Grupy leków

Grupy leków, strona 8 z 33

• azolowe leki przeciwgrzybicze

  Azolowe leki przeciwgrzybicze to grupa syntetycznych związków chemicznych posiadających w swojej strukturze pierścień azolowy, które hamują syntezę ergosterolu – kluczowego składnika błony komórkowej grzybów. Mechanizm działania polega na blokowaniu enzymu 14-α-demetylazy lanosterolu, co prowadzi do zaburzenia integralności błony komórkowej grzyba i w konsekwencji do jego śmierci.

• analogi prostacykliny

  Analogi prostacykliny to grupa leków stosowanych głównie w leczeniu nadciśnienia płucnego (PAH). Działają poprzez naśladowanie naturalnej prostacykliny (prostoglandyny I2), powodując rozszerzenie naczyń krwionośnych w płucach, hamowanie agregacji płytek krwi oraz redukcję proliferacji komórek mięśni gładkich naczyń. Dzięki tym mechanizmom obniżają opór naczyniowy w płucach, poprawiają wydolność wysiłkową i jakość życia pacjentów z PAH.

• leki znoszące blokadę nerwowo-mięśniową

  Leki znoszące blokadę nerwowo-mięśniową (tzw. leki odwracające blokadę nerwowo-mięśniową) to grupa preparatów stosowanych do przerwania działania leków zwiotczających mięśnie szkieletowe podanych podczas znieczulenia ogólnego. Działają one poprzez inaktywację leków zwiotczających w osoczu lub poprzez wzmacnianie transmisji nerwowo-mięśniowej, umożliwiając przywrócenie prawidłowej funkcji oddechowej i napięcia mięśniowego po zabiegu operacyjnym.

• dihydropirydyny

  Dihydropirydyny stanowią podgrupę blokerów kanałów wapniowych, które działają poprzez selektywne blokowanie kanałów wapniowych typu L w komórkach mięśni gładkich naczyń krwionośnych. Blokując napływ jonów wapnia do komórek, powodują one rozszerzenie naczyń obwodowych, zmniejszając opór naczyniowy i obniżając ciśnienie tętnicze. Ze względu na swoją wysoką selektywność naczyniową, dihydropirydyny wywierają znacznie silniejszy efekt wazodylatacyjny niż wpływ na przewodnictwo i kurczliwość mięśnia sercowego.

• leki przeciwprzeziębieniowe

  Leki przeciwprzeziębieniowe to szeroka grupa preparatów stosowanych w objawowym leczeniu przeziębienia i grypy. Działają one na różne objawy infekcji górnych dróg oddechowych, takie jak katar, kaszel, ból gardła, gorączka czy ogólne złe samopoczucie. Ze względu na różnorodność objawów przeziębienia, preparaty te często zawierają kilka substancji czynnych o różnych mechanizmach działania.

• leki przeciwzapalne stosowane w astmie

  Leki przeciwzapalne stosowane w astmie to kluczowa grupa preparatów ukierunkowanych na kontrolę stanu zapalnego w drogach oddechowych, który jest podstawowym mechanizmem patofizjologicznym tej choroby. Działają one poprzez hamowanie procesów zapalnych w oskrzelach, zmniejszając obrzęk błony śluzowej, nadreaktywność oskrzeli i produkcję śluzu, co prowadzi do poprawy drożności dróg oddechowych i zmniejszenia objawów astmy.

• emolienty

  Emolienty to preparaty lecznicze i pielęgnacyjne, które tworzą na powierzchni skóry ochronny film lipidowy, zapobiegający utracie wody i przywracający naturalną barierę ochronną naskórka. Działają przez uzupełnianie niedoborów lipidów, zatrzymywanie wody w naskórku oraz zmniejszanie przezskórnej utraty wody (TEWL). Emolienty wnikają w przestrzenie międzykomórkowe i wypełniają je, przywracając prawidłową strukturę warstwy rogowej naskórka.

• lek przeciwobrzękowy

  Leki przeciwobrzękowe to grupa preparatów, których głównym zadaniem jest zmniejszanie obrzęków tkanek poprzez redukcję nadmiernego gromadzenia się płynów w przestrzeni międzykomórkowej. Mechanizmy ich działania różnią się w zależności od podgrupy, ale najczęściej obejmują zwiększenie diurezy, zmniejszenie przepuszczalności naczyń lub hamowanie procesów zapalnych.

• leki naczyniorozszerzające

  Leki naczyniorozszerzające to grupa leków, które powodują rozszerzenie naczyń krwionośnych, zmniejszając opór naczyniowy i zwiększając przepływ krwi. Działają one poprzez rozluźnienie mięśni gładkich w ścianach naczyń krwionośnych, co prowadzi do ich poszerzenia. Efektem jest obniżenie ciśnienia tętniczego, poprawa perfuzji tkanek i zmniejszenie obciążenia serca.

• roztwory aminokwasów

  Roztwory aminokwasów to preparaty farmaceutyczne zawierające mieszaniny aminokwasów egzogennych i endogennych, stosowane w żywieniu pozajelitowym pacjentów, którzy nie mogą przyjmować pokarmu drogą doustną lub enteralną. Zawierają one wszystkie niezbędne aminokwasy potrzebne do syntezy białek w organizmie, co zapobiega katabolizmowi białek ustrojowych i wspomaga procesy anaboliczne.

• leki ginekologiczne

  Leki ginekologiczne to szeroka grupa preparatów stosowanych w leczeniu schorzeń układu rozrodczego kobiet oraz regulacji funkcji hormonalnych. Działają one na różne aspekty zdrowia kobiecego, od regulacji cyklu miesiączkowego, poprzez łagodzenie objawów menopauzy, aż po leczenie zakażeń i stanów zapalnych narządów rodnych.

• cefalosporyna

  Cefalosporyny to półsyntetyczne antybiotyki beta-laktamowe o szerokim spektrum działania przeciwbakteryjnego. Mechanizm ich działania polega na hamowaniu syntezy ściany komórkowej bakterii poprzez wiązanie się z białkami PBP (białkami wiążącymi penicylinę), co prowadzi do zaburzenia integralności ściany komórkowej i śmierci bakterii. Wykazują działanie bakteriobójcze wobec szerokiego spektrum bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych.

• antybiotyk beta-laktamowy

  Antybiotyki beta-laktamowe to największa i najważniejsza grupa antybiotyków stosowanych w terapii zakażeń bakteryjnych. Swoje działanie bakteriobójcze zawdzięczają obecności pierścienia beta-laktamowego w strukturze chemicznej, który zaburza syntezę ściany komórkowej bakterii, prowadząc do ich śmierci. Antybiotyki te działają na bakterie w fazie namnażania, kiedy aktywnie budują ścianę komórkową.

• leki stosowane w zatruciach

  Leki stosowane w zatruciach to grupa preparatów farmaceutycznych używanych do ograniczenia wchłaniania substancji toksycznych z przewodu pokarmowego, przyspieszenia ich eliminacji z organizmu lub do bezpośredniego neutralizowania ich działania. Stosuje się je w przypadkach przypadkowego lub celowego przedawkowania leków, narażenia na toksyny środowiskowe, zatrucia substancjami chemicznymi lub spożycia trujących roślin czy grzybów.

• antybiotyk linkozamidowy

  Antybiotyki linkozamidowe to grupa antybiotyków bakteriostatycznych, które hamują syntezę białek bakteryjnych poprzez wiązanie się z podjednostką 50S rybosomu. Mechanizm działania opiera się na blokowaniu reakcji transpeptydacji, co uniemożliwia tworzenie wiązań peptydowych w łańcuchu białkowym bakterii.

• leki inotropowe dodatnie

  Leki inotropowe dodatnie to grupa preparatów farmakologicznych, które zwiększają siłę skurczu mięśnia sercowego (działanie inotropowe dodatnie), nie powodując jednocześnie istotnego wzrostu zapotrzebowania mięśnia sercowego na tlen. Ich działanie opiera się na różnych mechanizmach, najczęściej poprzez zwiększenie stężenia wapnia wewnątrzkomórkowego w kardiomiocytach, co wzmacnia interakcję między filamentami aktyny i miozyny, prowadząc do silniejszego skurczu.

• azotany

  Azotany to grupa leków naczyniorozszerzających, stosowanych głównie w leczeniu choroby niedokrwiennej serca. Ich mechanizm działania polega na uwalnianiu tlenku azotu, który powoduje rozkurcz mięśniówki gładkiej naczyń krwionośnych. Efektem jest zmniejszenie obciążenia wstępnego i następczego serca, co prowadzi do zmniejszenia zapotrzebowania mięśnia sercowego na tlen i poprawy przepływu wieńcowego.

• leki przeciwanemiczne

  Leki przeciwanemiczne to grupa preparatów stosowanych w leczeniu niedokrwistości (anemii) różnego pochodzenia. Ich działanie polega na uzupełnianiu niedoborów substancji niezbędnych do prawidłowej produkcji czerwonych krwinek lub stymulacji erytropoezy. Mechanizm działania zależy od rodzaju leku i przyczyny niedokrwistości.

• leki zobojętniające kwas żołądkowy

  Leki zobojętniające kwas żołądkowy (antacida) to grupa preparatów farmaceutycznych, które neutralizują kwas solny w żołądku, podwyższając tym samym pH treści żołądkowej. Ich mechanizm działania polega na bezpośredniej reakcji chemicznej z kwasem solnym, w wyniku której powstają obojętne sole i woda. Dzięki temu zmniejszają dolegliwości bólowe, pieczenie i zgagę związane z nadkwaśnością.

• leki przeciwzapalne do stosowania miejscowego

  Leki przeciwzapalne do stosowania miejscowego to grupa preparatów stosowanych bezpośrednio na skórę w celu łagodzenia bólu i stanu zapalnego w określonym obszarze ciała. Działają one poprzez hamowanie produkcji prostaglandyn – mediatorów stanu zapalnego – głównie przez blokowanie enzymów cyklooksygenazy (COX). Dzięki aplikacji miejscowej osiągają wysokie stężenie w tkankach docelowych przy minimalnej absorpcji ogólnoustrojowej, co znacząco zmniejsza ryzyko działań niepożądanych.

• leki estrogenowe

  Leki estrogenowe to grupa hormonów płciowych żeńskich lub ich syntetycznych analogów, które działają poprzez wiązanie się z receptorami estrogenowymi w organizmie. Stosowane są przede wszystkim w hormonalnej terapii zastępczej (HTZ) u kobiet po menopauzie, w antykoncepcji hormonalnej oraz w leczeniu zaburzeń miesiączkowania. Mechanizm działania obejmuje stymulację receptorów estrogenowych, co prowadzi do nasilenia ekspresji genów odpowiedzialnych za rozwój i funkcjonowanie żeńskich narządów płciowych, utrzymanie prawidłowej gęstości kości oraz regulację gospodarki lipidowej.

• estrogeny

  Estrogeny to grupa hormonów steroidowych produkowanych głównie przez jajniki, łożysko, a w mniejszym stopniu przez nadnercza i tkankę tłuszczową. Odgrywają kluczową rolę w rozwoju i funkcjonowaniu żeńskiego układu rozrodczego, wpływają na cykl miesiączkowy, przygotowują macicę do ciąży oraz odpowiadają za rozwój drugorzędowych cech płciowych. Działają poprzez wiązanie się z receptorami estrogenowymi w tkankach docelowych, regulując ekspresję genów.

• leki stosowane w ginekologii

  Leki stosowane w ginekologii to szeroka grupa preparatów wykorzystywanych w leczeniu schorzeń kobiecych układu płciowego, zaburzeń hormonalnych oraz w prowadzeniu ciąży. Ich działanie obejmuje regulację cyklu miesiączkowego, leczenie stanów zapalnych, endometriozy, mięśniaków macicy, a także wspomaganie płodności lub antykoncepcję.

• triazole

  Triazole to klasa leków przeciwgrzybiczych, które hamują aktywność enzymu 14-α-demetylazy, odpowiedzialnego za syntezę ergosterolu – kluczowego składnika błony komórkowej grzybów. Blokowanie tego enzymu prowadzi do gromadzenia toksycznych prekursorów steroli i zaburzenia integralności błony komórkowej grzyba, co skutkuje zahamowaniem wzrostu lub śmiercią komórki grzybiczej.

• inhibitory fosfodiesterazy III

  Inhibitory fosfodiesterazy III (PDE III) to grupa leków o działaniu inotropowym dodatnim i wazodylatacyjnym. Mechanizm ich działania polega na hamowaniu enzymu fosfodiesterazy typu III, co prowadzi do zwiększenia wewnątrzkomórkowego stężenia cyklicznego adenozynomonofosforanu (cAMP). Podwyższony poziom cAMP powoduje wzrost stężenia wapnia w komórkach mięśnia sercowego, co zwiększa siłę skurczu serca, a jednocześnie rozszerza naczynia krwionośne, zmniejszając obciążenie następcze.

• leki obkurczające naczynia

  Leki obkurczające naczynia (wazokonstryktory) to grupa preparatów farmakologicznych, które powodują zwężenie naczyń krwionośnych poprzez stymulację receptorów alfa-adrenergicznych w mięśniówce gładkiej naczyń. Ich działanie prowadzi do zmniejszenia przekrwienia, redukcji obrzęku tkanek oraz wzrostu ciśnienia tętniczego.

• preparaty albuminy ludzkiej

  Preparaty albuminy ludzkiej to produkty lecznicze zawierające albuminę, białko osocza stanowiące ok. 60% wszystkich białek surowicy krwi. Albumina wykazuje silne działanie onkotyczne, a jej główna funkcja polega na utrzymywaniu ciśnienia onkotycznego osocza i transporcie wielu substancji w układzie krążenia, w tym hormonów, leków, bilirubiny i jonów wapnia.

• leki przeciwdepresyjne wspomagające

  Leki przeciwdepresyjne wspomagające to grupa preparatów farmakologicznych stosowanych jako uzupełnienie standardowej terapii przeciwdepresyjnej w przypadkach, gdy odpowiedź na leczenie podstawowe jest niewystarczająca. Ich głównym celem jest potęgowanie działania leków przeciwdepresyjnych pierwszego rzutu lub zniwelowanie ich działań niepożądanych.

• leki stosowane w stwardnieniu rozsianym

  Leki stosowane w stwardnieniu rozsianym (SM) mają na celu modyfikację przebiegu choroby poprzez hamowanie reakcji autoimmunologicznej, która prowadzi do demielinizacji i uszkodzenia włókien nerwowych w ośrodkowym układzie nerwowym. Ich działanie koncentruje się na redukcji liczby rzutów choroby, spowolnieniu progresji niepełnosprawności oraz ograniczeniu aktywności choroby widocznej w badaniach obrazowych.

• analogi witaminy D

  Analogi witaminy D to syntetyczne pochodne naturalnej witaminy D, które zostały zaprojektowane w celu poprawy efektywności terapeutycznej przy jednoczesnym ograniczeniu działań niepożądanych. Leki z tej grupy wpływają na metabolizm wapnia i fosforanów, regulują różnicowanie komórek oraz modulują odpowiedź immunologiczną. Ich mechanizm działania polega na wiązaniu się z receptorem witaminy D (VDR), co prowadzi do ekspresji genów odpowiedzialnych za homeostazę mineralną i inne procesy biologiczne.

• selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI)

  Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI) to grupa leków przeciwdepresyjnych, które działają poprzez hamowanie wychwytu zwrotnego zarówno serotoniny, jak i noradrenaliny w synapsach nerwowych. Mechanizm ich działania polega na zwiększeniu stężenia tych neuroprzekaźników w przestrzeni synaptycznej, co prowadzi do poprawy przekaźnictwa nerwowego i łagodzenia objawów depresji oraz zaburzeń lękowych.

• leki przeciwmoczopędne

  Leki przeciwmoczopędne (antydiuretyki) to grupa preparatów farmakologicznych, które zmniejszają wytwarzanie moczu przez nerki. Ich głównym mechanizmem działania jest zwiększenie resorpcji wody w kanalikach nerkowych, co prowadzi do zmniejszenia objętości wydalanego moczu i zwiększenia jego stężenia. Preparaty te są stosowane głównie w leczeniu moczówki prostej (diabetes insipidus), nocnego moczenia łóżka (enuresis nocturna) oraz w stanach nadmiernej diurezy.

• leki stosowane w chorobach wątroby i dróg żółciowych

  Leki stosowane w chorobach wątroby i dróg żółciowych obejmują różnorodne substancje, które wspomagają funkcje wątroby, chronią hepatocyty przed uszkodzeniem oraz regulują przepływ żółci. Działają one poprzez różne mechanizmy, w tym stabilizację błon komórkowych hepatocytów, stymulację regeneracji komórek wątrobowych, działanie przeciwzapalne, przeciwutleniające oraz regulację metabolizmu lipidów.

• leki do skleroterapii

  Leki do skleroterapii to środki chemiczne stosowane w zabiegach skleroterapii, czyli metody leczenia polegającej na wprowadzeniu substancji obliterującej (sklerozującej) do światła naczyń żylnych, co prowadzi do ich zamknięcia. Skleroterapia jest wykorzystywana głównie w leczeniu żylaków kończyn dolnych, pajączków naczyniowych, żył siatkowatych oraz hemoroidów.

• leki wziewne

  Leki wziewne to preparaty podawane drogą inhalacyjną, dostarczające substancje lecznicze bezpośrednio do układu oddechowego. Ich główną zaletą jest miejscowe działanie w obrębie dróg oddechowych, co pozwala na stosowanie niższych dawek i ograniczenie działań ogólnoustrojowych. Mechanizm działania zależy od konkretnej substancji czynnej, ale najczęściej są stosowane w chorobach obturacyjnych płuc (astma, POChP) jako leki rozszerzające oskrzela, przeciwzapalne lub mukolityczne.

• inhibitory oksydazy ksantynowej

  Inhibitory oksydazy ksantynowej to grupa leków stosowanych głównie w leczeniu dny moczanowej. Działają one poprzez hamowanie aktywności enzymu oksydazy ksantynowej, który odpowiada za przekształcanie hipoksantyny w ksantynę, a następnie ksantyny w kwas moczowy. Dzięki temu mechanizmowi zmniejszają one produkcję kwasu moczowego w organizmie, co prowadzi do obniżenia jego stężenia w surowicy krwi i zapobiega odkładaniu się kryształów moczanu sodu w stawach i tkankach.

• leki regulujące rytm dobowy

  Leki regulujące rytm dobowy, zwane także chronobiotykami, są stosowane do modyfikacji i normalizacji zaburzeń zegara biologicznego człowieka. Ich działanie opiera się na wpływie na cykl snu i czuwania poprzez oddziaływanie na receptory melatoninowe oraz inne mechanizmy neurobiologiczne. Podstawowym celem terapii jest synchronizacja wewnętrznego zegara biologicznego z cyklem dnia i nocy.

• leki przeciwkrzywicze

  Leki przeciwkrzywicze to preparaty stosowane w profilaktyce i leczeniu krzywicy – choroby związanej z nieprawidłowym rozwojem i mineralizacją kości, spowodowanej niedoborem witaminy D. Działają poprzez uzupełnianie niedoborów witaminy D oraz regulację gospodarki wapniowo-fosforanowej organizmu, co prowadzi do prawidłowej mineralizacji tkanki kostnej.

• leki przeciwutleniające

  Leki przeciwutleniające, znane również jako antyoksydanty, to substancje, które neutralizują wolne rodniki i przeciwdziałają stresowi oksydacyjnemu w organizmie. Wolne rodniki to niestabilne cząsteczki, które mogą uszkadzać komórki, białka i DNA, przyczyniając się do rozwoju chorób przewlekłych i procesów starzenia. Antyoksydanty przerywają łańcuchowe reakcje wolnorodnikowe, oddając elektron lub atom wodoru wolnym rodnikom, stabilizując je i zapobiegając dalszym uszkodzeniom tkanek.

• antybiotyki o szerokim spektrum działania

  Antybiotyki o szerokim spektrum działania to grupa leków przeciwbakteryjnych, które wykazują aktywność wobec szerokiego zakresu patogenów, zarówno bakterii Gram-dodatnich, jak i Gram-ujemnych. Dzięki szerokiemu spektrum działania są szczególnie przydatne w leczeniu empirycznym, gdy czynnik etiologiczny zakażenia nie został jeszcze zidentyfikowany, a także w terapii zakażeń mieszanych.

• inhibitory SGLT2

  Inhibitory SGLT2 (sodowo-glukozowego kotransportera 2) to grupa leków przeciwcukrzycowych, które działają poprzez hamowanie wchłaniania zwrotnego glukozy w kanalikach nerkowych. Efektem ich działania jest zwiększone wydalanie glukozy z moczem (glukozuria), co prowadzi do obniżenia poziomu glukozy we krwi niezależnie od wydzielania insuliny. Mechanizm ten jest unikalny wśród leków przeciwcukrzycowych i nie zależy od funkcji komórek beta trzustki.

• leki na układ pokarmowy

  Leki na układ pokarmowy to szeroka grupa preparatów stosowanych w leczeniu różnorodnych schorzeń przewodu pokarmowego, od przełyku po jelito grube. Działają one poprzez regulację czynności wydzielniczej, motorycznej lub ochronnej poszczególnych odcinków przewodu pokarmowego, a także przez wpływ na mikroflorę jelitową.

• leki na refluks

  Leki na refluks są stosowane w leczeniu choroby refluksowej przełyku (GERD), która charakteryzuje się wstecznym przepływem kwasu żołądkowego do przełyku, powodującym zgagę, ból w klatce piersiowej i inne dolegliwości. Głównym celem farmakoterapii refluksu jest zmniejszenie wydzielania kwasu żołądkowego, neutralizacja kwasu już obecnego w żołądku oraz poprawa funkcji dolnego zwieracza przełyku.

• leki stosowane w otępieniu

  Leki stosowane w otępieniu obejmują szeroką grupę substancji, które mają na celu poprawę funkcji poznawczych, spowolnienie progresji choroby oraz łagodzenie objawów towarzyszących schorzeniom neurodegeneracyjnym, takim jak choroba Alzheimera, otępienie naczyniopochodne czy otępienie z ciałami Lewy’ego. Leki te działają głównie poprzez wpływ na neuroprzekaźnictwo w ośrodkowym układzie nerwowym, przede wszystkim zwiększając stężenie acetylocholiny lub modulując przekaźnictwo glutaminergiczne.

• leki przeciwnowotworowe wspomagające

  Leki przeciwnowotworowe wspomagające to szeroka grupa preparatów stosowanych jako uzupełnienie podstawowej terapii onkologicznej. Nie działają one bezpośrednio przeciwko komórkom nowotworowym, lecz łagodzą objawy choroby nowotworowej, zmniejszają działania niepożądane leków przeciwnowotworowych oraz poprawiają jakość życia pacjentów. Ich stosowanie pozwala na lepszą kontrolę objawów towarzyszących nowotworom oraz umożliwia kontynuację leczenia podstawowego.

• leki zapobiegające powikłaniom kostnym

  Leki zapobiegające powikłaniom kostnym to grupa preparatów stosowanych w celu redukcji ryzyka wystąpienia zdarzeń kostnych, takich jak złamania patologiczne, ucisk rdzenia kręgowego, hiperkalcemia czy konieczność radioterapii lub zabiegów chirurgicznych kości. Działają one głównie poprzez hamowanie procesu resorpcji kości, przywracając równowagę między tworzeniem a rozkładem tkanki kostnej, co prowadzi do zwiększenia gęstości mineralnej kości i poprawy ich wytrzymałości mechanicznej.

• leki stosowane w chorobach dróg żółciowych

  Leki stosowane w chorobach dróg żółciowych obejmują szerokie spektrum preparatów, które mają na celu usprawnienie przepływu żółci, łagodzenie skurczów dróg żółciowych oraz leczenie zakażeń w obrębie dróg żółciowych. Głównym mechanizmem działania wielu z tych leków jest zmniejszenie lepkości żółci, rozkurczanie mięśni gładkich przewodów żółciowych oraz działanie przeciwzapalne.

• leki stosowane w chorobie zwyrodnieniowej stawów

  Leki stosowane w chorobie zwyrodnieniowej stawów (ChZS) to szeroka grupa preparatów, których celem jest redukcja bólu, poprawa funkcji stawów oraz spowolnienie progresji choroby. Terapia farmakologiczna w ChZS opiera się głównie na działaniu przeciwbólowym i przeciwzapalnym, co pomaga pacjentom zachować mobilność i poprawić jakość życia.

• leki trombolityczne

  Leki trombolityczne (fibrynolityczne) to grupa preparatów farmakologicznych stosowanych głównie w leczeniu ostrych stanów zakrzepowo-zatorowych. Ich mechanizm działania polega na aktywacji endogennego układu fibrynolitycznego, który przekształca plazminogen w plazminę – enzym rozkładający fibrynę, podstawowy składnik skrzepów. W efekcie prowadzą do rozpuszczenia zakrzepu i przywrócenia przepływu krwi w naczyniu.

• leki fibrynolityczne

  Leki fibrynolityczne (trombolityczne) to grupa preparatów stosowanych do rozpuszczania zakrzepów, poprzez aktywację układu fibrynolizy. Ich działanie polega na przekształcaniu plazminogenu w plazminę, enzym rozkładający fibrynę – główny składnik skrzepliny. Dzięki temu mechanizmowi leki te umożliwiają przywrócenie przepływu krwi w naczyniach zablokowanych przez zakrzepy.