Leki w grupie
„roztwory do hemofiltracji”

Roztwory do hemofiltracji są specjalistycznymi płynami stosowanymi podczas ciągłych technik nerkozastępczych (CRRT), w szczególności w metodzie ciągłej hemofiltracji żylno-żylnej (CVVH). Te sterylne roztwory służą do usuwania toksyn, wyrównywania zaburzeń elektrolitowych i kwasowo-zasadowych oraz kontroli objętości płynów u pacjentów z ostrą niewydolnością nerek, szczególnie w stanach krytycznych, gdy tradycyjna hemodializa nie jest wskazana.

Roztwory do hemofiltracji działają na zasadzie konwekcji – przepływu płynu przez półprzepuszczalną membranę pod wpływem gradientu ciśnień. Podczas tego procesu usuwane są z krwi toksyny mocznicowe, nadmiar wody i elektrolitów, a jednocześnie podawany jest płyn substytucyjny o odpowiednim składzie, który uzupełnia składniki konieczne do utrzymania homeostazy.

Najważniejsze rodzaje roztworów stosowanych w hemofiltracji to roztwory substytucyjne (uzupełniające) oraz dializacyjne. Roztwory substytucyjne mogą być podawane przed filtrem (predylucja) lub po filtrze (postdylucja). Dostępne są warianty zawierające różne stężenia elektrolitów (sodu, potasu, wapnia, magnezu), bufory (najczęściej wodorowęglany lub mleczany) oraz glukozę.

Do najczęściej stosowanych preparatów na polskim rynku należą: Prismasol, Hemosol, Multibic, Duosol, PrismOcal oraz Phoxilium. Preparaty te występują w różnych wariantach składu elektrolitowego (np. Prismasol 2, Prismasol 4), dostosowanych do indywidualnych potrzeb pacjentów i konkretnych sytuacji klinicznych.

Główną zaletą stosowania roztworów do hemofiltracji jest możliwość prowadzenia ciągłej terapii nerkozastępczej, co pozwala na łagodne i stopniowe usuwanie toksyn oraz kontrolę objętości płynów. Jest to szczególnie korzystne u niestabilnych hemodynamicznie pacjentów w stanach krytycznych, którzy mogliby nie tolerować gwałtownych zmian objętości i składu elektrolitowego charakterystycznych dla konwencjonalnej hemodializy.

Należy jednak pamiętać o potencjalnych zagrożeniach związanych z tą metodą leczenia. Najważniejsze z nich to ryzyko zaburzeń elektrolitowych (szczególnie hiponatremii, hipokaliemii lub hipernatremii), kwasicy lub zasadowicy metabolicznej przy niewłaściwym doborze roztworów, a także możliwość powikłań związanych z antykoagulacją stosowaną w celu zapobiegania wykrzepianiu krwi w układzie. Istotnym problemem może być również utrata ważnych składników odżywczych, w tym aminokwasów, witamin i pierwiastków śladowych.

Roztwory do hemofiltracji można podzielić ze względu na rodzaj buforu (roztwory oparte na mleczanach lub wodorowęglanach), stężenie potasu (od 0 do 4 mmol/l) oraz stężenie glukozy (roztwory z glukozą lub bez). Dobór odpowiedniego roztworu zależy od stanu klinicznego pacjenta, w tym funkcji wątroby, równowagi kwasowo-zasadowej oraz stężenia elektrolitów w surowicy.

Lista leków w tej grupie

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl