choroba refluksowa
Wskazanie

Choroba refluksowa przełyku (GERD) to przewlekły stan chorobowy, w którym zawartość żołądka, zawierająca kwas solny, cofa się do przełyku, powodując uszkodzenie jego błony śluzowej. Główne objawy to zgaga, uczucie cofania się kwaśnej treści pokarmowej do gardła, ból w klatce piersiowej, trudności w połykaniu oraz kaszel, szczególnie w nocy. GERD występuje u około 20-30% populacji krajów zachodnich, a jej częstość wzrasta wraz z wiekiem i otyłością.

W leczeniu choroby refluksowej stosuje się farmakoterapię, której podstawą są inhibitory pompy protonowej (IPP). Na polskim rynku dostępne są preparaty takie jak: Controloc, Nolpaza, Pantopraz (pantoprazol), Losec, Gasec, Ortanol (omeprazol), Helicid (esomeprazol), Lansoprazol Zentiva (lansoprazol) oraz Rabeprazol Krka (rabeprazol). W terapii stosuje się również leki z grupy blokerów receptora H2, np. Ranigast (ranitydyna) oraz leki zobojętniające kwas żołądkowy, jak Maalox, Alugastrin czy Gaviscon.

Trudności w leczeniu choroby refluksowej wynikają często z niewystarczającej odpowiedzi na standardową terapię IPP – około 30-40% pacjentów nie uzyskuje pełnej kontroli objawów. Problemem jest również konieczność długotrwałego, często wieloletniego stosowania leków, co może prowadzić do działań niepożądanych, takich jak zwiększone ryzyko infekcji przewodu pokarmowego, zaburzenia wchłaniania witaminy B12 i magnezu, czy zwiększone ryzyko złamań kostnych. U pacjentów z ciężkim przebiegiem choroby występuje ryzyko rozwoju powikłań, takich jak przełyk Barretta czy zwężenie przełyku, wymagających bardziej zaawansowanego leczenia, włącznie z interwencją chirurgiczną.

Ważnym elementem terapii są również zmiany stylu życia, obejmujące modyfikację diety (unikanie potraw tłustych, ostrych, kwaśnych, kawy, alkoholu), utratę masy ciała u pacjentów z nadwagą, zaprzestanie palenia tytoniu oraz uniesienie wezgłowia łóżka. W przypadkach opornych na leczenie zachowawcze rozważa się leczenie chirurgiczne, najczęściej laparoskopową fundoplikację metodą Nissena.