Leki w grupie
„leki stosowane w nieżycie nosa”
Leki stosowane w nieżycie nosa to preparaty, które pomagają łagodzić objawy zapalenia błony śluzowej nosa, takie jak przekrwienie, obrzęk, nadmierne wydzielanie wydzieliny oraz blokada dróg nosowych. Działają one poprzez obkurczanie naczyń krwionośnych w błonie śluzowej nosa, hamowanie wydzielania śluzu lub blokowanie receptorów histaminowych.
W leczeniu nieżytu nosa możemy wyróżnić kilka głównych grup leków. Pierwszą z nich są leki sympatykomimetyczne (α-adrenomimetyki), które obkurczają naczynia krwionośne w błonie śluzowej nosa, zmniejszając przekrwienie i obrzęk. Do tej grupy należą: oksymetazolina (Nasivin, Afrin, Vicks Sinex), ksylometazolina (Otrivin, Xylorin, Xylometazolin), nafazolina (Nafazair) oraz fenylefryna (Neo-Synephrine).
Drugą istotną grupą są leki przeciwhistaminowe, które blokują działanie histaminy – substancji odpowiedzialnej za objawy alergicznego nieżytu nosa. W tej grupie znajdują się: azelastyna (Allergodil), lewokabastyna (Livostin) oraz olopatadyna (Opatanol). Preparaty te występują głównie w postaci aerozoli donosowych.
Glikokortykosteroidy donosowe stanowią kolejną grupę leków stosowanych w nieżycie nosa, szczególnie o podłożu alergicznym. Działają przeciwzapalnie i przeciwalergicznie. Należą do nich: mometazon (Nasonex, Nasometin), flutykazon (Flixonase, Avamys), budezonid (Rhinocort, Tafen) oraz beklometazon (Beclonasal).
W leczeniu nieżytu nosa stosuje się również leki przeciwzapalne niesteroidowe w postaci donosowej, jak np. kromoglikan sodu (Cromohexal). Ponadto, używane są roztwory do płukania nosa (izotoniczna lub hipertoniczna sól morska – Marimer, Aqua Maris, Sterimar).
Największą zaletą stosowania leków w nieżycie nosa jest szybka ulga w objawach, co znacząco poprawia komfort życia pacjenta i umożliwia normalne funkcjonowanie. Miejscowe podanie minimalizuje również ryzyko działań ogólnoustrojowych.
Należy jednak pamiętać o niebezpieczeństwach związanych z tymi lekami. Nadużywanie α-adrenomimetyków (powyżej 5-7 dni) może prowadzić do polekowego nieżytu nosa (rhinitis medicamentosa), czyli paradoksalnego nasilenia objawów po odstawieniu leku. Glikokortykosteroidy mogą powodować miejscowe podrażnienia, krwawienia z nosa czy perforację przegrody nosowej przy długotrwałym stosowaniu. Leki przeciwhistaminowe mogą wywoływać senność, zwłaszcza starsze generacje stosowane ogólnoustrojowo.
W przypadku infekcyjnego nieżytu nosa czasami konieczne jest również zastosowanie antybiotyków (w przypadku infekcji bakteryjnych) lub leków przeciwwirusowych (w przypadku infekcji wirusowych), chociaż większość przypadków nieżytu nosa o etiologii wirusowej ustępuje samoistnie i wymaga jedynie leczenia objawowego.