benfotiamina
Benfotiamina to syntetyczna, rozpuszczalna w tłuszczach pochodna witaminy B1 (tiaminy), charakteryzująca się znacznie lepszą biodostępnością w porównaniu do standardowej tiaminy. Po podaniu doustnym jest metabolizowana do aktywnej formy – tiaminy pirofosforanu, która jest kofaktorem w wielu procesach metabolicznych, w tym w metabolizmie węglowodanów.
W praktyce klinicznej benfotiamina jest stosowana głównie w leczeniu neuropatii cukrzycowej, gdzie wykazuje działanie neuroprotekcyjne poprzez hamowanie szlaków metabolicznych prowadzących do uszkodzenia nerwów w warunkach hiperglikemii. Badania wskazują, że może redukować objawy bólowe, parestezje oraz zaburzenia czucia u pacjentów z neuropatią cukrzycową.
Benfotiamina wykazuje również właściwości przeciwzapalne i antyoksydacyjne, co czyni ją potencjalnie użyteczną w terapii innych stanów związanych ze stresem oksydacyjnym i przewlekłym zapaleniem. Jest generalnie dobrze tolerowana, a działania niepożądane występują rzadko, co pozwala na jej długotrwałe stosowanie w terapii przewlekłych powikłań cukrzycy.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tiavella 50 mg
Tiavella, zawierająca benfotiaminę (forma witaminy B1) w dawce 50 mg na tabletkę powlekaną, jest stosowana w leczeniu niedoborów tiaminy. Standardowa dawka dobowa wynosi od 150 mg do 300 mg, co odpowiada 3-6 tabletkom na dobę, przy czym dawkowanie może być indywidualnie modyfikowane przez lekarza w zależności od nasilenia niedoboru i odpowiedzi klinicznej pacjenta. Produkt nie jest zalecany dla pacjentów poniżej 18 roku życia z powodu braku danych klinicznych. U osób w podeszłym wieku oraz u pacjentów z niewydolnością nerek nie jest konieczna modyfikacja dawki, natomiast u pacjentów z niewydolnością wątroby zaleca się ostrożność i ścisłe monitorowanie parametrów klinicznych i biochemicznych. Tabletki należy przyjmować doustnie, w całości, popijając szklanką wody, z możliwością podziału dawki dzięki linii podziału na tabletce.
benfotiamina, dawka dobowa, efekt terapeutyczny, indywidualne dostosowanie dawki, linia podziału tabletki, niedobór tiaminy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, odpowiedź na terapię, pacjent w podeszłym wieku, parametry biochemiczne, podanie doustne, populacja pediatryczna, schemat dawkowania, tabletka powlekana, upośledzenie funkcji wątroby, wywiad medyczny, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Tiavella 50 mg
Benfotiamina, będąca prolekiem witaminy B1 (tiaminy) o dawce 50 mg w tabletce Tiavella, jest metabolizowana do aktywnej formy pirofosforanu tiaminy (TPP), która pełni kluczową rolę jako koenzym w metabolizmie węglowodanów, m.in. w konwersji pirogronianu do acetylo-CoA, aktywacji transketolazy oraz przemianie ketoglutaranu α w cyklu kwasu cytrynowego. Niedobór TPP prowadzi do akumulacji toksycznych metabolitów (pirogronian, mleczan, ketoglutaran), co szczególnie wpływa na mięśnie i ośrodkowy układ nerwowy. Status witaminy B1 ocenia się poprzez aktywność transketolazy w erytrocytach (ETK) i współczynnik aktywacji α-ETK, z prawidłowymi wartościami ETK w zakresie 2-4 µg/100 ml. Niedobory tiaminy obserwuje się m.in. w przewlekłym alkoholizmie, cukrzycy typu I i II, stanach niedożywienia, stosowaniu leków moczopędnych oraz w ciąży i laktacji.
alkoholizm przewlekły, benfotiamina, ból neuropatyczny, cukrzyca, cykl kwasu cytrynowego, dehydrogenaza pirogronianowa, działanie przeciwneuralgiczne, encefalopatia Wernickego, frakcja wyrzutowa lewej komory, kardiomiopatia alkoholowa, koenzym, leki moczopędne, mleczan, niedożywienie, niewydolność serca, pirofosforan tiaminy, pirogronian, polineuropatia cukrzycowa, transketolaza - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Milgamma 100 100 mg + 100 mg
Preparat Milgamma 100 w formie drażetek zawiera 100 mg benfotiaminy (lipofilnej pochodnej witaminy B1 o zwiększonej biodostępności) oraz 100 mg pirydoksyny chlorowodorku (witamina B6). Głównym przeciwwskazaniem do jego stosowania jest nadwrażliwość na substancje czynne, tj. benfotiaminę lub pirydoksynę, a także na którykolwiek składnik pomocniczy, w szczególności sacharozę. Obecność sacharozy w preparacie wyklucza jego podawanie u pacjentów z nietolerancją cukrów. Ponadto, preparat jest wolny od sodu, co jest istotne dla pacjentów wymagających diety niskosodowej.
- Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Tiavella forte 300 mg
Ocena wpływu leku Tiavella forte, zawierającego 300 mg benfotiaminy (lipofilnej pochodnej witaminy B1 o zwiększonej biodostępności), na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn wykazała brak negatywnego wpływu na funkcje poznawcze i psychomotoryczne. Badania potwierdziły, że preparat nie upośledza szybkości reakcji, koncentracji ani koordynacji wzrokowo-ruchowej, co czyni go bezpiecznym dla pacjentów aktywnych zawodowo, którzy muszą prowadzić pojazdy mechaniczne lub obsługiwać urządzenia precyzyjne. Tabletka powlekana o wymiarach 18,1 x 5,1 mm może być dzielona na równe dawki, co ułatwia dostosowanie terapii.
benfotiamina, biodostępność, działanie niepożądane, farmakoterapia, funkcja poznawcza, koordynacja wzrokowo-ruchowa, lipofilna pochodna, ośrodkowy układ nerwowy, postać farmaceutyczna, produkt leczniczy, substancja czynna, tabletka powlekana, tiamina, Tiavella forte, witamina B1, zdolność psychomotoryczna - Leksykon leków
Skład i postać leku – Tiavella 50 mg
Tiavella to lek w postaci tabletek powlekanych zawierających 50 mg benfotiaminy, aktywnej formy witaminy B1, z precyzyjnie odmierzoną dawką zapewniającą standaryzowane działanie terapeutyczne. Każda tabletka zawiera 0,002 mg sodu, co jest istotne dla pacjentów na diecie niskosodowej. Skład tabletki obejmuje substancje pomocnicze w rdzeniu (celuloza mikrokrystaliczna, powidon K30, kroskarmeloza sodowa, talk, krzemionka koloidalna bezwodna, glicerolu dibehenian) oraz w otoczce (alkohol poliwinylowy, tytanu dwutlenek, makrogol 3350, talk), które zapewniają stabilność, biodostępność i odpowiednie właściwości fizyczne preparatu. Tabletki są białe, okrągłe o średnicy 6,6 mm, obustronnie wypukłe, z linią podziału umożliwiającą podział dawki.
alkohol poliwinylowy, benfotiamina, biodostępność, blister PVC/PVDC/Aluminium, celuloza mikrokrystaliczna, dieta niskosodowa, dwutlenek tytanu, glicerolu dibehenian, interakcja farmaceutyczna, kroskarmeloza sodowa, krzemionka koloidalna, makrogol, niezgodność farmaceutyczna, plastyfikator, powidon, środek przeciwzbrylający, środek rozsadzający, substancja pomocnicza, substancja poślizgowa, substancja smarująca, tabletka powlekana, witamina B1 - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Benfogamma 50 mg
Stosowanie preparatu Benfogamma, zawierającego 50 mg benfotiaminy w postaci tabletek drażowanych, u kobiet w ciąży oraz karmiących piersią wymaga szczegółowej oceny korzyści terapeutycznych względem potencjalnego ryzyka. Preparat nie jest całkowicie przeciwwskazany, jednak jego podanie powinno być ograniczone do sytuacji klinicznie uzasadnionych i zawsze poprzedzone świadomą decyzją lekarza prowadzącego. W trakcie ciąży oraz laktacji konieczne jest indywidualne podejście, a także monitorowanie stanu zdrowia dziecka karmionego piersią, gdy matka przyjmuje benfotiaminę. Brak jest szczegółowych danych dotyczących wpływu benfotiaminy na płodność, co wymaga zachowania szczególnej ostrożności u pacjentek planujących ciążę.
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Benfogamma Forte
Benfogamma Forte to preparat zawierający 300 mg benfotiaminy w formie tabletek powlekanych, które można dzielić na równe dawki, co ułatwia indywidualizację terapii. Produkt zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, co klasyfikuje go jako lek „wolny od sodu”. Ta cecha jest szczególnie istotna u pacjentów wymagających ograniczenia podaży sodu, takich jak osoby z nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością serca czy chorobami nerek z tendencją do retencji płynów, co wpływa na bezpieczeństwo stosowania leku w tych grupach chorych.
- Leksykon leków
Skład i postać leku – Benfogamma 50 mg
Benfogamma to lek w postaci tabletek drażowanych, zawierający 50 mg benfotiaminy – rozpuszczalnej w tłuszczach pochodnej witaminy B1. Substancja ta jest stosowana w terapii wspomagającej w schorzeniach związanych z niedoborem tiaminy. Tabletki zawierają liczne substancje pomocnicze, takie jak sacharoza, syrop glukozowy, makrogologlicerolu hydroksystearynian, które mogą mieć znaczenie kliniczne, zwłaszcza u pacjentów z nietolerancjami lub określonymi schorzeniami. Składniki pomocnicze podzielono na dwie grupy: rdzeń tabletki (m.in. skrobia kukurydziana, żelatyna, magnezu stearynian) oraz otoczkę (m.in. krzemionka koloidalna, tytanu dwutlenek E171, syrop glukozowy).
benfotiamina, dwutlenek tytanu, guma arabska, kaolin, karmeloza sodowa, krzemionka koloidalna, kwas stearynowy, laurylosiarczan sodu, makrogologlicerolu hydroksystearynian, niezgodność farmaceutyczna, powidon, sacharoza, skrobia kukurydziana, stearynian magnezu, syrop glukozowy, tabletka drażowana, węglan wapnia, witamina B1, wosk Montana, żelatyna - Leksykon leków
Przedawkowanie – Milgamma 100 100 mg + 100 mg
Milgamma 100 zawiera 100 mg benfotiaminy (witamina B1) oraz 100 mg pirydoksyny chlorowodorku (witamina B6) w postaci drażetek. Benfotiamina cechuje się szerokim przedziałem terapeutycznym, a w praktyce klinicznej nie opisano objawów jej przedawkowania, co wskazuje na niskie ryzyko toksyczności. Natomiast pirydoksyna, przy długotrwałym stosowaniu w dawkach przekraczających 500 mg/dobę przez ponad 2 miesiące, może wywoływać neurotoksyczne efekty uboczne, głównie neuropatię obwodową. Standardowa dawka dobowa pirydoksyny w Milgamma 100 wynosi 100 mg, co stanowi jedynie 1/5 dawki potencjalnie toksycznej.
- Leksykon substancji czynnych
Pirydoksyna – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Pirydoksyna (witamina B6) w standardowych dawkach terapeutycznych, w tym preparat Vitaminum B6 Teva zawierający 50 mg pirydoksyny chlorowodorku, nie wykazuje istotnego wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Wpływ ten może pojawić się jedynie przy dawkach przekraczających 300 mg/dobę. Preparaty łączące pirydoksynę z jonami magnezu (np. Asmag B6, Filomag B6, Maglek B6, Magne B6) w dawkach od 0,25 mg do 10 mg pirydoksyny chlorowodorku oraz z innymi witaminami z grupy B (np. Beduo, Milgamma, Neurobion) również nie wpływają istotnie na sprawność psychomotoryczną pacjentów i zdolność do prowadzenia pojazdów.
azotan tiaminy, benfotiamina, chlorowodorek lidokainy, chlorowodorek pirydoksyny, chlorowodorek tiaminy, cyjanokobalamina, dawka terapeutyczna, działanie sedatywne, działanie uspokajające, farmakoterapia, funkcje psychomotoryczne, melatonina, pirydoksyna, preparat wielowitaminowy, prowadzenie pojazdów, sprawność psychomotoryczna, witamina B6, wodorobursztynian doksylaminy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Milgamma 100 100 mg + 100 mg
Milgamma 100 to preparat zawierający benfotiaminę (witaminę B1) oraz pirydoksynę chlorowodorek (witaminę B6) w dawce 100 mg każdej substancji na drażetkę. Zalecane dawkowanie wynosi od 1 do 3 drażetek na dobę, co odpowiada 100–300 mg benfotiaminy i 100–300 mg pirydoksyny chlorowodorku dziennie. Lek podaje się doustnie, popijając wodą, co sprzyja optymalnemu wchłanianiu. Terapia powinna trwać wstępnie 4 tygodnie, po czym konieczna jest ocena skuteczności i ewentualna modyfikacja leczenia. Preparat zawiera sacharozę jako substancję pomocniczą, co jest istotne dla pacjentów z cukrzycą lub na diecie niskosodowej, natomiast jest wolny od sodu.
benfotiamina, cukrzyca, czas trwania terapii, dawka dobowa, dawkowanie leku, dieta niskosodowa, drażetka, Milgamma 100, modyfikacja leczenia, monitorowanie efektów terapeutycznych, pirydoksyny chlorowodorek, podanie doustne, postać farmaceutyczna, sacharoza, skuteczność leczenia, substancja czynna, terapia lekiem, wchłanianie substancji czynnych, witamina B1, witamina B6 - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Benfogamma 50 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa benfotiaminy, substancji czynnej leku Benfogamma, wykazały bardzo dobry profil bezpieczeństwa, porównywalny z tiaminą (witaminą B1). W badaniach toksyczności ostrej u myszy określono dawki śmiertelne: 15 g/kg przy podaniu doustnym, 2,2 g/kg dożylnym oraz 1,8 g/kg dootrzewnowym. Badania toksyczności przewlekłej na królikach (50 mg tiaminy/dobę przez 4 tygodnie), myszach (100 mg/kg doustnie) oraz szczurach nie wykazały istotnych zmian histopatologicznych ani niepożądanych efektów. Ponadto, badania wielopokoleniowe z dawkami 0,08 mg i 1 mg przez trzy generacje potwierdziły brak wpływu na funkcje rozrodcze i rozwój potomstwa.
badanie histologiczne, badanie teratogenne, badanie toksykologiczne, badanie wielopokoleniowe, benfotiamina, chlorowodorek tiaminy, działanie teratogenne, funkcja rozrodcza, linia komórkowa, margines bezpieczeństwa, podanie dootrzewnowe, podanie doustne, podanie dożylne, tiamina, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, zmiana histopatologiczna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Benfogamma Forte 300 mg
Benfogamma Forte, zawierający 300 mg benfotiaminy, charakteryzuje się korzystnym profilem bezpieczeństwa z bardzo rzadkimi działaniami niepożądanymi (<1/10 000). Najczęściej obserwowane reakcje to nadwrażliwość objawiająca się pokrzywką i/lub wysypką skórną oraz dolegliwości żołądkowo-jelitowe, takie jak nudności i inne niespecyficzne objawy, których częstość nie różni się istotnie od placebo. Związek przyczynowy z benfotiaminą w przypadku objawów żołądkowo-jelitowych pozostaje niejednoznaczny i może być zależny od dawki. Poważne lub zagrażające życiu działania niepożądane nie zostały dotychczas zidentyfikowane, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania leku w praktyce klinicznej.
Benfogamma Forte, benfotiamina, bezpieczeństwo farmakoterapii, biegunka, dolegliwość żołądkowo-jelitowa, dyskomfort brzuszny, dyskomfort żołądkowy, działanie niepożądane, monitoring działań niepożądanych, nudność, placebo, pokrzywka, postępowanie przeciwalergiczne, produkt leczniczy, reakcja nadwrażliwości, wysypka skórna, wzdęcie, zaburzenie układu immunologicznego, zaburzenie żołądkowo-jelitowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Milgamma 100 100 mg + 100 mg
Produkt leczniczy Milgamma 100, zawierający 100 mg benfotiaminy oraz 100 mg pirydoksyny chlorowodorku, może wywoływać działania niepożądane, choć ich częstość jest niska. Z bardzo rzadką częstością (<1/10 000) obserwowano reakcje nadwrażliwości, takie jak wykwity skórne, pokrzywka, nadwrażliwość na światło oraz reakcje anafilaktyczne. Rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) zgłaszano neuropatie obwodowe manifestujące się zaburzeniami czucia, drętwieniem i osłabieniem mięśni kończyn. Dolegliwości żołądkowo-jelitowe, w tym nudności i bóle brzucha, występowały bardzo rzadko (<1/10 000) i ich związek z lekiem nie jest jednoznacznie potwierdzony, mogą być zależne od dawki.
benfotiamina, biegunka, ból brzucha, drętwienie, działanie niepożądane, Milgamma 100, nadwrażliwość na światło, neuropatia obwodowa, nudność, obwodowy układ nerwowy, osłabienie mięśni, pirydoksyna chlorowodorek, pokrzywka, promieniowanie UV, przewód pokarmowy, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, układ immunologiczny, układ nerwowy, witaminy z grupy B, wykwit skórny, zaburzenie żołądkowo-jelitowe - Leksykon substancji czynnych
Benfotiamina – Działania niepożądane
Benfotiamina, lipofilna pochodna witaminy B1, stosowana w preparatach takich jak Benfogamma, Tiavella czy Milgamma 100 (zawierająca 100 mg benfotiaminy i 100 mg pirydoksyny), charakteryzuje się dobrym profilem bezpieczeństwa. Działania niepożądane występują rzadko lub bardzo rzadko (<0,1% do <0,01%) i obejmują głównie reakcje nadwrażliwości immunologicznej (wysypka, pokrzywka, nadwrażliwość na światło, w rzadkich przypadkach reakcje anafilaktyczne) oraz zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, dolegliwości dyspeptyczne). Neuropatie obwodowe obserwowane rzadko w preparacie Milgamma 100 są prawdopodobnie związane z pirydoksyną, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu wysokich dawek. Reakcje nadwrażliwości występują głównie po podaniu pozajelitowym, a pacjenci z historią alergii na preparaty witaminowe wymagają szczególnej ostrożności.
anafilaksja, Benfogamma, Benfogamma Forte, benfotiamina, dyspepsja, lek przeciwhistaminowy, Milgamma 100, nadmierna potliwość, nadwrażliwość na światło, neuropatia obwodowa, nudności, pirydoksyna, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, świąd skóry, tachykardia, Tiavella, Tiavella forte, witamina B1, wykwit skórny, wysypka skórna, zaburzenia żołądkowo-jelitowe - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Tiavella 50 mg
Produkt leczniczy Tiavella, zawierający 50 mg benfotiaminy (witamina B1), jest wskazany wyłącznie do leczenia klinicznie potwierdzonych niedoborów witaminy B1 u kobiet w ciąży i karmiących piersią. Zalecane dzienne spożycie witaminy B1 wynosi 1,2 mg w drugim trymestrze ciąży, 1,3 mg w trzecim trymestrze oraz 1,3 mg w okresie laktacji. Stosowanie dawek przekraczających te wartości powinno być ograniczone do przypadków potwierdzonego niedoboru, ze względu na brak danych klinicznych dotyczących bezpieczeństwa wyższych dawek w tych populacjach. Witamina B1 przenika do mleka kobiecego, co wymaga ostrożności i monitorowania stanu klinicznego niemowlęcia podczas terapii w okresie karmienia piersią.
benfotiamina, drugi trymestr ciąży, karmienie piersią, kobieta w ciąży, laktacja, niedobór witaminy B1, parametry płodności, przenikanie do mleka kobiecego, stan kliniczny niemowlęcia, stan kliniczny pacjentki, Tiavella, trymestr ciąży, trzeci trymestr ciąży, witamina B1, wpływ na płodność, zalecane dzienne spożycie - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Benfogamma Forte 300 mg
Lek Benfogamma Forte zawiera 300 mg benfotiaminy w formie tabletek powlekanych, które można dzielić na dawki po 150 mg. Dawkowanie jest uzależnione od wskazania klinicznego: w leczeniu potwierdzonego niedoboru witaminy B1 zaleca się 1 tabletkę (300 mg) na dobę, natomiast w profilaktyce niedoboru oraz w terapii neuropatii i zaburzeń sercowo-naczyniowych spowodowanych niedoborem witaminy B1 stosuje się dawkę początkową ½ tabletki (150 mg) na dobę. Czas terapii wynosi co najmniej 3 tygodnie, po czym dawkę można dostosować w zakresie 150-300 mg na dobę w zależności od odpowiedzi pacjenta. W przypadku braku poprawy należy rozważyć zmianę schematu leczenia.
benfotiamina, dawka początkowa, dawka podtrzymująca, dawkowanie leku, linia podziału, neuropatia, niedobór witaminy B1, niewystarczająca odpowiedź, odpowiedź na leczenie, schemat leczenia, tabletka, tabletka powlekana, terapia, wskazanie kliniczne, zaburzenia sercowo-naczyniowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Benfogamma Forte 300 mg
W okresie ciąży zapotrzebowanie na witaminę B1 wzrasta do 1,4-1,6 mg/dobę, jednak stosowanie preparatu Benfogamma Forte zawierającego 300 mg benfotiaminy powinno być ograniczone do przypadków udokumentowanego niedoboru i wyłącznie na zlecenie lekarza prowadzącego. Ze względu na brak wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa wysokich dawek witaminy B1 w ciąży, decyzja o terapii powinna opierać się na dokładnej analizie korzyści i ryzyka. Podobne zalecenia dotyczą okresu laktacji, gdzie witamina B1 również przenika do mleka matki, a stosowanie preparatu w dawce 300 mg jest wskazane tylko przy potwierdzonym niedoborze i konieczności medycznej, po starannej ocenie potencjalnego wpływu na dziecko.
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Tiavella forte 300 mg
Lek Tiavella forte zawiera 300 mg benfotiaminy, pochodnej witaminy B1, w formie tabletek powlekanych. Stosowanie tego preparatu jest bezwzględnie przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na benfotiaminę lub jakikolwiek składnik pomocniczy leku. Reakcje nadwrażliwości mogą manifestować się objawami skórnymi oraz ogólnoustrojowymi, co podkreśla konieczność szczegółowego wywiadu alergologicznego przed rozpoczęciem terapii. Tabletki zawierają również 0,012 mg sodu, co jest ilością śladową i zwykle nieistotną klinicznie. W przypadku stwierdzenia przeciwwskazań do stosowania Tiavella forte, należy rozważyć alternatywne preparaty zawierające witaminę B1, np. chlorowodorek tiaminy, z uwzględnieniem ryzyka reakcji krzyżowych i indywidualnej oceny pacjenta.
- Leksykon substancji czynnych
Benfotiamina – Interakcje
Benfotiamina, lipofilna pochodna tiaminy (witamina B1), wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają znaczenie kliniczne w kontekście terapii skojarzonej. Szczególnie ważna jest interakcja z 5-fluorouracylem, który hamuje fosforylację tiaminy do aktywnej formy – tiaminy pirofosforanu, co może obniżać skuteczność benfotiaminy u pacjentów onkologicznych. U chorych z niewydolnością serca stosujących furosemid i inne diuretyki pętlowe obserwuje się obniżone stężenia tiaminy, prawdopodobnie z powodu zwiększonego wydalania nerkowego, co uzasadnia rozważenie profilaktycznego suplementowania tiaminy lub benfotiaminy. Spożycie alkoholu etylowego znacząco zmniejsza wchłanianie i magazynowanie tiaminy oraz zaburza jej metabolizm, co wymaga ograniczenia lub abstynencji podczas terapii. Dodatkowo, napoje zawierające siarczyny nasilają rozpad tiaminy, co może obniżać efektywność leczenia.
5-fluorouracyl, antybiotyk, benfotiamina, charakterystyka produktu leczniczego, choroba Parkinsona, choroba Wilsona, cykloseryna, cytostatyk, D-penicylamina, diuretyk pętlowy, doustny środek antykoncepcyjny, estrogen, fosforylacja tiaminy, furosemid, gruźlica oporna, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoniazyd, L-DOPA, lek przeciwgruźliczy, niewydolność serca, pirydoksyna, reumatoidalne zapalenie stawów, siarczyny, tiamina, tiamina pirofosforan, witamina B6