Leki w grupie
„nukleotydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy”

Nukleotydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy (NtRTI) to grupa leków przeciwretrowirusowych stosowanych głównie w leczeniu zakażeń HIV. Działają one poprzez hamowanie enzymu odwrotnej transkryptazy, kluczowego dla replikacji wirusa HIV, blokując jego zdolność do przepisywania RNA wirusa na DNA, co jest niezbędnym etapem w cyklu życiowym wirusa. W przeciwieństwie do nienukleozydowych inhibitorów (NNRTI), nukleotydowe inhibitory wbudowują się bezpośrednio w tworzący się łańcuch DNA, powodując jego terminację.

Głównym przedstawicielem tej grupy jest tenofowir, dostępny w dwóch formach: tenofowir dizoproksyl (TDF) oraz nowsza postać – tenofowir alafenamid (TAF). W Polsce tenofowir jest dostępny pod nazwami handlowymi takimi jak Viread, a także w preparatach złożonych: Truvada, Atripla, Eviplera, Genvoya, Stribild, Symtuza i Descovy. Tenofowir jest również stosowany w leczeniu przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B.

Największą zaletą nukleotydowych inhibitorów odwrotnej transkryptazy jest ich wysoka bariera genetyczna dla rozwoju oporności, co oznacza, że wirus HIV rzadko rozwija mutacje uniemożliwiające działanie leku. Ponadto, w przypadku tenofowiru alafenamidu (TAF), obserwuje się mniejsze obciążenie nerek i kości w porównaniu do starszej formy leku (TDF), przy zachowaniu podobnej skuteczności przeciwwirusowej. Tenofowir wykazuje również aktywność przeciwko wirusowi HBV, co jest istotne u pacjentów z koinfekcją HIV/HBV.

Najpoważniejsze działania niepożądane związane ze stosowaniem nukleotydowych inhibitorów odwrotnej transkryptazy obejmują potencjalną nefrotoksyczność (szczególnie w przypadku TDF), która może prowadzić do upośledzenia czynności nerek lub zespołu Fanconiego. Mogą również powodować zmniejszenie gęstości mineralnej kości, zwiększając ryzyko osteoporozy i złamań. Dlatego pacjenci przyjmujący te leki wymagają regularnego monitorowania funkcji nerek oraz, w uzasadnionych przypadkach, gęstości mineralnej kości.

Warto zaznaczyć, że nukleotydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy stanowią podgrupę szerszej kategorii nukleozydowych/nukleotydowych inhibitorów odwrotnej transkryptazy (NRTI). Podczas gdy klasyczne NRTI (takie jak zydowudyna, lamiwudyna, emtrycytabina) wymagają fosforylacji wewnątrzkomórkowej do aktywnej postaci trifosforanowej, nukleotydowe inhibitory (jak tenofowir) mają już jedną grupę fosforanową, co skraca drogę aktywacji i może zwiększać skuteczność leku w niektórych typach komórek.

Lista leków w tej grupie

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl