Leki w grupie
„leki przeciwdepresyjne wspomagające”

Leki przeciwdepresyjne wspomagające to grupa preparatów farmakologicznych stosowanych jako uzupełnienie standardowej terapii przeciwdepresyjnej w przypadkach, gdy odpowiedź na leczenie podstawowe jest niewystarczająca. Ich głównym celem jest potęgowanie działania leków przeciwdepresyjnych pierwszego rzutu lub zniwelowanie ich działań niepożądanych.

Do najważniejszych grup leków przeciwdepresyjnych wspomagających należą: leki przeciwpsychotyczne drugiej generacji (kwetiapina, olanzapina, risperidon), stabilizatory nastroju (lit, walproiniany, lamotrygina), leki przeciwdrgawkowe (karbamazepina, pregabalina), agoniści receptorów melatoninowych (agomelatyna), stymulanty (metylofenidat), hormony tarczycy (L-tyroksyna) oraz preparaty ziołowe (dziurawiec, szafran).

Na polskim rynku dostępne są m.in.: Ketrel, Bonogren, Kvetiapin (kwetiapina); Zolafren, Olzapin, Zyprexa (olanzapina); Rispolept, Orizon, Risperidon (risperidon); Lithium Carbonicum GSK (lit); Depakine, Convulex (walproiniany); Lamotrix, Lamitrin (lamotrygina); Tegretol, Neurotop (karbamazepina); Lyrica, Pregabalin (pregabalina); Valdoxan (agomelatyna); Concerta, Medikinet (metylofenidat) oraz Euthyrox, Letrox (L-tyroksyna).

Największą zaletą stosowania leków wspomagających jest zwiększenie skuteczności terapii u pacjentów z depresją lekooporną lub atypową. Badania kliniczne wskazują, że dodanie leku wspomagającego może zwiększyć odsetek odpowiedzi na leczenie o 20-30%. Ponadto, odpowiednio dobrane leki wspomagające mogą niwelować niektóre działania niepożądane leków przeciwdepresyjnych pierwszego rzutu, np. problemy seksualne czy zaburzenia snu.

Wśród najpoważniejszych zagrożeń związanych ze stosowaniem tych leków należy wymienić zwiększone ryzyko interakcji lekowych, kumulację działań niepożądanych oraz potencjalne obciążenie metaboliczne organizmu. Szczególnej uwagi wymagają leki przeciwpsychotyczne (mogące powodować zaburzenia metaboliczne i wzrost masy ciała), lit (wąskie okno terapeutyczne, ryzyko toksyczności) oraz leki przeciwpadaczkowe (potencjalna hepatotoksyczność).

W zależności od mechanizmu działania, leki wspomagające można podzielić na: augmentatory farmakodynamiczne (wzmacniające przekaźnictwo monoaminergiczne), modulatory receptorowe (działające na receptory glutaminergiczne, GABA-ergiczne lub opioidowe), leki o działaniu przeciwzapalnym i neuroprotekcyjnym oraz preparaty wpływające na rytmy dobowe. Każda z tych podgrup charakteryzuje się odmiennym profilem działania i zastosowań klinicznych, co pozwala na indywidualizację terapii w zależności od obrazu klinicznego depresji.

Lista leków w tej grupie

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl