Leki w grupie
„leki na dławicę piersiową”

Leki na dławicę piersiową to grupa preparatów stosowanych w leczeniu choroby niedokrwiennej serca, objawiającej się bólem w klatce piersiowej spowodowanym niedostatecznym dopływem krwi do mięśnia sercowego. Działają one poprzez różne mechanizmy, które skutkują poprawą zaopatrzenia mięśnia sercowego w tlen lub zmniejszeniem jego zapotrzebowania na tlen.

W leczeniu dławicy piersiowej stosuje się kilka grup leków, które można podzielić na preparaty doraźne i długoterminowe. Do głównych grup należą: azotany, beta-adrenolityki, antagoniści wapnia, leki przeciwpłytkowe oraz nowsze substancje jak iwabradyna czy trimetazydyna.

Azotany organiczne są najstarszą grupą leków przeciwdławicowych. Działają poprzez rozszerzenie naczyń krwionośnych, co zmniejsza obciążenie serca i poprawia jego ukrwienie. Najważniejsze substancje z tej grupy to nitrogliceryna (preparaty: Nitrocard, Nitromint), izosorbid dinitratu (Sorbonit) i izosorbid mononitrat (Effox, Mono Mack). Azotany są szczególnie skuteczne w doraźnym leczeniu napadów dławicy.

Beta-adrenolityki blokują receptory beta-adrenergiczne, zmniejszając częstość akcji serca i jego kurczliwość, co skutkuje redukcją zapotrzebowania na tlen. Do najczęściej stosowanych należą: metoprolol (Betaloc, Metocard), bisoprolol (Concor, Bisoprolol), karwedilol (Vivacor, Carvedilol) oraz nebiwolol (Nebilet). Są lekami pierwszego wyboru w stabilnej dławicy piersiowej.

Antagoniści wapnia hamują napływ jonów wapnia do komórek mięśnia sercowego i naczyń krwionośnych, powodując rozluźnienie naczyń i zmniejszenie zapotrzebowania serca na tlen. Wyróżniamy tu pochodne dihydropirydyny (np. amlodypina – Amlozek, Norvasc), benzotiazepiny (diltiazem – Dilzem) i fenyloalkiloaminy (werapamil – Isoptin, Staveran).

Leki przeciwpłytkowe zapobiegają tworzeniu się zakrzepów, które mogą blokować naczynia wieńcowe. Najczęściej stosowane to kwas acetylosalicylowy (Acard, Polocard) oraz klopidogrel (Plavix, Areplex), a także nowsze – tikagrelor (Brilique) i prasugrel (Efient).

Wśród nowszych leków stosowanych w dławicy piersiowej znajdują się: iwabradyna (Procoralan), która selektywnie hamuje kanał jonowy If w węźle zatokowym, zmniejszając częstość akcji serca; trimetazydyna (Preductal MR), działająca metabolicznie poprzez optymalizację zużycia tlenu przez kardiomiocyty; oraz ranolazyna (Ranexa), która zmniejsza wewnątrzkomórkowe przeciążenie wapniem.

Największą zaletą nowoczesnego leczenia przeciwdławicowego jest możliwość łączenia leków o różnych mechanizmach działania, co pozwala na zwiększenie skuteczności terapii przy jednoczesnym zmniejszeniu ryzyka działań niepożądanych. Leczenie skojarzone często prowadzi do lepszej kontroli objawów i poprawy jakości życia pacjentów.

Niebezpieczeństwa stosowania leków przeciwdławicowych obejmują działania niepożądane specyficzne dla poszczególnych grup. Azotany mogą powodować bóle głowy, niedociśnienie i rozwój tolerancji przy regularnym stosowaniu. Beta-adrenolityki mogą wywoływać bradykardię, hipotensję, bronchospazm i maskować objawy hipoglikemii. Antagoniści wapnia mogą prowadzić do obrzęków obwodowych, zaparć i hipotensji. Leki przeciwpłytkowe zwiększają ryzyko krwawień. Ważne jest, aby dobór leków był zindywidualizowany i uwzględniał choroby współistniejące oraz potencjalne interakcje z innymi przyjmowanymi preparatami.

Lista leków w tej grupie

  1. 19.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl