Leki w grupie
„leki stosowane w chorobach wątroby”

Leki stosowane w chorobach wątroby obejmują szeroką grupę preparatów, które mają na celu ochronę komórek wątrobowych (hepatocytów), wspomaganie regeneracji uszkodzonej tkanki wątrobowej oraz poprawę funkcji metabolicznych tego narządu. Mechanizmy działania tych leków obejmują ochronę błon komórkowych hepatocytów, stabilizację ich struktury, eliminację wolnych rodników oraz poprawę metabolizmu lipidów i białek w wątrobie.

Najważniejszymi lekami hepatoprotekcyjnymi są: fosfolipidy niezbędne (np. Essentiale Forte, Esseliv Forte), sylimaryna (np. Sylimarol, Sylicynar, Legalon), kwas ursodeoksycholowy UDCA (np. Ursopol, Ursocam, Proursan), ornityny asparaginian (np. Hepa-Merz, Ornihepan), SAMe – S-adenozylometionina (np. Heparegen) oraz preparaty karczochowe (np. Cynara, Cynarex).

Fosfolipidy niezbędne stanowią podstawowy składnik budulcowy błon komórkowych hepatocytów i wspomagają ich odbudowę. Sylimaryna, uzyskiwana z ostropestu plamistego, wykazuje silne działanie antyoksydacyjne i przeciwzapalne. Kwas ursodeoksycholowy (UDCA) jest stosowany głównie w przewlekłych chorobach cholestatycznych, zmniejsza toksyczność żółci i działa cytoprotekcyjnie. Ornityny asparaginian uczestniczy w usuwaniu amoniaku z organizmu, co jest szczególnie istotne w encefalopatii wątrobowej.

Największymi zaletami stosowania leków hepatoprotekcyjnych są: relatywnie dobry profil bezpieczeństwa, możliwość długotrwałego stosowania oraz potencjał do wspierania naturalnych procesów regeneracji wątroby. Niektóre z nich, jak UDCA, mają udowodnioną skuteczność w określonych jednostkach chorobowych i są zalecane w wytycznych klinicznych.

Wśród niebezpieczeństw stosowania tych leków należy wymienić możliwość wystąpienia działań niepożądanych (np. biegunka przy UDCA), interakcje z innymi lekami (szczególnie w przypadku preparatów ziołowych) oraz ryzyko opóźnienia właściwego leczenia przyczynowego, gdy pacjent nadmiernie polega na działaniu hepatoprotekcyjnym. Istotnym problemem jest też zróżnicowana jakość dowodów naukowych dotyczących skuteczności niektórych preparatów.

Leki stosowane w chorobach wątroby można podzielić na kilka podgrup: leki przeciwwirusowe (stosowane w wirusowych zapaleniach wątroby, np. tenofowir, entekawir, sofosbuwir), leki immunosupresyjne (w autoimmunologicznych chorobach wątroby, np. prednizon, azatiopryna), leki wpływające na gospodarkę lipidową wątroby (np. statyny), leki przeciwzapalne oraz leki chelatujące stosowane w chorobach spichrzeniowych (np. penicylamina w chorobie Wilsona).

Lista leków w tej grupie

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl