Leki w grupie
„leki na refluks”

Leki na refluks są stosowane w leczeniu choroby refluksowej przełyku (GERD), która charakteryzuje się wstecznym przepływem kwasu żołądkowego do przełyku, powodującym zgagę, ból w klatce piersiowej i inne dolegliwości. Głównym celem farmakoterapii refluksu jest zmniejszenie wydzielania kwasu żołądkowego, neutralizacja kwasu już obecnego w żołądku oraz poprawa funkcji dolnego zwieracza przełyku.

Do głównych grup leków stosowanych w leczeniu refluksu należą:
1. Inhibitory pompy protonowej (IPP) – najskuteczniejsze leki, hamujące wydzielanie kwasu solnego. Należą do nich: omeprazol (Polprazol, Helicid), pantoprazol (Controloc, Nolpaza), esomeprazol (Nexium), lansoprazol (Lanzul), rabeprazol (Zulbex) i dekslansoprazol (Dexilant).
2. Antagoniści receptora H2 (blokery H2) – hamują wydzielanie kwasu poprzez blokowanie receptorów histaminowych H2. Główne substancje to: ranitydyna (Ranigast, Zantac), famotydyna (Famotydyna, Pepfamina), cymetydyna (Altramet) i nizatydyna.
3. Leki zobojętniające kwas żołądkowy (antacida) – szybko neutralizują już wydzielony kwas. Przykłady to: wodorotlenek glinu i magnezu (Maalox, Gaviscon), węglan wapnia (Tums), wodorowęglan sodu.
4. Leki prokinetyczne – poprawiają motorykę przewodu pokarmowego. Należą do nich: metoklopramid (Metoclopramidum), itopryd (Zirid), prukalopryd.

Największą zaletą stosowania leków na refluks, szczególnie IPP, jest ich wysoka skuteczność w łagodzeniu objawów i gojeniu zmian zapalnych przełyku. IPP zapewniają długotrwałe hamowanie wydzielania kwasu (do 24 godzin), co przekłada się na szybką ulgę i zmniejszenie ryzyka powikłań, takich jak zwężenie przełyku czy przełyk Barretta. Antacida z kolei oferują natychmiastową, choć krótkotrwałą ulgę, co jest cenne w doraźnym łagodzeniu objawów.

Wśród zagrożeń związanych ze stosowaniem leków na refluks należy wymienić potencjalne działania niepożądane. Długotrwałe stosowanie IPP może prowadzić do zwiększonego ryzyka infekcji przewodu pokarmowego, niedoboru witaminy B12, magnezu i wapnia, osteoporozy oraz zwiększonego ryzyka złamań kości. Blokery H2 mogą powodować bóle głowy, zawroty głowy, biegunkę, a przy długotrwałym stosowaniu może dojść do rozwoju tolerancji. Antacida zawierające glin mogą prowadzić do zaparć, a te z dużą zawartością magnezu – do biegunek. Niektóre z nich mogą także wpływać na wchłanianie innych leków.

Warto podkreślić, że leki na refluks dzielą się na preparaty dostępne bez recepty (głównie antacida i niektóre blokery H2 w niższych dawkach) oraz leki wydawane z przepisu lekarza (większość IPP i wyższe dawki blokerów H2). Terapia refluksu powinna być dostosowana indywidualnie do pacjenta, uwzględniając nasilenie objawów, obecność powikłań oraz współistniejące schorzenia.

Lista leków w tej grupie

  1. 17.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl