Grupy leków

Grupy leków, strona 11 z 33

• premedykacja

  Premedykacja to procedura farmakologiczna stosowana przed zabiegami operacyjnymi lub diagnostycznymi, mająca na celu przygotowanie pacjenta do znieczulenia i zabiegu. Głównym zadaniem premedykacji jest redukcja lęku przedoperacyjnego, zapewnienie sedacji, zmniejszenie bólu, zapobieganie nudnościom i wymiotom oraz hamowanie wydzielania śliny i wydzieliny żołądkowej.

• leki stosowane w położnictwie

  Leki stosowane w położnictwie obejmują szeroką grupę preparatów farmakologicznych używanych w opiece nad kobietą ciężarną, podczas porodu oraz w okresie połogu. Ich głównym celem jest zapewnienie bezpieczeństwa matce i dziecku, profilaktyka oraz leczenie powikłań związanych z ciążą i porodem.

• leki na niewydolność żylną

  Leki na niewydolność żylną to grupa preparatów stosowanych w leczeniu przewlekłej niewydolności żylnej (PNŻ), która objawia się uczuciem ciężkości nóg, bólem, obrzękami, żylakami i zmianami skórnymi. Działają one na różne aspekty patofizjologii choroby, w tym na napięcie ściany naczyń żylnych, przepływ krwi, mikrokrążenie oraz procesy zapalne.

• preparaty jodu

  Preparaty jodu to grupa leków zawierających jod, pierwiastek niezbędny do prawidłowego funkcjonowania tarczycy. Jod jest kluczowym składnikiem hormonów tarczycy – tyroksyny (T4) i trijodotyroniny (T3), które regulują metabolizm, wzrost i rozwój organizmu. Preparaty jodu działają poprzez dostarczanie tego pierwiastka do organizmu, umożliwiając prawidłową syntezę hormonów tarczycowych.

• antybiotyki linkozamidowe

  Antybiotyki linkozamidowe to grupa leków przeciwbakteryjnych, które hamują syntezę białek bakteryjnych poprzez wiązanie się z podjednostką 50S rybosomu bakteryjnego. Blokują one reakcję transpeptydacji i/lub translokacji, co prowadzi do zahamowania wydłużania łańcucha peptydowego. Wykazują działanie głównie bakteriostatyczne, ale w wyższych stężeniach mogą działać bakteriobójczo, szczególnie wobec paciorkowców.

• leki stosowane w stanach nagłych

  Leki stosowane w stanach nagłych to szeroka grupa preparatów wykorzystywanych w sytuacjach zagrożenia życia lub zdrowia, wymagających natychmiastowej interwencji medycznej. Ich działanie ukierunkowane jest na szybkie przywrócenie podstawowych funkcji życiowych, stabilizację stanu pacjenta oraz zapobieganie nieodwracalnym uszkodzeniom narządów.

• leki znieczulające amidowe

  Leki znieczulające amidowe to grupa leków stosowanych do znieczulenia miejscowego, które charakteryzują się obecnością wiązania amidowego w swojej strukturze chemicznej. Działają poprzez blokowanie kanałów sodowych w błonach komórkowych neuronów, co uniemożliwia powstawanie i przewodzenie impulsów nerwowych. Efektem jest czasowe zniesienie czucia bólu w określonym obszarze ciała bez utraty świadomości pacjenta.

• leki kortykosteroidowe do stosowania miejscowego

  Leki kortykosteroidowe do stosowania miejscowego to grupa leków przeciwzapalnych i immunosupresyjnych, stosowanych zewnętrznie na skórę, błony śluzowe, do oczu, uszu lub nosa. Ich działanie polega na hamowaniu reakcji zapalnych, zmniejszaniu obrzęku, świądu i innych objawów stanu zapalnego poprzez blokowanie uwalniania mediatorów zapalnych oraz hamowanie aktywności komórek układu immunologicznego.

• anestetyki wziewne

  Anestetyki wziewne to grupa leków stosowanych do indukcji i podtrzymania znieczulenia ogólnego. Działają one poprzez tłumienie ośrodkowego układu nerwowego, powodując utratę świadomości, zniesienie bólu i odpowiedzi ruchowej na bodźce. Mechanizm działania tych leków nie jest w pełni poznany, ale uważa się, że wpływają one na przepuszczalność błon neuronalnych i modulują aktywność receptorów GABA-ergicznych w mózgu.

• leki przeciwtarczycowe

  Leki przeciwtarczycowe to grupa preparatów farmaceutycznych stosowanych w leczeniu nadczynności tarczycy (hipertyreozy). Ich głównym mechanizmem działania jest hamowanie produkcji hormonów tarczycy poprzez blokowanie syntezy tyroksyny (T4) i trijodotyroniny (T3). Działają one poprzez hamowanie procesu jodowania tyrozyny i łączenia jodotyrozyn, co prowadzi do zmniejszenia syntezy hormonów tarczycowych.

• środki kontrastowe niejonowe

  Środki kontrastowe niejonowe to grupa preparatów diagnostycznych stosowanych w badaniach obrazowych, takich jak tomografia komputerowa, angiografia i urografia. W przeciwieństwie do jonowych środków kontrastowych, nie dysocjują w roztworze na jony, co znacząco zmniejsza ich osmolalność i poprawia tolerancję przez pacjentów.

• leki stosowane dopochwowo

  Leki stosowane dopochwowo to grupa preparatów farmaceutycznych przeznaczonych do miejscowej aplikacji do pochwy. Działają bezpośrednio na błonę śluzową pochwy, zapewniając leczenie miejscowe z minimalnymi efektami ogólnoustrojowymi. Stosowane są głównie w leczeniu infekcji pochwy, zaburzeń hormonalnych oraz jako środki antykoncepcyjne.

• leki rozkurczowe mięśni gładkich

  Leki rozkurczowe mięśni gładkich (spazmolityki) to grupa preparatów farmakologicznych działających relaksująco na mięśniówkę gładką różnych narządów. Ich mechanizm działania polega na hamowaniu skurczów mięśni gładkich poprzez wpływ na różne elementy procesu kurczenia się komórek mięśniowych. Wykorzystywane są głównie w schorzeniach przewodu pokarmowego, dróg żółciowych, układu moczowego oraz w ginekologii.

• leki nasenne pochodzenia roślinnego

  Leki nasenne pochodzenia roślinnego to preparaty wykorzystujące substancje aktywne pozyskiwane z roślin, które wykazują działanie sedatywne, uspokajające i ułatwiające zasypianie. Działają one głównie poprzez modulację przekaźnictwa GABA-ergicznego w ośrodkowym układzie nerwowym, co prowadzi do ogólnego uspokojenia, redukcji napięcia i ułatwienia zasypiania. W przeciwieństwie do syntetycznych leków nasennych, preparaty roślinne charakteryzują się zwykle łagodniejszym działaniem i mniejszą liczbą działań niepożądanych.

• leki stosowane miejscowo w chorobach układu mięśniowo-szkieletowego

  Leki stosowane miejscowo w chorobach układu mięśniowo-szkieletowego to grupa preparatów przeznaczonych do aplikacji bezpośrednio na skórę nad obszarem objętym dolegliwościami bólowymi, stanami zapalnymi czy urazami. Ich główną zaletą jest miejscowe działanie przeciwbólowe, przeciwzapalne i przeciwobrzękowe przy jednoczesnym ograniczeniu działań ogólnoustrojowych.

• leki przeciwprątkowe

  Leki przeciwprątkowe to grupa farmaceutyków stosowanych w terapii zakażeń wywołanych przez prątki, głównie w leczeniu gruźlicy. Działają one na różne aspekty metabolizmu i struktury komórkowej prątków, hamując ich wzrost i rozmnażanie, lub działając bakteriobójczo. Ze względu na specyficzną budowę ściany komórkowej prątków, która zawiera kwasy mikolowe, terapia wymaga zwykle stosowania kilku leków jednocześnie przez długi okres.

• retinoidy do stosowania miejscowego

  Retinoidy do stosowania miejscowego to grupa leków dermatologicznych, pochodnych witaminy A, które regulują procesy rogowacenia i różnicowania keratynocytów oraz posiadają właściwości przeciwzapalne. Mechanizm ich działania polega na wiązaniu ze specyficznymi receptorami jądrowymi, co prowadzi do modyfikacji ekspresji genów odpowiedzialnych za proliferację i różnicowanie komórek skóry.

• SSRI

  Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) to grupa leków przeciwdepresyjnych działających poprzez hamowanie wychwytu zwrotnego serotoniny w synapsach nerwowych, co prowadzi do zwiększenia stężenia tego neuroprzekaźnika w szczelinie synaptycznej. Dzięki temu mechanizmowi SSRI skutecznie łagodzą objawy depresji, zaburzeń lękowych, zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych oraz innych schorzeń psychicznych.

• leki znieczulenia ogólnego

  Leki znieczulenia ogólnego to środki farmakologiczne wywołujące odwracalną utratę świadomości, zniesienie odczuwania bólu (analgezję), rozluźnienie mięśni (miorelaksację) oraz zniesienie odruchów, co umożliwia przeprowadzenie zabiegu operacyjnego. Działają one poprzez wpływ na ośrodkowy układ nerwowy, głównie na korę mózgową i struktury podkorowe.

• glikokortykosteroidy stosowane miejscowo

  Glikokortykosteroidy stosowane miejscowo to grupa leków o działaniu przeciwzapalnym, przeciwświądowym i immunosupresyjnym, wykorzystywanych w terapii różnych chorób skóry. Mechanizm ich działania polega na wiązaniu się ze specyficznymi receptorami komórkowymi, co prowadzi do hamowania syntezy cytokin prozapalnych, zmniejszenia przepuszczalności naczyń krwionośnych oraz hamowania migracji komórek zapalnych.

• antybiotyki z inhibitorem beta-laktamazy

  Antybiotyki z inhibitorem beta-laktamazy to połączenia antybiotyków beta-laktamowych (najczęściej z grupy penicylin lub cefalosporyn) z inhibitorami enzymów bakteryjnych – beta-laktamaz. Te enzymy są produkowane przez bakterie jako mechanizm obronny, umożliwiający im rozkład pierścienia beta-laktamowego antybiotyków, co prowadzi do ich inaktywacji i rozwoju oporności. Inhibitory beta-laktamaz wiążą się nieodwracalnie z tymi enzymami, blokując ich działanie i przywracając skuteczność antybiotyku.

• roztwór glukozy

  Roztwór glukozy to sterylny preparat zawierający D-glukozę rozpuszczoną w wodzie do wstrzykiwań. Jest to podstawowy roztwór stosowany w terapii infuzyjnej, służący do nawodnienia organizmu, dostarczenia kalorii oraz jako nośnik dla innych leków. Roztwory glukozy są dostępne w różnych stężeniach, od 5% do 50%, przy czym najpowszechniej stosowane są stężenia 5% i 10%.

• antybiotyki tetracyklinowe

  Antybiotyki tetracyklinowe to grupa antybiotyków bakteriostatycznych, które hamują syntezę białek bakteryjnych poprzez wiązanie się z podjednostką 30S rybosomu bakteryjnego. Działają one głównie na bakterie Gram-dodatnie oraz Gram-ujemne, a także na chlamydie, riketsje, mikoplazmy i niektóre pierwotniaki.

• leki żołądkowe

  Leki żołądkowe to szeroka grupa preparatów stosowanych w chorobach górnego odcinka przewodu pokarmowego, głównie żołądka. Ich działanie polega na łagodzeniu objawów takich jak zgaga, niestrawność, nadkwaśność, wzdęcia czy ból brzucha. W zależności od mechanizmu działania, leki te mogą neutralizować kwas solny, hamować jego wydzielanie, chronić błonę śluzową żołądka lub regulować motorykę przewodu pokarmowego.

• pochodne pirazolonu

  Pochodne pirazolonu to grupa niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ) o działaniu przeciwbólowym, przeciwzapalnym i przeciwgorączkowym. Mechanizm ich działania polega na hamowaniu aktywności enzymu cyklooksygenazy (COX), co prowadzi do zmniejszenia syntezy prostaglandyn – mediatorów stanu zapalnego, bólu i gorączki. Ich skuteczność w leczeniu bólu różnego pochodzenia i gorączki jest dobrze udokumentowana.

• leki o działaniu inotropowym dodatnim

  Leki o działaniu inotropowym dodatnim to grupa środków farmakologicznych, które zwiększają siłę skurczu mięśnia sercowego, bez istotnego wpływu na częstość akcji serca. Mechanizm działania tych leków polega najczęściej na zwiększeniu stężenia wapnia wewnątrzkomórkowego w kardiomiocytach, co prowadzi do wzmocnienia skurczu mięśnia sercowego. W efekcie poprawiają one rzut serca, zwiększają pojemność minutową serca oraz ciśnienie tętnicze.

• leki osmotyczne

  Leki osmotyczne to grupa substancji farmakologicznych, które zwiększają ciśnienie osmotyczne w świetle jelita lub płynach ustrojowych, powodując przemieszczanie się wody zgodnie z gradientem osmotycznym. Mechanizm ich działania opiera się na zasadzie osmozy – substancje te nie wchłaniają się lub wchłaniają się w minimalnym stopniu z przewodu pokarmowego, zatrzymując wodę w świetle jelita lub przyciągając ją z okolicznych tkanek.

• leki przeciw zawrotom głowy

  Leki przeciw zawrotom głowy (leki przeciwzawrotowe, antywertyginowe) to grupa preparatów stosowanych w leczeniu zawrotów głowy różnego pochodzenia, w tym błędnikowego, naczyniowego, pourazowego czy związanego z chorobą lokomocyjną. Działają one poprzez różne mechanizmy, m.in. hamowanie pobudzenia receptorów w układzie przedsionkowym, poprawę krążenia mózgowego czy działanie przeciwwymiotne.

• leki podnoszące ciśnienie krwi

  Leki podnoszące ciśnienie krwi, znane jako leki wazopresyjne, są stosowane w stanach hipotensji (niskiego ciśnienia tętniczego), zwłaszcza w sytuacjach zagrażających życiu, takich jak wstrząs septyczny, wstrząs kardiogenny czy podczas znieczulenia ogólnego. Działają one poprzez zwiększenie oporu naczyniowego, kurczenie naczyń krwionośnych, zwiększanie kurczliwości mięśnia sercowego lub zwiększenie objętości krwi krążącej.

• leki rozszerzające źrenice

  Leki rozszerzające źrenice (mydriatics) to preparaty farmakologiczne stosowane w celu poszerzenia źrenicy oka. Działają one poprzez wpływ na mięsień zwieracz źrenicy (powodując jego relaksację) lub na mięsień rozwieracz źrenicy (stymulując jego skurcz), co w efekcie prowadzi do mydriazy – rozszerzenia źrenicy. Są one niezbędne w diagnostyce okulistycznej, umożliwiając dokładne badanie dna oka oraz w terapii niektórych schorzeń okulistycznych.

• leki medycyny estetycznej

  Leki medycyny estetycznej stanowią szeroką grupę preparatów stosowanych w celu poprawy wyglądu skóry, redukcji oznak starzenia oraz korekcji różnych defektów estetycznych. Działają na różne struktury skóry i tkanki podskórnej, stymulując produkcję kolagenu, elastyny, kwasu hialuronowego lub czasowo modyfikując aktywność mięśni mimicznych.

• leki na niewydolność serca

  Leki na niewydolność serca to szeroka grupa preparatów farmaceutycznych stosowanych w leczeniu niewydolności serca – stanu, w którym serce nie jest w stanie pompować wystarczającej ilości krwi, aby zaspokoić potrzeby organizmu. Terapia farmakologiczna niewydolności serca ma na celu poprawę jakości życia pacjentów, zmniejszenie objawów, spowolnienie progresji choroby i redukcję śmiertelności.

• leki na dławicę piersiową

  Leki na dławicę piersiową to grupa preparatów stosowanych w leczeniu choroby niedokrwiennej serca, objawiającej się bólem w klatce piersiowej spowodowanym niedostatecznym dopływem krwi do mięśnia sercowego. Działają one poprzez różne mechanizmy, które skutkują poprawą zaopatrzenia mięśnia sercowego w tlen lub zmniejszeniem jego zapotrzebowania na tlen.

• antagoniści receptora neurokininy 1 (NK1)

  Antagoniści receptora neurokininy 1 (NK1) to grupa leków, która blokuje działanie substancji P na receptor NK1, zapobiegając aktywacji sygnałów związanych z wymiotami, nudnościami oraz bólem. Receptory NK1 znajdują się w centralnym i obwodowym układzie nerwowym, głównie w obszarach mózgu odpowiedzialnych za wywoływanie nudności i wymiotów, takich jak area postrema i jądro pasma samotnego.

• leki do intensywnej opieki medycznej

  Leki do intensywnej opieki medycznej stanowią szeroką grupę preparatów farmakologicznych stosowanych w oddziałach intensywnej terapii (OIT) do leczenia pacjentów w stanie krytycznym. Są to specjalistyczne środki ukierunkowane na podtrzymywanie funkcji życiowych, stabilizację parametrów hemodynamicznych, sedację, analgezję, zwalczanie infekcji oraz leczenie niewydolności wielonarządowej.

• alkaloidy barwinka

  Alkaloidy barwinka to grupa związków pochodzenia naturalnego, pozyskiwanych z rośliny Catharanthus roseus (barwinek różowy). Stanowią ważną grupę leków przeciwnowotworowych, działających poprzez hamowanie polimeryzacji tubuliny, co zaburza tworzenie mikrotubul niezbędnych do podziału komórek. Przez to zatrzymują komórki w fazie M cyklu komórkowego, prowadząc do apoptozy komórek nowotworowych, które intensywnie się dzielą.

• leki stosowane w przewlekłej niewydolności żylnej

  Leki stosowane w przewlekłej niewydolności żylnej (PNŻ) są ukierunkowane na zmniejszenie objawów, poprawę mikrokrążenia oraz zapobieganie progresji choroby. Działają one poprzez zwiększenie napięcia ściany naczyń żylnych, poprawę drenażu limfatycznego oraz redukcję stanu zapalnego, co pomaga w łagodzeniu takich objawów jak uczucie ciężkości nóg, obrzęki, ból czy nocne kurcze.

• antybiotyki do stosowania miejscowego

  Antybiotyki do stosowania miejscowego to grupa leków przeznaczonych do aplikacji bezpośrednio na powierzchnię skóry, błony śluzowe, do oka, ucha lub na rany, w celu zwalczania miejscowych zakażeń bakteryjnych. Działają poprzez hamowanie wzrostu lub niszczenie bakterii w miejscu aplikacji, bez znaczącego wchłaniania do krwiobiegu, co minimalizuje ryzyko działań ogólnoustrojowych.

• leki przeciwmiażdżycowe

  Leki przeciwmiażdżycowe to grupa preparatów farmakologicznych stosowanych w celu zapobiegania lub spowolnienia procesu powstawania blaszek miażdżycowych w tętnicach. Ich głównym zadaniem jest redukcja stężenia lipidów we krwi, szczególnie cholesterolu LDL („złego cholesterolu”), który odkłada się w ścianach naczyń krwionośnych, prowadząc do ich zwężenia i usztywnienia. Mechanizm działania tych leków polega przede wszystkim na hamowaniu syntezy cholesterolu w wątrobie, zwiększaniu jego wydalania lub zmniejszaniu wchłaniania z przewodu pokarmowego.

• leki przeciwanafilaktyczne

  Leki przeciwanafilaktyczne to grupa farmaceutyków stosowanych w profilaktyce i leczeniu reakcji anafilaktycznych – ostrych, zagrażających życiu odpowiedzi układu immunologicznego na alergen. Działają one poprzez hamowanie uwalniania mediatorów reakcji alergicznej, blokowanie ich receptorów lub przeciwdziałanie ich efektom fizjologicznym.

• fluoropirymidyny

  Fluoropirymidyny to grupa leków przeciwnowotworowych należących do antymetabolitów, które działają poprzez zaburzanie syntezy DNA i RNA w komórkach nowotworowych. Strukturalnie są to analogi pirymidyny z atomem fluoru, co zwiększa ich skuteczność terapeutyczną. Głównym mechanizmem działania jest inhibicja enzymu syntazy tymidylanowej, kluczowego dla syntezy DNA, co prowadzi do śmierci komórek nowotworowych.

• leki stosowane w chorobach autoimmunologicznych

  Leki stosowane w chorobach autoimmunologicznych to zróżnicowana grupa środków farmakologicznych stosowanych w leczeniu schorzeń, w których układ odpornościowy atakuje własne tkanki organizmu. Ich głównym celem jest modulowanie lub hamowanie nieprawidłowej odpowiedzi immunologicznej, zmniejszanie stanu zapalnego i zapobieganie uszkodzeniom narządów.

• ksantyny

  Ksantyny to grupa leków o działaniu bronchodylatacyjnym, które rozszerzają oskrzela poprzez hamowanie enzymu fosfodiesterazy i zwiększenie stężenia cAMP w komórkach mięśni gładkich dróg oddechowych. Dodatkowo wykazują działanie stymulujące na ośrodkowy układ nerwowy, zwiększają kurczliwość mięśnia sercowego oraz działają moczopędnie.

• roztwory do żywienia pozajelitowego

  Roztwory do żywienia pozajelitowego to specjalistyczne preparaty, które umożliwiają dostarczenie niezbędnych składników odżywczych bezpośrednio do krwiobiegu pacjenta, z pominięciem przewodu pokarmowego. Stosowane są u pacjentów, u których nie jest możliwe lub wystarczające żywienie drogą przewodu pokarmowego, na przykład w przypadku niedrożności przewodu pokarmowego, ciężkiego niedożywienia, w okresie okołooperacyjnym, przy ciężkich stanach katabolicznych lub w przypadku chorób zapalno-zanikowych jelit.

• płyny koloidowe

  Płyny koloidowe to preparaty infuzyjne stosowane w terapii płynowej, które zawierają cząsteczki koloidalne o masie cząsteczkowej powyżej 10 kDa. Dzięki wysokiej masie cząsteczkowej substancje te długo utrzymują się w przestrzeni śródnaczyniowej, zwiększając ciśnienie onkotyczne osocza i przyciągając wodę z przestrzeni pozanaczyniowej do łożyska naczyniowego. Płyny te są wykorzystywane głównie do przywracania i utrzymywania objętości wewnątrznaczyniowej w stanach hipowolemii, wstrząsie oraz do poprawy parametrów hemodynamicznych.

• koncentraty czynnika IX

  Koncentraty czynnika IX to preparaty stosowane w leczeniu hemofilii B (nazywanej również chorobą Christmasa), rzadkiej wrodzonej skazy krwotocznej spowodowanej niedoborem czynnika IX. Działają poprzez uzupełnienie brakującego czynnika krzepnięcia, umożliwiając prawidłowe tworzenie skrzepu i zatrzymanie krwawienia. Koncentraty te są stosowane zarówno w leczeniu doraźnym krwawień, jak i w profilaktyce krwawień u pacjentów z ciężką postacią choroby.

• roztwory do hemodiafiltracji

  Roztwory do hemodiafiltracji to specjalistyczne płyny medyczne stosowane w terapii nerkozastępczej, łączącej elementy hemodializy i hemofiltracji. Ich podstawowym zadaniem jest usuwanie toksyn i zbędnych produktów przemiany materii z krwi pacjentów z ciężką niewydolnością nerek. Roztwory te umożliwiają zarówno dyfuzję (transport cząsteczek z obszaru o wyższym stężeniu do obszaru o niższym stężeniu), jak i konwekcję (transport cząsteczek wraz z przepływem rozpuszczalnika).

• szczepionki przeciw wirusowemu zapaleniu wątroby typu A

  Szczepionki przeciw wirusowemu zapaleniu wątroby typu A (WZW A) to preparaty biologiczne stosowane do zapobiegania infekcji wirusem zapalenia wątroby typu A. Wirus HAV przenosi się głównie drogą pokarmową poprzez skażoną żywność, wodę lub bliski kontakt z osobą zakażoną. Szczepionki te zawierają inaktywowany (martwy) wirus zapalenia wątroby typu A, który stymuluje układ odpornościowy do wytworzenia przeciwciał ochronnych bez wywoływania choroby.

• szczepionki przeciw tężcowi

  Szczepionki przeciw tężcowi to preparaty immunologiczne zawierające toksoid tężcowy (inaktywowaną toksynę tężcową), które stymulują układ odpornościowy do wytworzenia przeciwciał chroniących przed zakażeniem laseczką tężca (Clostridium tetani). Tężec jest ostrą chorobą zakaźną układu nerwowego, która charakteryzuje się wzmożonym napięciem mięśni i bolesnymi skurczami.

• preparaty keratolityczne

  Preparaty keratolityczne to grupa leków stosowanych do złuszczania nadmiaru zrogowaciałego naskórka. Ich działanie polega na rozpuszczaniu lub osłabianiu wiązań między komórkami warstwy rogowej naskórka, co prowadzi do ich złuszczania. Dzięki temu procesowi możliwe jest usunięcie zmian chorobowych takich jak łuszczyca, brodawki, modzele, odciski czy rogowacenie słoneczne.