puchlina brzuszna
Wskazanie
Puchlina brzuszna, czyli wodobrzusze (ascites), to patologiczne gromadzenie się płynu w jamie otrzewnej. Najczęstszą przyczyną jej występowania jest marskość wątroby (80% przypadków), ale może być także spowodowana niewydolnością serca, zespołem nerczycowym, nowotworami (szczególnie rakiem jajnika, trzustki, wątroby), gruźlicą otrzewnej czy zapaleniem trzustki. Wodobrzusze powstaje na skutek zaburzeń równowagi hydrostatycznej i onkotycznej, prowadzących do przesięku płynu do jamy otrzewnej.
Diagnostyka puchliny brzusznej obejmuje badania obrazowe (USG, tomografia komputerowa), badanie płynu z jamy otrzewnej (punkcja diagnostyczna) oraz ocenę stanu wątroby. Kluczowe jest różnicowanie między wodobrzuszem spowodowanym nadciśnieniem wrotnym a innymi przyczynami, gdyż ma to zasadniczy wpływ na strategię leczenia.
W farmakoterapii puchliny brzusznej stosuje się przede wszystkim leki moczopędne. Podstawowymi lekami są antagoniści aldosteronu, jak spironolakton (Spironol, Verospiron) w dawce 100-400 mg/dobę. W przypadku niewystarczającej odpowiedzi dołącza się diuretyki pętlowe, takie jak furosemid (Furosemidum, Furosemid Polfarmex) w dawce 20-160 mg/dobę. W przypadku wodobrzusza opornego na leczenie stosuje się albuminy dożylne (Albunorm, Flexbumin, Alburex) oraz rozważa się procedury inwazyjne.
Największym wyzwaniem w leczeniu puchliny brzusznej jest wodobrzusze oporne na leczenie, które wymaga intensywnej terapii, często połączonej z powtarzanymi paracentezami (usuwaniem płynu z jamy otrzewnej). Innym problemem jest zachowanie równowagi elektrolitowej podczas intensywnego leczenia moczopędnego – hiponatremia i hipokaliemia są częstymi powikłaniami. Pacjenci z puchliną brzuszną są również bardziej narażeni na powikłania infekcyjne, szczególnie samoistne bakteryjne zapalenie otrzewnej, które wymaga szybkiej interwencji antybiotykowej.
W zaawansowanych przypadkach marskości wątroby z opornym wodobrzuszem można rozważyć założenie przezszyjnego wewnątrzwątrobowego zespolenia wrotno-systemowego (TIPS) lub kwalifikację do przeszczepu wątroby. Ważnym elementem leczenia jest również odpowiednia dieta z ograniczeniem soli (do 2g/dobę) oraz kontrola ilości przyjmowanych płynów.
Lista leków z tym wskazaniem
-
Finospir – Tabletki – 25 mg
Lek zawiera substancję czynną spironolakton, dostępną w dawkach 25 mg, 50 mg i 100 mg, w formie tabletek. Stosuje się go w leczeniu przewlekłej niewydolności serca, obrzęków spowodowanych zespołem nerczycowym oraz marskością wątroby. Wykorzystywany jest także jako lek dodatkowy w nadciśnieniu tętniczym oraz w terapii pierwotnego hiperaldosteronizmu. Preparat jest przeznaczony do stosowania pod nadzorem lekarza, zwłaszcza u dzieci.
• Wskazania do stosowania• Substancja czynna -
Finospir – Tabletki – 50 mg
Produkt leczniczy zawiera substancję czynną spironolakton w dawkach 25 mg, 50 mg lub 100 mg, oraz laktozę jednowodną jako substancję pomocniczą. Stosowany jest w leczeniu przewlekłej niewydolności serca, obrzęków związanych z zespołem nerczycowym, marskością wątroby oraz nadciśnieniem tętniczym jako lek dodatkowy. Jest również wskazany w leczeniu pierwotnego hiperaldosteronizmu. Terapia powinna być prowadzona pod nadzorem lekarza, zwłaszcza u dzieci.
• Wskazania do stosowania• Substancja czynna• Kategoria leku -
Finospir – Tabletki – 100 mg
Preparat zawiera spironolakton, dostępny w dawkach 25 mg, 50 mg i 100 mg, oraz laktozę jednowodną jako substancję pomocniczą. Stosuje się go w leczeniu przewlekłej niewydolności serca, obrzęków spowodowanych zespołem nerczycowym oraz puchliny brzusznej związanej z chorobami wątroby. Można go również używać jako lek dodatkowy w leczeniu nadciśnienia tętniczego u pacjentów opornych na inne terapie. Ponadto preparat jest wskazany w leczeniu pierwotnego hiperaldosteronizmu, a zastosowanie u dzieci wymaga nadzoru lekarza pediatry.
• Wskazania do stosowania• Substancja czynna