Grupy leków

Grupy leków, strona 10 z 33

• leki przeciwwymiotne (w skojarzeniu)

  Leki przeciwwymiotne w skojarzeniu to preparaty zawierające kombinacje substancji aktywnych, które skutecznie zapobiegają nudnościom i wymiotom poprzez działanie na różne mechanizmy wywoływania tych objawów. Dzięki wielokierunkowej interwencji farmakologicznej, skojarzenia leków przeciwwymiotnych pozwalają na skuteczniejsze opanowanie objawów w porównaniu do monoterapii, szczególnie w przypadkach opornych na standardowe leczenie.

• leki na wzdęcia

  Leki na wzdęcia to preparaty stosowane w leczeniu objawowym zaburzeń czynnościowych przewodu pokarmowego, przebiegających z nadmiernym gromadzeniem się gazów. Działają poprzez zmniejszenie napięcia powierzchniowego pęcherzyków gazu w przewodzie pokarmowym, co prowadzi do ich łatwiejszego wydalania lub wchłaniania przez ściany jelita. Leki te pomagają również w redukcji uczucia pełności, dyskomfortu w jamie brzusznej oraz bolesnych skurczów związanych z nadmiarem gazów.

• leki na dolegliwości żołądkowo-jelitowe

  Leki na dolegliwości żołądkowo-jelitowe stanowią obszerną grupę preparatów stosowanych w leczeniu schorzeń przewodu pokarmowego. Działają one na różne mechanizmy patofizjologiczne, łagodząc objawy takie jak zgaga, wzdęcia, biegunka, zaparcia czy nudności. Ich efektywność wynika z oddziaływania na receptory, enzymy lub mikroorganizmy obecne w przewodzie pokarmowym.

• leki stosowane w hemofilii

  Leki stosowane w hemofilii to grupa preparatów mających na celu zapobieganie i leczenie krwawień u pacjentów z hemofilią – wrodzoną skazą krwotoczną spowodowaną niedoborem czynników krzepnięcia. Głównym celem terapii jest uzupełnienie brakujących czynników krzepnięcia oraz wspieranie procesu hemostazy.

• leki immunologiczne

  Leki immunologiczne to preparaty, które modulują działanie układu odpornościowego organizmu. Ich działanie polega na stymulacji, supresji lub modyfikacji odpowiedzi immunologicznej, co pozwala na leczenie szerokiego spektrum chorób – od zaburzeń autoimmunologicznych, przez alergie, po choroby nowotworowe i infekcyjne.

• środki diagnostyczne

  Środki diagnostyczne to substancje stosowane w celu uwidocznienia struktur anatomicznych lub procesów fizjologicznych organizmu. Umożliwiają one wizualizację narządów, tkanek oraz patologii podczas różnych badań obrazowych, co znacząco zwiększa dokładność i wiarygodność diagnozy. Ich działanie opiera się na zwiększeniu kontrastu między badanymi strukturami a otaczającymi tkankami.

• leki metaboliczne

  Leki metaboliczne to szeroka grupa środków farmakologicznych wpływających na procesy metaboliczne zachodzące w organizmie. Ich działanie polega na regulacji, usprawnianiu lub wspomaganiu przemian biochemicznych w tkankach i narządach. Wykorzystywane są głównie w schorzeniach neurologicznych, kardiologicznych, wątrobowych oraz w leczeniu zaburzeń metabolicznych.

• emulsja tłuszczowa

  Emulsje tłuszczowe to preparaty stosowane w żywieniu parenteralnym, zapewniające organizmowi niezbędne kwasy tłuszczowe oraz wysokoenergetyczne źródło kalorii. Składają się z oleju roślinnego lub rybiego, zemulgowanego w wodzie przy pomocy lecytyny jajecznej lub sojowej. Emulsje te dostarczają 9 kcal/g, co czyni je skoncentrowanym źródłem energii.

• leki wspomagające układ sercowo-naczyniowy

  Leki wspomagające układ sercowo-naczyniowy to szeroka grupa preparatów stosowanych w leczeniu i profilaktyce chorób układu krążenia. Ich głównym celem jest poprawa funkcjonowania serca i naczyń krwionośnych poprzez różne mechanizmy działania, takie jak regulacja ciśnienia tętniczego, zwiększenie kurczliwości mięśnia sercowego, regulacja rytmu serca, zmniejszenie obciążenia wstępnego i następczego serca oraz poprawa przepływu krwi.

• barbiturany

  Barbiturany to grupa leków działających hamująco na ośrodkowy układ nerwowy (OUN). Mechanizm ich działania polega na nasileniu hamującego wpływu kwasu gamma-aminomasłowego (GABA) poprzez wydłużenie czasu otwarcia kanału chlorowego w receptorze GABA-A. Dzięki temu zwiększają przepuszczalność błony komórkowej dla jonów chlorkowych, co prowadzi do hiperpolaryzacji błony i w efekcie do zmniejszenia pobudliwości neuronów.

• szampony lecznicze

  Szampony lecznicze to specjalistyczne preparaty do pielęgnacji skóry głowy i włosów, które zawierają substancje aktywne o działaniu terapeutycznym. W przeciwieństwie do zwykłych szamponów kosmetycznych, ich zadaniem jest nie tylko oczyszczanie, ale przede wszystkim leczenie lub łagodzenie objawów różnych dermatoz skóry głowy.

• lek przeciwreumatyczny

  Leki przeciwreumatyczne to grupa preparatów stosowanych w leczeniu chorób reumatycznych, takich jak reumatoidalne zapalenie stawów (RZS), zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, łuszczycowe zapalenie stawów czy toczeń rumieniowaty układowy. Działają one poprzez hamowanie procesu zapalnego, zmniejszanie bólu oraz spowolnienie postępu choroby.

• szczepionki bakteryjne

  Szczepionki bakteryjne to preparaty medyczne zawierające osłabione lub zabite bakterie lub ich fragmenty, które stymulują układ odpornościowy do wytworzenia odporności przeciwko określonym chorobom bakteryjnym. Działają one poprzez wprowadzenie do organizmu antygenów bakteryjnych, które nie wywołują choroby, ale pobudzają produkcję przeciwciał i komórek pamięci immunologicznej, zapewniając ochronę przed przyszłymi infekcjami.

• leki przeciwhemoroidalne

  Leki przeciwhemoroidalne to grupa preparatów stosowanych w leczeniu objawów hemoroidów (żylaków odbytu). Działają one poprzez łagodzenie bólu, świądu, pieczenia i obrzęku w okolicy odbytu, a także zmniejszanie stanu zapalnego i wspomaganie gojenia uszkodzonych tkanek. Mechanizmy działania obejmują m.in. właściwości przeciwzapalne, znieczulające miejscowo, ściągające, przeciwobrzękowe oraz poprawiające mikrokrążenie.

• gazy anestetyczne

  Gazy anestetyczne to grupa leków stosowanych do wywołania i podtrzymania znieczulenia ogólnego w trakcie zabiegów operacyjnych. Działają one poprzez depresję ośrodkowego układu nerwowego, powodując utratę świadomości, zniesienie bólu oraz zwiotczenie mięśni. Ich mechanizm działania polega głównie na wpływie na receptory GABA, hamowaniu przewodnictwa w synapsach oraz zwiększaniu progu pobudliwości neuronów.

• gestageny

  Gestageny to grupa hormonów steroidowych, będących pochodnymi progesteronu, który jest naturalnym hormonem żeńskim. Mają one kluczowe znaczenie w regulacji cyklu menstruacyjnego, przygotowaniu błony śluzowej macicy do implantacji zarodka oraz podtrzymaniu ciąży. Mechanizm działania gestagenów polega na wiązaniu się z receptorami progesteronowymi w tkankach docelowych, co prowadzi do zmian w ekspresji genów i modyfikacji funkcji komórek.

• lek sympatykomimetyczny

  Leki sympatykomimetyczne (adrenomimetyki) naśladują działanie układu współczulnego przez pobudzanie receptorów adrenergicznych (α i β). Mechanizm ich działania polega na bezpośrednim pobudzaniu receptorów adrenergicznych lub pośrednim zwiększaniu stężenia noradrenaliny w szczelinie synaptycznej. Skutkuje to skurczem naczyń krwionośnych, zwiększeniem częstości akcji serca, rozszerzeniem oskrzeli oraz zwiększeniem glikogenolizy.

• roztwór aminokwasów

  Roztwory aminokwasów to preparaty zawierające pojedyncze aminokwasy lub ich mieszaniny, stosowane w żywieniu pozajelitowym. Służą do uzupełniania składników białkowych u pacjentów, którzy nie mogą przyjmować pokarmów drogą doustną lub mają zwiększone zapotrzebowanie na białko. Dostarczają one organizmowi niezbędnych aminokwasów egzogennych (których organizm nie potrafi sam syntetyzować) oraz aminokwasów endogennych.

• leki stosowane w uzależnieniu od nikotyny

  Leki stosowane w uzależnieniu od nikotyny to farmakoterapia wspomagająca walkę z nałogiem tytoniowym poprzez łagodzenie objawów zespołu abstynencyjnego i zmniejszanie głodu nikotynowego. Głównym mechanizmem działania tych preparatów jest dostarczanie organizmowi nikotyny (w przypadku nikotynowej terapii zastępczej) lub wpływanie na receptory nikotynowe w mózgu (leki nienikotynowe), co pomaga łagodzić objawy odstawienia i zmniejsza chęć sięgnięcia po papierosa.

• lek przeciwzapalny

  Leki przeciwzapalne to szeroka grupa substancji terapeutycznych, które zmniejszają proces zapalny w organizmie poprzez hamowanie działania mediatorów stanu zapalnego, takich jak prostaglandyny, leukotrieny czy cytokiny. Efekt przeciwzapalny osiągany jest przez różne mechanizmy działania, w zależności od konkretnej podgrupy leków.

• agoniści receptorów alfa-adrenergicznych

  Agoniści receptorów alfa-adrenergicznych to grupa leków, które pobudzają receptory alfa-adrenergiczne, prowadząc do skurczu mięśni gładkich naczyń krwionośnych i wzrostu ciśnienia tętniczego. Leki te naśladują działanie naturalnych neuroprzekaźników – adrenaliny i noradrenaliny. W zależności od selektywności, rozróżniamy agonistów receptorów alfa-1 (powodujących skurcz naczyń obwodowych) oraz alfa-2 (działających głównie ośrodkowo i hamujących uwalnianie noradrenaliny).

• leki nieopioidowe

  Leki nieopioidowe to grupa środków przeciwbólowych, które nie działają na receptory opioidowe w układzie nerwowym. Ich mechanizm działania opiera się głównie na hamowaniu syntezy prostaglandyn poprzez blokowanie enzymów cyklooksygenazy (COX-1 i COX-2), co prowadzi do zmniejszenia stanu zapalnego i odczucia bólu. Dodatkowo niektóre z nich wykazują działanie przeciwgorączkowe.

• leki tiazydowe

  Leki tiazydowe to grupa diuretyków stosowanych w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz w terapii obrzęków różnego pochodzenia. Działają poprzez hamowanie reabsorpcji sodu i chlorków w początkowym odcinku dystalnego kanalika nerkowego, co prowadzi do zwiększonego wydalania tych jonów wraz z wodą, powodując efekt moczopędny. W rezultacie zmniejszają objętość krwi krążącej i obniżają ciśnienie tętnicze.

• leki antycholinergiczne

  Leki antycholinergiczne (cholinolityczne) to grupa substancji blokujących receptory muskarynowe dla acetylocholiny, przez co hamują przekaźnictwo cholinergiczne w układzie parasympatycznym. Działanie tych leków polega na zmniejszeniu napięcia mięśni gładkich narządów wewnętrznych, redukcji wydzielania gruczołów egzokrynnych oraz wpływie na ośrodkowy układ nerwowy.

• penicyliny z inhibitorami beta-laktamaz

  Penicyliny z inhibitorami beta-laktamaz to grupa antybiotyków, które składają się z dwóch kluczowych składników: antybiotyku penicylinowego oraz inhibitora beta-laktamaz. Ta kombinacja została opracowana, aby przezwyciężyć problem oporności bakterii na penicyliny, która wynika z produkcji przez bakterie enzymów zwanych beta-laktamazami. Enzymy te rozkładają pierścień beta-laktamowy w cząsteczce antybiotyku, unieważniając jego działanie przeciwbakteryjne.

• złożone hormonalne środki antykoncepcyjne

  Złożone hormonalne środki antykoncepcyjne (ZHŚA) to preparaty zawierające kombinację estrogenów i progestagenów, stosowane w zapobieganiu ciąży. Ich działanie polega na hamowaniu owulacji poprzez blokowanie wydzielania gonadotropin (FSH i LH), zagęszczaniu śluzu szyjkowego oraz zmianach w endometrium, co utrudnia implantację zarodka. Skuteczność tej metody antykoncepcji jest bardzo wysoka i przy prawidłowym stosowaniu wynosi około 99%.

• szczepionki przeciwbakteryjne

  Szczepionki przeciwbakteryjne to biologiczne preparaty stosowane w profilaktyce chorób wywoływanych przez bakterie. Ich działanie polega na stymulowaniu układu odpornościowego do wytworzenia swoistej odporności przeciwko określonym patogenom bakteryjnym. W przeciwieństwie do antybiotyków, które są stosowane w leczeniu już istniejących infekcji, szczepionki działają prewencyjnie, zapobiegając rozwojowi choroby.

• mieszanka aminokwasów i tłuszczów

  Mieszanka aminokwasów i tłuszczów to specjalistyczny preparat odżywczy stosowany w żywieniu pozajelitowym (parenteralnym), które jest formą żywienia wykorzystywaną, gdy pacjent nie może przyjmować pokarmu drogą doustną lub gdy przewód pokarmowy nie funkcjonuje prawidłowo. Preparaty te dostarczają organizmowi niezbędnych składników odżywczych, w tym aminokwasów stanowiących budulec białek oraz tłuszczów będących źródłem energii i niezbędnych kwasów tłuszczowych.

• leki przeciwhormonalne

  Leki przeciwhormonalne to grupa farmaceutyków stosowanych głównie w leczeniu nowotworów hormonozależnych, takich jak rak piersi, rak prostaty czy rak endometrium. Działają one poprzez blokowanie produkcji lub działania hormonów, które stymulują wzrost tych nowotworów. W zależności od mechanizmu działania, leki przeciwhormonalne mogą hamować syntezę hormonów, blokować receptory hormonalne lub modyfikować przekazywanie sygnałów hormonalnych.

• antagoniści receptora aldosteronowego

  Antagoniści receptora aldosteronowego (ARA), znani również jako antagoniści receptora mineralokortykoidowego (MRA), to grupa leków, które blokują działanie aldosteronu – hormonu odpowiedzialnego za regulację gospodarki wodno-elektrolitowej organizmu. Głównym mechanizmem działania tych leków jest kompetycyjne wiązanie się z receptorami mineralokortykoidowymi w kanalikach nerkowych, co zapobiega retencji sodu i wody oraz wydalaniu potasu i wodoru, prowadząc do efektu diuretycznego i hipotensyjnego.

• antybiotyki peptydowe

  Antybiotyki peptydowe to grupa antybiotyków, których struktura chemiczna oparta jest na peptydach – łańcuchach aminokwasów. Działają one głównie poprzez zaburzanie integralności błony komórkowej bakterii, co prowadzi do jej uszkodzenia i śmierci komórki bakteryjnej. Antybiotyki peptydowe wykazują aktywność przede wszystkim wobec bakterii Gram-dodatnich, choć niektóre z nich są skuteczne również przeciwko bakteriom Gram-ujemnym.

• roztwory glukozy

  Roztwory glukozy to preparaty medyczne zawierające glukozę (dekstrozę) rozpuszczoną w wodzie do iniekcji, stosowane w lecznictwie głównie jako płyny infuzyjne. Działają jako źródło energii i wody dla organizmu, dostarczając niezbędnych kalorii i zapobiegając odwodnieniu. Glukoza jest podstawowym substratem energetycznym dla komórek, szczególnie dla mózgu, który jest całkowicie zależny od jej dostępności.

• leki hemostatyczne

  Leki hemostatyczne to grupa preparatów stosowanych w celu zatrzymania krwawienia (hemostazy) poprzez wspieranie procesów krzepnięcia krwi. Działają one na różnych poziomach kaskady krzepnięcia, stymulując tworzenie skrzepu, hamując fibrynolizę lub bezpośrednio uszczelniając naczynia krwionośne.

• leki na chorobę wrzodową

  Leki na chorobę wrzodową stanowią grupę preparatów farmakologicznych stosowanych w leczeniu choroby wrzodowej żołądka i dwunastnicy. Ich działanie polega na zmniejszeniu wydzielania kwasu solnego, neutralizacji już wydzielonego kwasu, ochronie błony śluzowej przewodu pokarmowego lub zwalczaniu zakażenia Helicobacter pylori – głównego czynnika etiologicznego choroby wrzodowej.

• antagonisty receptora 5-HT3

  Antagonisty receptora 5-HT3 to grupa leków przeciwwymiotnych, które selektywnie blokują receptory serotoninowe 5-HT3 w ośrodkowym i obwodowym układzie nerwowym. Ich działanie polega na hamowaniu przekaźnictwa serotoninergicznego w obszarze chemoreceptorowej strefy wyzwalającej (CTZ) w pniu mózgu oraz w zakończeniach nerwowych w przewodzie pokarmowym, co skutecznie zapobiega nudnościom i wymiotom.

• leki dopochwowe

  Leki dopochwowe to preparaty farmaceutyczne przeznaczone do miejscowego stosowania w obrębie pochwy. Ich głównym celem jest leczenie miejscowych infekcji i stanów zapalnych, przywracanie prawidłowej mikroflory pochwy oraz leczenie objawów związanych z atrofią pochwy. Aplikacja dopochwowa umożliwia dostarczenie substancji czynnej bezpośrednio w miejsce działania, co zwiększa skuteczność terapii przy jednoczesnym zmniejszeniu ryzyka ogólnoustrojowych działań niepożądanych.

• fenotiazyny

  Fenotiazyny to grupa leków przeciwpsychotycznych (neuroleptycznych) o trójpierścieniowej strukturze chemicznej. Działają one głównie poprzez blokowanie receptorów dopaminowych D2 w układzie limbicznym i podwzgórzu, co pozwala na kontrolę objawów psychotycznych takich jak halucynacje, urojenia i zaburzenia myślenia. Dodatkowo wykazują działanie blokujące receptory muskarynowe, α-adrenergiczne oraz histaminowe, co przyczynia się do ich profilu działań niepożądanych.

• leki stosowane w leczeniu niewydolności nerek

  Leki stosowane w leczeniu niewydolności nerek obejmują szeroki zakres preparatów farmaceutycznych, które mają na celu łagodzenie objawów, spowalnianie progresji choroby oraz leczenie powikłań związanych z upośledzeniem funkcji nerek. Terapia jest dobierana indywidualnie w zależności od stadium niewydolności nerek, przyczyny schorzenia oraz współistniejących chorób pacjenta.

• antagonista wapnia

  Antagoniści wapnia, znani również jako blokery kanału wapniowego, to grupa leków, które blokują przepływ jonów wapnia przez kanały wapniowe w błonach komórkowych mięśni gładkich naczyń krwionośnych i mięśnia sercowego. Hamowanie wnikania jonów wapnia do komórek prowadzi do rozszerzenia naczyń krwionośnych (działanie wazodylatacyjne) oraz zmniejszenia kurczliwości mięśnia sercowego, co skutkuje obniżeniem ciśnienia tętniczego i zmniejszeniem obciążenia serca.

• alkaloidy sporyszu

  Alkaloidy sporyszu to grupa związków naturalnych pochodzących z grzybów pasożytniczych z rodzaju buławinka (Claviceps), głównie Claviceps purpurea, które pasożytują na kłosach zbóż, szczególnie żyta. Pod względem struktury chemicznej są pochodnymi kwasu lizergowego. Ich działanie farmakologiczne wiąże się przede wszystkim z oddziaływaniem na receptory serotoninowe, dopaminowe i adrenergiczne, co przekłada się na działanie obkurczające naczynia krwionośne, hamujące krwawienia oraz działanie na ośrodkowy układ nerwowy.

• leki przeciwpotowe

  Leki przeciwpotowe (antyhidrotyczne) to grupa preparatów stosowanych w celu redukcji nadmiernego pocenia się (hiperhydrozy). Działają one poprzez blokowanie neuroprzekaźnictwa cholinergicznego w gruczołach potowych, hamując tym samym wydzielanie potu. Leki te są szczególnie przydatne w leczeniu miejscowej lub uogólnionej hiperhydrozy, która może mieć podłoże pierwotne (idiopatyczne) lub wtórne (związane z chorobami podstawowymi).

• leki blokujące przewodnictwo nerwowo-mięśniowe

  Leki blokujące przewodnictwo nerwowo-mięśniowe (zwane również środkami zwiotczającymi mięśnie szkieletowe lub kurarami) to grupa leków, które powodują czasowe porażenie mięśni szkieletowych poprzez blokowanie transmisji impulsów nerwowych na płytce nerwowo-mięśniowej. Działają one przez hamowanie wiązania acetylocholiny z receptorami nikotynowymi, uniemożliwiając depolaryzację błony postsynaptycznej i w efekcie skurcz mięśnia.

• leki przeciw niedokrwistości

  Leki przeciw niedokrwistości to grupa preparatów stosowanych w leczeniu różnych postaci anemii, czyli stanu charakteryzującego się obniżonym poziomem hemoglobiny i/lub zmniejszoną liczbą erytrocytów we krwi. Działanie tych leków zależy od przyczyny niedokrwistości i może obejmować stymulację produkcji czerwonych krwinek, uzupełnianie niedoborów żelaza, witamin czy innych składników niezbędnych do prawidłowej erytropoezy.

• roztwory infuzyjne

  Roztwory infuzyjne to sterylne płyny podawane dożylnie w celu uzupełnienia płynów ustrojowych, elektrolitów, składników odżywczych lub dostarczenia leków. Stosowane są w leczeniu odwodnienia, zaburzeń elektrolitowych, kwasowo-zasadowych, a także jako nośniki dla innych leków. Ich skład i objętość dobierane są indywidualnie zależnie od stanu klinicznego pacjenta i celu terapeutycznego.

• opioidowy lek przeciwbólowy

  Opioidowe leki przeciwbólowe to grupa środków farmakologicznych oddziałujących na receptory opioidowe w ośrodkowym układzie nerwowym. Poprzez wiązanie się z tymi receptorami (głównie μ, κ i δ) hamują transmisję bodźców bólowych, modyfikują percepcję bólu i wywołują efekt przeciwbólowy. Ich działanie jest szczególnie skuteczne w przypadku bólu ostrego, pooperacyjnego oraz przewlekłego bólu nowotworowego.

• leki wspomagające chemioterapię

  Leki wspomagające chemioterapię to grupa preparatów stosowanych w celu łagodzenia lub zapobiegania działaniom niepożądanym wynikającym z terapii przeciwnowotworowej. Ich głównym zadaniem jest poprawa komfortu życia pacjenta w trakcie leczenia onkologicznego oraz zwiększenie skuteczności samej chemioterapii poprzez umożliwienie stosowania optymalnych dawek leków cytostatycznych.

• leki przeciwświerzbowcowe

  Leki przeciwświerzbowcowe (antyskabiozy) to grupa preparatów stosowanych w leczeniu świerzbu – choroby pasożytniczej wywoływanej przez świerzbowca ludzkiego (Sarcoptes scabiei var. hominis). Działają one poprzez uśmiercanie pasożytów oraz ich jaj, przerywając cykl rozwojowy świerzbowca.

• leki ściągające

  Leki ściągające to grupa preparatów o działaniu astringentnym, które powodują miejscowe obkurczenie tkanek i zmniejszenie przepuszczalności naczyń włosowatych. Ich działanie polega na wiązaniu się z białkami tkanek, co prowadzi do zmniejszenia wydzielania płynów, ograniczenia stanów zapalnych oraz hamowania drobnych krwawień powierzchniowych. Leki te tworzą na powierzchni skóry lub błon śluzowych warstwę ochronną, która zabezpiecza przed czynnikami drażniącymi.

• leki stosowane we wstrząsie

  Leki stosowane we wstrząsie to grupa preparatów farmakologicznych używanych w terapii stanów zagrożenia życia, w których dochodzi do ostrej niewydolności krążenia z hipoperfuzją tkankową. Celem terapii jest przywrócenie prawidłowego przepływu krwi przez tkanki i narządy, zwiększenie ciśnienia tętniczego oraz poprawa funkcji układu krążenia.

• leki przeciw wzdęciom

  Leki przeciw wzdęciom (karminatywa) to preparaty stosowane w leczeniu objawowym nadmiernego gromadzenia się gazów w przewodzie pokarmowym. Działają one poprzez zmniejszanie napięcia powierzchniowego pęcherzyków gazu w przewodzie pokarmowym, co prowadzi do ich łączenia się w większe bańki, które łatwiej ulegają wydaleniu. Dodatkowo niektóre z tych preparatów stymulują perystaltykę jelit, ułatwiając pasaż gazów.