Leki w grupie
„leki na zgagę”

Leki na zgagę to grupa preparatów stosowanych w leczeniu objawów nadkwaśności żołądka, refluksu żołądkowo-przełykowego oraz choroby wrzodowej. Działają poprzez neutralizację kwasu solnego w żołądku, blokowanie jego wydzielania lub wzmacnianie mechanizmów ochronnych błony śluzowej przewodu pokarmowego.

Główne kategorie leków na zgagę obejmują: inhibitory pompy protonowej (IPP), antagonistów receptora H2, leki zobojętniające kwas solny oraz leki osłaniające. Każda z tych grup ma odmienny mechanizm działania i różny profil skuteczności.

Inhibitory pompy protonowej to obecnie najsilniejsze leki hamujące wydzielanie kwasu solnego. Blokują one enzym H+/K+-ATP-azę (pompę protonową) w komórkach okładzinowych żołądka. Do tej grupy należą: omeprazol (Helicid, Gasec, Polprazol), pantoprazol (Controloc, Nolpaza), ezomeprazol (Nexium), lanzoprazol (Lanzul), rabeprazol (Pariet) oraz dekslanzoprazol (Dexilant).

Antagoniści receptorów H2 (blokerzy H2) hamują wydzielanie kwasu solnego poprzez blokowanie receptorów histaminowych H2 w żołądku. Są mniej skuteczne niż IPP, ale działają szybciej. Do tej grupy należą: ranitydyna (Ranigast, Zantac), famotydyna (Famotidyna, Pepfamin) oraz nizatydyna.

Leki zobojętniające kwas solny działają miejscowo, neutralizując kwaśną treść żołądkową. Zawierają związki glinu, magnezu, wapnia lub sodu. Popularne preparaty to: Maalox, Rennie, Alugastrin, Gaviscon. Działają szybko, ale krótko.

Leki osłaniające tworzą warstwę ochronną na powierzchni błony śluzowej żołądka. Głównym przedstawicielem jest sukralfat (Venter), a także związki bizmutu oraz kwas alginowy (zawarty w preparacie Gaviscon).

Zaletami stosowania leków na zgagę są szybkie ustępowanie dokuczliwych objawów, możliwość doraźnego stosowania w przypadku łagodniejszych postaci zgagi oraz dobra tolerancja większości preparatów. Leki z grupy IPP pozwalają na skuteczne leczenie nawet zaawansowanych przypadków choroby refluksowej przełyku.

Niebezpieczeństwa związane z tymi lekami obejmują przede wszystkim ryzyko długotrwałego stosowania IPP, które może prowadzić do zwiększonego ryzyka infekcji przewodu pokarmowego, niedoborów witaminy B12, magnezu, wapnia, a nawet zwiększonego ryzyka złamań kości. Leki zobojętniające mogą wchodzić w interakcje z innymi lekami, zaburzając ich wchłanianie. Preparaty zawierające glin mogą przy długotrwałym stosowaniu powodować zaparcia i wpływać na metabolizm fosforanów.

Ważne jest, by leki na zgagę, szczególnie IPP i blokery H2, nie były stosowane przewlekle bez konsultacji lekarskiej, gdyż mogą maskować objawy poważniejszych schorzeń przewodu pokarmowego, w tym nowotworów.

Lista leków w tej grupie

  1. 14.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl