Leki w grupie
„leki o działaniu inotropowym dodatnim”

Leki o działaniu inotropowym dodatnim to grupa środków farmakologicznych, które zwiększają siłę skurczu mięśnia sercowego, bez istotnego wpływu na częstość akcji serca. Mechanizm działania tych leków polega najczęściej na zwiększeniu stężenia wapnia wewnątrzkomórkowego w kardiomiocytach, co prowadzi do wzmocnienia skurczu mięśnia sercowego. W efekcie poprawiają one rzut serca, zwiększają pojemność minutową serca oraz ciśnienie tętnicze.

Do najważniejszych grup leków o działaniu inotropowym dodatnim należą: glikozydy nasercowe (np. digoksyna), leki beta-adrenergiczne (dobutamina, dopamina), inhibitory fosfodiesterazy III (milrinon, enoximon) oraz leki działające na układ wapniowy (levosimendan).

Glikozydy nasercowe, takie jak digoksyna (Digoxin), działają poprzez hamowanie pompy sodowo-potasowej, co prowadzi do zwiększenia stężenia sodu wewnątrzkomórkowego, a w konsekwencji wapnia, wzmacniając skurcz mięśnia sercowego. Są stosowane głównie w przewlekłej niewydolności serca oraz w migotaniu przedsionków.

Beta-mimetyki, takie jak dobutamina (Dobutrex) i dopamina (Dopamine), działają poprzez stymulację receptorów beta-1-adrenergicznych w sercu, zwiększając stężenie cAMP i aktywując kinazę białkową A, co prowadzi do zwiększenia wewnątrzkomórkowego stężenia wapnia. Są stosowane głównie w stanach ostrej niewydolności serca, we wstrząsie kardiogennym oraz podczas operacji kardiochirurgicznych.

Inhibitory fosfodiesterazy III, takie jak milrinon (Corotrope) i enoximon, blokują rozkład cAMP, zwiększając jego stężenie wewnątrzkomórkowe, co prowadzi do wzrostu stężenia wapnia w komórkach mięśnia sercowego. Ponadto działają wazodylatacyjnie na naczynia obwodowe. Są stosowane głównie w ostrej niewydolności serca, szczególnie u pacjentów po operacjach kardiochirurgicznych.

Levosimendan (Simdax) działa poprzez zwiększenie wrażliwości białek kurczliwych na wapń oraz otwieranie kanałów potasowych ATP-zależnych, co prowadzi do wazodylatacji. Jest stosowany w ostrej zdekompensowanej niewydolności serca.

Największymi zaletami stosowania leków o działaniu inotropowym dodatnim są szybka poprawa hemodynamiki, zwiększenie perfuzji narządowej, zmniejszenie objawów niewydolności serca oraz poprawa jakości życia pacjentów z niewydolnością serca. W przypadku niektórych leków z tej grupy, jak levosimendan, obserwuje się przedłużony efekt terapeutyczny, nawet po zakończeniu infuzji.

Niebezpieczeństwa związane ze stosowaniem tych leków obejmują zwiększone ryzyko zaburzeń rytmu serca (zwłaszcza w przypadku glikozydów nasercowych), zwiększone zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen (co może nasilać niedokrwienie), potencjalne działanie proarytmiczne oraz ryzyko tachyfilaksji przy długotrwałym stosowaniu. W przypadku glikozydów nasercowych występuje wąskie okno terapeutyczne i ryzyko zatrucia. Beta-mimetyki mogą powodować tachykardię i zaburzenia rytmu serca, a inhibitory fosfodiesterazy III mogą powodować hipotonię.

Lista leków w tej grupie

  1. 21.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl