Leki w grupie
„leki przeciwtarczycowe”

Leki przeciwtarczycowe to grupa preparatów farmaceutycznych stosowanych w leczeniu nadczynności tarczycy (hipertyreozy). Ich głównym mechanizmem działania jest hamowanie produkcji hormonów tarczycy poprzez blokowanie syntezy tyroksyny (T4) i trijodotyroniny (T3). Działają one poprzez hamowanie procesu jodowania tyrozyny i łączenia jodotyrozyn, co prowadzi do zmniejszenia syntezy hormonów tarczycowych.

Do głównych grup leków przeciwtarczycowych należą tionamidy (tioamidy) oraz jod i preparaty jodu. Tionamidy są najczęściej stosowanymi lekami w tej grupie i obejmują takie substancje czynne jak metimazol (tiamazol), karbimazol i propylotiouracyl (PTU). W Polsce dostępne są preparaty handlowe zawierające metimazol (Thyrozol, Metizol) oraz propylotiouracyl (Propycil).

Metimazol jest lekiem pierwszego wyboru w większości przypadków nadczynności tarczycy ze względu na dłuższy okres półtrwania, co umożliwia dawkowanie raz dziennie. Propylotiouracyl jest preferowany w pierwszym trymestrze ciąży ze względu na mniejsze ryzyko teratogenności oraz w przełomie tarczycowym, ponieważ dodatkowo hamuje konwersję T4 do T3 w tkankach obwodowych.

Do preparatów jodu stosowanych w leczeniu nadczynności tarczycy należą płyn Lugola oraz jodek potasu. Ich działanie polega na hamowaniu uwalniania hormonów tarczycowych do krwi oraz zmniejszeniu ukrwienia gruczołu tarczowego. Są one najczęściej wykorzystywane w leczeniu przełomu tarczycowego oraz w przygotowaniu do operacji tarczycy.

Największą zaletą leków przeciwtarczycowych jest ich skuteczność w kontrolowaniu objawów nadczynności tarczycy i przywracaniu eutyrozy (prawidłowej funkcji tarczycy). Leczenie tymi preparatami nie wymaga hospitalizacji i może prowadzić do długotrwałej remisji choroby Gravesa-Basedowa u około 30-50% pacjentów po 12-18 miesiącach terapii.

Niebezpieczeństwa związane ze stosowaniem leków przeciwtarczycowych obejmują działania niepożądane, z których najpoważniejszym jest agranulocytoza (znaczne zmniejszenie liczby granulocytów obojętnochłonnych), występująca u 0,2-0,5% pacjentów przyjmujących tionamidy. Inne działania niepożądane to wysypki skórne, świąd, bóle stawów, zaburzenia smaku, nudności oraz w rzadkich przypadkach uszkodzenie wątroby (zwłaszcza przy PTU). Dlatego pacjenci powinni być poinformowani o konieczności natychmiastowego zgłoszenia się do lekarza w przypadku gorączki, bólu gardła lub innych objawów infekcji.

Dodatkową grupą leków stosowanych wspomagająco w leczeniu nadczynności tarczycy są beta-adrenolityki (np. propranolol, metoprolol), które nie wpływają na produkcję hormonów tarczycowych, ale łagodzą objawy nadczynności tarczycy, takie jak tachykardia, drżenie rąk czy niepokój.

Lista leków w tej grupie

  1. 16.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl