Grupy leków

Grupy leków, strona 7 z 33

• leki do stosowania miejscowego w jamie nosowej

  Leki do stosowania miejscowego w jamie nosowej to preparaty przeznaczone do bezpośredniej aplikacji w obrębie błony śluzowej nosa. Działają one lokalnie, zmniejszając objawy związane z zapaleniem błony śluzowej nosa, alergicznym nieżytem nosa, przekrwieniem czy infekcjami górnych dróg oddechowych. Dostępne są w różnych postaciach: aerozoli, kropli, żeli czy maści.

• witaminy z grupy B

  Witaminy z grupy B to grupa rozpuszczalnych w wodzie związków organicznych niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania organizmu. Odgrywają kluczową rolę w procesach metabolicznych, szczególnie w metabolizmie energetycznym, syntezie białek i kwasów nukleinowych. Uczestniczą również w funkcjonowaniu układu nerwowego, krwiotwórczego oraz wpływają na stan skóry, włosów i paznokci.

• leki stosowane w przewlekłej niewydolności serca

  Leki stosowane w przewlekłej niewydolności serca stanowią złożony arsenał terapeutyczny, którego głównym celem jest zmniejszenie objawów, poprawa jakości życia oraz wydłużenie przeżycia pacjentów. Działają one poprzez zmniejszenie obciążenia serca, poprawę jego kurczliwości, spowolnienie niekorzystnej przebudowy mięśnia sercowego oraz regulację neurohormonalną.

• leki psychostymulujące i nootropowe

  Leki psychostymulujące i nootropowe to grupy farmaceutyków oddziałujących na ośrodkowy układ nerwowy. Psychostymulanty zwiększają aktywność mózgu, poprawiając czujność, koncentrację i energię, działając głównie poprzez zwiększenie stężenia neuroprzekaźników (dopaminy, noradrenaliny). Nootropiki natomiast wpływają na funkcje poznawcze, pamięć i zdolność uczenia się, często poprzez poprawę metabolizmu mózgowego, krążenia mózgowego lub modulację neuroprzekaźników.

• inhibitory acetylocholinesterazy

  Inhibitory acetylocholinesterazy to grupa leków, które hamują działanie enzymu acetylocholinesterazy, odpowiedzialnego za rozkład acetylocholiny – neuroprzekaźnika w układzie nerwowym. Poprzez to działanie leki te zwiększają stężenie acetylocholiny w synapsach, poprawiając przekaźnictwo cholinergiczne, co ma szczególne znaczenie w leczeniu chorób przebiegających z deficytem tego neuroprzekaźnika.

• leki stosowane w chorobach wątroby

  Leki stosowane w chorobach wątroby obejmują szeroką grupę preparatów, które mają na celu ochronę komórek wątrobowych (hepatocytów), wspomaganie regeneracji uszkodzonej tkanki wątrobowej oraz poprawę funkcji metabolicznych tego narządu. Mechanizmy działania tych leków obejmują ochronę błon komórkowych hepatocytów, stabilizację ich struktury, eliminację wolnych rodników oraz poprawę metabolizmu lipidów i białek w wątrobie.

• leki stosowane w chorobie Parkinsona

  Leki stosowane w chorobie Parkinsona to grupa preparatów farmakologicznych stosowanych w celu łagodzenia objawów związanych z niedoborem dopaminy w ośrodkowym układzie nerwowym. Ich działanie opiera się na różnych mechanizmach: uzupełnianiu niedoboru dopaminy, naśladowaniu jej działania, hamowaniu jej rozkładu lub modulowaniu innych układów neuroprzekaźnikowych.

• chemioterapeutyki

  Chemioterapeutyki to grupa leków o działaniu przeciwdrobnoustrojowym, stosowanych w leczeniu chorób infekcyjnych wywołanych przez bakterie, wirusy, grzyby lub pasożyty. Działają poprzez selektywne niszczenie lub hamowanie wzrostu drobnoustrojów, wykorzystując różnice biochemiczne między komórkami patogenu a komórkami gospodarza. W zależności od mechanizmu działania, chemioterapeutyki mogą działać bakteriobójczo (niszcząc komórki bakteryjne) lub bakteriostatycznie (hamując ich namnażanie).

