Leki w grupie
„leki na niewydolność serca”

Leki na niewydolność serca to szeroka grupa preparatów farmaceutycznych stosowanych w leczeniu niewydolności serca – stanu, w którym serce nie jest w stanie pompować wystarczającej ilości krwi, aby zaspokoić potrzeby organizmu. Terapia farmakologiczna niewydolności serca ma na celu poprawę jakości życia pacjentów, zmniejszenie objawów, spowolnienie progresji choroby i redukcję śmiertelności.

Do najważniejszych grup leków stosowanych w niewydolności serca należą: inhibitory konwertazy angiotensyny (ACE-I), antagoniści receptora angiotensyny II (ARB), beta-adrenolityki, antagoniści aldosteronu, diuretyki, inhibitory neprylizyny i receptora angiotensyny (ARNI), oraz nowsze leki jak inhibitory SGLT-2 czy iwabradyna.

Inhibitory ACE (np. ramipril – Tritace, perindopril – Prestarium, enalapril – Enarenal) blokują enzym konwertujący angiotensynę, co prowadzi do rozszerzenia naczyń krwionośnych i zmniejszenia obciążenia serca. Leki z grupy ARB (np. walsartan – Diovan, kandesartan – Atacand) działają podobnie, blokując receptor angiotensyny II. Są zwykle stosowane u pacjentów nietolerujących ACE-I.

Beta-adrenolityki (np. karwedilol – Vivacor, bisoprolol – Concor, metoprolol – Betaloc) zmniejszają częstość akcji serca, ciśnienie tętnicze i obciążenie serca. Początkowo mogą pogorszyć objawy niewydolności serca, ale długoterminowo poprawiają funkcję serca i wydłużają życie pacjentów.

Antagoniści aldosteronu (spironolakton – Spironol, eplerenon – Inspra) blokują działanie aldosteronu, zmniejszając retencję sodu i wody oraz zapobiegając włóknieniu mięśnia sercowego. Diuretyki (furosemid – Furosemid, torasemid – Diuver) zmniejszają obciążenie serca poprzez redukcję objętości krwi krążącej.

ARNI, reprezentowane przez sakubitryl/walsartan (Entresto), łączą działanie inhibitora neprylizyny i ARB, co daje lepsze efekty kliniczne niż stosowanie samych inhibitorów ACE. Inhibitory SGLT-2 (dapagliflozyna – Forxiga, empagliflozyna – Jardiance), pierwotnie stosowane w cukrzycy, wykazują istotne korzyści w leczeniu niewydolności serca niezależnie od obecności cukrzycy.

Największą zaletą stosowania leków na niewydolność serca jest kompleksowe oddziaływanie na patofizjologię choroby – zmniejszenie obciążenia wstępnego i następczego serca, blokowanie niekorzystnych mechanizmów neurohormonalnych, poprawa funkcji mięśnia sercowego i zapobieganie niekorzystnej przebudowie serca. Leczenie farmakologiczne znacząco poprawia jakość życia pacjentów, zmniejsza liczbę hospitalizacji i wydłuża życie.

Niebezpieczeństwa związane ze stosowaniem tych leków obejmują m.in. hipotensję (przy ACE-I, ARB, beta-adrenolitykach), hiperkaliemię (przy ACE-I, ARB, antagonistach aldosteronu), pogorszenie funkcji nerek (szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu diuretyków, ACE-I/ARB i antagonistów aldosteronu), a także kaszel (przy ACE-I). Leki beta-adrenolityczne mogą początkowo nasilać objawy niewydolności serca oraz maskować objawy hipoglikemii u diabetyków. Diuretyki mogą powodować odwodnienie, zaburzenia elektrolitowe i nasilać niewydolność nerek.

W zależności od fenotypu niewydolności serca (HFrEF – z obniżoną frakcją wyrzutową, HFmrEF – z pośrednią frakcją wyrzutową, HFpEF – z zachowaną frakcją wyrzutową) stosuje się różne schematy leczenia, przy czym najlepiej udokumentowane korzyści z terapii farmakologicznej dotyczą niewydolności serca ze zmniejszoną frakcją wyrzutową.

Lista leków w tej grupie

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl