Leki w grupie
„roztwory do hemodiafiltracji”

Roztwory do hemodiafiltracji to specjalistyczne płyny medyczne stosowane w terapii nerkozastępczej, łączącej elementy hemodializy i hemofiltracji. Ich podstawowym zadaniem jest usuwanie toksyn i zbędnych produktów przemiany materii z krwi pacjentów z ciężką niewydolnością nerek. Roztwory te umożliwiają zarówno dyfuzję (transport cząsteczek z obszaru o wyższym stężeniu do obszaru o niższym stężeniu), jak i konwekcję (transport cząsteczek wraz z przepływem rozpuszczalnika).

Roztwory do hemodiafiltracji muszą być sterylne, apirogenne oraz precyzyjnie zbilansowane pod względem składu elektrolitowego. Zawierają one ściśle określone stężenia jonów sodu, potasu, wapnia, magnezu, chlorków oraz buforów (najczęściej wodorowęglanów). Stosuje się je w dwóch głównych postaciach: jako roztwór dializacyjny (otaczający włókna dializatora) oraz jako płyn substytucyjny (podawany bezpośrednio do krwi pacjenta).

Do najpopularniejszych roztworów do hemodiafiltracji należą: Prismasol, Phoxilium, MultiBic, Duosol, Hemosol BO, oraz NuBain. Na polskim rynku dostępne są preparaty takich producentów jak Baxter (Prismasol, Hemosol), Fresenius Medical Care (MultiBic) czy B. Braun (Duosol).

Największą zaletą stosowania roztworów do hemodiafiltracji jest możliwość skutecznego usuwania zarówno małych, jak i średnich cząsteczek toksycznych, co poprawia efektywność leczenia w porównaniu do klasycznej hemodializy. Dodatkowo, technika ta zapewnia lepszą stabilność hemodynamiczną pacjenta, zmniejsza ryzyko hipotensji śróddializacyjnej i poprawia tolerancję zabiegu.

Niebezpieczeństwa związane ze stosowaniem tych roztworów obejmują ryzyko zaburzeń elektrolitowych (szczególnie hipokalcemii, hipofosfatemii), zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej oraz możliwość wystąpienia reakcji alergicznych. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z niestabilnością hemodynamiczną, ciężkimi zaburzeniami elektrolitowymi oraz zaburzeniami krzepnięcia.

Roztwory do hemodiafiltracji dzielą się na podgrupy w zależności od składu buforu: roztwory wodorowęglanowe (najczęściej stosowane, zawierające wodorowęglany jako bufor), roztwory mleczanowe (zawierające mleczany jako prekursory wodorowęglanów, rzadziej stosowane z uwagi na potencjalne działania niepożądane) oraz roztwory octanowe (zawierające octany, które są metabolizowane do wodorowęglanów, obecnie rzadko stosowane). Istnieje również podział ze względu na stężenie potasu (roztwory nisko-, średnio- i wysokopotasowe) oraz stężenie wapnia, dostosowywane do indywidualnych potrzeb pacjenta.

Lista leków w tej grupie

  1. 21.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl