Leki w grupie
„leki na niewydolność żylną”

Leki na niewydolność żylną to grupa preparatów stosowanych w leczeniu przewlekłej niewydolności żylnej (PNŻ), która objawia się uczuciem ciężkości nóg, bólem, obrzękami, żylakami i zmianami skórnymi. Działają one na różne aspekty patofizjologii choroby, w tym na napięcie ściany naczyń żylnych, przepływ krwi, mikrokrążenie oraz procesy zapalne.

Główną grupę leków na niewydolność żylną stanowią flawonoidy i ich pochodne. Diosmina (Diosmil, Diosminex, Procto-Glyvenol), hesperydyna (występuje często w połączeniu z diosminą jako zmikronizowana frakcja flawonoidowa – Detralex, Daflon, Diosven), rutozyd (Venoruton, Rutinoscorbin) oraz kwercetyna wykazują działanie ochronne na śródbłonek naczyń, zmniejszają przepuszczalność i łamliwość naczyń włosowatych oraz mają właściwości przeciwzapalne.

Saponiny, takie jak escyna zawarta w wyciągu z kasztanowca (Aescin, Aescuven, Venostasin), zmniejszają przepuszczalność naczyń włosowatych, zwiększają napięcie ściany żylnej i wykazują działanie przeciwobrzękowe i przeciwzapalne. Wyciąg z ruszczyka kolczastego (Cyclo 3 Fort) zawierający ruskogeniny również poprawia napięcie żylne i działa przeciwobrzękowo.

Preparaty syntetyczne, jak dobesylan wapnia (Doxium) i trokserutyna (Troxevasin), wpływają na mikrokrążenie, zmniejszają lepkość krwi i poprawiają przepływ przez naczynia włosowate. Benzaron (Altadrine) działa przeciwobrzękowo i zmniejsza przepuszczalność naczyń.

Największą zaletą stosowania leków na niewydolność żylną jest kompleksowe działanie na objawy PNŻ – zmniejszenie obrzęków, bólu i uczucia ciężkości nóg, a także potencjalne spowolnienie progresji choroby. Wiele z tych leków charakteryzuje się dobrym profilem bezpieczeństwa i może być stosowanych długoterminowo.

Niebezpieczeństwa związane ze stosowaniem tych leków są stosunkowo niewielkie. Najczęściej występują łagodne działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego (nudności, bóle brzucha). W rzadkich przypadkach mogą wystąpić reakcje alergiczne. Istotnym problemem jest opóźnienie właściwego leczenia w przypadku poważniejszych stanów, gdy pacjent polega wyłącznie na farmakoterapii, ignorując konieczność leczenia zabiegowego np. przy zaawansowanych żylakach.

Leki na niewydolność żylną można podzielić na kilka podgrup: flawonoidy i ich pochodne (najliczniejsza grupa), saponiny (wyciągi z kasztanowca i ruszczyka), leki syntetyczne oraz preparaty złożone. Dodatkowo stosowane są również miejscowe preparaty przeciwzapalne i przeciwobrzękowe, często zawierające heparynę lub heparynoid (Lioton, Hepathrombin), które stanowią uzupełnienie terapii doustnej.

Lista leków w tej grupie

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl