Finospir – Tabletki

Finospir
Tabletki, 50 mg

Produkt leczniczy zawiera substancję czynną spironolakton w dawkach 25 mg, 50 mg lub 100 mg, oraz laktozę jednowodną jako substancję pomocniczą. Stosowany jest w leczeniu przewlekłej niewydolności serca, obrzęków związanych z zespołem nerczycowym, marskością wątroby oraz nadciśnieniem tętniczym jako lek dodatkowy. Jest również wskazany w leczeniu pierwotnego hiperaldosteronizmu. Terapia powinna być prowadzona pod nadzorem lekarza, zwłaszcza u dzieci.

Pobierz ChPL PDF Finospir – Tabletki – 50 mg

Rozdziały

Dawkowanie i sposób podawania
Finospir, dostępny w tabletkach o dawkach 25 mg, 50 mg i 100 mg, jest stosowany w leczeniu przewlekłej niewydolności serca (NYHA III-IV), obrzęków, nadciśnienia tętniczego oraz hiperaldosteronizmu pierwotnego. Dawkowanie u dorosłych jest ściśle uzależnione od wskazania klinicznego: w niewydolności serca początkowo 25 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 50 mg/dobę przy stężeniu potasu ≤ 5 mmol/L i kreatyniny ≤ 220 µmol/L, z obowiązkowym monitorowaniem elektrolitów i funkcji nerek po tygodniu od zwiększenia dawki. W obrzękach dawki wahają się od 25 do 100 mg/dobę, z możliwością krótkotrwałego zwiększenia do 200-400 mg/dobę w ciężkich przypadkach, np. marskości wątroby. W nadciśnieniu tętniczym stosuje się 50-100 mg/dobę, a w hiperaldosteronizmie pierwotnym dawki sięgają 100-400 mg/dobę przed operacją, z redukcją dawki w przypadku braku zabiegu chirurgicznego.

U pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny 30-50 ml/min) konieczna jest szczególna ostrożność i regularne monitorowanie stężenia potasu oraz kreatyniny, natomiast stosowanie Finospiru jest przeciwwskazane przy klirensie <30 ml/min. U osób w podeszłym wieku oraz pacjentów z niewydolnością wątroby nie jest zwykle wymagana modyfikacja dawki początkowej, mimo opóźnionego metabolizmu i wydalania. Dawkę dobową można podawać jednorazowo lub podzielić na dwie dawki, a tabletki należy przyjmować podczas posiłku dla optymalnego wchłaniania. U dzieci leczenie obrzęków rozpoczyna się od 1-3 mg/kg masy ciała na dobę w dawkach podzielonych, pod ścisłym nadzorem pediatry, z uwagi na ograniczone dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności u tej grupy pacjentów.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Dawkowanie i sposób podawania – Finospir 50 mg

elektrolity, Finospir, hiperaldosteronizm pierwotny, klirens kreatyniny, kreatynina, marskość wątroby, metabolizm leku, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk, parametry nerkowe, potas, przewlekła niewydolność serca, retencja płynów, spironolakton, umiarkowana niewydolność nerek
Działania niepożądane
Stosowanie spironolaktonu (Finospir) wiąże się z ryzykiem poważnych działań niepożądanych, w tym ciężkiej hiperkaliemii, szczególnie podczas długotrwałej terapii, oraz zaburzeń równowagi elektrolitowej takich jak hiponatremia i odwodnienie, które występują z częstością niezbyt częstą (≥1/1000 do <1/100). U pacjentów z marskością wątroby obserwowano hiperchloremiczną kwasicę metaboliczną oraz objawy neurologiczne, takie jak splątanie i apatia. Spironolakton może pogarszać funkcję nerek, co manifestuje się wzrostem stężenia kreatyniny i ostrą niewydolnością nerek, wymagając przerwania leczenia w przypadku istotnego pogorszenia parametrów nerkowych. W zakresie hematologicznym odnotowano trombocytopenię (niezbyt często) oraz leukopenię, w tym agranulocytozę o częstości nieznanej, co wymaga monitorowania morfologii krwi.

Do innych istotnych działań niepożądanych należą zmiany skórne, od suchości i wysypki (niezbyt często) po ciężkie reakcje, takie jak toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), zespół Stevensa-Johnsona oraz zespół DRESS, których częstość jest nieznana. Spironolakton wpływa na metabolizm hormonów steroidowych, co może skutkować ginekomastią (często), tkliwością piersi (niezbyt często), zaburzeniami miesiączkowania oraz impotencją (częstość nieznana). Objawy neurologiczne obejmują bóle głowy (często), parestezje (niezbyt często) oraz zawroty głowy i senność (częstość nieznana). Występują także zaburzenia żołądkowo-jelitowe, głównie nudności (niezbyt często), a także biegunka i wymioty (częstość nieznana). W przypadku wystąpienia poważnych działań niepożądanych konieczne jest natychmiastowe przerwanie terapii i konsultacja lekarska, a personel medyczny powinien zgłaszać wszelkie niepożądane reakcje do odpowiednich organów monitorujących.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Działania niepożądane – Finospir 50 mg

agranulocytoza, apatia, biegunka, ból głowy, Finospir, ginekomastia, hiperkaliemia, hipertrychoza, hiponatremia, impotencja, kreatynina, kurcz mięśni, kwas moczowy, kwasica metaboliczna hiperchloremiczna, leukopenia, łysienie, marskość wątroby, mastodynia, niewydolność nerek, nudności, objawy neurologiczne, odwodnienie, ostra niewydolność nerek, parestezja, pemfigoid, pokrzywka, senność, spironolakton, splątanie, suchość skóry, świąd, trombocytopenia, wymioty, wysypka, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia miesiączkowania, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toksycznej nekrolizy naskórka
Interakcje leku
Spironolakton, substancja czynna Finospiru, wykazuje liczne istotne klinicznie interakcje farmakologiczne, szczególnie z lekami i suplementami wpływającymi na gospodarkę potasową. Jednoczesne stosowanie spironolaktonu z suplementami potasu, diuretykami oszczędzającymi potas, inhibitorami ACE, blokerami receptorów angiotensyny (ARB), heparyną oraz trimetoprimem/sulfametoksazolem znacząco zwiększa ryzyko ciężkiej hiperkaliemii, co wymaga ścisłego monitorowania stężenia potasu i kreatyniny w surowicy. U pacjentów z niewydolnością serca klasy III-IV wg NYHA dopuszcza się ostrożne stosowanie spironolaktonu z inhibitorami ACE, pod warunkiem potwierdzonej skuteczności i intensywnego nadzoru laboratoryjnego. Ponadto, spironolakton może osłabiać działanie moczopędne NLPZ i kwasu acetylosalicylowego (w dawkach wykraczających poza przeciwzakrzepowe), a także zmniejszać skuteczność warfaryny, co wymaga częstszego monitorowania INR i ewentualnej korekty dawki antykoagulantu.

Interakcje spironolaktonu obejmują również zmniejszenie klirensu digoksyny i wydłużenie jej okresu półtrwania, co wymaga ostrożności i monitorowania stężenia digoksyny, zwłaszcza że spironolakton może fałszować wyniki oznaczeń. Współstosowanie z litem wymaga regularnego monitorowania stężenia litu w surowicy z uwagi na zmiany w jego wydalaniu. Takrolimus i inne leki powodujące hiperkaliemię nasilają ryzyko zaburzeń elektrolitowych. Spironolakton antagonizuje działanie przeciwnowotworowe mitotanu oraz może zaburzać interpretację PSA u pacjentów leczonych abirateronem, dlatego ich jednoczesne stosowanie jest niewskazane. W trakcie znieczulenia należy uwzględnić zmniejszone działanie noradrenaliny i nasilone działanie niedepolaryzujących leków zwiotczających mięśnie. Dodatkowo, spironolakton wykazuje synergistyczne działanie hipotensyjne z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi, co wymaga dostosowania dawek. Ze względu na potencjalne nasilenie działania hipotensyjnego przez alkohol, zaleca się ograniczenie jego spożycia i monitorowanie ciśnienia tętniczego u pacjentów leczonych spironolaktonem.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Interakcje leku – Finospir 50 mg

abirateron, amiloryd, antagonista aldosteronu, bloker receptora angiotensyny, digoksyna, diuretyk oszczędzający potas, działanie hipotensyjne, farmakokinetyka leku, glikozyd nasercowy, gospodarka wodno-elektrolitowa, heparyna drobnocząsteczkowa, hiperkaliemia, hipotonia, hipotonia ortostatyczna, inhibitor konwertazy angiotensyny, kotrimoksazol, kwas acetylosalicylowy, lek zwiotczający niedepolaryzujący, lit, mitotan, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, PSA, rak gruczołu krokowego, spironolakton, takrolimus, triamteren, warfaryna
Profil bezpieczeństwa leku
Spironolakton wymaga zachowania ostrożności w określonych grupach pacjentów, w tym u kobiet karmiących, gdzie czynny metabolit kanrenon przenika do mleka matki w niewielkich ilościach, a wpływ na noworodki i niemowlęta pozostaje nieznany. U seniorów oraz pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 30-50 ml/min) i wątroby konieczne jest regularne monitorowanie stężenia potasu oraz funkcji nerek i wątroby, ze względu na ryzyko hiperkaliemii i kwasicy metabolicznej. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) oraz u dzieci z umiarkowaną lub ciężką niewydolnością nerek.

Podczas prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn zaleca się ostrożność ze względu na możliwe zawroty głowy i zmęczenie, zwłaszcza na początku terapii lub po zmianie dawki. Brak jest danych dotyczących interakcji spironolaktonu z alkoholem, co wymaga indywidualnej oceny ryzyka. W przypadku pacjentów z marskością wątroby metabolizm i wydalanie leku są opóźnione, co nie wymaga zmiany dawki początkowej, jednak wskazane jest ścisłe monitorowanie parametrów klinicznych ze względu na ryzyko powikłań metabolicznych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Profil bezpieczeństwa leku – Finospir 50 mg
Przeciwwskazania
Finospir, zawierający spironolakton w dawkach 25 mg, 50 mg oraz 100 mg, posiada liczne przeciwwskazania, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Bezwzględnie przeciwwskazane jest stosowanie u pacjentów z nadwrażliwością na spironolakton lub substancje pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (57 mg, 114 mg, 228 mg odpowiednio w dawkach 25 mg, 50 mg i 100 mg), hiperkaliemią, hiponatremią, przełomem nadnerczowym oraz porfirią. Szczególną uwagę należy zwrócić na funkcję nerek: spironolakton jest przeciwwskazany w ostrej niewydolności nerek, przewlekłej niewydolności z klirensem kreatyniny <30 ml/min oraz bezmoczu. U dzieci dodatkowo przeciwwskazana jest umiarkowana i ciężka niewydolność nerek, co różni się od populacji dorosłych.

W sytuacjach wymagających ostrożności należy rozważyć ryzyko hiperkaliemii u pacjentów stosujących leki oszczędzające potas, suplementy potasu, inhibitory ACE, sartany, niesteroidowe leki przeciwzapalne, a także u osób starszych i chorych na cukrzycę z nefropatią. U dorosłych z łagodną do umiarkowaną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny 30-60 ml/min) konieczne jest ścisłe monitorowanie funkcji nerek i elektrolitów oraz dostosowanie dawki. Finospir nie powinien być stosowany u pacjentów z dziedziczną nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy. Ponadto, odradza się stosowanie spironolaktonu w okresie planowania ciąży, ciąży, karmienia piersią, u pacjentów z niestabilną funkcją nerek, tendencją do kwasicy metabolicznej oraz tam, gdzie nie jest możliwe regularne monitorowanie parametrów klinicznych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przeciwwskazania – Finospir 50 mg

amiloryd, antagonista aldosteronu, bezmocz, brak laktazy, hiperkaliemia, hiponatremia, inhibitor ACE, klirens kreatyniny, kwasica metaboliczna, lek oszczędzający potas, nefropatia cukrzycowa, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietolerancja galaktozy, nietolerancja laktozy, ostra niewydolność nerek, porfiria, przełom nadnerczowy, przewlekła niewydolność nerek, sartan, spironolakton, suplement potasu, triamteren, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Przedawkowanie
Przedawkowanie spironolaktonu, substancji czynnej leku Finospir, może mieć charakter ostry lub przewlekły, z poważnymi konsekwencjami klinicznymi. Ostre przedawkowanie objawia się głównie zaburzeniami neurologicznymi (zmęczenie, splątanie, ataksja, zawroty głowy) oraz gastroenterologicznymi (wymioty, biegunka), które mogą pojawić się w ciągu kilku godzin po jednorazowym przyjęciu dawki nawet 625 mg. Przewlekłe stosowanie dawek przekraczających zalecenia prowadzi do zaburzeń elektrolitowych, przede wszystkim hiperkaliemii i hiponatremii, które są szczególnie niebezpieczne u pacjentów z niewydolnością nerek lub stosujących leki zatrzymujące potas. Hiperkaliemia może wywołać groźne dla życia zaburzenia rytmu serca, natomiast hiponatremia może skutkować obrzękami, drgawkami i zaburzeniami świadomości.

W przypadku przedawkowania spironolaktonu nie istnieje swoista odtrutka, dlatego leczenie ma charakter objawowy i podtrzymujący. Zaleca się podanie węgla aktywowanego wielokrotnie w celu ograniczenia wchłaniania leku oraz rozważenie płukania żołądka, jeśli dawka została przyjęta niedawno. Niezbędne jest monitorowanie czynności serca ze względu na ryzyko arytmii, a także regularna kontrola poziomu elektrolitów (potasu i sodu) oraz funkcji nerek. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów przyjmujących dawki 50 mg lub 100 mg Finospiru, osób starszych oraz z upośledzoną funkcją nerek, a także u tych stosujących jednocześnie inne leki wpływające na gospodarkę potasową, ze względu na zwiększone ryzyko powikłań. Szybka interwencja medyczna jest kluczowa dla zapobiegania ciężkim następstwom przedawkowania.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedawkowanie – Finospir 50 mg

ataksja, czynność nerek, dysfagia, gospodarka potasowa, hiperkaliemia, hiponatremia, lek moczopędny, monitorowanie serca, płukanie żołądka, reakcja nadwrażliwości, równowaga elektrolitowa, spironolakton, węgiel aktywowany, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie koordynacji ruchowej, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie świadomości
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania spironolaktonu (substancji czynnej Finospiru) wykazały, że lek i jego metabolity przenikają przez barierę łożyskową, co u szczurów przy dawce 40 mg/dobę skutkowało feminizacją potomstwa męskiego, wskazując na działanie hormonalne. W badaniach reprodukcyjnych na szczurach i myszach dawki 15-200 mg/kg/dobę wpływały na funkcje rozrodcze, powodując m.in. wydłużenie cyklu menstruacyjnego, zahamowanie owulacji, zmniejszenie płodności oraz wzrost częstości urodzeń martwych przy dawce 50 mg/kg/dobę. Obserwowano także opóźniony rozwój pęcherzyków jajnikowych i obniżenie stężeń estrogenów, co przekładało się na zaburzenia kopulacji i implantacji embrionów.

Ocena potencjału genotoksycznego i mutagennego spironolaktonu dała wyniki niejednoznaczne: niektóre testy in vitro na komórkach ssaków z aktywacją metaboliczną wykazały brak mutagenności, inne zaś częściowo pozytywne efekty. Metabolit kanreonian potasu wykazywał podobnie zmienne wyniki. Długotrwałe podawanie wysokich dawek spironolaktonu u szczurów wiązało się z indukcją nowotworów, jednak kliniczne znaczenie tych obserwacji dla ludzi pozostaje niejasne i wymaga dalszych badań. Wnioski te są istotne dla oceny bezpieczeństwa stosowania spironolaktonu w praktyce klinicznej, zwłaszcza w kontekście terapii kobiet w wieku rozrodczym i ciąży.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Finospir 50 mg

aktywacja metaboliczna, bariera łożyskowa, cykl menstruacyjny, estrogen, Finospir, genotoksyczność, kanreonian potasu, latencja kopulacji, metabolit, okres międzyrujowy, owulacja, pęcherzyk jajnikowy, płodność, potencjał kancerogenny, spironolakton, test mutagenności, urodzenie martwe, zastosowanie kliniczne
Skład i postać leku
Produkt leczniczy Finospir zawiera spironolakton w dawkach 25 mg, 50 mg oraz 100 mg na tabletkę i jest stosowany jako antagonista aldosteronu w terapii nadciśnienia tętniczego oraz stanów obrzękowych. Tabletki różnią się wielkością (7 mm, 9 mm, 11 mm) oraz kodem identyfikacyjnym (ORN85, ORN213, ORN352), a każda posiada rowek podziału umożliwiający precyzyjne dostosowanie dawki. Substancje pomocnicze obejmują m.in. laktozę jednowodną (odpowiednio 57 mg, 114 mg, 228 mg w zależności od dawki), skrobię kukurydzianą, powidon, polisorbat 80, olejek miętowy, koloidalną krzemionkę bezwodną oraz magnezu stearynian, które zapewniają odpowiednie właściwości fizykochemiczne i stabilność leku. Szczególną uwagę należy zwrócić na zawartość laktozy, istotną u pacjentów z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Finospir jest dostępny w opakowaniach z HDPE o różnej liczbie tabletek: 30, 50, 100 lub 250 dla dawki 25 mg oraz 30, 50 lub 100 dla dawek 50 mg i 100 mg, choć dostępność poszczególnych opakowań może się różnić w zależności od rynku. Lek nie wymaga specjalnych warunków przechowywania, a jego okres ważności wynosi 3 lata od daty produkcji przy zachowaniu standardowych zasad magazynowania produktów leczniczych. Niewykorzystane resztki leku należy utylizować zgodnie z lokalnymi przepisami dotyczącymi odpadów medycznych i farmaceutycznych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Skład i postać leku – Finospir 50 mg

antagonista aldosteronu, koloidalna krzemionka bezwodna, laktoza jednowodna, magnezu stearynian, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, polisorbat 80, powidon, rowek podziału, skrobia kukurydziana, spironolakton, stan obrzękowy, substancja czynna, substancja pomocnicza, terapia nadciśnienia, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Specjalne ostrzeżenia
Podczas terapii spironolaktonem zawartym w preparacie Finospir (dawki 25 mg, 50 mg, 100 mg) kluczowe jest systematyczne monitorowanie elektrolitów, zwłaszcza potasu, oraz funkcji nerek. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z grup podwyższonego ryzyka hiperkaliemii, takich jak osoby starsze, z niewydolnością nerek lub wątroby, a także leczonych inhibitorami ACE, antagonistami receptora angiotensyny II (ARB) czy innymi lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas. W przypadku przewlekłej niewydolności serca zaleca się oznaczenie potasu i kreatyniny tydzień po rozpoczęciu lub zwiększeniu dawki, następnie comiesięczne kontrole przez 3 miesiące, co 3 miesiące przez rok, a po roku co 6 miesięcy. Przerwanie terapii jest wskazane przy stężeniu potasu >5 mmol/L lub kreatyniny >220 µmol/L. Należy unikać stosowania innych leków oszczędzających potas, suplementów potasu przy stężeniu >3,5 mmol/L, zamienników soli zawierających potas oraz diety bogatej w potas, aby zapobiec hiperkaliemii.

U pacjentów z marskością wątroby istnieje ryzyko hipochloremicznej kwasicy metabolicznej z hiperkaliemią mimo prawidłowej funkcji nerek, co wymaga monitorowania równowagi kwasowo-zasadowej. Osoby z cukrzycą i upośledzoną funkcją nerek powinny być leczone ze szczególną ostrożnością. W terapii wodobrzusza zaleca się kontrolę tempa utraty masy ciała, nie przekraczającej 1 kg/dobę, aby uniknąć zaburzeń hemodynamicznych i elektrolitowych. U pacjentów z chorobą wrzodową spironolakton może opóźniać gojenie, co wymaga indywidualnej oceny korzyści i ryzyka. Lek zawiera laktozę jednowodną (od 57 mg do 228 mg w zależności od dawki), co stanowi przeciwwskazanie u pacjentów z nietolerancją galaktozy lub brakiem laktazy. Ponadto, ze względu na potencjał onkogenny wykazany w badaniach na zwierzętach oraz ryzyko hiperkaliemii u dzieci i młodzieży z łagodną niewydolnością nerek, stosowanie spironolaktonu w tych grupach wymaga szczególnej ostrożności lub jest przeciwwskazane.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Specjalne ostrzeżenia – Finospir

antagonisty receptora angiotensyny II, brak laktazy, choroba wrzodowa, ciężka hiperkaliemia, cukrzyca, czynność nerek, dziedziczna nietolerancja galaktozy, hiperkaliemia, hipochloremiczna kwasica metaboliczna, inhibitory ACE, leki moczopędne oszczędzające potas, marskość wątroby, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, owrzodzenie, przewlekła niewydolność serca, równowaga kwasowo-zasadowa, spironolakton, stężenie elektrolitów w surowicy, stężenie potasu w surowicy, wodobrzusze, zaburzenia hemodynamiczne, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Właściwości farmakodynamiczne
Spironolakton, antagonista aldosteronu z grupy C03DA01, działa kompetycyjnie na receptory aldosteronu w kanalikach dystalnych nerki, hamując syntezę białek odpowiedzialnych za transport jonów sodu i potasu. Jego aktywne metabolity, w tym kanrenon, wzmacniają efekt farmakologiczny, który jest silniej wyrażony przy podwyższonym stężeniu aldosteronu. Lek wykazuje działanie moczopędne poprzez zwiększenie wydalania sodu i wody, jednocześnie oszczędzając potas i magnez. Spironolakton hamuje także biosyntezę aldosteronu w korze nadnerczy, co jest szczególnie istotne u pacjentów z pierwotnym hiperaldosteronizmem. Nie wpływa na metabolizm węglowodanów i lipidów, a jego działanie antyandrogenne polega na blokowaniu receptorów androgenowych oraz hamowaniu aktywności 17-α-hydroksylazy.

W badaniu RALES, obejmującym 1663 pacjentów z zaawansowaną niewydolnością serca (frakcja wyrzutowa ≤ 35%, klasyfikacja NYHA II-IV), spironolakton w dawce początkowej 25 mg/dobę (z możliwością zwiększenia do 50 mg) istotnie zmniejszył ryzyko zgonu z jakiejkolwiek przyczyny o 30% (p < 0,001; 95% CI 18-40%), ryzyko śmierci sercowej o 31% (p < 0,001; 95% CI 18-42%) oraz hospitalizacji z przyczyn sercowych o 30% (p < 0,001; 95% CI 18-41%). Poprawa klasyfikacji NYHA była istotnie lepsza w grupie leczonej spironolaktonem (41% poprawy vs. 33% w grupie placebo, p < 0,001). Dane dotyczące stosowania u dzieci są ograniczone i opierają się głównie na doświadczeniu klinicznym, bez szerokich badań kontrolowanych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakodynamiczne – Finospir 50 mg

17-alfa-hydroksylaza, antagonista aldosteronu, antagonista receptora aldosteronu, diuretyk pętlowy, dusznica bolesna, działanie antyandrogenne, działanie moczopędne, działanie oszczędzające potas, frakcja wyrzutowa, gospodarka magnezowa, inhibitor ACE, kanrenon, klasyfikacja NYHA, komorowe zaburzenia rytmu, marskość wątroby, nagły zgon sercowy, niewydolność serca, pierwotny hiperaldosteronizm, przewlekła niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego
Właściwości farmakokinetyczne
Spironolakton, dostępny w dawkach 25 mg, 50 mg i 100 mg, charakteryzuje się biodostępnością 25-70%, która wzrasta po podaniu z posiłkiem. Lek osiąga maksymalne stężenie w osoczu po 1-2 godzinach, a jego objętość dystrybucji wynosi 14,4 L/kg, z ponad 90% wiązaniem do białek osocza. Spironolakton podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu, dając aktywne metabolity, takie jak kanrenon i 7-α-tiometylospironolakton, które wydłużają okres półtrwania do około 15 godzin (w porównaniu do 1,3-2 godzin samego leku). Klirens spironolaktonu wynosi 100 ml/kg/min, a eliminacja odbywa się głównie drogą nerkową, z udziałem wydzielania do żółci i eliminacji jelitowej.

Efekt moczopędny spironolaktonu rozwija się stopniowo i osiąga pełne nasilenie po 2-3 dniach terapii, utrzymując się przez kolejne 2-3 dni po odstawieniu leku, co jest związane z długim okresem półtrwania aktywnych metabolitów. U pacjentów geriatrycznych obserwuje się zmniejszony klirens i wydłużony okres półtrwania, co wymaga dostosowania dawkowania. Brak jest natomiast precyzyjnych danych farmakokinetycznych dla dzieci i młodzieży, dlatego dawkowanie w tej grupie opiera się głównie na doświadczeniu klinicznym i opisach przypadków, a nie na systematycznych badaniach.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakokinetyczne – Finospir 50 mg

7-α-tiometylospironolakton, aktywny metabolit, biodostępność substancji czynnej, dostępność biologiczna, droga jelitowa, droga nerkowa, dystrybucja w tkankach, działanie farmakologiczne, efekt moczopędny, farmakokinetyka, kanrenon, klirens, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm pierwszego przejścia, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent geriatryczny, pacjent pediatryczny, podanie leku, profil farmakokinetyczny, spironolakton, substancja czynna, terapia, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Podczas konsultacji dotyczącej stosowania spironolaktonu (Finospir) u kobiet w wieku rozrodczym, w ciąży lub karmiących piersią, należy szczegółowo omówić potencjalne ryzyko związane z terapią. Brak jest jednoznacznych danych klinicznych dotyczących wpływu spironolaktonu na płodność u ludzi, jednak badania na modelach zwierzęcych wykazały zaburzenia płodności u samic. W okresie ciąży spironolakton wykazuje działanie antyandrogenne, co w badaniach na szczurach skutkowało feminizacją płodów męskich, dlatego zaleca się unikanie stosowania leku w tym czasie. U kobiet karmiących piersią czynny metabolit kanrenon przenika do mleka matki w niewielkich ilościach, a wpływ na noworodki i niemowlęta pozostaje nieznany, co wymaga indywidualnej oceny korzyści i ryzyka terapii.

Finospir dostępny jest w dawkach 25 mg, 50 mg i 100 mg, w formie tabletek o średnicach odpowiednio 7 mm, 9 mm i 11 mm, z możliwością podziału na równe części, co umożliwia precyzyjne dostosowanie dawki. Zawartość laktozy jednowodnej w tabletkach wynosi odpowiednio 57 mg, 114 mg i 228 mg. W przypadku kobiet w wieku rozrodczym zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki, aby zminimalizować ryzyko ekspozycji płodu lub dziecka karmionego piersią. Decyzja o kontynuacji leczenia lub przerwaniu karmienia piersią powinna być podejmowana indywidualnie, z uwzględnieniem zarówno korzyści terapeutycznych dla matki, jak i potencjalnego ryzyka dla dziecka.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Finospir 50 mg

działanie antyandrogenne, działanie niepożądane, dziecko karmione piersią, ekspozycja płodu, Finospir, kanrenon, karmienie piersią, korzyść terapeutyczna, laktoza jednowodna, metabolit spironolaktonu, podział tabletek, przenikanie do mleka matki, spironolakton, stosowanie spironolaktonu, wiek rozrodczy, zaburzenie płodności, zaburzenie rozwoju płodu
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
W terapii spironolaktonem (Finospir) istotne jest szczegółowe informowanie pacjenta o potencjalnym wpływie leku na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Działania niepożądane takie jak zawroty głowy i zmęczenie mogą znacząco upośledzać percepcję przestrzenną oraz czas reakcji, co zwiększa ryzyko wypadków. Ryzyko to jest szczególnie wysokie na początku leczenia oraz po każdej zmianie dawki. Dawki 25 mg, 50 mg i 100 mg spironolaktonu wiążą się z różnym stopniem ryzyka, przy czym dawki 50 mg i 100 mg wykazują większe nasilenie działań niepożądanych. Zaleca się, aby lekarz dostosował przekazywane pacjentowi informacje do indywidualnych czynników ryzyka, takich jak wiek pacjenta oraz charakter pracy zawodowej (np. kierowcy, operatorzy maszyn).

Rekomendacje dla pacjentów obejmują powstrzymanie się od prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn w początkowym okresie terapii oraz po zmianie dawki, a także samoobserwację pod kątem zawrotów głowy i zmęczenia. Należy unikać łączenia Finospiru z lekami o działaniu sedatywnym lub alkoholem, które mogą nasilać upośledzenie zdolności psychomotorycznych. Informacje o wpływie spironolaktonu na zdolność prowadzenia pojazdów powinny być dokumentowane w kartotece medycznej, co ma znaczenie zarówno dla bezpieczeństwa pacjenta, jak i aspektów prawnych. Szczegółowe dane dotyczące zawartości substancji czynnej i laktozy w poszczególnych dawkach Finospiru (25 mg – 25 mg spironolaktonu, 57 mg laktozy; 50 mg – 50 mg spironolaktonu, 114 mg laktozy; 100 mg – 100 mg spironolaktonu, 228 mg laktozy) pozwalają na precyzyjne dostosowanie terapii i zaleceń.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Finospir 50 mg

czas reakcji, czynnik ryzyka, dawka leku, działanie niepożądane, działanie sedatywne, Finospir, laktoza jednowodna, percepcja przestrzenna, początek leczenia, spironolakton, upośledzenie zdolności psychomotorycznej, wiek podeszły, wpływ leku na prowadzenie pojazdu, zawroty głowy, zdolność psychomotoryczna, zmęczenie, zmiana dawkowania
Wskazania do stosowania
Finospir (spironolakton) jest antagonistą aldosteronu dostępnym w tabletkach o dawkach 25 mg, 50 mg oraz 100 mg, stosowanym w leczeniu przewlekłej skurczowej niewydolności serca (klasa III-IV wg NYHA) jako uzupełnienie standardowej terapii (ACE-I, beta-blokery, diuretyki pętlowe). Lek redukuje ryzyko hospitalizacji i śmiertelności poprzez blokadę receptorów aldosteronu. Ponadto, Finospir jest wskazany w terapii obrzęków związanych z zespołem nerczycowym, puchliną brzuszną i obrzękami w przebiegu niewyrównanej marskości wątroby, szczególnie przy podejrzeniu hiperaldosteronizmu wtórnego. W nadciśnieniu tętniczym, zwłaszcza opornym, spironolakton działa jako lek dodatkowy, przeciwdziałając patomechanizmowi nadmiernego wpływu aldosteronu. W leczeniu pierwotnego hiperaldosteronizmu (zespół Conna) preparat normalizuje ciśnienie tętnicze, poziom potasu i równowagę kwasowo-zasadową poprzez blokadę receptorów aldosteronu.

Tabletki Finospiru mają charakterystyczne cechy ułatwiające identyfikację i dawkowanie: 25 mg (średnica 7 mm, zawartość laktozy 57 mg), 50 mg (9 mm, 114 mg laktozy) oraz 100 mg (11 mm, 228 mg laktozy), wszystkie z rowkiem podziału umożliwiającym precyzyjne dzielenie dawki. Zawartość laktozy jednowodnej jest istotna przy kwalifikacji pacjentów z nietolerancją laktozy, zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy lub niedoborem laktazy. Stosowanie u dzieci wymaga nadzoru pediatrycznego ze względu na ograniczone dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności. Dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane do stanu klinicznego pacjenta, uwzględniając ryzyko hiperkaliemii i innych działań niepożądanych charakterystycznych dla antagonistów aldosteronu.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wskazania do stosowania – Finospir 50 mg

antagonista aldosteronu, beta-bloker, diuretyk pętlowy, hiperaldosteronizm, hipokaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, klasyfikacja NYHA, marskość wątroby, nadciśnienie oporne, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie wrotne, niedobór laktazy, nietolerancja laktozy, pierwotny hiperaldosteronizm, przewlekła niewydolność serca, puchlina brzuszna, retencja płynów, spironolakton, zespół Conna, zespół nerczycowy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy

Finospir Tabletki, 50 mg

Finospir
Tabletki, 50 mg