• leki na ból gardła

  Leki na ból gardła to grupa preparatów stosowanych w łagodzeniu dolegliwości bólowych i stanów zapalnych gardła oraz jamy ustnej. Działają miejscowo, zmniejszając ból, obrzęk i zaczerwienienie błony śluzowej gardła. Mechanizm działania tych leków obejmuje zazwyczaj efekt przeciwzapalny, przeciwbólowy, znieczulający lub antyseptyczny.

• antybiotyki miejscowe

  Antybiotyki miejscowe to grupa leków stosowanych bezpośrednio na skórę, błony śluzowe, do oczu, uszu lub nosa w celu leczenia lokalnych infekcji bakteryjnych. Działają poprzez hamowanie wzrostu bakterii lub ich zabijanie w miejscu podania, przy minimalnej absorpcji ogólnoustrojowej, co ogranicza działania niepożądane charakterystyczne dla antybiotyków podawanych doustnie czy dożylnie.

• leki stosowane miejscowo na skórę

  Leki stosowane miejscowo na skórę to preparaty o działaniu miejscowym, przeznaczone do aplikacji bezpośrednio na powłoki skórne. Ich główną zaletą jest możliwość dostarczenia substancji aktywnej dokładnie w miejsce zmienione chorobowo, przy jednoczesnym zminimalizowaniu działań ogólnoustrojowych i niepożądanych. Leki te występują w różnorodnych postaciach: maści, kremów, żeli, płynów, aerozoli, plastrów oraz innych form aplikacyjnych.

• leki uzupełniające niedobory

  Leki uzupełniające niedobory to szeroka grupa preparatów stosowanych w celu wyrównania deficytów różnych substancji w organizmie. Ich działanie polega na dostarczaniu organizmowi tych składników, których brakuje lub występują w niedostatecznej ilości, co ma kluczowe znaczenie dla prawidłowego funkcjonowania układów i narządów. Skuteczność tych leków jest bezpośrednio związana z uzupełnieniem konkretnego niedoboru, przez co mogą one zapobiegać rozwojowi chorób lub łagodzić ich objawy.

• leki do stosowania donosowego

  Leki do stosowania donosowego stanowią grupę preparatów podawanych bezpośrednio do jamy nosowej w celu osiągnięcia efektu miejscowego lub ogólnoustrojowego. Ich działanie może obejmować zmniejszanie obrzęku błony śluzowej nosa, łagodzenie stanów zapalnych, nawilżanie śluzówki oraz zwalczanie infekcji.

• analogi gonadoliberyny

  Analogi gonadoliberyny (GnRH) to grupa leków modyfikujących wydzielanie hormonów gonadotropowych przez przysadkę mózgową. Działają one poprzez wiązanie się z receptorami GnRH, początkowo stymulując wydzielanie FSH i LH (efekt pobudzający), a następnie, przy długotrwałym stosowaniu, prowadząc do desensytyzacji receptorów i zahamowania wydzielania gonadotropin (efekt hamujący). To dwufazowe działanie jest wykorzystywane w różnych schorzeniach endokrynologicznych i onkologicznych.

• leki stosowane w chorobach ucha wewnętrznego

  Leki stosowane w chorobach ucha wewnętrznego obejmują szereg preparatów wykorzystywanych w leczeniu zawrotów głowy, zaburzeń równowagi, szumów usznych oraz innych objawów związanych z dysfunkcją błędnika. Działają one poprzez poprawę mikrokrążenia w uchu wewnętrznym, hamowanie reakcji zapalnych, regulację napięcia naczyń krwionośnych lub wpływają na neurotransmisję w ośrodkowym układzie nerwowym.

• preparaty witaminy D

  Preparaty witaminy D to grupa leków zawierających ergokalcyferol (witamina D2) lub cholekalcyferol (witamina D3), które odgrywają kluczową rolę w gospodarce wapniowo-fosforanowej organizmu. Witamina D działa na jelita, nerki i kości, zwiększając wchłanianie wapnia i fosforanów w przewodzie pokarmowym oraz ich reabsorpcję w nerkach, co prowadzi do utrzymania prawidłowego stężenia tych pierwiastków we krwi i zapewnia odpowiednią mineralizację kości.

• antybiotyki aminoglikozydowe do stosowania miejscowego

  Antybiotyki aminoglikozydowe do stosowania miejscowego są grupą leków przeciwbakteryjnych stosowanych zewnętrznie, głównie na skórę, w uchu, oku lub w formie wziewnej. Działają poprzez wiązanie się z podjednostką 30S rybosomu bakteryjnego, co prowadzi do zaburzenia syntezy białek i śmierci komórki bakteryjnej. Wykazują aktywność głównie wobec bakterii Gram-ujemnych, w tym Pseudomonas aeruginosa, oraz niektórych Gram-dodatnich.

• antybiotyki glikopeptydowe

  Antybiotyki glikopeptydowe to ważna grupa leków przeciwbakteryjnych, które działają poprzez hamowanie biosyntezy ściany komórkowej bakterii. Mechanizm ich działania polega na wiązaniu się z prekursorami peptydoglikanu, co uniemożliwia prawidłowe formowanie ściany komórkowej i prowadzi do śmierci komórki bakteryjnej. Glikopeptydy wykazują skuteczność głównie przeciwko bakteriom Gram-dodatnim, w tym szczepom opornym na inne antybiotyki.

• leki na zgagę

  Leki na zgagę to grupa preparatów stosowanych w leczeniu objawów nadkwaśności żołądka, refluksu żołądkowo-przełykowego oraz choroby wrzodowej. Działają poprzez neutralizację kwasu solnego w żołądku, blokowanie jego wydzielania lub wzmacnianie mechanizmów ochronnych błony śluzowej przewodu pokarmowego.

• leki stosowane w encefalopatii wątrobowej

  Leki stosowane w encefalopatii wątrobowej to grupa preparatów, których celem jest obniżenie stężenia amoniaku we krwi oraz zwalczanie objawów neurologicznych związanych z niewydolnością wątroby. Encefalopatia wątrobowa powstaje, gdy uszkodzona wątroba nie jest w stanie prawidłowo metabolizować toksyn, głównie amoniaku, który gromadzi się we krwi i wpływa negatywnie na funkcje ośrodkowego układu nerwowego.

• leki moczopędne tiazydowe

  Leki moczopędne tiazydowe stanowią ważną grupę diuretyków, które działają poprzez hamowanie reabsorpcji sodu i chloru w początkowym odcinku kanalika dystalnego nefronu. Zwiększają one wydalanie sodu, chloru, potasu i wody, co prowadzi do zmniejszenia objętości krwi krążącej i obniżenia ciśnienia tętniczego. Dodatkowo, tiazydowe leki moczopędne rozszerzają naczynia krwionośne, co również przyczynia się do ich działania hipotensyjnego.

• selektywny inhibitor COX-2

  Selektywne inhibitory COX-2 (koksyby) to grupa niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ), które wybiórczo hamują działanie enzymu cyklooksygenazy-2 (COX-2), przy minimalnym wpływie na cyklooksygenazę-1 (COX-1). Dzięki selektywności wobec COX-2 leki te wykazują działanie przeciwzapalne, przeciwbólowe i przeciwgorączkowe, jednocześnie zmniejszając ryzyko typowych dla klasycznych NLPZ działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego.

• leki stosowane w profilaktyce migreny

  Leki stosowane w profilaktyce migreny to grupa preparatów farmakologicznych, których celem jest zmniejszenie częstotliwości, nasilenia i czasu trwania napadów migreny. Profilaktykę migreny zaleca się pacjentom, u których występują co najmniej 4 napady migreny w miesiącu, napady są długotrwałe i oporne na leczenie doraźne, lub gdy istnieją przeciwwskazania do stosowania leków przerywających napad.

• leki na gardło

  Leki na gardło to grupa preparatów stosowanych w leczeniu objawów stanów zapalnych i infekcji gardła, takich jak ból, zaczerwienienie, drapanie i trudności w przełykaniu. Działają one miejscowo, bezpośrednio na błonę śluzową gardła, zapewniając efekt przeciwbólowy, przeciwzapalny, odkażający lub nawilżający.

• leki osoczopochodne

  Leki osoczopochodne to preparaty medyczne pozyskiwane z ludzkiego osocza, stanowiące ważną grupę biologicznych produktów leczniczych. Ich działanie opiera się na uzupełnianiu lub zastępowaniu określonych składników krwi, których niedobór lub dysfunkcja prowadzi do stanów chorobowych. Produkty te otrzymywane są w procesie frakcjonowania osocza, co pozwala na wyizolowanie poszczególnych składników biologicznie czynnych.

• leki stosowane w chorobach układu oddechowego

  Leki stosowane w chorobach układu oddechowego to szeroka grupa preparatów farmakologicznych wykorzystywanych w leczeniu schorzeń dotyczących górnych i dolnych dróg oddechowych. Ich działanie koncentruje się na łagodzeniu objawów, zwalczaniu przyczyn chorób oraz poprawie funkcji oddechowych.

• leki przeciwreumatyczne modyfikujące przebieg choroby (DMARD)

  Leki przeciwreumatyczne modyfikujące przebieg choroby (DMARD – Disease-Modifying Antirheumatic Drugs) to grupa leków stosowanych przede wszystkim w leczeniu przewlekłych chorób zapalnych stawów, w szczególności reumatoidalnego zapalenia stawów (RZS). W przeciwieństwie do leków przeciwbólowych i przeciwzapalnych, które jedynie łagodzą objawy, DMARD wpływają na sam mechanizm choroby, spowalniając jej postęp i zapobiegając uszkodzeniom stawów.

• leki stosowane w ADHD

  Leki stosowane w ADHD (zespole nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi) są kluczowym elementem kompleksowego leczenia tego zaburzenia. Działają one przede wszystkim na układy neuroprzekaźników w mózgu, głównie dopaminy i noradrenaliny, poprawiając zdolność koncentracji, redukując impulsywność i nadmierną aktywność ruchową. Terapia farmakologiczna ADHD powinna być zawsze częścią szerszego planu terapeutycznego, obejmującego również interwencje psychologiczne i edukacyjne.

• roztwory do hemofiltracji

  Roztwory do hemofiltracji są specjalistycznymi płynami stosowanymi podczas ciągłych technik nerkozastępczych (CRRT), w szczególności w metodzie ciągłej hemofiltracji żylno-żylnej (CVVH). Te sterylne roztwory służą do usuwania toksyn, wyrównywania zaburzeń elektrolitowych i kwasowo-zasadowych oraz kontroli objętości płynów u pacjentów z ostrą niewydolnością nerek, szczególnie w stanach krytycznych, gdy tradycyjna hemodializa nie jest wskazana.

• leki tiazydopodobne

  Leki tiazydopodobne to grupa leków moczopędnych, które strukturalnie różnią się od klasycznych tiazydów, ale wykazują podobne działanie farmakologiczne. Hamują one reabsorpcję sodu i chlorków w początkowym odcinku kanalika dystalnego nefronu, co prowadzi do zwiększonego wydalania wody, sodu i chlorków z organizmu. W przeciwieństwie do tiazydów, leki tiazydopodobne często mają dłuższy okres półtrwania i mogą wykazywać dodatkowe działania, np. rozszerzające naczynia krwionośne.

• preparat pierwiastków śladowych

  Preparaty pierwiastków śladowych to grupa leków zawierających mikroelementy niezbędne do prawidłowego funkcjonowania organizmu, występujące naturalnie w niewielkich ilościach. Pierwiastki śladowe, mimo małego zapotrzebowania, pełnią kluczowe funkcje jako kofaktory enzymów, regulują procesy metaboliczne i biorą udział w syntezie hormonów. Ich niedobór może prowadzić do poważnych zaburzeń funkcjonowania organizmu.

• leki na hemoroidy

  Leki na hemoroidy to preparaty stosowane w leczeniu objawów towarzyszących guzkom krwawniczym (hemoroidom), które są poszerzonymi naczyniami żylnymi w okolicy odbytu. Głównym celem terapii jest łagodzenie dolegliwości bólowych, świądu, pieczenia oraz redukcja stanu zapalnego i obrzęku.

• związki platyny

  Związki platyny to grupa leków przeciwnowotworowych o działaniu cytotoksycznym, które hamują syntezę DNA poprzez tworzenie wiązań krzyżowych między nićmi DNA, co uniemożliwia replikację komórek nowotworowych i prowadzi do ich apoptozy. Mechanizm działania związków platyny polega na ich aktywacji wewnątrz komórki poprzez hydrolizę, co umożliwia wiązanie z nukleotydami DNA.

• leki przeciwmalaryczne

  Leki przeciwmalaryczne stanowią grupę leków stosowanych w profilaktyce i leczeniu malarii (zimnicy), choroby pasożytniczej wywoływanej przez zarodźce z rodzaju Plasmodium. Mechanizm działania większości leków przeciwmalarycznych polega na zakłócaniu metabolizmu pasożyta, hamowaniu syntezy kwasów nukleinowych lub białek, bądź blokowaniu procesów detoksykacji metabolitów hemu w komórkach Plasmodium.

• leki przeciwspastyczne

  Leki przeciwspastyczne (miorelaksanty) to grupa preparatów stosowanych w leczeniu zwiększonego napięcia mięśniowego (spastyczności), które występuje w różnych schorzeniach neurologicznych, takich jak stwardnienie rozsiane, stwardnienie zanikowe boczne, urazy rdzenia kręgowego, mózgowe porażenie dziecięce czy udary mózgu. Działają one poprzez zmniejszenie nadmiernej aktywności nerwowo-mięśniowej, hamując odruchy rdzeniowe lub bezpośrednio wpływając na mięśnie szkieletowe.

• preparaty do dezynfekcji skóry

  Preparaty do dezynfekcji skóry to grupa środków antyseptycznych stosowanych do eliminacji lub znaczącego ograniczenia liczby drobnoustrojów na powierzchni skóry. Działają bakteriobójczo, wirusobójczo i grzybobójczo, stanowiąc podstawowy element profilaktyki zakażeń w placówkach medycznych oraz w warunkach domowych.

• leki beta-adrenolityczne

  Leki beta-adrenolityczne (beta-blokery) to grupa leków, które blokują receptory beta-adrenergiczne w organizmie, hamując działanie katecholamin (adrenaliny i noradrenaliny). Ich główny mechanizm działania polega na blokowaniu receptorów β1 (dominujących w sercu) i/lub β2 (obecnych głównie w oskrzelach i naczyniach), co prowadzi do zmniejszenia częstości akcji serca, siły skurczu mięśnia sercowego oraz obniżenia ciśnienia tętniczego.

• leki na żylaki

  Leki na żylaki, określane również jako leki flebotropowe lub wenotoniki, to grupa preparatów farmakologicznych stosowanych w leczeniu przewlekłej niewydolności żylnej oraz żylaków kończyn dolnych. Działają one poprzez wzmacnianie ścian naczyń żylnych, zmniejszanie przepuszczalności naczyń włosowatych, poprawę drenażu limfatycznego oraz redukcję stanu zapalnego.

• leki przeciwzawrotowe

  Leki przeciwzawrotowe to grupa preparatów stosowanych w leczeniu zawrotów głowy, zaburzeń równowagi oraz choroby lokomocyjnej. Działają one na różne mechanizmy fizjologiczne odpowiedzialne za utrzymanie równowagi, takie jak układ przedsionkowy, ośrodkowy układ nerwowy oraz połączenia nerwowe między tymi strukturami.

• leki rozszerzające naczynia krwionośne

  Leki rozszerzające naczynia krwionośne (wazodylatatory) to grupa preparatów, które działają poprzez relaksację mięśni gładkich w ścianach naczyń krwionośnych, powodując ich rozszerzenie. Efekt ten prowadzi do zmniejszenia oporu naczyniowego, spadku ciśnienia tętniczego oraz zwiększenia przepływu krwi przez tkanki i narządy. Leki te znajdują zastosowanie w terapii nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca, choroby niedokrwiennej serca, obwodowych chorób naczyń oraz innych schorzeń związanych z zaburzeniami krążenia.

• leki stosowane w hormonalnej terapii zastępczej

  Leki stosowane w hormonalnej terapii zastępczej (HTZ) to preparaty zawierające estrogeny, gestageny lub ich kombinacje, stosowane w celu łagodzenia objawów wynikających z niedoboru estrogenów u kobiet w okresie okołomenopauzalnym i pomenopauzalnym. HTZ działa poprzez uzupełnienie poziomu hormonów, których produkcja w organizmie kobiety ulega zmniejszeniu podczas menopauzy, co pomaga w redukcji objawów takich jak uderzenia gorąca, nocne poty, zaburzenia snu, suchość pochwy czy wahania nastroju.

• leki antykoncepcyjne hormonalne

  Leki antykoncepcyjne hormonalne to preparaty zawierające syntetyczne hormony płciowe (estrogeny i progestageny lub tylko progestageny), które zapobiegają nieplanowanej ciąży poprzez hamowanie owulacji, zagęszczenie śluzu szyjkowego i zmianę błony śluzowej macicy. Ich skuteczność przy prawidłowym stosowaniu sięga 99%.

• środki kontrastowe do rezonansu magnetycznego

  Środki kontrastowe do rezonansu magnetycznego (MRI) to substancje stosowane w celu poprawy jakości i kontrastu obrazowania. Działają one poprzez zmianę lokalnych właściwości magnetycznych tkanek, głównie przez skrócenie czasów relaksacji T1 i T2, co pozwala na lepsze uwidocznienie zmian patologicznych. Większość środków kontrastowych do MRI opiera się na związkach gadolinu, które są paramagnetyczne i znacząco zwiększają intensywność sygnału w sekwencjach T1-zależnych.

• leki do stosowania miejscowego w laryngologii

  Leki do stosowania miejscowego w laryngologii to preparaty przeznaczone do bezpośredniej aplikacji w obrębie jamy nosowej, gardła, ucha i krtani. Ich głównym celem jest osiągnięcie wysokiego stężenia substancji aktywnej w miejscu działania, przy jednoczesnym zminimalizowaniu działań ogólnoustrojowych.

• pochodne fenotiazyny

  Pochodne fenotiazyny to grupa leków psychotropowych, pierwotnie opracowanych jako leki przeciwhistaminowe, jednak ze względu na silne działanie uspokajające znalazły zastosowanie w leczeniu zaburzeń psychicznych. Działają głównie jako antagoniści receptorów dopaminowych (szczególnie D2), przez co hamują przekaźnictwo dopaminergiczne w mózgu. Dodatkowo blokują receptory histaminowe, cholinergiczne i adrenergiczne, co odpowiada za ich szerokie spektrum działania, ale także za liczne działania niepożądane.

• antagoniści receptora H2 histaminy

  Antagoniści receptora H2 histaminy to grupa leków blokujących receptor histaminowy H2, który znajduje się głównie w komórkach okładzinowych żołądka. Ich działanie polega na hamowaniu wydzielania kwasu solnego poprzez blokowanie receptorów histaminowych H2 w błonie śluzowej żołądka, co prowadzi do zmniejszenia produkcji kwasu żołądkowego. Są one stosowane głównie w leczeniu choroby wrzodowej żołądka i dwunastnicy, refluksu żołądkowo-przełykowego oraz w zespole Zollingera-Ellisona.

• niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ)

  Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) stanowią jedną z najczęściej stosowanych grup leków na świecie. Wykazują działanie przeciwzapalne, przeciwbólowe i przeciwgorączkowe poprzez hamowanie aktywności enzymów cyklooksygenazy (COX), które uczestniczą w syntezie prostaglandyn – mediatorów stanu zapalnego. NLPZ blokując COX-1 i/lub COX-2 zmniejszają produkcję prostaglandyn, co prowadzi do złagodzenia objawów zapalenia, bólu i gorączki.

• penicyliny z inhibitorem beta-laktamaz

  Penicyliny z inhibitorem beta-laktamaz to grupa antybiotyków beta-laktamowych, których skuteczność została zwiększona poprzez dodanie inhibitora enzymu beta-laktamazy. Beta-laktamazy są enzymami wytwarzanymi przez niektóre bakterie, które potrafią rozkładać pierścień beta-laktamowy antybiotyków, unieważniając ich działanie i prowadząc do oporności bakterii na te leki. Inhibitory beta-laktamaz blokują te enzymy, co pozwala penicylinom skutecznie niszczyć bakterie, które w innym przypadku byłyby oporne.

• sympatykomimetyki

  Sympatykomimetyki to grupa leków, które naśladują działanie układu współczulnego poprzez pobudzanie receptorów adrenergicznych (alfa i beta). Wpływają na czynność serca, napięcie mięśni gładkich naczyń, oskrzeli oraz innych narządów. Stosowane są głównie w stanach nagłych, takich jak wstrząs, hipotensja, astma oskrzelowa czy zatrzymanie krążenia.

• kortykosteroidy wziewne

  Kortykosteroidy wziewne (ICS – Inhaled Corticosteroids) to grupa leków przeciwzapalnych stosowanych głównie w terapii chorób obturacyjnych dróg oddechowych, takich jak astma oskrzelowa czy przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP). Ich działanie polega na zmniejszaniu stanu zapalnego w drogach oddechowych poprzez hamowanie aktywności komórek zapalnych, zmniejszanie produkcji cytokin prozapalnych oraz redukcję obrzęku błony śluzowej oskrzeli.