Grupy leków

Grupy leków, strona 9 z 33

• leki do żywienia pozajelitowego

  Leki do żywienia pozajelitowego to preparaty stosowane w terapii żywieniowej, umożliwiające dostarczenie niezbędnych składników odżywczych drogą dożylną pacjentom, którzy nie mogą być żywieni drogą doustną lub enteralną. Żywienie pozajelitowe (parenteral nutrition, PN) polega na podawaniu bezpośrednio do krwiobiegu roztworu składającego się z aminokwasów, glukozy, tłuszczów, elektrolitów, pierwiastków śladowych i witamin, z pominięciem przewodu pokarmowego.

• leki stosowane miejscowo

  Leki stosowane miejscowo to preparaty przeznaczone do aplikacji bezpośrednio na skórę, błony śluzowe, rogówkę, stawy, mięśnie i inne tkanki, w celu uzyskania efektu terapeutycznego w miejscu podania, przy jednoczesnym ograniczeniu działania ogólnoustrojowego. Dzięki takiemu podejściu można osiągnąć wysokie stężenie substancji czynnej w miejscu docelowym przy jednoczesnym zmniejszeniu ryzyka wystąpienia działań niepożądanych związanych z absorpcją systemową.

• leki zmniejszające stężenie kwasu moczowego

  Leki zmniejszające stężenie kwasu moczowego to grupa leków stosowanych głównie w leczeniu dny moczanowej (podagry) oraz hiperurykemii. Ich działanie polega na obniżaniu poziomu kwasu moczowego we krwi poprzez różne mechanizmy: hamowanie produkcji kwasu moczowego, zwiększanie jego wydalania przez nerki lub przekształcanie go w formy łatwiej rozpuszczalne i wydalane.

• roztwory aminokwasów do żywienia pozajelitowego

  Roztwory aminokwasów do żywienia pozajelitowego stanowią kluczowy element terapii żywieniowej u pacjentów, którzy nie mogą przyjmować pokarmu drogą doustną lub enteralną. Dostarczają one niezbędnych składników białkowych w postaci pojedynczych aminokwasów lub krótkich peptydów, umożliwiając organizmowi syntezę własnych białek, naprawę tkanek oraz podtrzymanie funkcji immunologicznych.

• sulfonamidy

  Sulfonamidy to grupa leków przeciwbakteryjnych, które działają poprzez hamowanie syntezy kwasu foliowego u bakterii. Blokują one enzym – syntetazę dihydropteroinową, co prowadzi do zatrzymania wzrostu i rozmnażania bakterii (działanie bakteriostatyczne). Sulfonamidy wykazują szerokie spektrum działania przeciwbakteryjnego, obejmujące zarówno bakterie Gram-dodatnie, jak i Gram-ujemne.

• leki cytoprotekcyjne

  Leki cytoprotekcyjne to grupa preparatów farmaceutycznych, których głównym zadaniem jest ochrona komórek błony śluzowej przewodu pokarmowego przed uszkodzeniami. Ich działanie polega na wzmacnianiu naturalnych mechanizmów obronnych tkanek, szczególnie błony śluzowej żołądka i dwunastnicy, przez co zapobiegają powstawaniu owrzodzeń lub przyspieszają gojenie już istniejących zmian.

• leki miejscowe

  Leki miejscowe to preparaty przeznaczone do aplikacji bezpośrednio na skórę, błony śluzowe lub do jam ciała w celu uzyskania efektu terapeutycznego ograniczonego do miejsca podania. Ich działanie polega na dostarczeniu substancji czynnej bezpośrednio do obszaru docelowego, minimalizując jednocześnie ekspozycję ogólnoustrojową i związane z nią działania niepożądane.

• leki estrogenowo-progestagenowe

  Leki estrogenowo-progestagenowe to preparaty zawierające dwa typy hormonów płciowych: estrogeny oraz progestageny. Działają one poprzez regulację cyklu miesiączkowego, hamowanie owulacji, zmianę błony śluzowej macicy oraz zwiększenie gęstości śluzu szyjkowego. Głównym mechanizmem antykoncepcyjnym jest zahamowanie wydzielania gonadotropin przysadkowych, co zapobiega dojrzewaniu pęcherzyków jajnikowych i owulacji.

• antymetabolity

  Antymetabolity to grupa leków cytotoksycznych, które działają poprzez hamowanie metabolizmu komórkowego, blokując działanie określonych enzymów niezbędnych do syntezy DNA i RNA. Poprzez swoje podobieństwo strukturalne do naturalnych metabolitów, wbudowują się w szlaki metaboliczne komórek, zakłócając ich namnażanie. Efektem działania jest zahamowanie podziałów komórkowych, szczególnie intensywnych w komórkach nowotworowych.

• kortykosteroidy miejscowe

  Kortykosteroidy miejscowe to grupa leków stosowanych zewnętrznie w leczeniu różnych chorób skóry o podłożu zapalnym i alergicznym. Działają przeciwzapalnie, przeciwświądowo, przeciwalergicznie oraz immunosupresyjnie poprzez hamowanie aktywności komórek biorących udział w procesie zapalnym oraz blokowanie uwalniania mediatorów zapalenia.

• leki miorelaksacyjne

  Leki miorelaksacyjne to grupa preparatów farmakologicznych stosowanych w celu zmniejszenia napięcia mięśniowego. Działają one poprzez wpływ na ośrodkowy układ nerwowy lub bezpośrednio na mięśnie szkieletowe, prowadząc do ich relaksacji. Głównym celem terapeutycznym jest łagodzenie bólu związanego ze zwiększonym napięciem mięśniowym, poprawa ruchomości oraz zwiększenie komfortu pacjenta.

• leki przeciwfibrynolityczne

  Leki przeciwfibrynolityczne (antyfibrynolityczne) to grupa preparatów, które hamują proces fibrynolizy, czyli rozpuszczania skrzepów krwi. Działają one poprzez blokowanie aktywacji plazminogenu do plazminy lub bezpośrednie hamowanie aktywności plazminy. Głównym celem terapeutycznym tych leków jest zmniejszenie krwawienia poprzez stabilizację powstałych skrzepów fibrynowych.

• elektrolity

  Elektrolity to substancje, które w roztworach wodnych (np. w osoczu krwi) ulegają dysocjacji na jony dodatnie (kationy) i ujemne (aniony). Są one niezbędne do prawidłowego funkcjonowania organizmu, regulując równowagę kwasowo-zasadową, utrzymując odpowiednie nawodnienie komórek oraz biorąc udział w przewodzeniu impulsów nerwowych i skurczach mięśni.

• enzymy trzustkowe

  Enzymy trzustkowe to preparaty zawierające naturalne enzymy trawienne produkowane przez trzustkę, które wspomagają trawienie pokarmów. Główne enzymy to: lipaza (rozkłada tłuszcze), amylaza (rozkłada węglowodany) i proteaza (rozkłada białka). Preparaty te stosowane są w terapii substytucyjnej przy niedoborze lub braku enzymów trzustkowych, co występuje w schorzeniach takich jak przewlekłe zapalenie trzustki, mukowiscydoza, stan po resekcji trzustki czy niedrożność przewodów trzustkowych.

• środek przeczyszczający

  Środki przeczyszczające (laksacyjne) to grupa leków stosowanych w celu przyspieszenia opróżniania jelit, ułatwienia defekacji i złagodzenia zaparć. Działają poprzez zwiększenie częstotliwości wypróżnień oraz zmiękczenie stolca na różne sposoby, w zależności od mechanizmu działania.

• azotany organiczne

  Azotany organiczne to grupa leków rozszerzających naczynia krwionośne, stosowanych głównie w leczeniu choroby niedokrwiennej serca. Działają poprzez uwalnianie tlenku azotu (NO), który powoduje rozkurcz mięśni gładkich naczyń krwionośnych, głównie żylnych, a w większych dawkach również tętniczych. Prowadzi to do zmniejszenia obciążenia wstępnego i następczego serca, co skutkuje zmniejszeniem zapotrzebowania mięśnia sercowego na tlen.

• preparaty do dezynfekcji skóry i błon śluzowych

  Preparaty do dezynfekcji skóry i błon śluzowych to środki stosowane w celu redukcji liczby drobnoustrojów patogennych i saprofitycznych na powierzchni skóry i błon śluzowych. Działają bakteriobójczo, wirusobójczo i grzybobójczo, co pozwala na zapobieganie zakażeniom podczas zabiegów medycznych, inwazyjnych procedur oraz w codziennej higienie medycznej.

• środki kontrastowe jodowe

  Środki kontrastowe jodowe to substancje zawierające atomy jodu, które zwiększają kontrast między różnymi tkankami podczas badań obrazowych, takich jak tomografia komputerowa (TK), urografia, angiografia czy cholangiografia. Działają one na zasadzie pochłaniania promieni rentgenowskich, co pozwala na uwidocznienie narządów, naczyń krwionośnych i innych struktur anatomicznych, które bez kontrastu byłyby słabo widoczne lub niewidoczne.

• leki obkurczające naczynia błony śluzowej nosa

  Leki obkurczające naczynia błony śluzowej nosa (sympatykomimetyki donosowe) to grupa preparatów powodujących zwężenie naczyń krwionośnych w błonie śluzowej nosa, co zmniejsza jej przekrwienie i obrzęk. Działają poprzez stymulację receptorów alfa-adrenergicznych w naczyniach krwionośnych błony śluzowej nosa, prowadząc do ich skurczu i zmniejszenia przepływu krwi. Efektem jest udrożnienie nosa, ułatwienie oddychania i zmniejszenie wydzieliny.

• nukleotydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy

  Nukleotydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy (NtRTI) to grupa leków przeciwretrowirusowych stosowanych głównie w leczeniu zakażeń HIV. Działają one poprzez hamowanie enzymu odwrotnej transkryptazy, kluczowego dla replikacji wirusa HIV, blokując jego zdolność do przepisywania RNA wirusa na DNA, co jest niezbędnym etapem w cyklu życiowym wirusa. W przeciwieństwie do nienukleozydowych inhibitorów (NNRTI), nukleotydowe inhibitory wbudowują się bezpośrednio w tworzący się łańcuch DNA, powodując jego terminację.

• środek kontrastowy do rezonansu magnetycznego

  Środki kontrastowe do rezonansu magnetycznego (RM) to substancje stosowane w celu poprawy widoczności struktur anatomicznych i zmian patologicznych podczas badania rezonansem magnetycznym. Ich działanie polega na zmianie czasu relaksacji protonów wodoru w tkankach, co prowadzi do zwiększenia kontrastu między różnymi strukturami. Dzięki temu możliwe jest dokładniejsze uwidocznienie zmian chorobowych, które bez kontrastu mogłyby pozostać niezauważone.

• beta2-mimetyki długodziałające

  Beta2-mimetyki długodziałające (LABA – Long-Acting Beta-Agonists) to grupa leków rozszerzających oskrzela, które selektywnie pobudzają receptory beta2-adrenergiczne zlokalizowane głównie w drogach oddechowych. Ich działanie polega na zwiększeniu stężenia wewnątrzkomórkowego cAMP, co prowadzi do rozkurczu mięśni gładkich oskrzeli i rozszerzenia dróg oddechowych. W przeciwieństwie do krótkodziałających beta2-mimetyków (SABA), LABA działają przez 12-24 godzin, zapewniając długotrwałą kontrolę objawów.

• leki stosowane w intensywnej terapii

  Leki stosowane w intensywnej terapii to specjalistyczne preparaty wykorzystywane na oddziałach intensywnej terapii (OIT) do leczenia pacjentów w stanie krytycznym. Obejmują one szeroki zakres substancji, które służą do podtrzymywania funkcji życiowych, leczenia niewydolności narządowej, zapewnienia sedacji, analgezji oraz zwalczania infekcji zagrażających życiu.

• antagoniści receptorów alfa1-adrenergicznych

  Antagoniści receptorów alfa1-adrenergicznych (alfa-blokery) to grupa leków, które blokują receptory alfa1-adrenergiczne, hamując ich pobudzenie przez noradrenalinę i adrenalinę. Podstawowym mechanizmem działania jest blokada receptorów alfa1 w mięśniach gładkich naczyń krwionośnych, gruczole krokowym oraz szyi pęcherza moczowego, co prowadzi do rozkurczu mięśni gładkich i spadku oporu naczyniowego.

• aerozole do nosa

  Aerozole do nosa to postać leku przeznaczona do miejscowego podawania substancji leczniczych do jam nosowych. Dzięki rozpyleniu leku w formie mgiełki, uzyskuje się równomierne rozprowadzenie substancji czynnej na błonie śluzowej nosa, zapewniając szybkie działanie terapeutyczne przy jednoczesnym zmniejszeniu działań ogólnoustrojowych.

• leki stosowane w osteoporozie

  Leki stosowane w osteoporozie mają na celu spowolnienie lub zatrzymanie utraty masy kostnej, a w niektórych przypadkach zwiększenie gęstości kości i zmniejszenie ryzyka złamań. Działają one poprzez hamowanie resorpcji kości (antyresorpcyjne) lub stymulowanie tworzenia nowej tkanki kostnej (anaboliczne).

• inhibitory MAO-B

  Inhibitory monoaminooksydazy typu B (MAO-B) to grupa leków stosowanych głównie w leczeniu choroby Parkinsona. Enzymy MAO-B odpowiadają za metabolizm dopaminy w mózgu, a ich hamowanie zwiększa stężenie dopaminy w przestrzeni synaptycznej, co łagodzi objawy parkinsonizmu. W przeciwieństwie do nieselektywnych inhibitorów MAO, inhibitory MAO-B wykazują selektywność wobec izoformy B enzymu, co zmniejsza ryzyko niebezpiecznych interakcji z pokarmami zawierającymi tyraminę.

• leki stosowane w zawrotach głowy

  Leki stosowane w zawrotach głowy to grupa preparatów medycznych wykorzystywanych do łagodzenia lub eliminowania objawów związanych z zaburzeniami równowagi, które manifestują się jako subiektywne lub obiektywne wrażenie wirowania, niestabilności lub chwiania. Zawroty głowy mogą mieć różną etiologię, w tym zaburzenia przedsionkowe, naczyniopochodne, neurologiczne, psychogenne czy polekowe, co wpływa na wybór odpowiedniej farmakoterapii.

• leki obniżające stężenie kwasu moczowego

  Leki obniżające stężenie kwasu moczowego to grupa preparatów stosowanych w leczeniu dny moczanowej oraz innych stanów związanych z hiperurykemią. Ich działanie polega na zmniejszaniu stężenia kwasu moczowego we krwi poprzez hamowanie jego produkcji lub zwiększanie jego wydalania przez nerki.

• czynniki krzepnięcia

  Czynniki krzepnięcia to grupa białek osocza krwi odgrywających kluczową rolę w procesie hemostazy, czyli zatrzymania krwawienia. Uczestniczą w kaskadzie krzepnięcia, gdzie poprzez serię reakcji enzymatycznych przekształcają rozpuszczalny fibrynogen w nierozpuszczalną fibrynę, tworząc skrzep zatrzymujący krwawienie. Większość czynników krzepnięcia jest syntetyzowana w wątrobie, a niektóre z nich (II, VII, IX, X) wymagają witaminy K do prawidłowej syntezy.

• leki stosowane w nieżycie nosa

  Leki stosowane w nieżycie nosa to preparaty, które pomagają łagodzić objawy zapalenia błony śluzowej nosa, takie jak przekrwienie, obrzęk, nadmierne wydzielanie wydzieliny oraz blokada dróg nosowych. Działają one poprzez obkurczanie naczyń krwionośnych w błonie śluzowej nosa, hamowanie wydzielania śluzu lub blokowanie receptorów histaminowych.

• leki podobne do benzodiazepin

  Leki podobne do benzodiazepin, znane również jako leki „Z” lub niebenzodiazepinowe leki nasenne, to grupa preparatów działających na receptor GABA-A, podobnie jak benzodiazepiny, ale o innej strukturze chemicznej. Mają działanie nasenne, przeciwlękowe i miorelaksacyjne, choć ich głównym zastosowaniem jest leczenie bezsenności. Ich mechanizm działania polega na zwiększeniu powinowactwa kwasu gamma-aminomasłowego (GABA) do receptora GABA-A, co prowadzi do zwiększonego napływu jonów chlorkowych do neuronu i w efekcie do hiperpolaryzacji błony komórkowej.

• leki do znieczulenia

  Leki do znieczulenia to szeroka grupa preparatów farmakologicznych stosowanych w celu eliminacji bólu, świadomości lub napięcia mięśniowego podczas zabiegów medycznych. Znieczulenie może być ogólne (całkowite wyłączenie świadomości), regionalne (blokada czucia w określonym obszarze ciała) lub miejscowe (powierzchniowe znieczulenie konkretnego miejsca).

• środki dezynfekujące

  Środki dezynfekujące to preparaty o działaniu przeciwdrobnoustrojowym, przeznaczone do niszczenia lub hamowania wzrostu mikroorganizmów na powierzchniach nieożywionych, narzędziach, skórze oraz błonach śluzowych. Mechanizm ich działania polega najczęściej na denaturacji białek, uszkadzaniu błon komórkowych lub ingerencji w procesy metaboliczne mikroorganizmów.

• leki stosowane w białaczkach

  Leki stosowane w białaczkach to szeroka grupa leków przeciwnowotworowych, które są stosowane w leczeniu różnych typów białaczek – nowotworów układu krwiotwórczego. Działają one poprzez hamowanie podziałów komórkowych, indukcję apoptozy (programowanej śmierci komórek), modulację układu odpornościowego lub blokowanie specyficznych szlaków sygnałowych odpowiedzialnych za niekontrolowany wzrost i przeżycie komórek białaczkowych.

• doustne leki hipoglikemizujące

  Doustne leki hipoglikemizujące to grupa leków stosowanych w terapii cukrzycy typu 2, których głównym zadaniem jest obniżenie stężenia glukozy we krwi. W przeciwieństwie do insuliny, mogą być podawane drogą doustną, co zwiększa komfort pacjenta i ułatwia codzienne stosowanie.

• leki złożone przeciwcukrzycowe

  Leki złożone przeciwcukrzycowe to preparaty zawierające dwie lub więcej substancji czynnych o działaniu hipoglikemizującym w jednej tabletce. Stosowanie tych leków pozwala na uproszczenie schematu leczenia, poprawę adherencji pacjentów do terapii oraz potencjalne zwiększenie skuteczności leczenia dzięki działaniu synergistycznemu różnych mechanizmów obniżania glikemii.

• inhibitory trombiny

  Inhibitory trombiny to grupa leków przeciwzakrzepowych, które bezpośrednio hamują działanie trombiny (czynnika IIa) – kluczowego enzymu w kaskadzie krzepnięcia krwi. Poprzez wiązanie się z miejscem aktywnym trombiny, uniemożliwiają one przekształcanie fibrynogenu w fibrynę, co zapobiega tworzeniu się skrzepów. Inhibitory trombiny działają zarówno na trombinę wolną, jak i trombinę związaną ze skrzepem, co odróżnia je od heparyn.

• roztwory do hemodializy

  Roztwory do hemodializy to płyny wykorzystywane podczas zabiegów hemodializy, czyli procesu oczyszczania krwi pacjenta z toksyn, elektrolitów i nadmiaru płynów w przypadku niewydolności nerek. Roztwory te mają precyzyjnie określony skład elektrolitowy i pH, co umożliwia efektywne usuwanie produktów przemiany materii oraz korektę zaburzeń równowagi elektrolitowej i kwasowo-zasadowej.

• antagoniści kanałów wapniowych

  Antagoniści kanałów wapniowych (blokery kanałów wapniowych, CCB) to grupa leków stosowana głównie w leczeniu nadciśnienia tętniczego, choroby wieńcowej i zaburzeń rytmu serca. Działają poprzez blokowanie kanałów wapniowych typu L w błonach komórkowych mięśni gładkich naczyń krwionośnych i komórek mięśnia sercowego, co zmniejsza napływ jonów wapnia do wnętrza komórek. Efektem jest rozszerzenie naczyń krwionośnych (efekt wazodylatacyjny), zmniejszenie obciążenia następczego serca oraz zwolnienie przewodnictwa w węźle przedsionkowo-komorowym.

• preparat elektrolitowy

  Preparaty elektrolitowe to leki stosowane do uzupełniania niedoborów elektrolitów w organizmie, które są niezbędne do prawidłowego funkcjonowania komórek i utrzymania homeostazy. Podstawowym mechanizmem działania jest dostarczenie do organizmu jonów takich jak sód, potas, chlorki, wapń, magnez i fosforany, które uczestniczą w przewodnictwie nerwowym, kurczliwości mięśni, utrzymaniu gospodarki wodno-elektrolitowej oraz regulacji pH krwi.

• leki wspomagające odporność

  Leki wspomagające odporność to szeroka grupa preparatów farmaceutycznych i suplementów diety, które mają na celu stymulowanie układu immunologicznego organizmu. Ich działanie polega głównie na zwiększeniu aktywności komórek odpornościowych, wzmocnieniu barier ochronnych organizmu oraz stymulacji produkcji przeciwciał. Stosowane są zarówno profilaktycznie, jak i wspomagająco w trakcie infekcji.

• leki zobojętniające sok żołądkowy

  Leki zobojętniające sok żołądkowy (antacida) to grupa preparatów, które neutralizują kwas solny w żołądku, podwyższając pH soku żołądkowego. Działają lokalnie w świetle przewodu pokarmowego, reagując z kwasem solnym i tworząc związki obojętne chemicznie. Mechanizm ich działania polega na buforowaniu treści żołądkowej, co prowadzi do zmniejszenia kwaśności i ograniczenia aktywności proteolitycznej pepsyny.

• trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne

  Trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne (TLPD) to jedna z najstarszych grup leków stosowanych w leczeniu depresji. Ich działanie polega głównie na hamowaniu wychwytu zwrotnego monoamin (serotoniny i noradrenaliny) w ośrodkowym układzie nerwowym, co prowadzi do zwiększenia stężenia tych neuroprzekaźników w synapsach. Efektem jest poprawa nastroju, redukcja lęku oraz zwiększenie napędu psychoruchowego. TLPD swoją nazwę zawdzięczają charakterystycznej strukturze chemicznej zawierającej trzy pierścienie.

• rozpuszczalniki do leków parenteralnych

  Rozpuszczalniki do leków parenteralnych to substancje używane do rozpuszczania lub rozcieńczania leków podawanych pozajelitowo (drogą iniekcji lub infuzji). Pełnią kluczową rolę w farmakoterapii, umożliwiając podanie leku w formie płynnej, co zapewnia szybkie działanie i wysoką biodostępność. Rozpuszczalniki te muszą spełniać rygorystyczne wymagania dotyczące czystości, jałowości i kompatybilności z podawanymi lekami.

• leki uzupełniające niedobory elektrolitów

  Leki uzupełniające niedobory elektrolitów to preparaty służące do wyrównywania zaburzeń równowagi elektrolitowej organizmu. Elektrolity, takie jak sód, potas, wapń, magnez, chlorki i fosforany, są niezbędne do prawidłowego funkcjonowania komórek, przewodnictwa nerwowego, kurczliwości mięśni oraz utrzymania homeostazy płynowej. Ich niedobory mogą prowadzić do poważnych zaburzeń fizjologicznych, w tym zaburzeń rytmu serca, osłabienia mięśniowego, drgawek czy zaburzeń świadomości.

• leki pochodzenia roślinnego

  Leki pochodzenia roślinnego to preparaty farmaceutyczne, których substancje czynne pochodzą z roślin leczniczych. Działają one poprzez dostarczanie organizmowi związków biologicznie czynnych, takich jak alkaloidy, glikozydy, flawonoidy, saponiny, antrachinony, olejki eteryczne i wiele innych. Te związki mogą wykazywać działanie przeciwzapalne, przeciwbólowe, przeciwbakteryjne, uspokajające, moczopędne czy hepatoprotekcyjne, w zależności od konkretnej rośliny i jej składników.

• leki nasercowe

  Leki nasercowe to szerokie pojęcie obejmujące różne grupy farmaceutyków stosowanych w leczeniu chorób układu sercowo-naczyniowego. Ich działanie skupia się głównie na poprawie funkcji serca, regulacji ciśnienia tętniczego, kontroli rytmu serca oraz zwiększeniu przepływu krwi w naczyniach wieńcowych.

• leki przeciwbakteryjne miejscowe

  Leki przeciwbakteryjne miejscowe to preparaty farmaceutyczne przeznaczone do zewnętrznego stosowania na skórę, błony śluzowe lub do jam ciała w celu zwalczania zakażeń bakteryjnych. Działają one poprzez hamowanie wzrostu bakterii lub ich zabijanie bezpośrednio w miejscu aplikacji, bez wywoływania znaczącego działania ogólnoustrojowego.

• chinolony

  Chinolony to syntetyczne antybiotyki o szerokim spektrum działania przeciwbakteryjnego. Ich mechanizm działania polega na hamowaniu aktywności bakteryjnych enzymów: gyrazy DNA (topoizomerazy II) i topoizomerazy IV, które są niezbędne do replikacji, transkrypcji, naprawy i rekombinacji DNA bakterii. Blokowanie tych enzymów prowadzi do zaburzenia syntezy DNA i w konsekwencji do śmierci komórki bakteryjnej.