Leki w grupie
„roztwory aminokwasów do żywienia pozajelitowego”

Roztwory aminokwasów do żywienia pozajelitowego stanowią kluczowy element terapii żywieniowej u pacjentów, którzy nie mogą przyjmować pokarmu drogą doustną lub enteralną. Dostarczają one niezbędnych składników białkowych w postaci pojedynczych aminokwasów lub krótkich peptydów, umożliwiając organizmowi syntezę własnych białek, naprawę tkanek oraz podtrzymanie funkcji immunologicznych.

Mechanizm działania tych preparatów polega na dostarczaniu aminokwasów bezpośrednio do krwiobiegu, z pominięciem przewodu pokarmowego. Aminokwasy są następnie transportowane do tkanek i narządów, gdzie służą jako materiał budulcowy dla białek strukturalnych i funkcjonalnych organizmu. Standardowe roztwory zawierają zarówno aminokwasy egzogenne (niezbędne), jak i endogenne (które organizm może syntetyzować).

Wśród dostępnych w Polsce preparatów znajdują się m.in.: Aminoplasmal, Aminomel, Aminoven, Nephrotect, Aminosteril, Vamin oraz Aminoplasmal Hepa. Dostępne są w różnych stężeniach (najczęściej 5%, 10% i 15%) oraz o różnym składzie aminokwasowym, dostosowanym do potrzeb pacjentów z określonymi schorzeniami.

Roztwory aminokwasów można podzielić na kilka podgrup w zależności od ich przeznaczenia: standardowe roztwory aminokwasów (np. Aminoplasmal, Aminoven), specjalistyczne roztwory dla pacjentów z niewydolnością nerek zawierające zwiększoną ilość aminokwasów egzogennych (np. Nephrotect, Aminosteril Nephro), preparaty dla pacjentów z niewydolnością wątroby bogate w aminokwasy rozgałęzione BCAA (np. Aminosteril Hepa, Aminoplasmal Hepa), oraz specjalne roztwory dla pacjentów pediatrycznych (np. Primene).

Główną zaletą stosowania roztworów aminokwasów do żywienia pozajelitowego jest możliwość precyzyjnego dostarczania białka pacjentom w ciężkim stanie klinicznym, zapobieganie i leczenie niedożywienia białkowo-energetycznego, przyspieszenie gojenia ran oraz wspomaganie funkcji immunologicznych. Preparaty te umożliwiają także indywidualizację terapii żywieniowej w zależności od stanu klinicznego pacjenta i jego schorzeń współistniejących.

Do najważniejszych zagrożeń związanych ze stosowaniem roztworów aminokwasów należą: ryzyko przeciążenia metabolicznego przy zbyt szybkiej infuzji, zaburzenia elektrolitowe, możliwość wystąpienia reakcji alergicznych, ryzyko infekcji związane z dostępem dożylnym oraz potencjalne powikłania metaboliczne, takie jak hiperamonemia czy kwasica metaboliczna. W przypadku pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby niewłaściwie dobrane preparaty mogą nasilać istniejące zaburzenia metaboliczne.

Lista leków w tej grupie

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl