoistnie w ciągu około 4 dni. Rzadziej występują powiększenie węzłów chłonnych, alergiczne zapalenie skóry, wysypka, świąd, pokrzywka oraz zapalenie oskrzeli i kaszel.

Po wprowadzeniu do obrotu zgłoszono dodatkowe działania niepożądane, takie jak trombocytopenia, epizody hipotoniczno-hiporeaktywne (zapaść), drgawki (z gorączką lub bez) w ciągu 2-3 dni po szczepieniu, bezdech (szczególnie u wcześniaków), obrzęk naczynioruchowy, pęcherzyki w miejscu podania oraz reakcje alergiczne, w tym anafilaktyczne i anafilaktoidalne. Reakcje anafilaktyczne stanowią najpoważniejsze zagrożenie, wymagające natychmiastowej interwencji. Monitorowanie i zgłaszanie działań niepożądanych jest kluczowe dla oceny stosunku korzyści do ryzyka stosowania szczepionek zawierających inaktywowany poliowirus. Szczególną ostrożność należy zachować u niemowląt z niestabilnym wzorcem oddychania ze względu na ryzyko bezdechu oraz u pacjentów z ryzykiem powikłań hematologicznych związanych z trombocytopenią.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Poliowirus – Działania niepożądane

alergiczne zapalenie skóry, antygen D, bezdech, biegunka, choroba Heinego-Medina, drgawki, epizod hipotoniczno-hiporeaktywny, gorączka, hodowla komórkowa VERO, inaktywowany poliowirus, Infanrix-IPV, nudności, obrzęk kończyny, obrzęk naczynioruchowy, odwodnienie, płytka krwi, pokrzywka, poliomyelitis, poliowirus, powiększenie węzłów chłonnych, reakcja anafilaktoidalna, reakcja anafilaktyczna, szczepionka skojarzona, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wysypka, zapalenie oskrzeli, zapaść
Interakcje
Inaktywowany poliowirus, zawarty w szczepionce Infanrix-IPV, obejmuje trzy typy wirusa: typ 1 (szczep Mahoney) – 40 jednostek antygenu D, typ 2 (szczep MEF-1) – 8 jednostek antygenu D oraz typ 3 (szczep Saukett) – 32 jednostki antygenu D. Wirusy namnażane są w hodowli komórkowej VERO i inaktywowane, co zapewnia bezpieczeństwo i immunogenność preparatu. Badania kliniczne potwierdzają możliwość jednoczesnego podawania Infanrix-IPV z innymi szczepionkami, takimi jak MMR, ospa wietrzna czy szczepionka przeciw Haemophilus influenzae typu b, bez klinicznie istotnej interferencji w odpowiedzi immunologicznej. Zaleca się jednak stosowanie różnych miejsc iniekcji, aby uniknąć miejscowych reakcji i umożliwić prawidłową ocenę działań niepożądanych.

U pacjentów z zaburzeniami odporności lub leczonych lekami immunosupresyjnymi (kortykosteroidy systemowe, leki cytostatyczne, inhibitory kalcyneuryny, przeciwciała monoklonalne) istnieje wysokie ryzyko obniżenia odpowiedzi immunologicznej na szczepionkę, co może skutkować niewystarczającą ochroną. W takich przypadkach należy rozważyć odroczenie szczepienia lub indywidualną ocenę stosunku korzyści do ryzyka oraz monitorowanie poziomu przeciwciał poszczepiennych. Przewlekłe, intensywne spożycie alkoholu może również osłabiać odpowiedź immunologiczną, dlatego zaleca się ograniczenie jego konsumpcji w okresie okołoszczepiennym. Interakcje farmakodynamiczne z innymi szczepionkami i immunoglobulinami są teoretycznie nieistotne, jednak należy zachować ostrożność i stosować się do wytycznych dotyczących podawania preparatów w różne miejsca ciała.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Poliowirus – Interakcje

antygen krztuśca, cyklosporyna, działanie immunomodulujące, Haemophilus influenzae typ b, hodowla komórkowa VERO, immunoglobulina, inaktywowany poliowirus, Infanrix-IPV, inhibitor kalcyneuryny, interakcja farmakodynamiczna, interferencja immunologiczna, kortykosteroid systemowy, lek cytostatyczny, lek immunosupresyjny, odpowiedź immunologiczna, produkt biologiczny, przeciwciała poszczepienne, przeciwciało monoklonalne, supresja immunologiczna, szczep Mahoney, szczep MEF-1, szczep Saukett, szczepionka MMR, szczepionka przeciw ospie wietrznej, takrolimus, toksoid błoniczy, zaburzenie odporności
Przeciwwskazania stosowania
Infanrix-IPV to szczepionka zawierająca inaktywowane wirusy poliomyelitis typów 1 (szczep Mahoney, 40 jednostek antygenu D), 2 (szczep MEF-1, 8 jednostek) oraz 3 (szczep Saukett, 32 jednostki), namnażane w hodowli komórkowej VERO i inaktywowane dla zachowania bezpieczeństwa i immunogenności. Przeciwwskazania do podania obejmują nadwrażliwość na poliowirus, substancje pomocnicze (w tym śladowe ilości formaldehydu, neomycyny i polimyksyny), a także wcześniejsze reakcje alergiczne na składniki szczepionki, w tym antygeny błonicy, tężca i krztuśca. Szczególną ostrożność należy zachować u dzieci z encefalopatią o nieznanej etiologii występującą w ciągu 7 dni po szczepieniu przeciw krztuścowi – w takich przypadkach zaleca się rezygnację ze szczepienia przeciw krztuścowi i stosowanie preparatów bez komponentu krztuścowego.

W przypadku ostrych, ciężkich chorób z gorączką szczepienie należy odroczyć do ustąpienia objawów, natomiast łagodne infekcje nie stanowią przeciwwskazania. Szczepionka zawiera minimalne ilości substancji pomocniczych, takich jak kwas para-aminobenzoesowy (<0,07 ng/dawka) oraz fenyloalanina (0,036 µg/dawka), co może mieć znaczenie u pacjentów z fenyloketonurią. Preparat ma postać mętnej, białej zawiesiny do wstrzykiwań i przed podaniem należy ocenić jego jakość wizualną. W razie wątpliwości lub wystąpienia przeciwwskazań należy rozważyć alternatywne metody immunizacji lub konsultację ze specjalistą chorób zakaźnych bądź immunologiem klinicznym.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Poliowirus – Przeciwwskazania stosowania

antygen D, antygen krztuśca, błonica tężec krztusiec, choroba przebiegająca z gorączką, encefalopatia, encefalopatia o nieznanej etiologii, fenyloalanina, fenyloketonuria, formaldehyd, hodowla komórkowa VERO, immunizacja, immunolog kliniczny, inaktywowany wirus polio, kwas para-aminobenzoesowy, łagodna infekcja, neomycyna i polimyksyna, poliomyelitis, poliowirus, przeziębienie, specjalista chorób zakaźnych, szczepionka przeciw polio, zawiesina do wstrzykiwań
Przedawkowanie
W przypadku przedawkowania szczepionki Infanrix-IPV, zawierającej inaktywowane wirusy polio typów 1, 2 i 3 w dawkach odpowiednio 40, 8 i 32 jednostek antygenu D na 0,5 ml, obserwowane działania niepożądane nie różnią się od tych po podaniu standardowej dawki. Szczepionka jest produkowana z inaktywowanych wirusów namnażanych w hodowli komórkowej VERO, co eliminuje ryzyko poliomyelitis wywołanego szczepem szczepionkowym nawet przy dawkach przekraczających zalecane. W przypadku przedawkowania nie stwierdzono specyficznych objawów, a działania niepożądane mają charakter niespecyficzny i nie wymagają odrębnego postępowania poza standardowym monitorowaniem klinicznym.

Przedawkowanie wiąże się z proporcjonalnym wzrostem ekspozycji na pozostałości substancji pomocniczych, takich jak formaldehyd, neomycyna, polimyksyny, kwas para-aminobenzoesowy (<0,07 ng w dawce standardowej) oraz fenyloalanina (0,036 µg w dawce standardowej). Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z nadwrażliwością na wymienione substancje oraz z fenyloketonurią. Ponadto, zwiększona ilość wodorotlenku glinu (0,5 mg Al3+ w dawce standardowej) jako adjuwantu może wymagać obserwacji miejsca iniekcji w przypadku podania wielokrotnej dawki. Wskazane jest stosowanie standardowego postępowania obserwacyjnego bez konieczności wdrażania specyficznych terapii.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Poliowirus – Przedawkowanie

adjuwant, antygen D, fenyloalanina, fenyloketonuria, formaldehyd, hodowla komórkowa VERO, inaktywacja wirusa, inaktywowany poliowirus, kwas para-aminobenzoesowy, neomycyna i polimyksyna, poliomyelitis, reakcja nadwrażliwości, szczepionka skojarzona, wirus polio, wodorotlenek glinu
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Poliowirus inaktywowany stanowi kluczowy składnik szczepionki skojarzonej Infanrix-IPV, zawierającej trzy serotypy: typ 1 (szczep Mahoney) w dawce 40 jednostek antygenu D, typ 2 (szczep MEF-1) 8 jednostek oraz typ 3 (szczep Saukett) 32 jednostek antygenu D. Wirusy namnażane są w hodowli komórkowej VERO i inaktywowane, co zapewnia bezpieczeństwo przy zachowaniu immunogenności. Przedkliniczne badania farmakologiczne i toksykologiczne nie wykazały specyficznych efektów toksycznych ani zagrożeń dla człowieka związanych z obecnością poliowirusa w formulacji szczepionki. Ponadto, badania zgodności składników potwierdziły brak niepożądanych interakcji między inaktywowanym poliowirusem a innymi antygenami szczepionki, takimi jak toksoidy błoniczy, tężcowy oraz antygeny Bordetella pertussis.

W procesie produkcji szczepionki stosowane są substancje pomocnicze, takie jak formaldehyd, neomycyna i polimyksyna, które mogą występować w śladowych ilościach w produkcie końcowym, jednak badania przedkliniczne nie wykazały istotnego wpływu tych pozostałości na bezpieczeństwo stosowania. Poliowirus jest adsorbowany na 0,5 mg wodorotlenku glinu (Al3+), pełniącego funkcję adjuwantu, co również nie generuje dodatkowych zagrożeń toksykologicznych. Podsumowując, dostępne dane przedkliniczne potwierdzają bezpieczeństwo stosowania inaktywowanego poliowirusa w szczepionce Infanrix-IPV, zarówno pod względem toksyczności swoistej, jak i kompatybilności z innymi składnikami preparatu.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Poliowirus – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

adjuwant, antygen Bordetella pertussis, antygen D, badanie farmakologiczne, formaldehyd, hodowla komórkowa VERO, immunogenność, Infanrix-IPV, neomycyna, polimyksyna, poliowirus inaktywowany, serotypy poliowirusa, składnik immunogenny, szczep Mahoney, szczep MEF-1, szczep Saukett, szczepionka przeciw poliomyelitis, szczepionka skojarzona, toksoid błoniczy, toksoid tężcowy, toksyczność swoista, wodorotlenek glinu
Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Szczepionka Infanrix-IPV zawiera inaktywowany poliowirus typów 1 (szczep Mahoney: 40 jednostek antygenu D), 2 (szczep MEF-1: 8 jednostek antygenu D) oraz 3 (szczep Saukett: 32 jednostek antygenu D), namnażany w hodowli komórkowej VERO, co wymaga uwzględnienia potencjalnych pozostałości formaldehydu, neomycyny i polimyksyny. Po podaniu szczepionki należy zapewnić możliwość natychmiastowego leczenia reakcji anafilaktycznych, ze względu na obecność śladowych substancji alergizujących. Szczególną uwagę należy zwrócić na wystąpienie działań niepożądanych związanych ze składnikiem krztuścowym, takich jak gorączka ≥ 40,0ºC, zapaść, długotrwały płacz ≥ 3 godziny oraz drgawki w określonym czasie po szczepieniu. Decyzja o podaniu kolejnej dawki powinna uwzględniać te objawy oraz indywidualne ryzyko zachorowania na krztusiec i stan neurologiczny pacjenta.

Infanrix-IPV należy stosować ostrożnie u dzieci z trombocytopenią lub zaburzeniami krzepnięcia, stosując odpowiedni ucisk po podaniu domięśniowym. U pacjentów z HIV lub immunosupresją możliwa jest obniżona odpowiedź immunologiczna, dlatego szczepienie u dzieci leczonych immunosupresyjnie powinno być odłożone do zakończenia terapii. Szczepionka nie może być podawana donaczyniowo ze względu na ryzyko poważnych powikłań. Zaleca się obserwację pacjenta przez 15 minut po szczepieniu z uwagi na możliwość omdleń i reakcji psychogennych, które mogą przebiegać z przemijającymi objawami neurologicznymi. Preparat zawiera także kwas para-aminobenzoesowy (<0,07 ng/dawka) i 0,036 µg fenyloalaniny, co jest istotne u pacjentów z alergiami i fenyloketonurią. Dla celów monitorowania bezpieczeństwa należy dokumentować nazwę i numer serii szczepionki.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Poliowirus – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności

antygen D, biologiczny produkt leczniczy, epizod hipotensyjno-hiporeaktywny, fenyloalanina, fenyloketonuria, hodowla komórkowa VERO, immunosupresja, inaktywowany poliowirus, kwas para-aminobenzoesowy, lek immunosupresyjny, odpowiedź immunologiczna, parestezja, reakcja anafilaktyczna, reakcja psychogenna, ruchy toniczno-kloniczne, skurcz oskrzeli, trombocytopenia, zaburzenie krzepnięcia, zaburzenie neurologiczne, zakażenie HIV, zespół nagłej śmierci niemowląt
Właściwości farmakodynamiczne
Poliowirus zawarty w inaktywowanej szczepionce Infanrix-IPV obejmuje trzy serotypy: typ 1 (szczep Mahoney) w dawce 40 jednostek antygenu D, typ 2 (szczep MEF-1) w dawce 8 jednostek oraz typ 3 (szczep Saukett) w dawce 32 jednostek antygenu D. Wirusy namnażane są w hodowli komórkowej VERO, co zapewnia wysoką jakość i standaryzację produkcji. Inaktywacja wirusów zachowuje ich właściwości antygenowe, eliminując jednocześnie ryzyko replikacji w organizmie. Badania kliniczne potwierdziły, że szczepionka indukuje silną odpowiedź immunologiczną u dzieci w wieku 15-26 miesięcy oraz 4-7 lat, niezależnie od wcześniejszych schematów szczepień, z osiągnięciem ochronnych mian przeciwciał neutralizujących ≥ 8 w teście neutralizacji dla wszystkich trzech serotypów poliowirusa.

Wyniki badań wykazały, że u ≥ 99% zaszczepionych dzieci uzyskano ochronne miana przeciwciał dla wszystkich serotypów poliowirusa, z 100% odpowiedzią seroprotekcyjną w grupie 15-26 miesięcy oraz niemal 100% w grupie 4-7 lat, niezależnie od stosowanego schematu szczepień (DTPw+IPV, DTPa+IPV lub OPV). Wysoka skuteczność immunologiczna Infanrix-IPV umożliwia jej stosowanie zarówno jako szczepienia uzupełniającego, jak i przypominającego. Mimo że dokładny czas trwania ochrony nie jest w pełni określony, dane dotyczące utrzymania ochronnych mian przeciwciał sugerują długotrwałą odporność przeciwko poliomyelitis.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Poliowirus – Właściwości farmakodynamiczne

dawka antygenowa, hodowla komórkowa VERO, inaktywacja wirusa, jednostka antygenu D, miano przeciwciał, odpowiedź immunologiczna, poliomyelitis, poliowirus, poliowirus typu 1, poliowirus typu 2, poliowirus typu 3, przeciwciało neutralizujące, serokonwersja, serotyp poliowirusa, szczep Mahoney, szczep MEF-1, szczep Saukett, szczepienie przypominające, szczepienie uzupełniające, szczepionka inaktywowana, test neutralizacji, właściwość antygenowa, wskaźnik serokonwersji
Właściwości farmakokinetyczne
W szczepionce Infanrix-IPV zawarte są trzy typy inaktywowanego poliowirusa: typ 1 (szczep Mahoney) w dawce 40 jednostek antygenu D, typ 2 (szczep MEF-1) 8 jednostek antygenu D oraz typ 3 (szczep Saukett) 32 jednostki antygenu D w objętości 0,5 ml. Wirusy namnażane są w hodowli komórkowej VERO, a następnie inaktywowane, co eliminuje ryzyko wywołania choroby przy zachowaniu immunogenności. Antygeny adsorbowane są na 0,5 mg uwodnionego wodorotlenku glinu (Al³⁺), co spowalnia ich uwalnianie i wzmacnia odpowiedź immunologiczną. Preparat ma postać mętnej, białej zawiesiny do wstrzykiwań, zapewniającej odpowiednią dystrybucję antygenów po podaniu.

Farmakokinetyka tradycyjna nie jest stosowana w ocenie szczepionek, w tym Infanrix-IPV, ze względu na specyfikę preparatu; ocena bezpieczeństwa i skuteczności opiera się na immunogenności. W szczepionce mogą występować śladowe ilości formaldehydu, neomycyny, polimyksyny, kwasu para-aminobenzoesowego (<0,07 ng) oraz fenyloalaniny (0,036 µg), które mogą mieć znaczenie u pacjentów z nadwrażliwością. Wskazane jest uwzględnienie tych komponentów w kontekście indywidualnych reakcji alergicznych lub nietolerancji.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Poliowirus – Właściwości farmakokinetyczne

antygen D, fenyloalanina, formaldehyd, immunogenność, inaktywacja wirusów, inaktywowany poliowirus, Infanrix-IPV, komórki Vero, kwas para-aminobenzoesowy, neomycyna, odpowiedź immunologiczna, polimyksyna, poliowirus, szczep Mahoney, szczep MEF-1, szczep Saukett, wodorotlenek glinu, zawiesina do wstrzykiwań
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Poliowirusy inaktywowane, zawarte w szczepionce Infanrix-IPV, obejmują typ 1 (szczep Mahoney, 40 jednostek antygenu D), typ 2 (szczep MEF-1, 8 jednostek antygenu D) oraz typ 3 (szczep Saukett, 32 jednostki antygenu D). Szczepionka jest produkowana na hodowli komórkowej VERO i może zawierać śladowe ilości formaldehydu, neomycyny oraz polimyksyny, które nie wpływają na zdolność prowadzenia pojazdów ani obsługi maszyn. Sama obecność inaktywowanych poliowirusów nie wywołuje bezpośrednich zaburzeń psychomotorycznych, jednak reakcje poszczepienne, w szczególności senność, mogą czasowo obniżać sprawność pacjenta.

W praktyce klinicznej, zwłaszcza u dorosłych poddawanych szczepieniom przypominającym lub uzupełniającym, należy uwzględnić ryzyko wystąpienia senności w ciągu pierwszych 24-48 godzin po podaniu szczepionki Infanrix-IPV. Lekarz powinien poinformować pacjenta o możliwym wpływie tego objawu na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn, zalecając zachowanie ostrożności i, jeśli to możliwe, planowanie szczepienia w okresie, gdy pacjent nie będzie wykonywał tych czynności. Pomimo że szczepienia tego typu rzadko dotyczą osób aktywnie prowadzących pojazdy, świadomość potencjalnych efektów poszczepiennych jest kluczowa dla zapewnienia bezpieczeństwa pacjenta.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Poliowirus – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

formaldehyd, funkcja psychomotoryczna, hodowla komórkowa VERO, inaktywowany poliowirus, Infanrix-IPV, jednostka antygenu D, neomycyna, objaw poszczepienny, polimyksyna, poliowirus, poliowirus typu 1, poliowirus typu 2, poliowirus typu 3, reakcja alergiczna, reakcja poszczepienna, sprawność psychomotoryczna, szczep Mahoney, szczep MEF-1, szczep Saukett, szczepienie przypominające, szczepionka skojarzona, zdolność prowadzenia pojazdów
Wskazania do stosowania
Poliowirus inaktywowany, obecny w szczepionce Infanrix-IPV, stanowi kluczowy składnik szczepionek wieloskładnikowych stosowanych w profilaktyce poliomyelitis u dzieci w wieku od 16 miesięcy do 13 lat, które uprzednio przeszły szczepienie pierwotne przeciw błonicy, tężcowi, krztuścowi i poliomyelitis. Preparat zawiera trzy serotypy poliowirusa (typ 1 – szczep Mahoney: 40 j.m. antygenu D, typ 2 – szczep MEF-1: 8 j.m. antygenu D, typ 3 – szczep Saukett: 32 j.m. antygenu D) w formie inaktywowanej, co eliminuje ryzyko replikacji wirusa przy zachowaniu właściwości immunogennych. Szczepionka jest stosowana wyłącznie jako uzupełniająca lub przypominająca, mająca na celu wzmocnienie i przedłużenie odporności nabytej w wyniku szczepień pierwotnych, zgodnie z obowiązującym kalendarzem szczepień i indywidualną historią immunizacji pacjenta.

Infanrix-IPV, dostępny w postaci mętnej, białej zawiesiny do wstrzykiwań, zawiera ponadto toksoidy błoniczy (≥30 j.m.), tężcowy (≥40 j.m.) oraz antygeny Bordetella pertussis (toksoid krztuścowy 25 µg, hemaglutynina włókienkowa 25 µg, pertaktyna 8 µg), adsorbowane na 0,5 mg Al³⁺ w postaci wodorotlenku glinu, co zwiększa immunogenność preparatu. W procesie produkcji mogą występować śladowe ilości formaldehydu, neomycyny, polimyksyny, a także minimalne ilości kwasu para-aminobenzoesowego (<0,07 ng) i fenyloalaniny (0,036 µg), co należy uwzględnić u pacjentów z nadwrażliwościami lub fenyloketonurią. Stosowanie szczepionki powinno być zgodne z aktualnymi wytycznymi oraz indywidualnymi wskazaniami klinicznymi, aby zapewnić skuteczną i bezpieczną ochronę immunologiczną przed poliomyelitis oraz innymi chorobami zakaźnymi objętymi szczepieniem.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Poliowirus – Wskazania do stosowania

antygen Bordetella pertussis, bezpieczeństwo biologiczne, choroba Heinego-Medina, fenyloketonuria, formaldehyd, hemaglutynina włókienkowa, hodowla komórkowa VERO, immunogenność szczepionki, inaktywowany poliowirus, Infanrix-IPV, kwas para-aminobenzoesowy, neomycyna, odporność nabyta, odpowiedź immunologiczna, pertaktyna, polimyksyna, poliomyelitis, poliowirus typu 1, poliowirus typu 2, poliowirus typu 3, szczepienie pierwotne, szczepienie przypominające, szczepienie uzupełniające, toksoid błoniczy i tężcowy, toksoid krztuścowy, wodorotlenek glinu