zarzucanie kwaśnej treści pokarmowej
Wskazanie

Zarzucanie kwaśnej treści pokarmowej, znane również jako refluks żołądkowo-przełykowy (GERD), to stan patologiczny, w którym dochodzi do nieprawidłowego cofania się treści żołądkowej do przełyku. Objawia się najczęściej zgagą, pieczeniem w klatce piersiowej, kwaśnym lub gorzkim posmakiem w ustach oraz uczuciem cofania się pokarmu. Schorzenie to występuje, gdy dolny zwieracz przełyku (LES) nie zamyka się prawidłowo, pozwalając na wsteczny przepływ treści żołądkowej.

W leczeniu refluksu stosuje się kilka grup leków. Podstawą farmakoterapii są inhibitory pompy protonowej (IPP), które hamują wydzielanie kwasu solnego. Na polskim rynku dostępne są: Controloc, Pantopraz, Nolpaza (pantoprazol), Losec, Gasec, Ortanol (omeprazol), Helicid (omeprazol), Nexium (esomeprazol) oraz Lansoprazol Teva, Lanzul (lansoprazol). W terapii stosuje się również blokery receptora H2: Ranigast, Ranital (ranitydyna) oraz leki zobojętniające kwas żołądkowy: Maalox, Rennie, Gaviscon.

Istotną rolę w leczeniu odgrywają także prokinetyki, które poprawiają motorykę przewodu pokarmowego i zwiększają napięcie dolnego zwieracza przełyku. W Polsce stosowane są: Metoclopramidum (metoklopramid), Itoprid oraz Diphereline. W przypadkach opornych na leczenie stosuje się również preparaty alginianowe, które tworzą mechaniczną barierę chroniącą śluzówkę przełyku przed działaniem kwasu (np. Gaviscon).

Największe trudności w leczeniu refluksu wiążą się z przewlekłym charakterem choroby i koniecznością długotrwałej terapii. Około 30-40% pacjentów nie odpowiada adekwatnie na standardowe leczenie IPP, co określa się jako refluks oporny na leczenie. Wyzwaniem jest również identyfikacja i leczenie powikłań refluksu, takich jak przełyk Barretta, który zwiększa ryzyko rozwoju raka przełyku. Dodatkową trudnością jest konieczność modyfikacji stylu życia pacjentów (dieta, redukcja masy ciała, zaprzestanie palenia) oraz zapewnienie przestrzegania zaleceń terapeutycznych podczas długotrwałego leczenia.