Leki w grupie
„pochodne fenotiazyny”

Pochodne fenotiazyny to grupa leków psychotropowych, pierwotnie opracowanych jako leki przeciwhistaminowe, jednak ze względu na silne działanie uspokajające znalazły zastosowanie w leczeniu zaburzeń psychicznych. Działają głównie jako antagoniści receptorów dopaminowych (szczególnie D2), przez co hamują przekaźnictwo dopaminergiczne w mózgu. Dodatkowo blokują receptory histaminowe, cholinergiczne i adrenergiczne, co odpowiada za ich szerokie spektrum działania, ale także za liczne działania niepożądane.

Główne wskazania do stosowania pochodnych fenotiazyny obejmują leczenie schizofrenii, zaburzeń psychotycznych, stanów maniakalnych, silnych stanów lękowych oraz kontrolę nudności i wymiotów. W zależności od budowy chemicznej, pochodne fenotiazyny dzielimy na trzy główne grupy: alifatyczne (np. chloropromazyna), piperydynowe (np. tiorydazyna) oraz piperazynowe (np. flufenazyna).

Do najważniejszych leków z grupy pochodnych fenotiazyny należą: chloropromazyna (Fenactil), lewomepromazyna (Tisercin), promazyna (Promazin), flufenazyna (Mirenil), perfenazyna (Trilafon), perazyna (Pernazinum), tiorydazyna (Thioridazine) oraz prochlorperazyna (Stemetil). W Polsce obecnie dostępne są tylko niektóre z tych preparatów, gdyż część została wycofana z powodu poważnych działań niepożądanych.

Największą zaletą stosowania pochodnych fenotiazyny jest ich skuteczność w kontrolowaniu objawów pozytywnych schizofrenii (omamy, urojenia, pobudzenie psychoruchowe). Leki te są również relatywnie tanie w porównaniu do nowszych neuroleptyków, co ma znaczenie w aspekcie ekonomicznym leczenia. Dodatkowo, niektóre z nich, jak chloropromazyna, mają właściwości przeciwwymiotne i przeciwlękowe, co rozszerza ich zastosowanie.

Największe niebezpieczeństwa związane ze stosowaniem pochodnych fenotiazyny obejmują ryzyko wystąpienia pozapiramidowych objawów niepożądanych (parkinsonizm polekowy, dystonie ostre, akatyzja, dyskinezy późne), które mogą być nieodwracalne. Ponadto, leki te mogą powodować zaburzenia rytmu serca (wydłużenie odstępu QT), spadki ciśnienia tętniczego, zaburzenia czynności wątroby oraz złośliwy zespół neuroleptyczny. Fenotiazyny posiadają również działanie antycholinergiczne, powodujące suchość w ustach, zaburzenia widzenia i zaparcia.

Pochodne fenotiazyny dzielą się na trzy podgrupy, różniące się budową chemiczną i profilem działania: pochodne alifatyczne (np. chloropromazyna, lewomepromazyna) – charakteryzują się silnym działaniem sedatywnym i przeciwwymiotnym; pochodne piperazynowe (np. flufenazyna, perfenazyna) – wykazują silniejsze działanie przeciwpsychotyczne i słabsze sedatywne; oraz pochodne piperydynowe (np. tiorydazyna) – o zrównoważonym profilu działania przeciwpsychotycznego i sedatywnego, ale z większym ryzykiem kardiotoksyczności.

Lista leków w tej grupie

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl